மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.26.1
कां नु वाचं सञ्जय मे शृणोषि ।
युद्धैषिणीं येन युद्धाद्बिभेषि ।
अयुद्धं वै तात युद्धाद्गरीयः ।
कस्तल्लब्ध्वा जातु युद्ध्येत सूत ॥ ५.२६.१ ॥
சஞ்சயா, போரை விரும்பும் எந்த வார்த்தையை நீ எனக்குக் கேட்கிறாய்? எதனால் போரைக் கண்டு அஞ்சுகிறாய்? அன்பனே, போரைவிட போரின்மை சிறந்தது. சூதனே, அதைப் பெற்றபின் எவன் போர் புரிவான்?
5.26.2
अकुर्वतश्चेत्पुरुषस्य सञ्जय ।
सिद्ध्येत्सङ्कल्पो मनसा यं यमिच्छेत्।
न कर्म कुर्याद्विदितं ममैत-
दन्यत्र युद्धाद्बहु यल्लघीयः ॥ ५.२६.२ ॥
சஞ்சயா, செயல் செய்யாத மனிதனின் மனத்தால் அவன் விரும்பும் சங்கல்பம் நிறைவேறுமானால், அவன் எதையும் செயல் செய்ய வேண்டியதில்லை என்பது எனக்குத் தெரிந்ததே. போரைத் தவிர, இலேசான செயல்கள் பலவும் உள்ளன.
5.26.3
कुतो युद्धं जातु नरोऽवगच्छे-
त्को देवशप्तो हि वृणीत युद्धम्।
सुखैषिणः कर्म कुर्वन्ति पार्था ।
धर्मादहीनं यच्च लोकस्य पथ्यम् ॥ ५.२६.३ ॥
மனிதன் போரை எப்படி எப்போதும் புரிந்துகொள்வான்? தேவர்களால் சபிக்கப்பட்ட எவன்தான் போரைத் தேர்ந்தெடுப்பான்? சுகத்தை விரும்பும் பார்த்தர்கள் தர்மத்திலிருந்து விலகாததும் உலகுக்கு நன்மை தருவதுமான செயலைச் செய்கின்றனர்.
5.26.4
धर्मोदयं सुखमाशंसमानाः ।
कृच्छ्रोपायं तत्त्वतः कर्म दुःखम्।
सुखं प्रेप्सुर्विजिघांसुश्च दुःखं ।
कर्मारभेद्यच्च धर्मानपेतम् ॥ ५.२६.४ ॥
தர்மத்தின் எழுச்சியையும் சுகத்தையும் எதிர்பார்ப்பவர்கள், உண்மையில் கடினமான வழியுடைய செயல் துக்கமே என்று அறிகின்றனர். சுகத்தை அடைய விரும்பி, துக்கத்தை வெல்ல விரும்புபவன் தர்மத்திலிருந்து விலகாத செயலைத் தொடங்க வேண்டும்.
5.26.5
क इन्द्रियाणां प्रीतिवशानुरानां ।
कर्माभिज्ञः स्वशरीरं दुनोति।
यया प्रमुक्तो न करोति दुःखं ।
तृष्णां त्यजेत्सर्वधर्मादपेताम् ॥ ५.२६.५ ॥
புலன்களின் இன்பத்திற்கு அடிபணிந்தவன், செயலை அறிந்தவனாக இருந்தாலும், தன் உடலை வருத்துகிறான். எதனால் விடுபட்டால் துன்பம் செய்யாதோ, அந்தத் தாகத்தை எல்லா தர்மங்களிலிருந்தும் விலகி விட்டொழிக்க வேண்டும்.
5.26.6
सहास्माभिर्धृतराष्ट्रस्य राज्ञः ॥ ५.२६.६ ॥
நம்மோடு சேர்ந்து, அரசன் திருதராஷ்டிரனின் (ஆட்சியில்).
5.26.7
कथं त्वस्मान्संप्रणुदेत्कुरुभ्यः ॥ ५.२६.७ ॥
அப்படியானால் அவன் நம்மை குருக்களிடமிருந்து எவ்வாறு விரட்டுவான்?
5.26.8
अत्रैव स्यादवुधस्यैव कामः ।
प्रायः शरीरे हृदयं दुनोति ॥ ५.२६.८ ॥
இங்கேயே அறிவிலியின் ஆசை இருக்கும். பெரும்பாலும் உடலில் உள்ள இதயத்தை அது வருத்துகிறது.
