Mahābhārata · Adhyāya 5.182
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.182.1
ततः प्रभाते राजेन्द्र सूर्ये विमलतां गते ।
भार्गवस्य मया सार्धं पुनर्युद्धमवर्तत ॥ ५.१८२.१ ॥
Entonces, oh señor de reyes, al amanecer, cuando el sol se había aclarado, volvió a librarse el combate entre el Bhārgava (Paraśurāma) y yo.
5.182.2
ततोऽभ्रान्ते रथे तिष्ठन्रामः प्रहरतां वरः ।
ववर्ष शरजालानि मयि मेध इवाचले ॥ ५.१८२.२ ॥
Entonces Rāma, de pie en su carro despejado, el mejor de los que golpean, llovió redes de flechas sobre mí, como una nube sobre una montaña.
5.182.3
ततः सूतो मम सुहृच्छरवर्षेण ताडितः ।
अपयातो रथोपस्थान्मनो मम विषादयन् ॥ ५.१८२.३ ॥
Entonces mi amigo el auriga, herido por la lluvia de flechas, se apartó del asiento del carro, y eso afligió mi mente.
5.182.4
ततः सूतो ममात्यर्थं कश्मलं प्राविशन्महत् ।
पृथिव्यां च शराघातान्निपपात मुमोह च ॥ ५.१८२.४ ॥
Entonces mi auriga cayó en un gran desmayo, y, golpeado por los impactos de las flechas, cayó al suelo y perdió el conocimiento.
5.182.5
ततः सूतो जहात्प्राणान्रामबाणप्रपीडितः ।
मुहूर्तादिव राजेन्द्र मां च भीराविशत्तदा ॥ ५.१८२.५ ॥
Entonces mi auriga, atormentado por las flechas de Rāma, exhaló su aliento vital, y, como tras un instante, el miedo también entró en mí, oh señor de reyes.
5.182.6
ततः सूते हते तस्मिन्क्षिपतस्तस्य मे शरान् ।
प्रमत्तमनसो रामः प्राहिणोन्मृत्युसंमितम् ॥ ५.१८२.६ ॥
Entonces, cuando aquel auriga fue muerto y yo lanzaba mis flechas, Rāma, viendo mi mente descuidada, lanzó una flecha igual a la muerte.
5.182.7
ततः सूतव्यसनिनं विप्लुतं मां स भार्गवः ।
शरेणाभ्यहनद्गाढं विकृष्य बलवद्धनुः ॥ ५.१८२.७ ॥
Entonces, muerto mi auriga y yo confundido, aquel Bhārgava tensó su poderoso arco y me hirió profundamente con una flecha.
5.182.8
स मे भुजान्तरे राजन्निपत्य रुधिराशनः ।
मयैव सह राजेन्द्र जगाम वसुधातलम् ॥ ५.१८२.८ ॥
Oh rey, aquella flecha que bebe sangre cayó entre mis brazos y, oh señor de reyes, descendió a la superficie de la tierra junto conmigo.
5.182.9
मत्वा तु निहतं रामस्ततो मां भरतर्षभ ।
मेघवद्विननादोच्चैर्जहृषे च पुनः पुनः ॥ ५.१८२.९ ॥
Oh toro de los Bharatas, creyéndome muerto, Rāma rugió en voz alta como una nube y se regocijó una y otra vez.
5.182.10
तथा तु पतिते राजन्मयि रामो मुदा युतः ।
उदक्रोशन्महानादं सह तैरनुयायिभिः ॥ ५.१८२.१० ॥
Oh rey, al caer yo, Rāma, lleno de alegría, lanzó un gran grito junto con sus seguidores.
5.182.11
मम तत्राभवन्ये तु कुरवः पार्श्वतः स्थिताः ।
आगता अपि युद्धं तञ्जनास्तत्र दिदृक्षवः ।
आर्तिं परमिकां जग्मुस्ते तदा पतिते मयि ॥ ५.१८२.११ ॥
Los Kuru que estaban de pie a mi lado allí, y la gente que había venido a presenciar la batalla, cayeron en la mayor aflicción cuando yo caí.
