Mahābhārata · Adhyāya 5.177
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.177.1
दुःख द्वयोरिदं भद्रे कतरस्य चिकीर्षसि ।
प्रतिकर्तव्यमबले तत्त्वं वत्से वदस्व मे ॥ ५.१७७.१ ॥
O gütige Frau, von diesen beiden Leiden, welches willst du wiedergutmachen? Sag mir, o Schwache, o Kind, was zu tun ist.
5.177.2
यदि सौभपतिर्भद्रे नियोक्तव्यो मतस्तव ।
नियोक्ष्यति महात्मा स रामस्त्वद्धितकाम्यया ॥ ५.१७७.२ ॥
O gütige Frau, wenn du meinst, der Herr von Saubha solle beauftragt werden, so wird der großherzige Rāma ihn beauftragen, aus Wunsch für dein Wohl.
5.177.3
अथापगेयं भीष्मं त्वं रामेणेच्छसि धीमता ।
रणे विनिर्जितं द्रष्टुं कुर्यात्तदपि भार्गवः ॥ ५.१७७.३ ॥
Oder wenn du Bhīṣma, den Sohn der Gaṅgā, im Kampf von dem weisen Rāma besiegt sehen willst, so würde der Nachkomme Bhṛgus auch dies tun.
5.177.4
सृञ्जयस्य वचः श्रुत्वा तव चैव शुचिस्मिते ।
यदत्र ते भृशं कार्यं तदद्यैव विचिन्त्यताम् ॥ ५.१७७.४ ॥
O du mit dem reinen Lächeln, nachdem du die Worte Sṛñjayas und auch deine eigenen gehört hast, was dir hier am dringendsten zu tun ist, das werde noch heute bedacht.
5.177.5
अपनीतास्मि भीष्मेण भगवन्नविजानता ।
नाभिजानाति मे भीष्मो ब्रह्मन्साल्वगतं मनः ॥ ५.१७७.५ ॥
O Verehrungswürdiger, ich wurde von Bhīṣma entführt, der es nicht wusste. O Brahmane, Bhīṣma weiß nicht, dass mein Geist zu Sālva gegangen ist.
5.177.6
एतद्विचार्य मनसा भवानेतद्विनिश्चयम् ।
विचिनोतु यथान्यायं विधानं क्रियतां तथा ॥ ५.१७७.६ ॥
Nachdem du dies in deinem Geist erwogen hast, prüfe du diesen Entschluss gerecht, und die Anordnung soll entsprechend getroffen werden.
5.177.7
भीष्मे वा कुरुशार्दूले शाल्वराजेऽथवा पुनः ।
उभयोरेव वा ब्रह्मन्युक्तं यत्तत्समाचर ॥ ५.१७७.७ ॥
O Brahmane, was über Bhīṣma, den Tiger der Kuru, oder über den König von Śālva oder über beide gesagt wurde, das handle danach.
5.177.8
निवेदितं मया ह्येतद्दुःखमूलं यथातथम् ।
विधानं तत्र भगवन्कर्तुमर्हसि युक्तितः ॥ ५.१७७.८ ॥
Ich habe diese Wurzel des Leidens genau so dargelegt, wie sie ist. O Ehrwürdiger, es geziemt dir, dort mit Vernunft Abhilfe zu schaffen.
5.177.9
उपपदमिदं भद्रे यदेवं वरवर्णिनि ।
धर्मं प्रतिवचो ब्रूयाः श्रृणु चदं वचो मम ॥ ५.१७७.९ ॥
O glückverheißende Dame von schönem Teint, dieses Argument passt, da du so sprichst. Antworte gemäß dem Dharma und höre diese meine Worte.
5.177.10
यदि त्वामापगेयो वै न नयेद्गजसाह्वयम् ।
साल्वस्त्वा शिरसा भीरु गृह्णीयाद्रामचोदितः ॥ ५.१७७.१० ॥
Hätte Bhīṣma, der Sohn der Gaṅgā, dich nicht nach Gajasāhvaya (Hastināpura) gebracht, o Furchtsame, so hätte Śālva, von Rāma angestachelt, dich am Kopf gepackt und gewaltsam fortgeführt.
