Mahābhārata · Adhyāya 5.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.26.1
कां नु वाचं सञ्जय मे शृणोषि ।
युद्धैषिणीं येन युद्धाद्बिभेषि ।
अयुद्धं वै तात युद्धाद्गरीयः ।
कस्तल्लब्ध्वा जातु युद्ध्येत सूत ॥ ५.२६.१ ॥
Sañjaya, welche Rede hörst du von mir, die den Krieg begehrt, und weshalb fürchtest du den Krieg? Lieber, Nicht-Krieg ist gewichtiger als Krieg. Wagenlenker, wer würde, nachdem er ihn erlangt hat, je kämpfen?
5.26.2
अकुर्वतश्चेत्पुरुषस्य सञ्जय ।
सिद्ध्येत्सङ्कल्पो मनसा यं यमिच्छेत्।
न कर्म कुर्याद्विदितं ममैत-
दन्यत्र युद्धाद्बहु यल्लघीयः ॥ ५.२६.२ ॥
Sañjaya, wenn der Entschluss eines Mannes, der nicht handelt, allein durch den Geist vollendet würde, was immer er wünscht, dann ist mir dies bekannt: man sollte keine Handlung vollziehen. Abgesehen vom Krieg gibt es vieles, das leichter ist.
5.26.3
कुतो युद्धं जातु नरोऽवगच्छे-
त्को देवशप्तो हि वृणीत युद्धम्।
सुखैषिणः कर्म कुर्वन्ति पार्था ।
धर्मादहीनं यच्च लोकस्य पथ्यम् ॥ ५.२६.३ ॥
Wie könnte ein Mensch den Krieg jemals verstehen? Wer, von den Göttern verflucht, würde den Krieg wählen? Die Söhne Pṛthās, Suchende des Glücks, vollbringen die Tat, die nicht vom Dharma abweicht und der Welt heilsam ist.
5.26.4
धर्मोदयं सुखमाशंसमानाः ।
कृच्छ्रोपायं तत्त्वतः कर्म दुःखम्।
सुखं प्रेप्सुर्विजिघांसुश्च दुःखं ।
कर्मारभेद्यच्च धर्मानपेतम् ॥ ५.२६.४ ॥
Wer auf den Aufstieg des Dharma und auf Glück hofft, weiß in Wahrheit, dass Handlung, die ein Mittel der Mühsal ist, Leid ist. Wer Glück zu erlangen wünscht und das Leid überwinden will, soll eine Handlung beginnen, die nicht vom Dharma abweicht.
5.26.5
क इन्द्रियाणां प्रीतिवशानुरानां ।
कर्माभिज्ञः स्वशरीरं दुनोति।
यया प्रमुक्तो न करोति दुःखं ।
तृष्णां त्यजेत्सर्वधर्मादपेताम् ॥ ५.२६.५ ॥
Wer sich dem Sog der Sinneslust hingibt, quält seinen eigenen Leib, auch wenn er das Handeln kennt. Jene Gier, von der befreit man keinen Schmerz erleidet und die von allem Dharma getrennt ist, soll man aufgeben.
5.26.6
सहास्माभिर्धृतराष्ट्रस्य राज्ञः ॥ ५.२६.६ ॥
Zusammen mit uns, unter König Dhṛtarāṣṭra.
5.26.7
कथं त्वस्मान्संप्रणुदेत्कुरुभ्यः ॥ ५.२६.७ ॥
Wie könnte er uns dann von den Kuru vertreiben?
5.26.8
अत्रैव स्यादवुधस्यैव कामः ।
प्रायः शरीरे हृदयं दुनोति ॥ ५.२६.८ ॥
Hier läge das Begehren des Toren; meist quält es das Herz im Körper.