5.182.12
ततोऽपश्यं पतितो राजसिंह ।
द्विजानष्टौ सूर्यहुताशनाभान् ।
ते मां समन्तात्परिर्वाय तस्थुः ।
स्वबाहुभिः परिधार्याजिमध्ये ॥ ५.१८२.१२ ॥
Entonces, oh león entre reyes, caído, vi a ocho brahmanes resplandecientes como el sol y el fuego del sacrificio. Me rodearon por todos lados y se quedaron en medio de la batalla, sosteniéndome con sus propios brazos.
5.182.13
रक्ष्यमाणश्च तैर्विप्रैर्नाहं भूमिमुपास्पृशम् ।
अन्तरिक्षे धृतो ह्यस्मि तैर्विप्रैर्बान्धवैरिव ॥ ५.१८२.१३ ॥
Protegido por aquellos brahmanes, no toqué la tierra; en verdad, fui sostenido en el cielo por esos brahmanes, como si fueran parientes.
5.182.14
श्वसन्निवान्तरिक्षे च जलबिन्दुभिरुक्षितः ।
ततस्ते ब्राह्मणा राजन्नब्रुवन्परिगृह्य माम् ॥ ५.१८२.१४ ॥
Respirando en el cielo, rociado con gotas de agua; entonces, oh rey, aquellos brahmanes, abrazándome, hablaron.
5.182.15
मा भैरिति समं सर्वे स्वस्ति तेऽस्त्विति चासकृत् ।
ततस्तेषामहं वाग्भिस्तर्पितः सहसोत्थितः ।
मातरं सरितां श्रेष्ठामपश्यं रथमास्थिताम् ॥ ५.१८२.१५ ॥
«No temas», y «que estés bien», dijeron todos juntos, una y otra vez. Entonces, satisfecho con sus palabras, me levanté de repente y vi a mi madre, la mejor de los ríos, de pie en un carro.
5.182.16
हयाश्च मे संगृहीतास्तयाऽऽस-
न्महानद्या संयति कौरवेन्द्र।
पादौ जनन्याः प्रतिगृह्य चाहं ।
तथा पितॄणां रथमभ्यरोहम् ॥ ५.१८२.१६ ॥
Y en la batalla, oh señor de los Kauravas, aquel gran río también atrapó mis caballos. Tomando los pies de mi madre, subí al carro de los antepasados.
5.182.17
ररक्ष सा मां सरथं हयांश्चोपस्काराणि च ।
तामहं प्राञ्जलिर्भूत्वा पुनरेव व्यसर्जयम् ॥ ५.१८२.१७ ॥
Ella me protegió, al carro, a los caballos y el equipo; con las manos juntas la despedí de nuevo.
5.182.18
ततोऽहं स्वयमुद्यम्य हयांस्तान्वातरंहसः ।
अयुध्यं जामदग्न्येन निवृत्तेऽहनि भारत ॥ ५.१८२.१८ ॥
Entonces yo mismo impulsé aquellos caballos veloces como el viento y luché con Jāmadagnya, oh Bhārata, cuando el día había terminado.
5.182.19
ततोऽहं भरतश्रेष्ठ वेगवन्तं महाबलम् ।
अमुञ्चं समरे बाणं रामाय हृदयच्छिदम् ॥ ५.१८२.१९ ॥
Entonces, oh mejor de los Bharatas, lancé en la batalla una flecha que atraviesa el corazón contra Rāma, veloz y poderoso.
5.182.20
ततो जगाम वसुधां मम बाणप्रपीडितः ।
जानुभ्यां धनुरुत्सृज्य रामो मोहवशं गतः ॥ ५.१८२.२० ॥
Atormentado por mi flecha, Rāma soltó su arco, cayó de rodillas al suelo y quedó bajo el dominio del desvanecimiento.
