ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 5.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.32.1
अनुज्ञातः पाण्डवेन प्रययौ सञ्जयस्तदा ।
शासनं धृतराष्ट्रस्य सर्वं कृत्वा महात्मनः ॥ ५.३२.१ ॥
ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ ସେତେବେଳେ ସଞ୍ଜୟ ଯାତ୍ରା କଲେ; ମହାତ୍ମା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ସମସ୍ତ ବାର୍ତ୍ତା ସଂପନ୍ନ କରି।
5.32.2
सम्प्राप्य हास्तिनपुरं शीघ्रं च प्रविवेश ह ।
अन्तःपुरमुपस्थाय द्वाःस्थं वचनमब्रवीत् ॥ ५.३२.२ ॥
ହସ୍ତିନାପୁର ପହଞ୍ଚି ସେ ଶୀଘ୍ର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଅନ୍ତଃପୁରେ ପହଞ୍ଚି ଦ୍ୱାରପାଳକୁ କହିଲେ।
5.32.3
आचक्ष्व मां धृतराष्ट्राय द्वाःस्थ उपागतं पाण्डवानां सकाशात् ।
जागर्ति चेदभिवदेस्त्वं हि क्षत्तः प्रविशेयं विदितो भूमिपस्य ॥ ५.३२.३ ॥
ଦ୍ୱାରପାଳ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପାଖରୁ ଆସିଥିବା ମୋ ବିଷୟରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଜଣାଅ। ସେ ଜାଗ୍ରତ ଥିଲେ, ହେ କ୍ଷତ୍ତା, ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇ ମୁଁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବି କି ପଚାର।
5.32.4
सञ्जयोऽयं भूमिपते नमस्ते दिदृक्षया द्वारमुपागतस्ते ।
प्राप्तो दूतः पाण्डवानां सकाशा त्प्रशाधि राजन्किमयं करोतु ॥ ५.३२.४ ॥
ଏ ସଞ୍ଜୟ, ହେ ଭୂପତି, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଦର୍ଶନ ଇଚ୍ଛାରେ ସେ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରେ ଆସିଛନ୍ତି। ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପାଖରୁ ଦୂତ ଆସିଛନ୍ତି; ହେ ରାଜନ୍, ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତୁ, ଏ କ'ଣ କରିବେ।
5.32.5
आचक्ष्व मां सुखिनं काल्यमस्मै प्रवेश्यतां स्वागतं सञ्जयाय ।
न चाहमेतस्य भवाम्यकाल्यः स मे कस्माद्द्वारि तिष्ठेत क्षत्तः ॥ ५.३२.५ ॥
ମୁଁ ସୁଖରେ ଅଛି ବୋଲି ତାଙ୍କୁ କୁହ; ସକାଳେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭେଟିବି। ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ; ତାଙ୍କୁ ଭିତରକୁ ଆସିବାକୁ ଦିଅ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅସମୟରେ ନାହିଁ। ହେ କ୍ଷତ୍ତା, ସେ ମୋ ଦ୍ୱାରରେ କାହିଁକି ଠିଆ ହେବେ?
5.32.6
ततः प्रविश्यानुमते नृपस्य महद्वेश्म प्राज्ञशूरार्यगुप्तम् ।
सिंहासनस्थं पार्थिवमाससाद वैचित्रवीर्यं प्राञ्जलिः सूतपुत्रः ॥ ५.३२.६ ॥
ରାଜାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସେହି ମହାପ୍ରାସାଦରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଯାହା ପ୍ରାଜ୍ଞ, ଶୂର ଓ ଆର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, କରଯୋଡ଼ି ସୂତପୁତ୍ର ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ବିଚିତ୍ରବୀର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
5.32.7
सञ्जयोऽहं भूमिपते नमस्ते प्राप्तोऽस्मि गत्वा नरदेव पाण्डवान् ।
अभिवाद्य त्वां पाण्डुपुत्रो मनस्वी युधिष्ठिरः कुशलं चान्वपृच्छत् ॥ ५.३२.७ ॥
ସଞ୍ଜୟ: ହେ ଭୂପତି, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ମୁଁ ଫେରି ଆସିଛି। ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ମନସ୍ବୀ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଆପଣଙ୍କ କୁଶଳ ପଚାରିଲେ।
5.32.8
स ते पुत्रान्पृच्छति प्रीयमाणः कच्चित्पुत्रैः प्रीयसे नप्तृभिश्च ।
तथा सुहृद्भिः सचिवैश्च राज न्ये चापि त्वामुपजीवन्ति तैश्च ॥ ५.३२.८ ॥
ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ପଚାରନ୍ତି: ଆପଣ ପୁତ୍ର ଓ ପୌତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛନ୍ତି କି? ହେ ରାଜନ, ସୁହୃଦ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ କି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛନ୍ତି?
