Mahābhārata · Adhyāya 5.182
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.182.1
ततः प्रभाते राजेन्द्र सूर्ये विमलतां गते ।
भार्गवस्य मया सार्धं पुनर्युद्धमवर्तत ॥ ५.१८२.१ ॥
Dann, o Herr der Könige, als im Morgengrauen die Sonne klar geworden war, begann der Kampf mit dem Bhārgava (Paraśurāma) erneut zwischen mir und ihm.
5.182.2
ततोऽभ्रान्ते रथे तिष्ठन्रामः प्रहरतां वरः ।
ववर्ष शरजालानि मयि मेध इवाचले ॥ ५.१८२.२ ॥
Da regnete Rāma, auf seinem klaren Wagen stehend, der Beste unter den Kämpfenden, Netze von Pfeilen auf mich herab, wie eine Wolke auf einen Berg.
5.182.3
ततः सूतो मम सुहृच्छरवर्षेण ताडितः ।
अपयातो रथोपस्थान्मनो मम विषादयन् ॥ ५.१८२.३ ॥
Da wich mein Freund, der Wagenlenker, von den Pfeilen getroffen, vom Sitz des Wagens zurück, und das betrübte meinen Geist.
5.182.4
ततः सूतो ममात्यर्थं कश्मलं प्राविशन्महत् ।
पृथिव्यां च शराघातान्निपपात मुमोह च ॥ ५.१८२.४ ॥
Da fiel mein Wagenlenker in eine tiefe Ohnmacht und, von den Pfeilschlägen getroffen, stürzte er zu Boden und verlor das Bewusstsein.
5.182.5
ततः सूतो जहात्प्राणान्रामबाणप्रपीडितः ।
मुहूर्तादिव राजेन्द्र मां च भीराविशत्तदा ॥ ५.१८२.५ ॥
Da gab mein Wagenlenker, von Rāmas Pfeilen gequält, seinen Atem auf, und wie nach einem Augenblick drang auch Furcht in mich ein, o Herr der Könige.
5.182.6
ततः सूते हते तस्मिन्क्षिपतस्तस्य मे शरान् ।
प्रमत्तमनसो रामः प्राहिणोन्मृत्युसंमितम् ॥ ५.१८२.६ ॥
Da, als jener Wagenlenker erschlagen war und ich meine Pfeile schleuderte, sandte Rāma, meinen unachtsamen Geist sehend, einen dem Tod gleichen Pfeil ab.
5.182.7
ततः सूतव्यसनिनं विप्लुतं मां स भार्गवः ।
शरेणाभ्यहनद्गाढं विकृष्य बलवद्धनुः ॥ ५.१८२.७ ॥
Als mein Wagenlenker erschlagen war und ich verwirrt war, spannte jener Bhārgava seinen mächtigen Bogen und traf mich tief mit einem Pfeil.
5.182.8
स मे भुजान्तरे राजन्निपत्य रुधिराशनः ।
मयैव सह राजेन्द्र जगाम वसुधातलम् ॥ ५.१८२.८ ॥
O König, jener blutsaugende Pfeil fiel zwischen meine Arme und, o Herr der Könige, ging mit mir zu Boden.
5.182.9
मत्वा तु निहतं रामस्ततो मां भरतर्षभ ।
मेघवद्विननादोच्चैर्जहृषे च पुनः पुनः ॥ ५.१८२.९ ॥
O Stier der Bharatas, in dem Glauben, ich sei erschlagen, donnerte Rāma laut wie eine Wolke und freute sich immer wieder.
5.182.10
तथा तु पतिते राजन्मयि रामो मुदा युतः ।
उदक्रोशन्महानादं सह तैरनुयायिभिः ॥ ५.१८२.१० ॥
O König, als ich gefallen war, stieß Rāma, von Freude erfüllt, zusammen mit seinen Gefolgsleuten einen lauten Schrei aus.
5.182.11
मम तत्राभवन्ये तु कुरवः पार्श्वतः स्थिताः ।
आगता अपि युद्धं तञ्जनास्तत्र दिदृक्षवः ।
आर्तिं परमिकां जग्मुस्ते तदा पतिते मयि ॥ ५.१८२.११ ॥
Die Kuru, die dort an meiner Seite standen, und die Menschen, die zum Kampf gekommen waren, verfielen in tiefste Not, als ich gefallen war.
