மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.182
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.182.1
ततः प्रभाते राजेन्द्र सूर्ये विमलतां गते ।
भार्गवस्य मया सार्धं पुनर्युद्धमवर्तत ॥ ५.१८२.१ ॥
பின்னர், அரசர்களின் தலைவனே, விடியற்காலையில் சூரியன் தெளிவடைந்ததும், பார்கவனுடன் (பரசுராமருடன்) எனக்கு மீண்டும் போர் நடந்தது.
5.182.2
ततोऽभ्रान्ते रथे तिष्ठन्रामः प्रहरतां वरः ।
ववर्ष शरजालानि मयि मेध इवाचले ॥ ५.१८२.२ ॥
பின்னர் தேரில் நின்ற, தாக்குபவர்களில் சிறந்த ராமர், மலையின்மேல் மேகம் பொழிவதுபோல் என்மீது அம்புவலைகளைப் பொழிந்தார்.
5.182.3
ततः सूतो मम सुहृच्छरवर्षेण ताडितः ।
अपयातो रथोपस्थान्मनो मम विषादयन् ॥ ५.१८२.३ ॥
பின்னர் என் நண்பனான சாரதி அம்பு மழையால் தாக்கப்பட்டு, தேரின் இருக்கையிலிருந்து விலகினான்; அது என் மனதை வருத்தியது.
5.182.4
ततः सूतो ममात्यर्थं कश्मलं प्राविशन्महत् ।
पृथिव्यां च शराघातान्निपपात मुमोह च ॥ ५.१८२.४ ॥
பின்னர் என் சாரதி மிகுந்த மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்; அம்புகளின் அடியால் நிலத்தில் விழுந்து மயங்கினான்.
5.182.5
ततः सूतो जहात्प्राणान्रामबाणप्रपीडितः ।
मुहूर्तादिव राजेन्द्र मां च भीराविशत्तदा ॥ ५.१८२.५ ॥
பின்னர் ராமரின் அம்புகளால் துன்புறுத்தப்பட்ட என் சாரதி உயிரை விட்டான்; அரசர்களின் தலைவனே, அப்போது ஒரு கணத்தில் எனக்குள்ளும் அச்சம் புகுந்தது.
5.182.6
ततः सूते हते तस्मिन्क्षिपतस्तस्य मे शरान् ।
प्रमत्तमनसो रामः प्राहिणोन्मृत्युसंमितम् ॥ ५.१८२.६ ॥
பின்னர் அந்தச் சாரதி கொல்லப்பட்டதும், நான் அம்புகளை எய்துகொண்டிருந்தபோது, என் கவனமற்ற மனதைக் கண்ட ராமர் மரணத்துக்கு ஒப்பான அம்பை எய்தார்.
5.182.7
ततः सूतव्यसनिनं विप्लुतं मां स भार्गवः ।
शरेणाभ्यहनद्गाढं विकृष्य बलवद्धनुः ॥ ५.१८२.७ ॥
பின்னர் தேரோட்டி கொல்லப்பட்டு நான் குழம்பியபோது, அந்த பார்கவன் வலிமையான வில்லை இழுத்து ஓர் அம்பால் ஆழமாக என்னைத் தாக்கினான்.
5.182.8
स मे भुजान्तरे राजन्निपत्य रुधिराशनः ।
मयैव सह राजेन्द्र जगाम वसुधातलम् ॥ ५.१८२.८ ॥
ஓ அரசே, இரத்தம் குடிக்கும் அந்த அம்பு என் தோள்களுக்கிடையில் விழுந்து, ஓ மன்னர்களின் தலைவனே, என்னுடன் சேர்ந்து பூமியின் மேல் சரிந்தது.
5.182.9
मत्वा तु निहतं रामस्ततो मां भरतर्षभ ।
मेघवद्विननादोच्चैर्जहृषे च पुनः पुनः ॥ ५.१८२.९ ॥
ஓ பரதர்களில் காளையே, என்னை இறந்ததாக நினைத்து ராமன் மேகம் போல உரத்த குரலில் முழங்கினான், மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்ந்தான்.
5.182.10
तथा तु पतिते राजन्मयि रामो मुदा युतः ।
उदक्रोशन्महानादं सह तैरनुयायिभिः ॥ ५.१८२.१० ॥
ஓ அரசே, நான் வீழ்ந்ததும் ராமன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் பின்தொடர்பவர்களுடன் சேர்ந்து பெரும் குரலில் கூச்சலிட்டான்.
5.182.11
मम तत्राभवन्ये तु कुरवः पार्श्वतः स्थिताः ।
आगता अपि युद्धं तञ्जनास्तत्र दिदृक्षवः ।
आर्तिं परमिकां जग्मुस्ते तदा पतिते मयि ॥ ५.१८२.११ ॥
அங்கே என் பக்கத்தில் நின்றிருந்த குருக்களும், போரைக் காண வந்திருந்த மக்களும், நான் வீழ்ந்தபோது மிகுந்த துயரத்தை அடைந்தனர்.