5.26.9
स्वयं राजा विषमस्थः परेषु ।
सामर्थ्यमन्विच्छति तन्न साधु।
यथाऽऽत्मनः पश्यति वृत्तमेव ।
तथा परेतामपि सोऽभ्युपैति ॥ ५.२६.९ ॥
Ein König, der sich selbst gegenüber anderen in eine ungerechte Lage bringt, sucht Macht; das ist nicht gut. Wie er sein eigenes Verhalten sieht, so begegnet ihm auch das Verhalten der anderen.
5.26.10
आसन्नमग्निं तु निदाघकाले ।
गम्भीरकक्षे गहने विसृज्य।
यथा विवृद्धं वायुवशेन शोचे-
त्क्षेमं मुमुक्षुः शिशिरव्यपाये ॥ ५.२६.१० ॥
Wie man im Sommer in einem tiefen, dichten Dickicht ein nahes Feuer zurücklässt und dann über es klagt, wenn es vom Wind getrieben gewachsen ist, so klagt vergeblich, wer Sicherheit sucht, wenn der kühle Winter vorüber ist.
5.26.11
प्राप्तैश्वर्यो धृतराष्ट्रोऽद्य राजा ।
लालप्यते सञ्जय कस्य हेतोः ।
प्रगृह्य दुर्बुद्धिमनार्जवे रतं ।
पुत्रं मन्दं मूढममन्त्रिणं तु ॥ ५.२६.११ ॥
Sañjaya, warum klagt König Dhṛtarāṣṭra jetzt, da er die Herrschaft erlangt hat? Warum weint er, nachdem er seinen Sohn umarmt hat, den bösgesinnten, an Falschheit sich erfreuenden, stumpfen, verblendeten und ratlosen?
5.26.12
अनाप्तवच्चाप्ततमस्य वाचः ।
सुयोधनो विदुरस्यावमत्य।
सुतस्य राजा धृतराष्ट्रः प्रियैषी ।
संबुध्यमानो विशतेऽधर्ममेव ॥ ५.२६.१२ ॥
Obwohl er gewarnt wird, verachtet König Dhṛtarāṣṭra, der seines Sohnes Wohlgefallen sucht, Suyodhana und verschmäht die Worte Viduras, des Vertrauenswürdigsten, als seien sie unzuverlässig, und tritt in das Unrecht ein.
5.26.13
मेधाविनं ह्यर्थकामं कुरूणां ।
बहुश्रुतं वाग्मिनं शीलवन्तम् ।
स तं राजा धृतराष्ट्रः कुरुभ्यो ।
न सस्मार विदुरं पुत्रकाम्यात् ॥ ५.२६.१३ ॥
Aus Verlangen nach seinem Sohn erinnerte sich König Dhṛtarāṣṭra vor den Kurus nicht einmal an Vidura, den Weisen, der das Wohl der Kurus wollte, vielfach belesen, beredt und von gutem Wandel.
5.26.14
मानघ्नस्यासौ मानकामस्य चेर्षोः ।
संरम्भिणश्चार्थधर्मातिगस्य।
दुर्भाषिणो मन्युवशानुगस्य ।
कामात्मनो दौर्हृदैर्भावितस्य ॥ ५.२६.१४ ॥
Er zerstört die Ehre und begehrt doch Ehre; neidisch, heftig, Reichtum und Recht übertretend, hartes sprechend, dem Zorn folgend, dessen Selbst das Begehren ist, von bösen Absichten beeinflusst.
5.26.15
अनेयस्याश्रेयसो दीर्घमन्यो-
र्मित्रद्रुहः सञ्जय पापबुद्धेः।
सुतस्य राजा धृतराष्ट्रः प्रियैषी ।
प्रपश्यमानः प्राजहाद्धर्मकामौ ॥ ५.२६.१५ ॥
O Sañjaya, der König Dhṛtarāṣṭra, der das Wohlgefallen seines Sohnes sucht, der unbändig ist, das Gute nicht sucht, lange Zorn hegt, Freunde verrät und böse gesinnt ist, gab Dharma und das Verlangen nach dem Guten auf, obwohl er es klar sah.
