Mahābhārata · Adhyāya 5.182
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.182.1
ततः प्रभाते राजेन्द्र सूर्ये विमलतां गते ।
भार्गवस्य मया सार्धं पुनर्युद्धमवर्तत ॥ ५.१८२.१ ॥
Então, ó senhor dos reis, ao amanhecer, quando o sol se tornou claro, a batalha com o Bhārgava (Paraśurāma) recomeçou entre mim e ele.
5.182.2
ततोऽभ्रान्ते रथे तिष्ठन्रामः प्रहरतां वरः ।
ववर्ष शरजालानि मयि मेध इवाचले ॥ ५.१८२.२ ॥
Então Rāma, de pé em seu carro desanuviado, o melhor dos que ferem, fez chover sobre mim redes de flechas, como uma nuvem sobre uma montanha.
5.182.3
ततः सूतो मम सुहृच्छरवर्षेण ताडितः ।
अपयातो रथोपस्थान्मनो मम विषादयन् ॥ ५.१८२.३ ॥
Então meu amigo, o condutor, atingido pela chuva de flechas, afastou-se do assento do carro, e isso afligiu a minha mente.
5.182.4
ततः सूतो ममात्यर्थं कश्मलं प्राविशन्महत् ।
पृथिव्यां च शराघातान्निपपात मुमोह च ॥ ५.१८२.४ ॥
Então meu condutor caiu em grande desmaio e, atingido pelos golpes das flechas, tombou ao chão e perdeu a consciência.
5.182.5
ततः सूतो जहात्प्राणान्रामबाणप्रपीडितः ।
मुहूर्तादिव राजेन्द्र मां च भीराविशत्तदा ॥ ५.१८२.५ ॥
Então meu condutor, atormentado pelas flechas de Rāma, entregou o sopro da vida, e, como que após um instante, o medo também entrou em mim, ó senhor dos reis.
5.182.6
ततः सूते हते तस्मिन्क्षिपतस्तस्य मे शरान् ।
प्रमत्तमनसो रामः प्राहिणोन्मृत्युसंमितम् ॥ ५.१८२.६ ॥
Então, quando aquele condutor foi morto e eu lançava as minhas flechas, Rāma, vendo minha mente descuidada, lançou uma flecha igual à morte.
5.182.7
ततः सूतव्यसनिनं विप्लुतं मां स भार्गवः ।
शरेणाभ्यहनद्गाढं विकृष्य बलवद्धनुः ॥ ५.१८२.७ ॥
Então, morto o meu auriga e eu confuso, aquele Bhārgava puxou seu poderoso arco e me feriu profundamente com uma flecha.
5.182.8
स मे भुजान्तरे राजन्निपत्य रुधिराशनः ।
मयैव सह राजेन्द्र जगाम वसुधातलम् ॥ ५.१८२.८ ॥
Ó rei, aquela flecha que bebe sangue caiu entre os meus braços e, ó senhor dos reis, foi ao chão junto comigo.
5.182.9
मत्वा तु निहतं रामस्ततो मां भरतर्षभ ।
मेघवद्विननादोच्चैर्जहृषे च पुनः पुनः ॥ ५.१८२.९ ॥
Ó touro dos Bharatas, pensando-me morto, Rāma rugiu alto como uma nuvem e alegrou-se repetidamente.
5.182.10
तथा तु पतिते राजन्मयि रामो मुदा युतः ।
उदक्रोशन्महानादं सह तैरनुयायिभिः ॥ ५.१८२.१० ॥
Ó rei, caído eu, Rāma, cheio de alegria, soltou um grande grito junto com os seus seguidores.
5.182.11
मम तत्राभवन्ये तु कुरवः पार्श्वतः स्थिताः ।
आगता अपि युद्धं तञ्जनास्तत्र दिदृक्षवः ।
आर्तिं परमिकां जग्मुस्ते तदा पतिते मयि ॥ ५.१८२.११ ॥
Os Kuru que estavam ao meu lado ali, e as pessoas que tinham vindo ver a batalha, caíram na maior aflição quando eu caí.