5.182.12
ततोऽपश्यं पतितो राजसिंह ।
द्विजानष्टौ सूर्यहुताशनाभान् ।
ते मां समन्तात्परिर्वाय तस्थुः ।
स्वबाहुभिः परिधार्याजिमध्ये ॥ ५.१८२.१२ ॥
பின்னர், ஓ அரசசிங்கமே, வீழ்ந்து கிடந்த நான் சூரியன் மற்றும் வேள்வித் தீயைப் போன்ற எட்டு அந்தணர்களைக் கண்டேன். அவர்கள் என்னை எல்லாப் பக்கமும் சூழ்ந்து, போர்க்களத்தின் நடுவில் தங்கள் கரங்களால் என்னைத் தாங்கி நின்றனர்.
5.182.13
रक्ष्यमाणश्च तैर्विप्रैर्नाहं भूमिमुपास्पृशम् ।
अन्तरिक्षे धृतो ह्यस्मि तैर्विप्रैर्बान्धवैरिव ॥ ५.१८२.१३ ॥
அந்த அந்தணர்களால் காக்கப்பட்டு நான் நிலத்தைத் தொடவில்லை. அந்தணர்கள் உறவினர்களைப் போல என்னை வானில் பிடித்து வைத்திருந்தனர்.
5.182.14
श्वसन्निवान्तरिक्षे च जलबिन्दुभिरुक्षितः ।
ततस्ते ब्राह्मणा राजन्नब्रुवन्परिगृह्य माम् ॥ ५.१८२.१४ ॥
வானில் மூச்சுவிட்டபடி, நீர்த்துளிகளால் நனைக்கப்பட்டு. அரசே, அப்பொழுது அந்த அந்தணர்கள் என்னை அணைத்துக்கொண்டு கூறினர்.
5.182.15
मा भैरिति समं सर्वे स्वस्ति तेऽस्त्विति चासकृत् ।
ततस्तेषामहं वाग्भिस्तर्पितः सहसोत्थितः ।
मातरं सरितां श्रेष्ठामपश्यं रथमास्थिताम् ॥ ५.१८२.१५ ॥
'அஞ்சாதே' என்று அனைவரும் ஒருமித்து, 'உனக்கு நலமுண்டாகட்டும்' என்று பலமுறை கூறினர். பின்னர் அவர்களின் சொற்களால் மனம் நிறைந்து நான் திடீரென எழுந்தேன்; நதிகளில் சிறந்த தாயை ரதத்தில் நிற்கக் கண்டேன்.
5.182.16
हयाश्च मे संगृहीतास्तयाऽऽस-
न्महानद्या संयति कौरवेन्द्र।
पादौ जनन्याः प्रतिगृह्य चाहं ।
तथा पितॄणां रथमभ्यरोहम् ॥ ५.१८२.१६ ॥
போரில் அந்த பெரும் நதி என் குதிரைகளையும் பிடித்துக்கொண்டது, ஓ கௌரவர்களின் தலைவனே. தாயின் கால்களைப் பற்றிக்கொண்டு, அவ்வாறே முன்னோர்களின் ரதத்தில் ஏறினேன்.
5.182.17
ररक्ष सा मां सरथं हयांश्चोपस्काराणि च ।
तामहं प्राञ्जलिर्भूत्वा पुनरेव व्यसर्जयम् ॥ ५.१८२.१७ ॥
அவள் என்னையும், ரதத்தையும், குதிரைகளையும், அதன் உபகரணங்களையும் காத்தாள். கைகூப்பி நின்று நான் அவளை மீண்டும் அனுப்பினேன்.
5.182.18
ततोऽहं स्वयमुद्यम्य हयांस्तान्वातरंहसः ।
अयुध्यं जामदग्न्येन निवृत्तेऽहनि भारत ॥ ५.१८२.१८ ॥
பின்னர் நானே அந்த காற்றின் வேகமுள்ள குதிரைகளைத் தூண்டி ஜாமதக்னியுடன் (பரசுராமருடன்) போரிட்டேன், ஓ பாரதா, பகல் முடிந்த பின்னர்.
5.182.19
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ वेगवन्तं महाबलम् ।
अमुञ्चं समरे बाणं रामाय हृदयच्छिदम् ॥ ५.१८२.१९ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, பின்னர் நான் போரில் வேகமும் மகாபலமும் கொண்ட ராமர்மேல் இதயத்தைப் பிளக்கும் அம்பை எய்தேன்.
5.182.20
ततो जगाम वसुधां मम बाणप्रपीडितः ।
जानुभ्यां धनुरुत्सृज्य रामो मोहवशं गतः ॥ ५.१८२.२० ॥
என் அம்பால் துன்புற்ற ராமர் வில்லைக் கீழே வைத்து முழங்கால்களில் பூமியில் விழுந்து மயக்கத்தின் வசப்பட்டார்.