5.177.11
तेन त्वं निर्जिता भद्रे यस्मान्नीतासि भामिनि ।
संशयः साल्वराजस्य तेन त्वयि सुमध्यमे ॥ ५.१७७.११ ॥
O glückverheißende Dame, du bist besiegt, denn du wurdest fortgeführt. Daher, o stolze, o schlankhüftige, ist das Recht des Königs von Śālva an dir zweifelhaft.
5.177.12
भीष्मः पुरुषमानी च जितकाशी तथैव च ।
तस्मात्प्रतिक्रिया युक्ता भीष्मे कारयितुं तव ॥ ५.१७७.१२ ॥
Bhīṣma ist stolz auf seine Mannhaftigkeit und prahlt mit seinem Sieg. Daher geziemt es dir, gegen Bhīṣma Vergeltung zu üben.
5.177.13
ममाप्येष सदा ब्रह्मन्हृदि कामोऽभिवर्तते ।
घातयेयं यदि रणे भीष्ममित्येव नित्यदा ॥ ५.१७७.१३ ॥
O Brahmane, auch in meinem Herzen erhebt sich stets dieser Wunsch: dass ich Bhīṣma im Kampf töten lassen könnte, Tag für Tag.
5.177.14
भीष्मं वा साल्वराजं वा यं वा दोषेण गच्छसि ।
प्रशाधि तं महाबाहोयत्कृतेऽहं सुदुःखिता ॥ ५.१७७.१४ ॥
Sei es Bhīṣma, der König von Sālva oder wer auch immer du durch Schuld verfolgst, o Starkarmiger, bestrafe ihn, um dessentwillen ich zutiefst betrübt bin.
5.177.15
एवं कथयतामेव तेषां स दिवसो गतः ।
रात्रिश्च भरतश्रेष्ठ सुखशीतोष्णमारुता ॥ ५.१७७.१५ ॥
Während sie so sprachen, verging jener Tag; und die Nacht kam, o Bester der Bharatas, mit angenehmen kühlen und warmen Winden.
5.177.16
ततो रामः प्रादुरासीत्प्रज्वलन्निव तेजसा ।
शिष्यैः परिवृतो राजञ्जटाचीरधरो मुनिः ॥ ५.१७७.१६ ॥
Da erschien Rāma, als brenne er vor Glanz, umgeben von Schülern, o König, der Weise mit verfilztem Haar und Rindengewändern.
5.177.17
धनुष्पाणिरदीनात्मा खङ्गं बिभ्रत्परश्वधी ।
विरजा राजशार्दूल सृञ्जयं सोऽभ्ययान्नृपम् ॥ ५.१७७.१७ ॥
Mit dem Bogen in der Hand, unerschrockenen Sinnes, Schwert und Axt tragend, ging jener Makellose, o Tiger unter den Königen, auf König Sṛñjaya zu.
5.177.18
ततस्तं तापसा दृष्ट्वा स च राजा महातपाः ।
तस्थुः प्राञ्जलयो राजन्सा च कन्या तपस्विनी ॥ ५.१७७.१८ ॥
Da sahen ihn die Asketen; und jener König von großer Askese und jene asketische Jungfrau standen, die Handflächen gefaltet, o König.
5.177.19
पूजयामासुरव्यग्रा मधुपर्केण भार्गवम् ।
अर्चितश्च यथान्यायं निषसाद सहैव तैः ॥ ५.१७७.१९ ॥
Gelassen ehrten sie den Bhārgava mit der Madhuparka-Gabe; ordnungsgemäß geehrt, setzte er sich mit ihnen zusammen.
5.177.20
ततः पूर्वव्यतीतानि कथयन्तौ स्म तावुभौ ।
आसातां जामदग्न्यश्च सृञ्जयश्चैव भारत ॥ ५.१७७.२० ॥
Dann, vergangene Ereignisse erzählend, blieben die beiden, Jāmadagnya und Sṛñjaya, dort, o Bhārata.
5.177.21
तथा कथान्ते राजर्षिर्भृगुश्रेष्ठं महाबलम् ।
उवाच मधुरं काले रामं वचनमर्थवत् ॥ ५.१७७.२१ ॥
Dann, am Ende des Gesprächs, sprach der königliche Weise zur rechten Zeit sanfte und bedeutungsvolle Worte zu Rāma, dem mächtigsten der Bhṛgu.