5.26.9
स्वयं राजा विषमस्थः परेषु ।
सामर्थ्यमन्विच्छति तन्न साधु।
यथाऽऽत्मनः पश्यति वृत्तमेव ।
तथा परेतामपि सोऽभ्युपैति ॥ ५.२६.९ ॥
அரசன் தானே பிறரிடம் நியாயமற்ற நிலையில் நின்று வலிமையை நாடுகிறான்; அது நல்லதல்ல. தன் நடத்தையை எப்படிப் பார்க்கிறானோ, அப்படியே பிறருடைய நடத்தையையும் எதிர்கொள்கிறான்.
5.26.10
आसन्नमग्निं तु निदाघकाले ।
गम्भीरकक्षे गहने विसृज्य।
यथा विवृद्धं वायुवशेन शोचे-
त्क्षेमं मुमुक्षुः शिशिरव्यपाये ॥ ५.२६.१० ॥
கோடைக் காலத்தில் ஆழமான புதர்கள் நிறைந்த அடர்ந்த காட்டில் அருகில் உள்ள நெருப்பை விட்டுவிட்டு, காற்றின் வசத்தால் பெருகிய அதைக் குறித்து துக்கப்படுபவன் போல; பனிக்காலம் கடந்ததும் நலனை விரும்புபவன் (வீண் துக்கப்படுகிறான்).
5.26.11
प्राप्तैश्वर्यो धृतराष्ट्रोऽद्य राजा ।
लालप्यते सञ्जय कस्य हेतोः ।
प्रगृह्य दुर्बुद्धिमनार्जवे रतं ।
पुत्रं मन्दं मूढममन्त्रिणं तु ॥ ५.२६.११ ॥
சஞ்சயா, இன்று அரசை அடைந்த அரசன் திருதராஷ்டிரன் எதன் பொருட்டு புலம்புகிறான்? வக்கிரத்தில் மகிழும், துர்புத்தியும் மந்தனும் மூடனுமான, ஆலோசகர் இல்லாத மகனை ஆதரித்ததால் அவன் ஏன் அழுகிறான்?
5.26.12
अनाप्तवच्चाप्ततमस्य वाचः ।
सुयोधनो विदुरस्यावमत्य।
सुतस्य राजा धृतराष्ट्रः प्रियैषी ।
संबुध्यमानो विशतेऽधर्ममेव ॥ ५.२६.१२ ॥
மிக நம்பத்தகுந்த விதுரனின் சொற்களை நம்பத்தகாதவை போல் கருதி, சுயோதனனை அவமதித்து, மகனின் விருப்பத்தை நாடும் அரசன் திருதராஷ்டிரன், அறிவுறுத்தப்பட்டும் அதர்மத்திலேயே புகுகிறான்.
5.26.13
मेधाविनं ह्यर्थकामं कुरूणां ।
बहुश्रुतं वाग्मिनं शीलवन्तम् ।
स तं राजा धृतराष्ट्रः कुरुभ्यो ।
न सस्मार विदुरं पुत्रकाम्यात् ॥ ५.२६.१३ ॥
அறிவுடையவனும், குரு குலத்தின் நலனை விரும்புபவனும், பல கற்றவனும், சொல்வன்மை உடையவனும், நற்பண்புள்ளவனுமான விதுரனை, மகனை விரும்பியதால் அரசன் திருதராஷ்டிரன் குருக்களின் முன்னிலையில் நினைவுகூரவே இல்லை.
5.26.14
मानघ्नस्यासौ मानकामस्य चेर्षोः ।
संरम्भिणश्चार्थधर्मातिगस्य।
दुर्भाषिणो मन्युवशानुगस्य ।
कामात्मनो दौर्हृदैर्भावितस्य ॥ ५.२६.१४ ॥
அவன் மானத்தை அழிப்பவன்; மானத்தை விரும்புபவனும் அவனே. பொறாமை கொண்டவன், கோபம் உடையவன், பொருளையும் அறத்தையும் மீறுபவன், கடுஞ்சொல் பேசுபவன், கோபத்தின் வசப்பட்டுச் செல்பவன், காமத்தை தன் உயிராகக் கொண்டவன், தீய எண்ணங்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன்.
5.26.15
अनेयस्याश्रेयसो दीर्घमन्यो-
र्मित्रद्रुहः सञ्जय पापबुद्धेः।
सुतस्य राजा धृतराष्ट्रः प्रियैषी ।
प्रपश्यमानः प्राजहाद्धर्मकामौ ॥ ५.२६.१५ ॥
சஞ்சயா, அடங்காதவனும், நன்மையை விரும்பாதவனும், நீண்டகாலம் கோபம் கொண்டவனும், நண்பர்களுக்குத் துரோகம் செய்பவனும், தீய புத்தி உடையவனுமான மகனின் விருப்பத்தை நாடிய அரசன் திருதராஷ்டிரன் எல்லாவற்றையும் கண்டும் தர்மத்தையும் நன்மையின் விருப்பத்தையும் விட்டுவிட்டான்.