5.26.16
तदैव मे सञ्जय दीव्यतोऽभू-
न्मतिः कुरूणामागतः स्यादभावः ।
काव्यां वाचं विदुरो भाषमाणो ।
न विन्दते यद्धार्तराष्ट्रात्प्रशंसाम् ॥ ५.२६.१६ ॥
O Sañjaya, eben als ich würfelte, kam den Kurus der Gedanke des Untergangs; obwohl Vidura weise Worte sprach, erhielt er vom Sohn des Dhṛtarāṣṭra kein Lob.
5.26.17
क्षत्तुर्यदा नान्ववर्तन्त बुद्धिं ।
कृच्छ्रं कुरून्सूत तदाऽभ्याजगाम।
यावत्प्रज्ञामन्ववर्तन्त तस्य ।
तावत्तेषां राष्ट्रवृद्धिर्बभूव ॥ ५.२६.१७ ॥
O Wagenlenker, als die Kurus dem Rat Viduras nicht folgten, gerieten sie in Not; solange sie seiner Weisheit folgten, wuchs ihr Reich.
5.26.18
तदर्थलुब्धस्य निबोध मेऽद्य ।
ये मन्त्रिणो धार्तराष्ट्रस्य सूत।
दुःशासनः शकुनिः सूतपुत्रो ।
गावल्गणे पश्य संमोहमस्य ॥ ५.२६.१८ ॥
O Wagenlenker, höre nun von mir, wer die Ratgeber des nach jenem Reichtum gierigen Sohnes des Dhṛtarāṣṭra waren: Duḥśāsana, Śakuni und der Sohn des Wagenlenkers (Karṇa); o Gāvalgaṇi, sieh seine Verblendung.
5.26.19
सोऽहं न पश्यामि परीक्षमाणः ।
कथं स्वस्ति स्यात्कुरुसृञ्जयानाम् ।
आत्तैश्वर्यो धृतराष्ट्रः परेभ्यः ।
प्रव्राजिते विदुरे दीर्घदृष्टौ ॥ ५.२६.१९ ॥
Ich überlege, doch ich sehe nicht, wie den Kurus und Sṛñjayas Heil widerfahren könnte, nachdem Dhṛtarāṣṭra die Herrschaft von anderen an sich gerissen und der weitsichtige Vidura verbannt wurde.
5.26.20
आशंसते वै धृतराष्ट्रः सपुत्रो ।
महाराज्यमसपत्नं पृथिव्याम्।
तस्मिञ्शमः केवलं नोपलभ्यः ।
सर्वं स्वकं मद्गते मन्यतेऽर्थम् ॥ ५.२६.२० ॥
Dhṛtarāṣṭra mit seinen Söhnen strebt nach einem großen Reich ohne Rivalen auf der Erde; in ihm ist allein Frieden nicht zu finden, und alles, was mein ist, hält er für sein Eigentum.
5.26.21
यत्तत्कर्णो मन्यते पारणीयं ।
युद्धे गृहीतायुधमर्जुनं वै ।
आसंश्च युद्धानि पुरा महान्ति ।
कथं कर्णो नाभवद्द्वीप एषाम् ॥ ५.२६.२१ ॥
Was Karṇa für besiegbar hält — Arjuna, der im Kampf die Waffe ergreift — obwohl zwischen ihnen früher große Schlachten geschlagen wurden: Wie kam es, dass Karṇa nicht ihre Zuflucht wurde?
5.26.22
कर्णश्च जानाति सुयोधनश्च ।
द्रोणश्च जानाति पितामहश्च।
अन्ये च ये कुग्वस्तत्र सन्ति ।
यथाऽर्जुनान्नाम्त्यपरो धनुर्धरः ॥ ५.२६.२२ ॥
Karṇa weiß es, Duryodhana weiß es, Droṇa weiß es, und der Großvater weiß es; und auch die anderen, die dort sind, wissen, dass es keinen anderen Bogenschützen gibt als Arjuna.
