ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 5.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.26.1
कां नु वाचं सञ्जय मे शृणोषि ।
युद्धैषिणीं येन युद्धाद्बिभेषि ।
अयुद्धं वै तात युद्धाद्गरीयः ।
कस्तल्लब्ध्वा जातु युद्ध्येत सूत ॥ ५.२६.१ ॥
ಸಂಜಯಾ, ಯುದ್ಧವನ್ನು ಬಯಸುವ ಯಾವ ಮಾತನ್ನು ನೀನು ನನಗೆ ಕೇಳುತ್ತಿರುವೆ? ಯಾವುದರಿಂದ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಭಯಪಡುತ್ತಿರುವೆ? ಪ್ರಿಯನೇ, ಯುದ್ಧಕ್ಕಿಂತ ಅಯುದ್ಧ (ಶಾಂತಿ) ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಸೂತನೇ, ಅದನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ ಯಾರು ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ?
5.26.2
अकुर्वतश्चेत्पुरुषस्य सञ्जय ।
सिद्ध्येत्सङ्कल्पो मनसा यं यमिच्छेत्।
न कर्म कुर्याद्विदितं ममैत-
दन्यत्र युद्धाद्बहु यल्लघीयः ॥ ५.२६.२ ॥
ಸಂಜಯಾ, ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮಾಡದ ಮನುಷ್ಯನ ಸಂಕಲ್ಪ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಸಿದ್ಧಿಸುವುದಾದರೆ, ಅವನು ಬಯಸಿದುದೆಲ್ಲ ಸಿದ್ಧಿಸುವುದಾದರೆ, ಅವನು ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ಯುದ್ಧವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಸುಲಭವಾದ ಕೆಲಸಗಳು ಬಹಳವಿವೆ.
5.26.3
कुतो युद्धं जातु नरोऽवगच्छे-
त्को देवशप्तो हि वृणीत युद्धम्।
सुखैषिणः कर्म कुर्वन्ति पार्था ।
धर्मादहीनं यच्च लोकस्य पथ्यम् ॥ ५.२६.३ ॥
ಮನುಷ್ಯನು ಯುದ್ಧವನ್ನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ? ದೇವತೆಗಳ ಶಾಪಗ್ರಸ್ತನು ಯಾರು ಯುದ್ಧವನ್ನು ಆರಿಸುತ್ತಾನೆ? ಸುಖವನ್ನು ಬಯಸುವ ಪಾರ್ಥರು ಧರ್ಮದಿಂದ ಬೇರೆಯಾಗದ, ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹಿತವಾದ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
5.26.4
धर्मोदयं सुखमाशंसमानाः ।
कृच्छ्रोपायं तत्त्वतः कर्म दुःखम्।
सुखं प्रेप्सुर्विजिघांसुश्च दुःखं ।
कर्मारभेद्यच्च धर्मानपेतम् ॥ ५.२६.४ ॥
ಧರ್ಮೋದಯ ಮತ್ತು ಸುಖವನ್ನು ಆಶಿಸುವವರು, ನಿಜವಾಗಿ ಕಷ್ಟದ ಉಪಾಯದ ಕರ್ಮವು ದುಃಖವೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಯಸುವವನು ಮತ್ತು ದುಃಖವನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಬಯಸುವವನು, ಧರ್ಮದಿಂದ ಬೇರೆಯಾಗದ ಕರ್ಮವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಬೇಕು.
5.26.5
क इन्द्रियाणां प्रीतिवशानुरानां ।
कर्माभिज्ञः स्वशरीरं दुनोति।
यया प्रमुक्तो न करोति दुःखं ।
तृष्णां त्यजेत्सर्वधर्मादपेताम् ॥ ५.२६.५ ॥
ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಪ್ರೀತಿಯ ವಶದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವವನು, ಕರ್ಮವನ್ನು ಬಲ್ಲವನಾದರೂ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯಾವುದರಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದರೆ ದುಃಖವನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಆ ತೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಗಳಿಂದ ದೂರವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.