5.177.22
रामेयं मम दौहित्री काशिराजसुता प्रभो ।
अस्याः श्रृणु यथातत्त्वं कार्यं कार्यविशारद ॥ ५.१७७.२२ ॥
O Rāma, dies ist meine Enkelin, die Tochter des Königs von Kāśi. O Herr, Kenner der Angelegenheiten, höre ihre Sache, wie sie wirklich ist.
5.177.23
परमं कथ्यतां चेति तां रामः प्रत्यभाषत ।
ततः साभ्यवदद्रामं ज्वलन्तमिव पावकम् ॥ ५.१७७.२३ ॥
»Ihre höchste Angelegenheit soll gesagt werden«, antwortete ihr Rāma. Da sprach sie zu Rāma, der wie ein Feuer loderte.
5.177.24
ततोऽभिवाद्य चरणौ रामस्य शिरसा शुभौ ।
स्पृष्ट्वा पद्मदलाभाभ्यां पाणिभ्यामग्रतः स्थिता ॥ ५.१७७.२४ ॥
Dann neigte sie das Haupt zu Rāmas beiden verheißungsvollen Füßen, berührte sie mit Händen, hell wie Lotusblätter, und stand vor ihm.
5.177.25
रुरोद सा शोकवती बाष्पव्याकुललोचना ।
प्रपेदे शरणं चैव शरण्यं भृगुनन्दनम् ॥ ५.१७७.२५ ॥
Von Kummer erfüllt weinte sie, die Augen von Tränen getrübt, und suchte Zuflucht beim Sohn des Bhṛgu, würdig, eine Zuflucht zu sein.
5.177.26
यथा त्वं सृंजयस्यास्य तथा मे त्वं नृपात्मजे ।
ब्रूहि यत्ते मनोदुःखं करिष्ये वचनं तव ॥ ५.१७७.२६ ॥
So wie du zu diesem Sṛñjaya gehörst, so gehörst du auch zu mir, Prinzessin. Sag mir, welcher Kummer dein Herz belastet; ich werde tun, was du sagst.
5.177.27
भगवञ्शरणं त्वाद्य प्रपन्नाऽस्मि महाव्रतम् ।
शोकपङ्कार्णवान्मग्नं घोरादुद्धर मां विभो ॥ ५.१७७.२७ ॥
Herrlicher, heute habe ich bei dir Zuflucht gesucht, du großer Gelübdehalter. Hebe mich, versunken im Meer aus Kummer und Schlamm, aus diesem schrecklichen Zustand empor, o Mächtiger.
5.177.28
तस्याश्च दृष्ट्वा रूपं च वपुश्चाभिनवं पुनः ।
सौकुमार्यं परं चैव रामश्चिन्तापरोऽभवत् ॥ ५.१७७.२८ ॥
Als er erneut ihre Gestalt und ihren frischen, überaus zarten Körper sah, versank Rāma in Gedanken.
5.177.29
किमियं वक्ष्यतीत्येवं विममर्श भृगूद्वहः ।
इति दध्यौ चिरं रामः कृपयाभिपरिप्लुतः ॥ ५.१७७.२९ ॥
»Was wird sie sagen?« So dachte der Beste der Bhṛgus nach, und Rāma, von Mitgefühl überwältigt, versank lange in Betrachtung.
5.177.30
कथ्यतामिति सा भूयो रामेणोक्ता शुचिस्मिता ।
सर्वमेव यथातत्त्वं कथयामास भार्गवे ॥ ५.१७७.३० ॥
Auf Rāmas erneute Aufforderung »Sprich«, erzählte die reinlächelnde Frau dem Bhārgava alles genau so, wie es sich zugetragen hatte.
5.177.31
तच्छुत्वा जामदग्र्यस्तु राजपुत्र्या वचस्तदा ।
उवाच तां वरारोहां निश्चित्यार्थविनिश्चयम् ॥ ५.१७७.३१ ॥
Als Rāma, der Sohn des Jamadagni, die Worte der Prinzessin vernahm, sprach er, nachdem er die Entscheidung der Angelegenheit gefasst hatte, zu jener schönhüftigen Frau.
5.177.32
प्रेषयिष्यामि भीष्माय कुरुश्रेष्ठाय भामिनि ।
करिष्यति वचो मह्यं श्रुत्वा च स नराधिपः ॥ ५.१७७.३२ ॥
O Herrin, ich werde einen Boten zu Bhīṣma senden, dem Besten der Kuru. Jener König wird, wenn er meine Worte hört, sie befolgen.