5.182.21
ततस्तस्मिन्निपतिते रामे भूरिसहस्रदे ।
आवव्रुर्जलदा व्योम क्षरन्तो रुधिरं बहु ॥ ५.१८२.२१ ॥
ஆயிரக்கணக்கில் கொடை அளித்த ராமர் விழுந்ததும், மேகங்கள் வானை மூடின; அவை மிகுதியாக இரத்தம் பொழிந்தன.
5.182.22
उल्काश्च शतशः पेतुः सनिर्घाताः सकम्पनाः ।
अर्कं च सहसा दीप्तं स्वर्भानुरभिसंवृणोत् ॥ ५.१८२.२२ ॥
நூற்றுக்கணக்கான எரிகற்கள் இடியோசை மற்றும் நடுக்கத்துடன் விழுந்தன; ஒளிரும் சூரியனை ஸ்வர்பானு திடீரென மறைத்தான்.
5.182.23
ववुश्च वाताः परुषाश्चलिता च वसुंधरा ।
गृध्रा बलाश्च कङ्काश्च परिपेतुर्गुदा युताः ॥ ५.१८२.२३ ॥
கடுமையான காற்றுகள் வீசின, பூமி அதிர்ந்தது; கழுகுகளும் பருந்துகளும் கொக்குகளும் குடல்களுடன் சுற்றிலும் வந்து விழுந்தன.
5.182.24
दीप्तायां दिशि गोमायुर्दारुणं मुहुरुन्नदत् ।
अनाहता दुन्दुभयो विनेदुर्भृशनिःस्वनाः ॥ ५.१८२.२४ ॥
எரியும் திசையில் நரி பலமுறை பயங்கரமாக ஊளையிட்டது; யாராலும் அடிக்கப்படாத முரசுகள் மிகுந்த ஒலியுடன் முழங்கின.
5.182.25
एतदौत्पातिकं सर्वं घोरमासीद्भयंकरम् ।
विसंज्ञकल्पे धरणीं गते रामे महात्मनि ॥ ५.१८२.२५ ॥
இவை அனைத்தும் அபசகுனங்களாக இருந்தன; பயங்கரமும் அச்சமூட்டுவனவுமாக இருந்தன. மகாத்மா ராமர் உணர்விழந்தவர் போல் பூமியில் வீழ்ந்தபோது இவ்வாறு நிகழ்ந்தது.
5.182.26
ततो वै सहसोत्थाय रामो मामभ्यवर्तत ।
पुनर्युद्धाय कौरव्य विह्वलः क्रोधमूर्छितः ॥ ५.१८२.२६ ॥
பின்னர் திடீரென எழுந்து ராமர் மீண்டும் போருக்காக என்னை நோக்கி வந்தார், ஓ கௌரவ்யா! அவர் கலக்கமுற்று கோபத்தால் மயங்கியவர்போல் இருந்தார்.
5.182.27
आददानो महाबाहुः कार्मुकं तालसन्निभम् ।
ततो मय्याददानं तं राममेव न्यवारयन् ॥ ५.१८२.२७ ॥
பெரும் தோள்களையுடைய ராமர் தாளமரம் போன்ற வில்லை எடுத்தார். அப்போது என்மீது அம்பெய்ய முயன்ற அந்த ராமரையே மக்கள் தடுத்தனர்.
5.182.28
महर्षयः कृपायुक्ताः क्रोधाविष्टोऽपि भार्गवः ।
समाहरदमेयात्मा शरं कालानलोपमम् ॥ ५.१८२.२८ ॥
மகரிஷிகள் கருணை நிறைந்திருந்தனர்; பார்கவர் கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்த போதிலும், அளவற்ற ஆத்மாவுடையவர் காலாக்னிக்கு ஒத்த அம்பை மீண்டும் தம்முள் இழுத்துக்கொண்டார்.
5.182.29
सतो रविर्मन्दमरीचिमण्डलो ।
जगामास्तं पांसुपुञ्जावगूढः
निशा व्यगाहत्सुखशीतमारुता ।
ततो युद्धं प्रत्यवहारयाव- ॥ ५.१८२.२९ ॥
சூரியனின் கதிர்கள் மங்கின; அவர் தூசிக் குவியலில் மறைந்து அஸ்தமித்தார். இனிய குளிர்ந்த காற்றுடன் இரவு வந்தது. அப்போது நாங்கள் போரிலிருந்து பின்வாங்கினோம்.
5.182.30
एवं राजन्नवहारो बभूव ।
ततः पुनर्विमलेऽभूत्सुघोरम्।
कल्यंकल्यं विंशतिं वै दिनानि ।
तथैव चान्यानि दिनानि त्रीणि ॥ ५.१८२.३० ॥
ஓ அரசே, இவ்வாறு போர் நிறுத்தம் நிகழ்ந்தது. பின்னர் தெளிந்த விடியலில் போர் மீண்டும் மிகக் கொடூரமானது. இருபது நாட்கள், ஒவ்வொரு நாளும், அதுபோலவே வேறு மூன்று நாட்களும்.