5.26.16
तदैव मे सञ्जय दीव्यतोऽभू-
न्मतिः कुरूणामागतः स्यादभावः ।
काव्यां वाचं विदुरो भाषमाणो ।
न विन्दते यद्धार्तराष्ट्रात्प्रशंसाम् ॥ ५.२६.१६ ॥
சஞ்சயா, நான் சூதாடியபோதே குருக்களுக்கு அழிவின் எண்ணம் வந்தது; விதுரர் அறிவார்ந்த சொற்களைப் பேசியும், திருதராஷ்டிரன் மகனிடமிருந்து அவர் பாராட்டைப் பெறவில்லை.
5.26.17
क्षत्तुर्यदा नान्ववर्तन्त बुद्धिं ।
कृच्छ्रं कुरून्सूत तदाऽभ्याजगाम।
यावत्प्रज्ञामन्ववर्तन्त तस्य ।
तावत्तेषां राष्ट्रवृद्धिर्बभूव ॥ ५.२६.१७ ॥
சூதனே, குருக்கள் விதுரரின் அறிவுரையைப் பின்பற்றாதபோது துன்பத்தில் வீழ்ந்தனர்; அவருடைய ஞானத்தைப் பின்பற்றிய வரை அவர்களின் நாடு வளர்ந்தது.
5.26.18
तदर्थलुब्धस्य निबोध मेऽद्य ।
ये मन्त्रिणो धार्तराष्ट्रस्य सूत।
दुःशासनः शकुनिः सूतपुत्रो ।
गावल्गणे पश्य संमोहमस्य ॥ ५.२६.१८ ॥
சூதனே, இப்போது என்னிடம் கேள்: அந்தச் செல்வத்தின் மீது பேராசை கொண்ட திருதராஷ்டிரன் மகனின் அமைச்சர்கள் யார் — துச்சாசனன், சகுனி, சூதபுத்திரன் (கர்ணன்); கவல்கணியே, அவனுடைய இந்த மயக்கத்தைப் பார்.
5.26.19
सोऽहं न पश्यामि परीक्षमाणः ।
कथं स्वस्ति स्यात्कुरुसृञ्जयानाम् ।
आत्तैश्वर्यो धृतराष्ट्रः परेभ्यः ।
प्रव्राजिते विदुरे दीर्घदृष्टौ ॥ ५.२६.१९ ॥
நான் ஆராய்ந்தும் காணவில்லை, குருக்களுக்கும் சிருஞ்சயர்களுக்கும் எவ்வாறு நலம் உண்டாகும் என்று; அயலாரிடமிருந்து அதிகாரத்தை ஏற்ற திருதராஷ்டிரன் தூரநோக்குடைய விதுரனை வெளியேற்றிவிட்ட பின்பு.
5.26.20
आशंसते वै धृतराष्ट्रः सपुत्रो ।
महाराज्यमसपत्नं पृथिव्याम्।
तस्मिञ्शमः केवलं नोपलभ्यः ।
सर्वं स्वकं मद्गते मन्यतेऽर्थम् ॥ ५.२६.२० ॥
திருதராஷ்டிரன் தன் மக்களுடன் பூமியில் எதிரியற்ற பெரும் அரசை விரும்புகிறான்; அவனிடம் அமைதி மட்டும் காணப்படுவதில்லை; என்னுடையதான அனைத்துச் செல்வத்தையும் அவன் தனதாக நினைக்கிறான்.
5.26.21
यत्तत्कर्णो मन्यते पारणीयं ।
युद्धे गृहीतायुधमर्जुनं वै ।
आसंश्च युद्धानि पुरा महान्ति ।
कथं कर्णो नाभवद्द्वीप एषाम् ॥ ५.२६.२१ ॥
போரில் ஆயுதம் ஏந்திய அர்ஜுனனை வெல்லக்கூடியவன் என்று கர்ணன் நினைக்கிறான்; முன்பு இவர்களுக்குள் பெரும் போர்கள் நடந்திருந்தும், கர்ணன் இவர்களுக்குப் புகலிடமாக ஏன் ஆகவில்லை?
5.26.22
कर्णश्च जानाति सुयोधनश्च ।
द्रोणश्च जानाति पितामहश्च।
अन्ये च ये कुग्वस्तत्र सन्ति ।
यथाऽर्जुनान्नाम्त्यपरो धनुर्धरः ॥ ५.२६.२२ ॥
கர்ணன் அறிவான், துரியோதனன் அறிவான், துரோணரும் பிதாமகரும் அறிவர்; அங்கு இருக்கும் மற்றவர்களும் அறிவர்—அர்ஜுனனை விட வேறு வில்லாளி இல்லை என்பதை.