5.26.6
सहास्माभिर्धृतराष्ट्रस्य राज्ञः ॥ ५.२६.६ ॥
ನಮ್ಮೊಡನೆ ಸೇರಿ, ರಾಜ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ (ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ).
5.26.7
कथं त्वस्मान्संप्रणुदेत्कुरुभ्यः ॥ ५.२६.७ ॥
ಹಾಗಾದರೆ ಅವನು ನಮ್ಮನ್ನು ಕುರುಗಳಿಂದ ಹೇಗೆ ಓಡಿಸಬಲ್ಲನು?
5.26.8
अत्रैव स्यादवुधस्यैव कामः ।
प्रायः शरीरे हृदयं दुनोति ॥ ५.२६.८ ॥
ಇಲ್ಲಿಯೇ ಮೂಢನ ಆಸೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ಹೃದಯವನ್ನು ಅದು ಪೀಡಿಸುತ್ತದೆ.
5.26.9
स्वयं राजा विषमस्थः परेषु ।
सामर्थ्यमन्विच्छति तन्न साधु।
यथाऽऽत्मनः पश्यति वृत्तमेव ।
तथा परेतामपि सोऽभ्युपैति ॥ ५.२६.९ ॥
ರಾಜನು ತಾನೇ ಇತರರ ಪಾಲಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಬಲವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ಅದು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ. ತನ್ನ ನಡತೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡುತ್ತಾನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಇತರರ ನಡತೆಯನ್ನೂ ಎದುರಿಸುತ್ತಾನೆ.
5.26.10
आसन्नमग्निं तु निदाघकाले ।
गम्भीरकक्षे गहने विसृज्य।
यथा विवृद्धं वायुवशेन शोचे-
त्क्षेमं मुमुक्षुः शिशिरव्यपाये ॥ ५.२६.१० ॥
ಬೇಸಿಗೆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ಪೊದೆಗಳಿರುವ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರದ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಗಾಳಿಯ ವಶದಿಂದ ಹೆಚ್ಚಾದುದರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರಾದರೂ ದುಃಖಿಸುವಂತೆ, ಚಳಿಗಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಬಯಸುವವನು (ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ದುಃಖಿಸುತ್ತಾನೆ).
5.26.11
प्राप्तैश्वर्यो धृतराष्ट्रोऽद्य राजा ।
लालप्यते सञ्जय कस्य हेतोः ।
प्रगृह्य दुर्बुद्धिमनार्जवे रतं ।
पुत्रं मन्दं मूढममन्त्रिणं तु ॥ ५.२६.११ ॥
ಸಂಜಯ, ಇಂದು ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದ ರಾಜ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಶೋಕಿಸುತ್ತಾನೆ? ಕುಟಿಲತೆಯಲ್ಲಿ ರಮಿಸುವ, ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯ, ಮಂದನೂ ಮೂಢನೂ ಆದ, ಮಂತ್ರಿಗಳಿಲ್ಲದ ಮಗನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಅವನು ಏಕೆ ಅಳುತ್ತಾನೆ?
5.26.12
अनाप्तवच्चाप्ततमस्य वाचः ।
सुयोधनो विदुरस्यावमत्य।
सुतस्य राजा धृतराष्ट्रः प्रियैषी ।
संबुध्यमानो विशतेऽधर्ममेव ॥ ५.२६.१२ ॥
ಅತ್ಯಂತ ನಂಬಿಗಸ್ತನಾದ ವಿದುರನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಂಬದವುಗಳಂತೆ ಭಾವಿಸಿ, ಸುಯೋಧನನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿ, ಮಗನ ಪ್ರಿಯವನ್ನು ಬಯಸುವ ರಾಜ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ, ಎಚ್ಚರಿಸಿದರೂ ಅಧರ್ಮದಲ್ಲೇ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ.