5.177.33
न चेत्करिष्यति वचो मयोक्तं जाह्नवीसुतः ।
धक्ष्याम्यहं रणे भद्रे सामात्यं शस्त्रतेजसा ॥ ५.१७७.३३ ॥
Wenn der Sohn der Jāhnavī nicht tut, was ich gesagt habe, dann werde ich ihn, o Glückliche, im Kampf samt seinen Ministern mit der Kraft meiner Waffe verbrennen.
5.177.34
अथवा ते मतिस्तत्र राजपुत्रि न वर्तते ।
यावत्साल्वपतिं वीरं योजयाम्यत्र कर्मणि ॥ ५.१७७.३४ ॥
Oder aber, o Prinzessin, wenn dein Sinn sich dorthin nicht richtet, so werde ich hier in dieser Sache den heldenhaften Herrn der Śālva einsetzen.
5.177.35
विसर्जिताऽहं भीष्मेण श्रुत्वैव भृगुनन्दन ।
साल्वराजगतं भावं मम पूर्वं मनीषितम् ॥ ५.१७७.३५ ॥
O Sohn des Bhṛgu, ich wurde von Bhīṣma entlassen, nachdem er die Neigung zum König der Śālva, die ich früher hegte, tatsächlich vernommen hatte.
5.177.36
सौभराजमुपेत्याहमवोचं दुर्वचं वचः ।
न च मां प्रत्यगृह्णात्स चारित्र्यपरिशङ्कितः ॥ ५.१७७.३६ ॥
Ich trat vor den König von Saubha und sprach harte Worte; doch er nahm mich nicht an, weil er an meinem Verhalten zweifelte.
5.177.37
एतत्सर्वं विनिश्चित्य स्वबुद्ध्या भृगुनन्दन ।
यदत्रौपयिकं कार्यं तच्चिन्तयितुमर्हसि ॥ ५.१७७.३७ ॥
O Sohn des Bhṛgu, nachdem du all dies mit deinem eigenen Verstand festgestellt hast, solltest du bedenken, welche Pflicht hier angemessen ist.
5.177.38
मम तु व्यसनस्यास्य भीष्मो मूलं महाव्रतः ।
येनाहं वशमानीता समत्क्षिप्य बलात्तदा ॥ ५.१७७.३८ ॥
Bhīṣma, der Mann des großen Gelübdes, ist die Wurzel dieses meines Unglücks; er hat mich mit Gewalt ergriffen und in seine Gewalt gebracht.
5.177.39
भीष्मं जहि महाबाहो यत्कृते दुःखमीदृशम् ।
प्राप्ताहं भृगुशार्दूल चराम्यप्रियमुत्तमम् ॥ ५.१७७.३९ ॥
Erschlage Bhīṣma, o Starkarmiger, um dessentwillen ich in solches Leid geraten bin und ein höchst unerfreuliches Leben führe, o Tiger unter den Bhṛgu!
5.177.40
स हि लुब्धश्च नीचश्च जितकाशी च भार्गव ।
तस्मात्प्रतिक्रिया कर्तुं युक्ता तस्मै त्वयाऽनघ ॥ ५.१७७.४० ॥
Denn er ist gierig, niederträchtig und stolz auf seinen Sieg; darum, o makelloser Bhārgava, ziemt es dir, ihm zu vergelten.
5.177.41
एष मे ह्रियमाणाया भारतेन तदा विभो ।
अभवद्धृदि संकल्पो घातयेदं महाव्रतम् ॥ ५.१७७.४१ ॥
O Herr, in dem Augenblick, als der Bhārata (Bhīṣma) mich fortführte, entstand in meinem Herzen der Entschluss, diesen Mann des großen Gelübdes zu erschlagen.
5.177.42
तस्मात्कामं ममाद्येमं राम संपादयानघ ।
जहि भीष्मं महाबाहो यथा वृत्रं पुरन्दरः ॥ ५.१७७.४२ ॥
Darum, o Rāma, o Makelloser, erfülle mir heute diesen Wunsch; erschlage Bhīṣma, o Starkarmiger, wie Purandara den Vṛtra erschlug.