5.182.12
ततोऽपश्यं पतितो राजसिंह ।
द्विजानष्टौ सूर्यहुताशनाभान् ।
ते मां समन्तात्परिर्वाय तस्थुः ।
स्वबाहुभिः परिधार्याजिमध्ये ॥ ५.१८२.१२ ॥
Então, ó leão entre os reis, caído, vi oito brâmanes resplandecentes como o sol e o fogo do sacrifício. Eles me cercaram por todos os lados e ficaram no meio da batalha, sustentando-me com os próprios braços.
5.182.13
रक्ष्यमाणश्च तैर्विप्रैर्नाहं भूमिमुपास्पृशम् ।
अन्तरिक्षे धृतो ह्यस्मि तैर्विप्रैर्बान्धवैरिव ॥ ५.१८२.१३ ॥
Protegido por aqueles brâmanes, não toquei a terra; de fato, fui mantido no céu por eles, como se fossem parentes.
5.182.14
श्वसन्निवान्तरिक्षे च जलबिन्दुभिरुक्षितः ।
ततस्ते ब्राह्मणा राजन्नब्रुवन्परिगृह्य माम् ॥ ५.१८२.१४ ॥
Respirando no céu, aspergido com gotas de água; então, ó rei, aqueles brâmanes, abraçando-me, falaram.
5.182.15
मा भैरिति समं सर्वे स्वस्ति तेऽस्त्विति चासकृत् ।
ततस्तेषामहं वाग्भिस्तर्पितः सहसोत्थितः ।
मातरं सरितां श्रेष्ठामपश्यं रथमास्थिताम् ॥ ५.१८२.१५ ॥
«Não temas» e «que estejas bem», disseram todos juntos, repetidamente. Então, satisfeito com as palavras deles, levantei-me de repente e vi minha mãe, a melhor dos rios, de pé numa carruagem.
5.182.16
हयाश्च मे संगृहीतास्तयाऽऽस-
न्महानद्या संयति कौरवेन्द्र।
पादौ जनन्याः प्रतिगृह्य चाहं ।
तथा पितॄणां रथमभ्यरोहम् ॥ ५.१८२.१६ ॥
E na batalha, ó senhor dos Kauravas, aquele grande rio também agarrou os meus cavalos. Segurando os pés de minha mãe, subi à carruagem dos antepassados.
5.182.17
ररक्ष सा मां सरथं हयांश्चोपस्काराणि च ।
तामहं प्राञ्जलिर्भूत्वा पुनरेव व्यसर्जयम् ॥ ५.१८२.१७ ॥
Ela protegeu-me, à carruagem, aos cavalos e ao equipamento; de mãos postas, despedi-a novamente.
5.182.18
ततोऽहं स्वयमुद्यम्य हयांस्तान्वातरंहसः ।
अयुध्यं जामदग्न्येन निवृत्तेऽहनि भारत ॥ ५.१८२.१८ ॥
Então eu mesmo conduzi aqueles cavalos rápidos como o vento e lutei com Jāmadagnya, ó Bhārata, quando o dia terminou.
5.182.19
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ वेगवन्तं महाबलम् ।
अमुञ्चं समरे बाणं रामाय हृदयच्छिदम् ॥ ५.१८२.१९ ॥
Então, ó melhor dos Bharatas, lancei na batalha uma flecha que fere o coração contra Rāma, veloz e poderoso.
5.182.20
ततो जगाम वसुधां मम बाणप्रपीडितः ।
जानुभ्यां धनुरुत्सृज्य रामो मोहवशं गतः ॥ ५.१८२.२० ॥
Atormentado pela minha flecha, Rāma largou o arco, caiu de joelhos ao chão e ficou sob o domínio da confusão.