5.182.12
ततोऽपश्यं पतितो राजसिंह ।
द्विजानष्टौ सूर्यहुताशनाभान् ।
ते मां समन्तात्परिर्वाय तस्थुः ।
स्वबाहुभिः परिधार्याजिमध्ये ॥ ५.१८२.१२ ॥
Da sah ich, o Löwe unter den Königen, liegend, acht Brahmanen, leuchtend wie die Sonne und das Opferfeuer. Sie umringten mich von allen Seiten und standen mitten im Kampf, mich mit ihren eigenen Armen haltend.
5.182.13
रक्ष्यमाणश्च तैर्विप्रैर्नाहं भूमिमुपास्पृशम् ।
अन्तरिक्षे धृतो ह्यस्मि तैर्विप्रैर्बान्धवैरिव ॥ ५.१८२.१३ ॥
Von jenen Brahmanen beschützt, berührte ich die Erde nicht; in der Tat wurde ich von jenen Brahmanen wie von Verwandten im Himmel gehalten.
5.182.14
श्वसन्निवान्तरिक्षे च जलबिन्दुभिरुक्षितः ।
ततस्ते ब्राह्मणा राजन्नब्रुवन्परिगृह्य माम् ॥ ५.१८२.१४ ॥
Im Himmel atmend, von Wassertropfen besprengt; dann, o König, sprachen jene Brahmanen, mich umfassend.
5.182.15
मा भैरिति समं सर्वे स्वस्ति तेऽस्त्विति चासकृत् ।
ततस्तेषामहं वाग्भिस्तर्पितः सहसोत्थितः ।
मातरं सरितां श्रेष्ठामपश्यं रथमास्थिताम् ॥ ५.१८२.१५ ॥
»Fürchte dich nicht« und »möge es dir wohlergehen«, sagten alle gemeinsam immer wieder. Dann, durch ihre Worte erquickt, erhob ich mich plötzlich und sah meine Mutter, die beste der Flüsse, auf einem Wagen stehen.
5.182.16
हयाश्च मे संगृहीतास्तयाऽऽस-
न्महानद्या संयति कौरवेन्द्र।
पादौ जनन्याः प्रतिगृह्य चाहं ।
तथा पितॄणां रथमभ्यरोहम् ॥ ५.१८२.१६ ॥
Und im Kampf, o Herr der Kauravas, ergriff jener große Fluss auch meine Pferde. Die Füße meiner Mutter ergreifend, bestieg ich den Wagen der Ahnen.
5.182.17
ररक्ष सा मां सरथं हयांश्चोपस्काराणि च ।
तामहं प्राञ्जलिर्भूत्वा पुनरेव व्यसर्जयम् ॥ ५.१८२.१७ ॥
Sie beschützte mich, den Wagen, die Pferde und die Ausrüstung; mit gefalteten Händen entließ ich sie wieder.
5.182.18
ततोऽहं स्वयमुद्यम्य हयांस्तान्वातरंहसः ।
अयुध्यं जामदग्न्येन निवृत्तेऽहनि भारत ॥ ५.१८२.१८ ॥
Dann trieb ich selbst jene windschnellen Pferde an und kämpfte mit Jāmadagnya, o Bhārata, als der Tag zu Ende ging.
5.182.19
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ वेगवन्तं महाबलम् ।
अमुञ्चं समरे बाणं रामाय हृदयच्छिदम् ॥ ५.१८२.१९ ॥
Dann, o Bester der Bharatas, schoss ich im Kampf einen herzdurchbohrenden Pfeil auf den schnellen, mächtigen Rāma ab.
5.182.20
ततो जगाम वसुधां मम बाणप्रपीडितः ।
जानुभ्यां धनुरुत्सृज्य रामो मोहवशं गतः ॥ ५.१८२.२० ॥
Von meinem Pfeil gepeinigt, ließ Rāma den Bogen fallen, sank auf die Knie zu Boden und geriet in die Gewalt der Verwirrung.
