Mahābhārata · Adhyāya 5.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.26.1
कां नु वाचं सञ्जय मे शृणोषि ।
युद्धैषिणीं येन युद्धाद्बिभेषि ।
अयुद्धं वै तात युद्धाद्गरीयः ।
कस्तल्लब्ध्वा जातु युद्ध्येत सूत ॥ ५.२६.१ ॥
Sañjaya, que palavra é esta que ouves de mim, que deseja a guerra, e pela qual temes a guerra? Querido, a não-guerra é mais valiosa que a guerra. Cocheiro, quem, tendo-a obtido, lutaria alguma vez?
5.26.2
अकुर्वतश्चेत्पुरुषस्य सञ्जय ।
सिद्ध्येत्सङ्कल्पो मनसा यं यमिच्छेत्।
न कर्म कुर्याद्विदितं ममैत-
दन्यत्र युद्धाद्बहु यल्लघीयः ॥ ५.२६.२ ॥
Sañjaya, se a resolução de um homem que não age se cumprisse apenas pela mente, qualquer coisa que ele desejasse, então isto me é conhecido: ninguém deveria praticar ação alguma. Além da guerra, há muito mais que é mais leve.
5.26.3
कुतो युद्धं जातु नरोऽवगच्छे-
त्को देवशप्तो हि वृणीत युद्धम्।
सुखैषिणः कर्म कुर्वन्ति पार्था ।
धर्मादहीनं यच्च लोकस्य पथ्यम् ॥ ५.२६.३ ॥
Como um homem chegaria a compreender a guerra? Quem, amaldiçoado pelos deuses, escolheria a guerra? Os filhos de Pṛthā, buscadores da felicidade, realizam o ato que não se afasta do dharma e é salutar para o mundo.
5.26.4
धर्मोदयं सुखमाशंसमानाः ।
कृच्छ्रोपायं तत्त्वतः कर्म दुःखम्।
सुखं प्रेप्सुर्विजिघांसुश्च दुःखं ।
कर्मारभेद्यच्च धर्मानपेतम् ॥ ५.२६.४ ॥
Aqueles que aspiram à ascensão do dharma e à felicidade sabem, em verdade, que a ação que é meio de dificuldade é sofrimento. Quem deseja obter a felicidade e deseja vencer o sofrimento deve iniciar uma ação que não se afastou do dharma.
5.26.5
क इन्द्रियाणां प्रीतिवशानुरानां ।
कर्माभिज्ञः स्वशरीरं दुनोति।
यया प्रमुक्तो न करोति दुःखं ।
तृष्णां त्यजेत्सर्वधर्मादपेताम् ॥ ५.२६.५ ॥
Quem se submete ao domínio do prazer dos sentidos, mesmo conhecendo a ação, atormenta o próprio corpo. Deve-se abandonar aquela sede, libertando-se da qual não se sofre, e que está afastada de todo dharma.
5.26.6
सहास्माभिर्धृतराष्ट्रस्य राज्ञः ॥ ५.२६.६ ॥
Junto conosco, sob o rei Dhṛtarāṣṭra.
5.26.7
कथं त्वस्मान्संप्रणुदेत्कुरुभ्यः ॥ ५.२६.७ ॥
Como, então, ele nos expulsaria dos Kuru?
5.26.8
अत्रैव स्यादवुधस्यैव कामः ।
प्रायः शरीरे हृदयं दुनोति ॥ ५.२६.८ ॥
Aqui estaria o desejo do tolo; geralmente ele atormenta o coração no corpo.
5.26.9
स्वयं राजा विषमस्थः परेषु ।
सामर्थ्यमन्विच्छति तन्न साधु।
यथाऽऽत्मनः पश्यति वृत्तमेव ।
तथा परेतामपि सोऽभ्युपैति ॥ ५.२६.९ ॥
Um rei que se coloca, ele mesmo, em posição injusta diante dos outros busca o poder; isso não é bom. Assim como vê a própria conduta, assim encontra a conduta dos outros.
5.26.10
आसन्नमग्निं तु निदाघकाले ।
गम्भीरकक्षे गहने विसृज्य।
यथा विवृद्धं वायुवशेन शोचे-
त्क्षेमं मुमुक्षुः शिशिरव्यपाये ॥ ५.२६.१० ॥
Assim como, no calor do verão, numa mata densa e profunda, quem deixou um fogo por perto lamentaria por ele quando cresceu pela força do vento, assim quem busca a segurança quando passa a estação fria lamenta em vão.
5.26.11
प्राप्तैश्वर्यो धृतराष्ट्रोऽद्य राजा ।
लालप्यते सञ्जय कस्य हेतोः ।
प्रगृह्य दुर्बुद्धिमनार्जवे रतं ।
पुत्रं मन्दं मूढममन्त्रिणं तु ॥ ५.२६.११ ॥
Sañjaya, por que o rei Dhṛtarāṣṭra se lamenta agora, ele que obteve a soberania? Por que chora, tendo abraçado o filho de mente perversa, que se compraz na falsidade, tolo, insensato e sem conselheiros?