5.182.21
ततस्तस्मिन्निपतिते रामे भूरिसहस्रदे ।
आवव्रुर्जलदा व्योम क्षरन्तो रुधिरं बहु ॥ ५.१८२.२१ ॥
Quando Rāma, doador de muitos milhares, caiu, nuvens cobriram o céu, derramando muito sangue.
5.182.22
उल्काश्च शतशः पेतुः सनिर्घाताः सकम्पनाः ।
अर्कं च सहसा दीप्तं स्वर्भानुरभिसंवृणोत् ॥ ५.१८२.२२ ॥
Caíram centenas de meteoros, com trovões e tremores; e Svarbhānu cobriu de repente o sol ardente.
5.182.23
ववुश्च वाताः परुषाश्चलिता च वसुंधरा ।
गृध्रा बलाश्च कङ्काश्च परिपेतुर्गुदा युताः ॥ ५.१८२.२३ ॥
Ventos ásperos sopraram e a terra tremeu; abutres, falcões e garças caíram por todos os lados, com suas entranhas.
5.182.24
दीप्तायां दिशि गोमायुर्दारुणं मुहुरुन्नदत् ।
अनाहता दुन्दुभयो विनेदुर्भृशनिःस्वनाः ॥ ५.१८२.२४ ॥
Na direção incendiada, um chacal uivava repetidamente, de forma terrível; e tambores não tocados soavam com um estrondo forte.
5.182.25
एतदौत्पातिकं सर्वं घोरमासीद्भयंकरम् ।
विसंज्ञकल्पे धरणीं गते रामे महात्मनि ॥ ५.१८२.२५ ॥
Todos esses presságios foram terríveis e aterradores, quando o magnânimo Rāma caiu ao chão como se tivesse perdido os sentidos.
5.182.26
ततो वै सहसोत्थाय रामो मामभ्यवर्तत ।
पुनर्युद्धाय कौरव्य विह्वलः क्रोधमूर्छितः ॥ ५.१८२.२६ ॥
Então Rāma levantou-se de repente e veio novamente em minha direção para a batalha, ó descendente de Kuru; estava agitado e tomado pela ira.
5.182.27
आददानो महाबाहुः कार्मुकं तालसन्निभम् ।
ततो मय्याददानं तं राममेव न्यवारयन् ॥ ५.१८२.२७ ॥
O de braços poderosos pegou um arco semelhante a uma palmeira; então detiveram o próprio Rāma, que se preparava para tomar em mãos a arma contra mim.
5.182.28
महर्षयः कृपायुक्ताः क्रोधाविष्टोऽपि भार्गवः ।
समाहरदमेयात्मा शरं कालानलोपमम् ॥ ५.१८२.२८ ॥
Os grandes sábios estavam cheios de compaixão; embora o Bhārgava estivesse tomado pela ira, aquele de alma imensurável recolheu a flecha, semelhante ao fogo do tempo.
5.182.29
सतो रविर्मन्दमरीचिमण्डलो ।
जगामास्तं पांसुपुञ्जावगूढः
निशा व्यगाहत्सुखशीतमारुता ।
ततो युद्धं प्रत्यवहारयाव- ॥ ५.१८२.२९ ॥
O sol, com seu círculo de raios enfraquecido, pôs-se escondido em uma nuvem de poeira; a noite entrou com brisas frescas e agradáveis. Então nós dois recuamos da batalha.
5.182.30
एवं राजन्नवहारो बभूव ।
ततः पुनर्विमलेऽभूत्सुघोरम्।
कल्यंकल्यं विंशतिं वै दिनानि ।
तथैव चान्यानि दिनानि त्रीणि ॥ ५.१८२.३० ॥
Assim, ó rei, houve uma retirada. Depois, na manhã clara, a batalha tornou-se novamente extremamente terrível: por vinte dias, dia após dia, e igualmente mais três dias.