5.182.21
ततस्तस्मिन्निपतिते रामे भूरिसहस्रदे ।
आवव्रुर्जलदा व्योम क्षरन्तो रुधिरं बहु ॥ ५.१८२.२१ ॥
Als Rāma, der Spender vieler Tausende, gefallen war, bedeckten Wolken den Himmel und gossen viel Blut herab.
5.182.22
उल्काश्च शतशः पेतुः सनिर्घाताः सकम्पनाः ।
अर्कं च सहसा दीप्तं स्वर्भानुरभिसंवृणोत् ॥ ५.१८२.२२ ॥
Hunderte Meteore fielen, mit Donnerschlägen und Erschütterungen; und Svarbhānu verhüllte plötzlich die lodernde Sonne.
5.182.23
ववुश्च वाताः परुषाश्चलिता च वसुंधरा ।
गृध्रा बलाश्च कङ्काश्च परिपेतुर्गुदा युताः ॥ ५.१८२.२३ ॥
Raue Winde wehten und die Erde bebte; Geier, Falken und Reiher fielen ringsum, mit ihren Eingeweiden.
5.182.24
दीप्तायां दिशि गोमायुर्दारुणं मुहुरुन्नदत् ।
अनाहता दुन्दुभयो विनेदुर्भृशनिःस्वनाः ॥ ५.१८२.२४ ॥
In der brennenden Richtung heulte ein Schakal immer wieder entsetzlich; und ungeschlagene Trommeln erklangen mit lautem Dröhnen.
5.182.25
एतदौत्पातिकं सर्वं घोरमासीद्भयंकरम् ।
विसंज्ञकल्पे धरणीं गते रामे महात्मनि ॥ ५.१८२.२५ ॥
All diese Vorzeichen waren furchtbar und schrecklich, als der großherzige Rāma wie bewusstlos zu Boden fiel.
5.182.26
ततो वै सहसोत्थाय रामो मामभ्यवर्तत ।
पुनर्युद्धाय कौरव्य विह्वलः क्रोधमूर्छितः ॥ ५.१८२.२६ ॥
Da erhob sich Rāma plötzlich und kam erneut zum Kampf auf mich zu, o Nachkomme Kurus; er war erregt und von Zorn überwältigt.
5.182.27
आददानो महाबाहुः कार्मुकं तालसन्निभम् ।
ततो मय्याददानं तं राममेव न्यवारयन् ॥ ५.१८२.२७ ॥
Der Mächtigarmige ergriff einen Bogen wie eine Palme; da hielten sie eben jenen Rāma zurück, der gegen mich zu den Waffen griff.
5.182.28
महर्षयः कृपायुक्ताः क्रोधाविष्टोऽपि भार्गवः ।
समाहरदमेयात्मा शरं कालानलोपमम् ॥ ५.१८२.२८ ॥
Die großen Weisen waren voll Mitgefühl; obwohl der Bhārgava vom Zorn ergriffen war, zog der an Seele Unermessliche den Pfeil zurück, gleich dem Feuer der Zeit.
5.182.29
सतो रविर्मन्दमरीचिमण्डलो ।
जगामास्तं पांसुपुञ्जावगूढः
निशा व्यगाहत्सुखशीतमारुता ।
ततो युद्धं प्रत्यवहारयाव- ॥ ५.१८२.२९ ॥
Die Sonne, deren Strahlenkranz schwach geworden war, ging verborgen in einer Staubwolke unter; die Nacht trat mit angenehmen kühlen Winden ein. Da zogen wir beide uns vom Kampf zurück.
5.182.30
एवं राजन्नवहारो बभूव ।
ततः पुनर्विमलेऽभूत्सुघोरम्।
कल्यंकल्यं विंशतिं वै दिनानि ।
तथैव चान्यानि दिनानि त्रीणि ॥ ५.१८२.३० ॥
So also, o König, trat eine Unterbrechung ein. Dann, am klaren Morgen, wurde der Kampf wieder überaus furchtbar: zwanzig Tage, Tag für Tag, und ebenso drei weitere Tage.