5.182.21
ततस्तस्मिन्निपतिते रामे भूरिसहस्रदे ।
आवव्रुर्जलदा व्योम क्षरन्तो रुधिरं बहु ॥ ५.१८२.२१ ॥
Cuando cayó Rāma, dador de muchos miles, nubes cubrieron el cielo, derramando abundante sangre.
5.182.22
उल्काश्च शतशः पेतुः सनिर्घाताः सकम्पनाः ।
अर्कं च सहसा दीप्तं स्वर्भानुरभिसंवृणोत् ॥ ५.१८२.२२ ॥
Cayeron cientos de meteoros, con truenos y temblores; y Svarbhānu cubrió de repente el sol ardiente.
5.182.23
ववुश्च वाताः परुषाश्चलिता च वसुंधरा ।
गृध्रा बलाश्च कङ्काश्च परिपेतुर्गुदा युताः ॥ ५.१८२.२३ ॥
Soplaron vientos ásperos y la tierra tembló; buitres, halcones y garzas cayeron por todas partes, con sus entrañas.
5.182.24
दीप्तायां दिशि गोमायुर्दारुणं मुहुरुन्नदत् ।
अनाहता दुन्दुभयो विनेदुर्भृशनिःस्वनाः ॥ ५.१८२.२४ ॥
En el cuadrante ardiente, un chacal aullaba una y otra vez, terriblemente; y tambores no golpeados sonaban con un estruendo fuerte.
5.182.25
एतदौत्पातिकं सर्वं घोरमासीद्भयंकरम् ।
विसंज्ञकल्पे धरणीं गते रामे महात्मनि ॥ ५.१८२.२५ ॥
Todos estos presagios fueron terribles y espantosos, cuando el magnánimo Rāma cayó a tierra como si hubiera perdido el sentido.
5.182.26
ततो वै सहसोत्थाय रामो मामभ्यवर्तत ।
पुनर्युद्धाय कौरव्य विह्वलः क्रोधमूर्छितः ॥ ५.१८२.२६ ॥
Entonces Rāma se levantó de repente y vino de nuevo hacia mí para la batalla, oh descendiente de Kuru; estaba agitado y dominado por la ira.
5.182.27
आददानो महाबाहुः कार्मुकं तालसन्निभम् ।
ततो मय्याददानं तं राममेव न्यवारयन् ॥ ५.१८२.२७ ॥
El de grandes brazos tomó un arco semejante a una palmera; entonces detuvieron a ese mismo Rāma, que se disponía a tomar las armas contra mí.
5.182.28
महर्षयः कृपायुक्ताः क्रोधाविष्टोऽपि भार्गवः ।
समाहरदमेयात्मा शरं कालानलोपमम् ॥ ५.१८२.२८ ॥
Los grandes sabios estaban llenos de compasión; aunque el Bhārgava estaba poseído por la ira, el de alma inmensurable recogió la flecha, semejante al fuego del tiempo.
5.182.29
सतो रविर्मन्दमरीचिमण्डलो ।
जगामास्तं पांसुपुञ्जावगूढः
निशा व्यगाहत्सुखशीतमारुता ।
ततो युद्धं प्रत्यवहारयाव- ॥ ५.१८२.२९ ॥
El sol, con su círculo de rayos debilitado, se hundió oculto en una nube de polvo; la noche entró con brisas frescas y agradables. Entonces los dos nos retiramos de la batalla.
5.182.30
एवं राजन्नवहारो बभूव ।
ततः पुनर्विमलेऽभूत्सुघोरम्।
कल्यंकल्यं विंशतिं वै दिनानि ।
तथैव चान्यानि दिनानि त्रीणि ॥ ५.१८२.३० ॥
Así, oh rey, hubo una retirada. Luego, en la clara mañana, la batalla volvió a ser sumamente terrible: durante veinte días, día tras día, y asimismo tres días más.