5.26.12
अनाप्तवच्चाप्ततमस्य वाचः ।
सुयोधनो विदुरस्यावमत्य।
सुतस्य राजा धृतराष्ट्रः प्रियैषी ।
संबुध्यमानो विशतेऽधर्ममेव ॥ ५.२६.१२ ॥
Mesmo advertido, o rei Dhṛtarāṣṭra, desejoso do agrado de seu filho, despreza Suyodhana e desdenha as palavras de Vidura, o mais confiável, como se não fossem dignas de crédito, e entra na injustiça.
5.26.13
मेधाविनं ह्यर्थकामं कुरूणां ।
बहुश्रुतं वाग्मिनं शीलवन्तम् ।
स तं राजा धृतराष्ट्रः कुरुभ्यो ।
न सस्मार विदुरं पुत्रकाम्यात् ॥ ५.२६.१३ ॥
Por desejo de seu filho, o rei Dhṛtarāṣṭra nem sequer se lembrou, diante dos kurus, de Vidura, o sábio que desejava o bem dos kurus, versado em muito, eloquente e de boa conduta.
5.26.14
मानघ्नस्यासौ मानकामस्य चेर्षोः ।
संरम्भिणश्चार्थधर्मातिगस्य।
दुर्भाषिणो मन्युवशानुगस्य ।
कामात्मनो दौर्हृदैर्भावितस्य ॥ ५.२६.१४ ॥
Destrói a honra, e no entanto deseja a honra; invejoso, violento, transgressor da riqueza e do dharma, de palavras duras, submisso ao domínio da ira, cujo eu é o desejo, influenciado por más intenções.
5.26.15
अनेयस्याश्रेयसो दीर्घमन्यो-
र्मित्रद्रुहः सञ्जय पापबुद्धेः।
सुतस्य राजा धृतराष्ट्रः प्रियैषी ।
प्रपश्यमानः प्राजहाद्धर्मकामौ ॥ ५.२६.१५ ॥
Ó Sañjaya, o rei Dhṛtarāṣṭra, buscando o prazer de seu filho, que é indomável, não busca o bem, guarda ira por muito tempo, trai amigos e tem mente perversa, abandonou o dharma e o desejo do bem, embora o visse claramente.
5.26.16
तदैव मे सञ्जय दीव्यतोऽभू-
न्मतिः कुरूणामागतः स्यादभावः ।
काव्यां वाचं विदुरो भाषमाणो ।
न विन्दते यद्धार्तराष्ट्रात्प्रशंसाम् ॥ ५.२६.१६ ॥
Ó Sañjaya, no mesmo tempo em que eu jogava dados, veio aos Kurus o pensamento da ruína; embora Vidura falasse palavras sábias, não obteve louvor do filho de Dhṛtarāṣṭra.
5.26.17
क्षत्तुर्यदा नान्ववर्तन्त बुद्धिं ।
कृच्छ्रं कुरून्सूत तदाऽभ्याजगाम।
यावत्प्रज्ञामन्ववर्तन्त तस्य ।
तावत्तेषां राष्ट्रवृद्धिर्बभूव ॥ ५.२६.१७ ॥
Ó cocheiro, quando os Kurus não seguiram o conselho de Vidura, caíram em aflição; enquanto seguiram sua sabedoria, o crescimento de seu reino prosseguiu.
5.26.18
तदर्थलुब्धस्य निबोध मेऽद्य ।
ये मन्त्रिणो धार्तराष्ट्रस्य सूत।
दुःशासनः शकुनिः सूतपुत्रो ।
गावल्गणे पश्य संमोहमस्य ॥ ५.२६.१८ ॥
Ó cocheiro, ouve agora de mim quem eram os conselheiros do filho de Dhṛtarāṣṭra, ávido por aquela riqueza: Duḥśāsana, Śakuni e o filho do cocheiro (Karṇa); ó Gāvalgaṇi, vê a sua ilusão.
5.26.19
सोऽहं न पश्यामि परीक्षमाणः ।
कथं स्वस्ति स्यात्कुरुसृञ्जयानाम् ।
आत्तैश्वर्यो धृतराष्ट्रः परेभ्यः ।
प्रव्राजिते विदुरे दीर्घदृष्टौ ॥ ५.२६.१९ ॥
Considero, mas não vejo como haveria bem-estar para os Kurus e os Sṛñjayas, agora que Dhṛtarāṣṭra tomou o poder de outros e Vidura, o de visão longínqua, foi banido.
5.26.20
आशंसते वै धृतराष्ट्रः सपुत्रो ।
महाराज्यमसपत्नं पृथिव्याम्।
तस्मिञ्शमः केवलं नोपलभ्यः ।
सर्वं स्वकं मद्गते मन्यतेऽर्थम् ॥ ५.२६.२० ॥
Dhṛtarāṣṭra, com seus filhos, aspira a um grande reino sem rival na terra; nele não se encontra a paz, e ele considera seu tudo o que é meu.
