مهابهاراتا · أدهيايا 5.182
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.182.1
ततः प्रभाते राजेन्द्र सूर्ये विमलतां गते ।
भार्गवस्य मया सार्धं पुनर्युद्धमवर्तत ॥ ५.१८२.१ ॥
ثم، يا سيد الملوك، عند الفجر حين صار الشمس صافية، عاد القتال بيني وبين البهارجافا (باراشوراما).
5.182.2
ततोऽभ्रान्ते रथे तिष्ठन्रामः प्रहरतां वरः ।
ववर्ष शरजालानि मयि मेध इवाचले ॥ ५.१८२.२ ॥
ثم أمطر راما، واقفاً على عربته الصافية وهو أفضل الضاربين، شباك السهام علي كما تمطر السحابة على الجبل.
5.182.3
ततः सूतो मम सुहृच्छरवर्षेण ताडितः ।
अपयातो रथोपस्थान्मनो मम विषादयन् ॥ ५.१८२.३ ॥
ثم انسحب صديقي السائق من مقعد العربة، مصاباً بوابل السهام، فأحزن ذلك نفسي.
5.182.4
ततः सूतो ममात्यर्थं कश्मलं प्राविशन्महत् ।
पृथिव्यां च शराघातान्निपपात मुमोह च ॥ ५.१८२.४ ॥
ثم وقع سائقي في إغماء شديد، وسقط على الأرض من ضربات السهام، وفقد الوعي.
5.182.5
ततः सूतो जहात्प्राणान्रामबाणप्रपीडितः ।
मुहूर्तादिव राजेन्द्र मां च भीराविशत्तदा ॥ ५.१८२.५ ॥
ثم أسلم سائقي روحه، معذباً بسهام راما، وكأن الخوف دخلني أيضاً بعد لحظة، يا سيد الملوك.
5.182.6
ततः सूते हते तस्मिन्क्षिपतस्तस्य मे शरान् ।
प्रमत्तमनसो रामः प्राहिणोन्मृत्युसंमितम् ॥ ५.१८२.६ ॥
ثم، لما قُتل ذلك السائق وكنت أرمي سهامي، رأى راما عقلي غافلاً فأطلق سهماً يعادل الموت.
5.182.7
ततः सूतव्यसनिनं विप्लुतं मां स भार्गवः ।
शरेणाभ्यहनद्गाढं विकृष्य बलवद्धनुः ॥ ५.१८२.७ ॥
ثم لما قُتل سائقي واضطربتُ، شدّ ذلك البهارغوي قوسه القوية وضربني ضربة عميقة بسهم.
5.182.8
स मे भुजान्तरे राजन्निपत्य रुधिराशनः ।
मयैव सह राजेन्द्र जगाम वसुधातलम् ॥ ५.१८२.८ ॥
أيها الملك، سقط ذلك السهم شارب الدم بين ذراعيّ، وأيها سيد الملوك، هوى معي إلى سطح الأرض.
5.182.9
मत्वा तु निहतं रामस्ततो मां भरतर्षभ ।
मेघवद्विननादोच्चैर्जहृषे च पुनः पुनः ॥ ५.१८२.९ ॥
أيها ثور البهارتا، ظنّ راما أنني قُتلت، فزأر بصوت عالٍ كالسحابة وفرح مرارًا وتكرارًا.
5.182.10
तथा तु पतिते राजन्मयि रामो मुदा युतः ।
उदक्रोशन्महानादं सह तैरनुयायिभिः ॥ ५.१८२.१० ॥
أيها الملك، لما سقطتُ، صرخ راما ممتلئًا فرحًا مع أتباعه بصوت عظيم.
5.182.11
मम तत्राभवन्ये तु कुरवः पार्श्वतः स्थिताः ।
आगता अपि युद्धं तञ्जनास्तत्र दिदृक्षवः ।
आर्तिं परमिकां जग्मुस्ते तदा पतिते मयि ॥ ५.१८२.११ ॥
أما الكورو الذين وقفوا إلى جانبي هناك، والناس الذين جاءوا لرؤية المعركة، فقد دخلوا في أشد الكرب حين سقطتُ.