5.26.13
मेधाविनं ह्यर्थकामं कुरूणां ।
बहुश्रुतं वाग्मिनं शीलवन्तम् ।
स तं राजा धृतराष्ट्रः कुरुभ्यो ।
न सस्मार विदुरं पुत्रकाम्यात् ॥ ५.२६.१३ ॥
ಬುದ್ಧಿವಂತ, ಕುರುಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವ, ಬಹುಶ್ರುತ, ವಾಗ್ಮಿ, ಶೀಲವಂತ ವಿದುರನನ್ನು, ಮಗನ ಬಯಕೆಯಿಂದಾಗಿ ರಾಜ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಕುರುಗಳ ಮುಂದೆ ಸ್ಮರಿಸಲೂ ಇಲ್ಲ.
5.26.14
मानघ्नस्यासौ मानकामस्य चेर्षोः ।
संरम्भिणश्चार्थधर्मातिगस्य।
दुर्भाषिणो मन्युवशानुगस्य ।
कामात्मनो दौर्हृदैर्भावितस्य ॥ ५.२६.१४ ॥
ಅವನು ಮಾನವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು, ಮಾನವನ್ನು ಬಯಸುವವನೂ ಹೌದು; ಅಸೂಯೆಯುಳ್ಳವನು, ಕೋಪೋದ್ರಿಕ್ತನು, ಅರ್ಥ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಮೀರುವವನು, ಕಟುವಚನಿ, ಕ್ರೋಧದ ವಶದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವವನು, ಕಾಮವೇ ಆತ್ಮವಾದವನು, ದುರ್ಭಾವನೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತನಾದವನು.
5.26.15
अनेयस्याश्रेयसो दीर्घमन्यो-
र्मित्रद्रुहः सञ्जय पापबुद्धेः।
सुतस्य राजा धृतराष्ट्रः प्रियैषी ।
प्रपश्यमानः प्राजहाद्धर्मकामौ ॥ ५.२६.१५ ॥
ಸಂಜಯ, ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಬಾರದವನೂ, ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸದವನೂ, ದೀರ್ಘಕಾಲ ಕೋಪ ಹೊತ್ತವನೂ, ಮಿತ್ರದ್ರೋಹಿಯೂ, ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನೂ ಆದ ಮಗನ ಪ್ರಿಯವನ್ನು ಬಯಸಿದ ರಾಜ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಂಡೂ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಒಳಿತಿನ ಆಶೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟನು.
5.26.16
तदैव मे सञ्जय दीव्यतोऽभू-
न्मतिः कुरूणामागतः स्यादभावः ।
काव्यां वाचं विदुरो भाषमाणो ।
न विन्दते यद्धार्तराष्ट्रात्प्रशंसाम् ॥ ५.२६.१६ ॥
ಸಂಜಯ, ನಾನು ಜೂಜಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಕೌರವರಿಗೆ ವಿನಾಶದ ಬುದ್ಧಿ ಬಂದಿತು; ವಿದುರ ವಿವೇಕದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರೂ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಗನಿಂದ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ.
5.26.17
क्षत्तुर्यदा नान्ववर्तन्त बुद्धिं ।
कृच्छ्रं कुरून्सूत तदाऽभ्याजगाम।
यावत्प्रज्ञामन्ववर्तन्त तस्य ।
तावत्तेषां राष्ट्रवृद्धिर्बभूव ॥ ५.२६.१७ ॥
ಸೂತ, ಕೌರವರು ವಿದುರನ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸದಾದಾಗ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದರು; ಅವನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದಷ್ಟು ಕಾಲ ಅವರ ರಾಜ್ಯ ಬೆಳೆಯಿತು.
5.26.18
तदर्थलुब्धस्य निबोध मेऽद्य ।
ये मन्त्रिणो धार्तराष्ट्रस्य सूत।
दुःशासनः शकुनिः सूतपुत्रो ।
गावल्गणे पश्य संमोहमस्य ॥ ५.२६.१८ ॥
ಸೂತ, ಈಗ ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು: ಆ ಧನಾಸೆಯಲ್ಲಿರುವ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಗನ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಯಾರೆಂದರೆ — ದುಃಶಾಸನ, ಶಕುನಿ, ಸೂತಪುತ್ರ (ಕರ್ಣ); ಗಾವಲ್ಗಣಿ, ಅವನ ಈ ಮೋಹವನ್ನು ನೋಡು.