5.32.9
अभ्येत्य त्वां तात वदामि सञ्जय अजातशत्रुं च सुखेन पार्थम् ।
कच्चित्स राजा कुशली सपुत्रः सहामात्यः सानुजः कौरवाणाम् ॥ ५.३२.९ ॥
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର: ହେ ପ୍ରିୟ ସଞ୍ଜୟ, ପାଖକୁ ଆସ, ମୁଁ କହୁଛି। ପୃଥାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅଜାତଶତ୍ରୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସୁଖରେ ଅଛନ୍ତି କି? ସେହି ରାଜା ପୁତ୍ର, ଅମାତ୍ୟ ଓ କନିଷ୍ଠ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ କୁଶଳରେ ଅଛନ୍ତି କି? କୌରବମାନଙ୍କ ସେହି ରାଜା?
5.32.10
सहामात्यः कुशली पाण्डुपुत्रो भूयश्चातो यच्च तेऽग्रे मनोऽभूत् ।
निर्णिक्तधर्मार्थकरो मनस्वी बहुश्रुतो दृष्टिमाञ्शीलवांश्च ॥ ५.३२.१० ॥
ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହିତ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର କୁଶଳରେ ଅଛନ୍ତି। ଆଉ ଆପଣଙ୍କ ମନରେ ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ଥିଲା—ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା, ମନସ୍ବୀ, ବହୁଶ୍ରୁତ, ଦୂରଦର୍ଶୀ ଓ ଶୀଳବାନ।
5.32.11
परं धर्मात्पाण्डवस्यानृशंस्यं धर्मः परो वित्तचयान्मतोऽस्य ।
सुखप्रिये धर्महीने न पार्थो ऽनुरुध्यते भारत तस्य विद्धि ॥ ५.३२.११ ॥
ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୃଶଂସ୍ୟ (ଦୟା) ଧର୍ମଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଆଉ ଧର୍ମ ଧନସଞ୍ଚୟଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ। ହେ ଭାରତ, ଜାଣ ଯେ ସୁଖପ୍ରିୟ ଓ ଧର୍ମହୀନ ଲୋକର ଅନୁବର୍ତୀ ପାର୍ଥ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
5.32.12
परप्रयुक्तः पुरुषो विचेष्टते सूत्रप्रोता दारुमयीव योषा ।
इमं दृष्ट्वा नियमं पाण्डवस्य मन्ये परं कर्म दैवं मनुष्यात् ॥ ५.३२.१२ ॥
ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ମନୁଷ୍ୟ ସୂତାରେ ଗଁଥା କାଠ ପୁତୁଳା ପରି ଚେଷ୍ଟା କରେ। ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଏହି ସଂଯମକୁ ଦେଖି ମୁଁ ମନେ କରେ ଯେ ମନୁଷ୍ୟ କର୍ମଠାରୁ ଦୈବ କର୍ମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
5.32.13
इमं च दृष्ट्वा तव कर्मदोषं पादोदर्कं घोरमवर्णरूपम् ।
यावन्नरः कामयतेऽतिकाल्यं तावन्नरोऽयं लभते प्रशंसाम् ॥ ५.३२.१३ ॥
ଆଉ ଆପଣଙ୍କ କର୍ମଦୋଷ ଦେଖି—ଯାହା ପାଦତଳେ ପତନରେ ଶେଷ ହୁଏ, ଭୟଙ୍କର ଓ କୁରୂପ ରୂପର—ଯେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ (ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ) ଆଗରୁ ଉଠିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେତେବେଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରଶଂସା ପାଏ।