5.26.21
यत्तत्कर्णो मन्यते पारणीयं ।
युद्धे गृहीतायुधमर्जुनं वै ।
आसंश्च युद्धानि पुरा महान्ति ।
कथं कर्णो नाभवद्द्वीप एषाम् ॥ ५.२६.२१ ॥
Aquilo que Karṇa julga poder vencer — Arjuna, que empunha a arma em batalha —, ainda assim houve grandes batalhas entre eles antes; como é que Karṇa não se tornou o refúgio deles?
5.26.22
कर्णश्च जानाति सुयोधनश्च ।
द्रोणश्च जानाति पितामहश्च।
अन्ये च ये कुग्वस्तत्र सन्ति ।
यथाऽर्जुनान्नाम्त्यपरो धनुर्धरः ॥ ५.२६.२२ ॥
Karṇa sabe, Duryodhana sabe, Droṇa sabe, e o avô sabe; e os outros que ali estão também sabem que não há outro arqueiro senão Arjuna.
5.26.23
जानन्त्येतन्कुरवः सर्व एव ।
ये चाप्यन्ये भूमिपालाः समेताः।
दुर्योधने राज्यमिहाभवद्यथा ।
अरिन्दमे फाल्गुनेऽविद्यमाने ॥ ५.२६.२३ ॥
Todos os Kurus sabem disso, e também os outros reis aqui reunidos sabem: que, na ausência de Phālguna (Arjuna), o subjugador dos inimigos, o reino passaria para Duryodhana.
5.26.24
तेनानुबन्धं मन्यते धार्तराष्ट्रः ।
शक्यं हर्तुं पाण्डवानां ममत्वम् ।
किरीटिना तालमात्रायुधेन ।
तद्वेदिना संयुगं तत्र गत्वा ॥ ५.२६.२४ ॥
Por isso o filho de Dhṛtarāṣṭra pensa que a posse dos Pāṇḍavas pode ser tomada; mas Kirīṭin (Arjuna), cuja arma é do tamanho de uma palmeira, sabendo disso, tendo ido ali à batalha.
5.26.25
गाण्डीवविष्फारितशब्दमात्रं ।
श्रुत्वैव ते धार्तराष्ट्रा म्रियन्ते।
क्रुद्धं न चेदीक्षते भीमसेनं ।
सुयोधनो मन्यते सिद्धमर्थम् ॥ ५.२६.२५ ॥
Ao simples som do arco Gāṇḍīva sendo esticado, os filhos de Dhṛtarāṣṭra morrem; não olham nem para o irado Bhīmasena, e ainda assim Suyodhana pensa que seu objetivo está cumprido.
5.26.26
इन्द्रोऽप्येतन्नोत्सहेत्तात हर्तु-
मैश्वर्यं नो जीवति भीमसेने।
धनञ्जये नकुले चैव सूत ।
तथा वीरे सहदेवेऽसहिष्णौ ॥ ५.२६.२६ ॥
Caro amigo, enquanto Bhīmasena viver, nem Indra ousaria tirar nosso domínio; e com Dhanañjaya, Nakula e o herói Sahadeva, que não toleram isso, assim é.
5.26.27
सचेदेतां प्रतिपद्येत बुद्धिं ।
वृद्धो राजा सह पुत्रेण सूत।
एवं रणे पाण्डवकोपदग्धा ।
न नश्येयुः सञ्जय धार्तराष्ट्राः ॥ ५.२६.२७ ॥
Se o velho rei, junto com seu filho, tivesse adotado essa resolução, ó Sañjaya, os filhos de Dhṛtarāṣṭra, queimados pela ira dos Pāṇḍavas, não teriam perecido assim na batalha.
5.26.28
जानामि त्वं क्लेशमस्मासु वृत्तं ।
त्वां पूजयन्मञ्जयाहं क्षमेयम्।
वच्चास्माकं कौरवैर्भृतपूर्वं ।
या नो वृत्तिधार्तराष्ट्रे तदाऽऽसीत् ॥ ५.२६.२८ ॥
Sañjaya, conheço o sofrimento que caiu sobre nós. Honrando-te, eu poderia perdoar tanto o tratamento que os Kauravas nos deram outrora quanto a conduta que tivemos então para com os filhos de Dhṛtarāṣṭra.
5.26.29
अद्यापि सा तत्र तथैव वर्ततां ।
यान्ति गमिष्यामि यथा न्वमात्थ ।
द्वन्द्राप्रव्ये भवतु ममैव राज्यं ।
सूयोधनो यच्छतु भाग्नाग्र्यः ॥ ५.२६.२९ ॥
Que lá continue como hoje. Como disseste, irei. Que o reino que não se perde no jogo de dados seja somente meu, e que o excelso Suyodhana dê a sua parte.