5.26.19
सोऽहं न पश्यामि परीक्षमाणः ।
कथं स्वस्ति स्यात्कुरुसृञ्जयानाम् ।
आत्तैश्वर्यो धृतराष्ट्रः परेभ्यः ।
प्रव्राजिते विदुरे दीर्घदृष्टौ ॥ ५.२६.१९ ॥
ನಾನು ವಿಚಾರಮಾಡಿದರೂ ಕುರುಗಳಿಗೂ ಸೃಂಜಯರಿಗೂ ಹೇಗೆ ಕ್ಷೇಮ ಉಂಟಾಗುವುದೆಂದು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ; ಇತರರಿಂದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಪಡೆದ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ದೂರದೃಷ್ಟಿಯ ವಿದುರನನ್ನು ಹೊರಹಾಕಿದ ಮೇಲೆ.
5.26.20
आशंसते वै धृतराष्ट्रः सपुत्रो ।
महाराज्यमसपत्नं पृथिव्याम्।
तस्मिञ्शमः केवलं नोपलभ्यः ।
सर्वं स्वकं मद्गते मन्यतेऽर्थम् ॥ ५.२६.२० ॥
ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಎದುರಾಳಿಯಿಲ್ಲದ ಮಹಾರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಶಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಶಾಂತಿ ಕಂಡುಬರುವುದಿಲ್ಲ; ನನ್ನದಾದ ಎಲ್ಲ ಧನವನ್ನೂ ಅವನು ತನ್ನದೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ.
5.26.21
यत्तत्कर्णो मन्यते पारणीयं ।
युद्धे गृहीतायुधमर्जुनं वै ।
आसंश्च युद्धानि पुरा महान्ति ।
कथं कर्णो नाभवद्द्वीप एषाम् ॥ ५.२६.२१ ॥
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಆಯುಧ ಹಿಡಿದ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬಹುದೆಂದು ಕರ್ಣನು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹಿಂದೆ ಅವರ ನಡುವೆ ಮಹಾ ಯುದ್ಧಗಳು ನಡೆದಿದ್ದರೂ, ಕರ್ಣನು ಅವರಿಗೆ ಆಶ್ರಯವಾಗಲಿಲ್ಲವೇಕೆ?
5.26.22
कर्णश्च जानाति सुयोधनश्च ।
द्रोणश्च जानाति पितामहश्च।
अन्ये च ये कुग्वस्तत्र सन्ति ।
यथाऽर्जुनान्नाम्त्यपरो धनुर्धरः ॥ ५.२६.२२ ॥
ಕರ್ಣನಿಗೆ ಗೊತ್ತು, ದುರ್ಯೋಧನನಿಗೆ ಗೊತ್ತು, ದ್ರೋಣನಿಗೆ ಗೊತ್ತು, ಪಿತಾಮಹನಿಗೂ ಗೊತ್ತು; ಅಲ್ಲಿರುವ ಇತರರಿಗೂ ಗೊತ್ತು—ಅರ್ಜುನನಿಗಿಂತ ಬೇರೆ ಬಿಲ್ಲುಗಾರ ಇಲ್ಲ ಎಂದು.
5.26.23
जानन्त्येतन्कुरवः सर्व एव ।
ये चाप्यन्ये भूमिपालाः समेताः।
दुर्योधने राज्यमिहाभवद्यथा ।
अरिन्दमे फाल्गुनेऽविद्यमाने ॥ ५.२६.२३ ॥
ಎಲ್ಲ ಕುರುಗಳಿಗೂ ಇದು ತಿಳಿದಿದೆ, ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿರುವ ಇತರ ಭೂಪಾಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದೆ—ಶತ್ರುನಾಶಕ ಫಾಲ್ಗುನ (ಅರ್ಜುನ) ಇಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಇಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯವು ದುರ್ಯೋಧನನದಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು.