5.32.14
अजातशत्रुस्तु विहाय पापं जीर्णां त्वचं सर्प इवासमर्थाम् ।
विरोचतेऽहार्यवृत्तेन धीरो युधिष्ठिरस्त्वयि पापं विसृज्य ॥ ५.३२.१४ ॥
କିନ୍ତୁ ଅଜାତଶତ୍ରୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସାପ ଯେପରି ନିଜର ପୁରୁଣା ଓ ଦୁର୍ବଳ ଚର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେପରି ପାପ ତ୍ୟାଗ କରି ଅଚଳ ଆଚରଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ପାପ ତ୍ୟାଗ କରି ଧୀର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପ୍ରକାଶନ୍ତି।
5.32.15
अङ्गात्मनः कर्म निबोध राज न्धर्मार्थयुक्तादार्यवृत्तादपेतम् ।
उपक्रोशं चेह गतोऽसि राज न्नोहेश्च पापं प्रसजेदमुत्र ॥ ५.३२.१५ ॥
ହେ ରାଜା, ଧର୍ମାର୍ଥଯୁକ୍ତ ଆର୍ଯ୍ୟବୃତ୍ତରୁ ଦୂରେଇ ଯାଇଥିବା ତୁମ ନିଜ କର୍ମ ଶୁଣ। ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଏଠାରେ ନିନ୍ଦାର ପାତ୍ର ହୋଇଛ; ପାପ ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ଲାଗିରହେ।
5.32.16
स त्वमर्थं संशयितं विना तै राशंससे पुत्रवशानुगोऽद्य ।
अधर्मशब्दश्च महान्पृथिव्यां नेदं कर्म त्वत्समं भारताग्र्य ॥ ५.३२.१६ ॥
ସେହି ଅର୍ଥ ସନ୍ଦେହାସ୍ପଦ; ସେମାନଙ୍କ ବିନା ଆଜି ପୁତ୍ରର ଇଚ୍ଛାର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ତୁମେ ଆଶା କରୁଛ। ପୃଥିବୀରେ ଅଧର୍ମର ବଡ଼ ଅପବାଦ ଅଛି; ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି କର୍ମ ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ।
5.32.17
हीनप्रज्ञो दौष्कुलेयो नृशंसो दीर्घवैरी क्षत्रविद्यास्वधीरः ।
एवन्धर्मा नापदः सन्तितीर्षे द्धीनवीर्यो यश्च भवेदशिष्टः ॥ ५.३२.१७ ॥
ବୁଦ୍ଧିହୀନ, ନୀଚକୁଳରେ ଜାତ, ନିଷ୍ଠୁର, ଦୀର୍ଘକାଳର ଶତ୍ରୁ, କ୍ଷାତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ଅସ୍ଥିର; ଏପରି ସ୍ୱଭାବର ଲୋକ ବିପଦ ପାର ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ ନାହିଁ; ଏବଂ ବୁଦ୍ଧି ଓ ବୀର୍ଯ୍ୟହୀନ ହୋଇ ଯେ ଅଶିଷ୍ଟ ହୁଏ।
5.32.18
कुले जातो धर्मवान्यो यशस्वी बहुश्रुतः सुखजीवी यतात्मा ।
धर्मार्थयोर्ग्रथितयोर्बिभर्ति नान्यत्र दिष्टस्य वशादुपैति ॥ ५.३२.१८ ॥
ଭଲ କୁଳରେ ଜାତ ଧର୍ମବାନ, ଯଶସ୍ୱୀ, ବହୁଶ୍ରୁତ, ସୁଖରେ ଜୀବନ ଯାପନକାରୀ, ଆତ୍ମସଂଯମୀ ଯେ, ସେ ପରସ୍ପର ସଂଗୁଂଫିତ ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥକୁ ଧାରଣ କରେ; ନହେଲେ ଦୈବବଶରେ ସେ ତାହା ପାଏ ନାହିଁ।
5.32.19