5.26.23
जानन्त्येतन्कुरवः सर्व एव ।
ये चाप्यन्ये भूमिपालाः समेताः।
दुर्योधने राज्यमिहाभवद्यथा ।
अरिन्दमे फाल्गुनेऽविद्यमाने ॥ ५.२६.२३ ॥
Alle Kurus wissen es, und auch die anderen hier versammelten Herrscher wissen es: dass, solange Phālguna (Arjuna), der Bezwinger der Feinde, fehlt, das Reich hier an Duryodhana fallen würde.
5.26.24
तेनानुबन्धं मन्यते धार्तराष्ट्रः ।
शक्यं हर्तुं पाण्डवानां ममत्वम् ।
किरीटिना तालमात्रायुधेन ।
तद्वेदिना संयुगं तत्र गत्वा ॥ ५.२६.२४ ॥
Deshalb glaubt der Sohn Dhṛtarāṣṭras, dass der Besitz der Pāṇḍavas genommen werden kann; doch Kirīṭin (Arjuna), dessen Waffe palmengroß ist, der dies weiß, ist dorthin in den Kampf gegangen.
5.26.25
गाण्डीवविष्फारितशब्दमात्रं ।
श्रुत्वैव ते धार्तराष्ट्रा म्रियन्ते।
क्रुद्धं न चेदीक्षते भीमसेनं ।
सुयोधनो मन्यते सिद्धमर्थम् ॥ ५.२६.२५ ॥
Schon beim bloßen Klang des gespannten Gāṇḍīva-Bogens sterben die Söhne Dhṛtarāṣṭras; sie blicken nicht einmal auf den zornigen Bhīmasena, und doch glaubt Suyodhana, sein Ziel sei erreicht.
5.26.26
इन्द्रोऽप्येतन्नोत्सहेत्तात हर्तु-
मैश्वर्यं नो जीवति भीमसेने।
धनञ्जये नकुले चैव सूत ।
तथा वीरे सहदेवेऽसहिष्णौ ॥ ५.२६.२६ ॥
Lieber Freund, solange Bhīmasena lebt, würde nicht einmal Indra wagen, uns unsere Herrschaft zu nehmen; und mit Dhanañjaya, Nakula und dem Helden Sahadeva, die nicht dulden würden, ist es so.
5.26.27
सचेदेतां प्रतिपद्येत बुद्धिं ।
वृद्धो राजा सह पुत्रेण सूत।
एवं रणे पाण्डवकोपदग्धा ।
न नश्येयुः सञ्जय धार्तराष्ट्राः ॥ ५.२६.२७ ॥
Hätte der greise König mit seinem Sohn diesen Entschluss gefasst, o Sañjaya, so wären die Söhne Dhṛtarāṣṭras, vom Zorn der Pāṇḍavas verbrannt, nicht so im Kampf umgekommen.
5.26.28
जानामि त्वं क्लेशमस्मासु वृत्तं ।
त्वां पूजयन्मञ्जयाहं क्षमेयम्।
वच्चास्माकं कौरवैर्भृतपूर्वं ।
या नो वृत्तिधार्तराष्ट्रे तदाऽऽसीत् ॥ ५.२६.२८ ॥
Sañjaya, ich kenne das Leid, das über uns gekommen ist. Dich ehrend, könnte ich verzeihen, sowohl die Behandlung, die uns die Kauravas einst zuteilwerden ließen, als auch das Verhalten, das wir damals gegenüber den Söhnen Dhṛtarāṣṭras zeigten.
5.26.29
अद्यापि सा तत्र तथैव वर्ततां ।
यान्ति गमिष्यामि यथा न्वमात्थ ।
द्वन्द्राप्रव्ये भवतु ममैव राज्यं ।
सूयोधनो यच्छतु भाग्नाग्र्यः ॥ ५.२६.२९ ॥
Möge es dort auch heute so bleiben. Wie du gesagt hast, will ich gehen. Das Reich, das man beim Würfelspiel nicht verliert, soll mein alleiniges sein, und der Erste unter ihnen, Suyodhana, möge seinen Anteil geben.