5.26.24
तेनानुबन्धं मन्यते धार्तराष्ट्रः ।
शक्यं हर्तुं पाण्डवानां ममत्वम् ।
किरीटिना तालमात्रायुधेन ।
तद्वेदिना संयुगं तत्र गत्वा ॥ ५.२६.२४ ॥
ಹೀಗಾಗಿ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಗ ಪಾಂಡವರ ಸ್ವಾಮ್ಯವನ್ನು ಕಸಿಯಬಹುದೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ತಾಳೆಮರದಷ್ಟು ಆಯುಧವುಳ್ಳ ಕಿರೀಟಿಯೊಂದಿಗೆ, ಅದನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಅಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ.
5.26.25
गाण्डीवविष्फारितशब्दमात्रं ।
श्रुत्वैव ते धार्तराष्ट्रा म्रियन्ते।
क्रुद्धं न चेदीक्षते भीमसेनं ।
सुयोधनो मन्यते सिद्धमर्थम् ॥ ५.२६.२५ ॥
ಗಾಂಡೀವ ಧನುಸ್ಸು ಎಳೆಯಲ್ಪಡುವ ಶಬ್ದ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿದರೂ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಕ್ಕಳು ಸಾಯುತ್ತಾರೆ. ಕೋಪಗೊಂಡ ಭೀಮಸೇನನನ್ನು ಅವರು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ಸುಯೋಧನನು ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಸಿದ್ಧಿಸಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ.
5.26.26
इन्द्रोऽप्येतन्नोत्सहेत्तात हर्तु-
मैश्वर्यं नो जीवति भीमसेने।
धनञ्जये नकुले चैव सूत ।
तथा वीरे सहदेवेऽसहिष्णौ ॥ ५.२६.२६ ॥
ಅಯ್ಯಾ, ಭೀಮಸೇನ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವವರೆಗೂ ಇಂದ್ರನೂ ನಮ್ಮ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಕಸಿಯಲು ಧೈರ್ಯ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಧನಂಜಯ, ನಕುಲ, ಹಾಗೆಯೇ ವೀರ ಸಹದೇವ ಸಹಿಸದವರಾಗಿರುವಾಗ.
5.26.27
सचेदेतां प्रतिपद्येत बुद्धिं ।
वृद्धो राजा सह पुत्रेण सूत।
एवं रणे पाण्डवकोपदग्धा ।
न नश्येयुः सञ्जय धार्तराष्ट्राः ॥ ५.२६.२७ ॥
ವೃದ್ಧ ರಾಜನು ತನ್ನ ಮಗನೊಂದಿಗೆ ಈ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದ್ದರೆ, ಸಂಜಯ, ಪಾಂಡವರ ಕೋಪದಿಂದ ಸುಟ್ಟುಹೋದ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಕ್ಕಳು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
5.26.28
जानामि त्वं क्लेशमस्मासु वृत्तं ।
त्वां पूजयन्मञ्जयाहं क्षमेयम्।
वच्चास्माकं कौरवैर्भृतपूर्वं ।
या नो वृत्तिधार्तराष्ट्रे तदाऽऽसीत् ॥ ५.२६.२८ ॥
ಸಂಜಯ, ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬಂದ ಕಷ್ಟವನ್ನು ನಾನು ಬಲ್ಲೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ ನಾನು ಕ್ಷಮಿಸಬಲ್ಲೆ. ಕೌರವರು ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡ ರೀತಿಯನ್ನು, ಆಗ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ನಾವು ನಡೆದುಕೊಂಡ ರೀತಿಯನ್ನೂ ಸಹ.
5.26.29
अद्यापि सा तत्र तथैव वर्ततां ।
यान्ति गमिष्यामि यथा न्वमात्थ ।
द्वन्द्राप्रव्ये भवतु ममैव राज्यं ।
सूयोधनो यच्छतु भाग्नाग्र्यः ॥ ५.२६.२९ ॥
ಇಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ಅದೇ ರೀತಿ ನಡೆಯಲಿ. ನೀನು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಾನು ಹೋಗುವೆನು. ಜೂಜಿನಲ್ಲಿ ಸೋಲದ ರಾಜ್ಯ ನನ್ನದೇ ಆಗಲಿ; ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಸುಯೋಧನ ತನ್ನ ಪಾಲನ್ನು ಕೊಡಲಿ.