कथं हि मन्त्राग्र्यधरो मनीषी धर्मार्थयोरापदि सम्प्रणेता ।
एवंयुक्तः सर्वमन्त्रैरहीनो अनानृशंस्यं कर्म कुर्यादमूढः ॥ ५.३२.१९ ॥
ମନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରାମର୍ଶ ଧାରଣକାରୀ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ବିପଦରେ ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥର ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ, ଏପରି ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଯୁକ୍ତ ଓ ଅଭାବହୀନ ହୋଇ, ନିଷ୍ଠୁରତାହୀନ କର୍ମ କେମିତି ନକରିବ? ମୋହହୀନ ଲୋକ ସେପରି କରିବା ଉଚିତ।
5.32.20
तवापीमे मन्त्रविदः समेत्य समासते कर्मसु नित्ययुक्ताः ।
तेषामयं बलवान्निश्चयश्च कुरुक्षयार्थे निरयो व्यपादि ॥ ५.३२.२० ॥
ଆପଣଙ୍କର ଏହି ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକତ୍ର ହୋଇ ସର୍ବଦା କର୍ମରେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇ ବସିଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଏହି ବଳବାନ ନିଶ୍ଚୟ କୁରୁଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ନରକତୁଲ୍ୟ ବିନାଶ ଆଣିଛି।
5.32.21
अकालिकं कुरवो नाभविष्य न्पापेन चेत्पापमजातशत्रुः ।
इच्छेज्जातु त्वयि पापं विसृज्य निन्दा चेयं तव लोकेऽभविष्यत् ॥ ५.३२.२१ ॥
ଅଜାତଶତ୍ରୁ ପାପ ଦ୍ୱାରା ପାପ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, କୁରୁମାନଙ୍କର ଅକାଳ ବିନାଶ ହୋଇନଥାନ୍ତା। ଆପଣ ମଧ୍ୟ ପାପ ତ୍ୟାଗ କରି ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, ଜଗତରେ ଏହି ନିନ୍ଦା ଆପଣଙ୍କର ହୋଇନଥାନ୍ତା।
5.32.22
किमन्यत्र विषयादीश्वराणां यत्र पार्थः परलोकं ददर्श ।
अत्यक्रामत्स तथा संमतः स्या न्न संशयो नास्ति मनुष्यकारः ॥ ५.३२.२२ ॥
ବିଷୟଠାରୁ ଅତିରିକ୍ତ ଈଶ୍ୱରମାନଙ୍କର ଆଉ କ'ଣ ଅଛି? ସେଠାରେ ପାର୍ଥ ପରଲୋକ ଦେଖିଥିଲେ। ସେ ଏହିପରି ଅତିକ୍ରମ କରି ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥାନ୍ତେ; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଏହା ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରୟାସ।
5.32.23
एतान्गुणान्कर्मकृतानवेक्ष्य भावाभावौ वर्तमानावनित्यौ ।
बलिर्हि राजा पारमविन्दमानो नान्यत्कालात्कारणं तत्र मेने ॥ ५.३२.२३ ॥
କର୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ଗୁଣ ଓ ଅନିତ୍ୟରୂପେ ବିଦ୍ୟମାନ ଭାବାଭାବ ବିଚାର କରି, ବଳି ରାଜା ସେହି ତୀରକୁ ନ ପାଇ, ସେଠାରେ କାଳ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କାରଣ ନାହିଁ ବୋଲି ମାନିଥିଲେ।
5.32.24