5.182.12
ततोऽपश्यं पतितो राजसिंह ।
द्विजानष्टौ सूर्यहुताशनाभान् ।
ते मां समन्तात्परिर्वाय तस्थुः ।
स्वबाहुभिः परिधार्याजिमध्ये ॥ ५.१८२.१२ ॥
ثم رأيت، أيها أسد الملوك، وأنا ساقط، ثمانية من البراهمة يتلألأون كالشمس ونار القرابين. أحاطوا بي من كل جانب ووقفوا في وسط المعركة، يحملونني بأذرعهم.
5.182.13
रक्ष्यमाणश्च तैर्विप्रैर्नाहं भूमिमुपास्पृशम् ।
अन्तरिक्षे धृतो ह्यस्मि तैर्विप्रैर्बान्धवैरिव ॥ ५.१८२.१३ ॥
وبحماية أولئك البراهمة لم ألمس الأرض، فقد حملني أولئك البراهمة في الجو كأنهم أقارب.
5.182.14
श्वसन्निवान्तरिक्षे च जलबिन्दुभिरुक्षितः ।
ततस्ते ब्राह्मणा राजन्नब्रुवन्परिगृह्य माम् ॥ ५.१८२.१४ ॥
أتنفس في الجو، مرشوشًا بقطرات الماء. ثم يا ملك، قال أولئك البراهمة وهم يحتضنونني.
5.182.15
मा भैरिति समं सर्वे स्वस्ति तेऽस्त्विति चासकृत् ।
ततस्तेषामहं वाग्भिस्तर्पितः सहसोत्थितः ।
मातरं सरितां श्रेष्ठामपश्यं रथमास्थिताम् ॥ ५.१८२.१५ ॥
«لا تخف»، و«ليكن لك الخير»، قالوا جميعًا مرارًا. ثم، وقد أرضتني كلماتهم، نهضت فجأة فرأيت أمي، أفضل الأنهار، واقفة على عربة.
5.182.16
हयाश्च मे संगृहीतास्तयाऽऽस-
न्महानद्या संयति कौरवेन्द्र।
पादौ जनन्याः प्रतिगृह्य चाहं ।
तथा पितॄणां रथमभ्यरोहम् ॥ ५.१८२.१६ ॥
وفي المعركة، يا سيد الكوراڤا، أمسك ذلك النهر العظيم خيولي أيضًا. وأمسكت بقدمي أمي، ثم صعدت عربة الأجداد.
5.182.17
ररक्ष सा मां सरथं हयांश्चोपस्काराणि च ।
तामहं प्राञ्जलिर्भूत्वा पुनरेव व्यसर्जयम् ॥ ५.१८२.१७ ॥
حمتني، والعربة، والخيول، والعدة؛ وبيدين مضمومتين صرفتها مرة أخرى.
5.182.18
ततोऽहं स्वयमुद्यम्य हयांस्तान्वातरंहसः ।
अयुध्यं जामदग्न्येन निवृत्तेऽहनि भारत ॥ ५.१८२.१८ ॥
ثم قدت بنفسي تلك الخيول سريعة كالريح، وقاتلت جامادجنيا، يا بهاراتا، حين انقضى النهار.
5.182.19
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ वेगवन्तं महाबलम् ।
अमुञ्चं समरे बाणं रामाय हृदयच्छिदम् ॥ ५.१८२.१९ ॥
فيا خير البهاراتا، ثم أطلقتُ في المعركة سهماً يخترق القلب نحو راما السريع الجبار.
5.182.20
ततो जगाम वसुधां मम बाणप्रपीडितः ।
जानुभ्यां धनुरुत्सृज्य रामो मोहवशं गतः ॥ ५.१८२.२० ॥
وقد أنهكه سهمي، فألقى راما قوسه، وسقط على ركبتيه إلى الأرض، واستولت عليه الغشية.