5.26.23
जानन्त्येतन्कुरवः सर्व एव ।
ये चाप्यन्ये भूमिपालाः समेताः।
दुर्योधने राज्यमिहाभवद्यथा ।
अरिन्दमे फाल्गुनेऽविद्यमाने ॥ ५.२६.२३ ॥
எல்லாக் குருக்களும் இதை அறிவர்; இங்குக் கூடியுள்ள மற்ற அரசர்களும் அறிவர்—பகைவரை அடக்கும் பால்குனனாகிய அர்ஜுனன் இல்லாதபோது, இங்கே அரசு துரியோதனனிடம் சென்றுவிடும் என்பதை.
5.26.24
तेनानुबन्धं मन्यते धार्तराष्ट्रः ।
शक्यं हर्तुं पाण्डवानां ममत्वम् ।
किरीटिना तालमात्रायुधेन ।
तद्वेदिना संयुगं तत्र गत्वा ॥ ५.२६.२४ ॥
அதனால் திருதராஷ்டிரன் மகன் பாண்டவர்களின் உரிமையைப் பறிக்க முடியும் என்று நினைக்கிறான். பனைமர அளவு ஆயுதம் கொண்ட கிரீடியுடன், அதை அறிந்தவன் அங்கே போர்க்களத்திற்குச் சென்று.
5.26.25
गाण्डीवविष्फारितशब्दमात्रं ।
श्रुत्वैव ते धार्तराष्ट्रा म्रियन्ते।
क्रुद्धं न चेदीक्षते भीमसेनं ।
सुयोधनो मन्यते सिद्धमर्थम् ॥ ५.२६.२५ ॥
காண்டீவ வில் நாணேற்றப்படும் ஒலியை மட்டும் கேட்டதுமே திருதராஷ்டிரன் மகன்கள் மடிகின்றனர். கோபமான பீமசேனனை அவர்கள் பார்ப்பதில்லை, ஆனாலும் சுயோதனன் தன் நோக்கம் நிறைவேறியதாக நினைக்கிறான்.
5.26.26
इन्द्रोऽप्येतन्नोत्सहेत्तात हर्तु-
मैश्वर्यं नो जीवति भीमसेने।
धनञ्जये नकुले चैव सूत ।
तथा वीरे सहदेवेऽसहिष्णौ ॥ ५.२६.२६ ॥
ஐயா, பீமசேனன் உயிருடன் இருக்கும் வரை இந்திரனும் நம் செல்வத்தைப் பறிக்கத் துணிய மாட்டான். தனஞ்சயன், நகுலன், அதுபோல் வீரன் சகதேவன் ஆகியோர் இருக்கும்போதும், அவர்கள் பொறுக்காதவர்கள்.
5.26.27
सचेदेतां प्रतिपद्येत बुद्धिं ।
वृद्धो राजा सह पुत्रेण सूत।
एवं रणे पाण्डवकोपदग्धा ।
न नश्येयुः सञ्जय धार्तराष्ट्राः ॥ ५.२६.२७ ॥
முதிய அரசன் தன் மகனுடன் இந்த புத்தியை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தால், சஞ்சயா, பாண்டவர்களின் கோபத்தால் எரிக்கப்பட்டு திருதராஷ்டிரன் மகன்கள் போரில் இவ்வாறு அழிந்திருக்க மாட்டார்கள்.
5.26.28
जानामि त्वं क्लेशमस्मासु वृत्तं ।
त्वां पूजयन्मञ्जयाहं क्षमेयम्।
वच्चास्माकं कौरवैर्भृतपूर्वं ।
या नो वृत्तिधार्तराष्ट्रे तदाऽऽसीत् ॥ ५.२६.२८ ॥
சஞ்சயா, எங்கள் மீது வந்த துன்பத்தை நான் அறிவேன். உன்னை மதித்து நான் மன்னிக்கத் தயார். கௌரவர்கள் முன்பு எங்களிடம் நடந்துகொண்டதையும், அப்போது தார்தராஷ்டிரர்களிடம் நாங்கள் நடந்துகொண்ட விதத்தையும் நான் பொறுத்துக்கொள்வேன்.
5.26.29
अद्यापि सा तत्र तथैव वर्ततां ।
यान्ति गमिष्यामि यथा न्वमात्थ ।
द्वन्द्राप्रव्ये भवतु ममैव राज्यं ।
सूयोधनो यच्छतु भाग्नाग्र्यः ॥ ५.२६.२९ ॥
இன்றும் அங்கே அதே நிலை தொடரட்டும். நீ சொன்னபடியே நான் செல்வேன். சூதாட்டத்தில் வெல்லப்படாத அரசு எனதே ஆகட்டும்; சிறந்தவனான சுயோதனன் தன் பங்கைக் கொடுக்கட்டும்.