5.182.21
ततस्तस्मिन्निपतिते रामे भूरिसहस्रदे ।
आवव्रुर्जलदा व्योम क्षरन्तो रुधिरं बहु ॥ ५.१८२.२१ ॥
ولما سقط راما، واهب الألوف الكثيرة، غطت الغيوم السماء، تقطر دماً كثيراً.
5.182.22
उल्काश्च शतशः पेतुः सनिर्घाताः सकम्पनाः ।
अर्कं च सहसा दीप्तं स्वर्भानुरभिसंवृणोत् ॥ ५.१८२.२२ ॥
سقطت مئات الشهب مع الرعد والارتجاف، وغطّى سفربهانو الشمس المتوهجة فجأة.
5.182.23
ववुश्च वाताः परुषाश्चलिता च वसुंधरा ।
गृध्रा बलाश्च कङ्काश्च परिपेतुर्गुदा युताः ॥ ५.१८२.२३ ॥
هبّت رياح عاتية واهتزت الأرض؛ وسقطت النسور والصقور والبلشون من حولنا وأمعاؤها معها.
5.182.24
दीप्तायां दिशि गोमायुर्दारुणं मुहुरुन्नदत् ।
अनाहता दुन्दुभयो विनेदुर्भृशनिःस्वनाः ॥ ५.१८२.२४ ॥
وفي الجهة المتوهجة عوى ابن آوى مراراً عواءً رهيباً، وتردّدت طبول لم تُقرع بصوت مدوٍّ.
5.182.25
एतदौत्पातिकं सर्वं घोरमासीद्भयंकरम् ।
विसंज्ञकल्पे धरणीं गते रामे महात्मनि ॥ ५.१८२.२५ ॥
كانت كل هذه النذر مروعة ومخيفة، حين سقط راما العظيم النفس إلى الأرض كأنه فاقد الوعي.
5.182.26
ततो वै सहसोत्थाय रामो मामभ्यवर्तत ।
पुनर्युद्धाय कौरव्य विह्वलः क्रोधमूर्छितः ॥ ५.१८२.२६ ॥
ثم نهض راما فجأة وجاء نحوي مرة أخرى للقتال، يا سليل كورو؛ كان مضطربا ومغلوبا بالغضب.
5.182.27
आददानो महाबाहुः कार्मुकं तालसन्निभम् ।
ततो मय्याददानं तं राममेव न्यवारयन् ॥ ५.१८२.२७ ॥
أخذ راما ذو الذراعين القويتين قوسا كالنخلة؛ ثم منعوا ذلك الراما نفسه، الذي كان يتناول السلاح ضدي.
5.182.28
महर्षयः कृपायुक्ताः क्रोधाविष्टोऽपि भार्गवः ।
समाहरदमेयात्मा शरं कालानलोपमम् ॥ ५.१८२.२८ ॥
كان كبار الحكماء مملوئين بالرحمة؛ ومع أن البهارغافا استولى عليه الغضب، فإن ذلك صاحب النفس اللامحدودة جمع السهم، كنار الزمن.
5.182.29
सतो रविर्मन्दमरीचिमण्डलो ।
जगामास्तं पांसुपुञ्जावगूढः
निशा व्यगाहत्सुखशीतमारुता ।
ततो युद्धं प्रत्यवहारयाव- ॥ ५.१८२.२९ ॥
غربت الشمس، وقد خفتت دائرة أشعتها، مختبئة في كومة من الغبار؛ ودخل الليل مع نسمات باردة لطيفة. عندها انسحبنا نحن الاثنين من القتال.
5.182.30
एवं राजन्नवहारो बभूव ।
ततः पुनर्विमलेऽभूत्सुघोरम्।
कल्यंकल्यं विंशतिं वै दिनानि ।
तथैव चान्यानि दिनानि त्रीणि ॥ ५.१८२.३० ॥
هكذا، أيها الملك، حدث انسحاب. ثم، في صباح صاف، عاد القتال ليصبح شديد الهول: عشرين يوما، يوما بعد يوم، وكذلك ثلاثة أيام أخرى.