चक्षुः श्रोत्रे नासिका त्वक्च जिह्वा ज्ञानस्यैतान्यायतनानि जन्तोः ।
तानि प्रीतान्येव तृष्णाक्षयान्ते तान्यव्यथो दुःखहीनः प्रणुद्यात् ॥ ५.३२.२४ ॥
ଆଖି, କାନ, ନାକ, ଚର୍ମ ଓ ଜିଭ—ଏଗୁଡ଼ିକ ଜୀବର ଜ୍ଞାନର ଆୟତନ। ତୃଷ୍ଣାର କ୍ଷୟ ଶେଷରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରୀତ ହିଁ ରହେ; ସେଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟଥିତ ନ ହୋଇ, ଦୁଃଖରହିତ ବ୍ୟକ୍ତି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦୂର କରିବା ଉଚିତ।
5.32.25
न त्वेव मन्ये पुरुषस्य कर्म संवर्तते सुप्रयुक्तं यथावत् ।
मातुः पितुः कर्मणाभिप्रसूतः संवर्धते विधिवद्भोजनेन ॥ ५.३२.२५ ॥
ମୁଁ ମନେ କରେ ନାହିଁ ଯେ ପୁରୁଷର କର୍ମ ଯଥାବତ୍ ଭଲ ଭାବେ କରାଯାଇଥିଲେ ତାହା ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ। ମାତାପିତାଙ୍କ କର୍ମରୁ ଜନ୍ମିତ ମନୁଷ୍ୟ ବିଧିପୂର୍ବକ ଭୋଜନରେ ବଢ଼େ।
5.32.26
प्रियाप्रिये सुखदुःखे च राज न्निन्दाप्रशंसे च भजेत एनम् ।
परस्त्वेनं गर्हयतेऽपराधे प्रशंसते साधुवृत्तं तमेव ॥ ५.३२.२६ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ପ୍ରିୟ-ଅପ୍ରିୟ, ସୁଖ-ଦୁଃଖ ଏବଂ ନିନ୍ଦା-ପ୍ରଶଂସା ଏହାକୁ ହିଁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଅପରାଧରେ ଏହାକୁ ନିନ୍ଦା କରେ, ଏବଂ ସାଧୁ ଆଚରଣକାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
5.32.27
स त्वा गर्हे भारतानां विरोधा दन्तो नूनं भवितायं प्रजानाम् ।
नो चेदिदं तव कर्मापराधा त्कुरून्दहेत्कृष्णवर्त्मेव कक्षम् ॥ ५.३२.२७ ॥
ଭରତବଂଶୀୟଙ୍କ ବିରୋଧରୁ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଦମନକାରୀ ହେବେ ବୋଲି ମୁଁ ତୁମକୁ ଦୋଷ ଦିଏ। ନହେଲେ ତୁମର ଏହି କର୍ମର ଅପରାଧରୁ ସେ କୁରୁମାନଙ୍କୁ କଳା ଶିଖାରେ ଶୁଖିଲା ଘାସ ପୋଡ଼ିବା ପରି ପୋଡ଼ି ଦେଇଥାନ୍ତେ।
5.32.28
त्वमेवैको जातपुत्रेषु राज न्वशं गन्ता सर्वलोके नरेन्द्र ।
कामात्मनां श्लाघसे द्यूतकाले नान्यच्छमात्पश्य विपाकमस्य ॥ ५.३२.२८ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ପୁତ୍ରବାନ୍ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଏକା ସମଗ୍ର ଜଗତରେ ବଶୀଭୂତ ହେବ। ହେ ନରେନ୍ଦ୍ର, ଦ୍ୟୁତ ସମୟରେ ତୁମେ କାମାତ୍ମା ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର। ଏହାର ଫଳ ଶାନ୍ତି ବିନା ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ ବୋଲି ଦେଖ।
5.32.29
अनाप्तानां प्रग्रहात्त्वं नरेन्द्र तथाप्तानां निग्रहाच्चैव राजन् ।
भूमिं स्फीतां दुर्बलत्वादनन्तां न शक्तस्त्वं रक्षितुं कौरवेय ॥ ५.३२.२९ ॥
ହେ ନରେନ୍ଦ୍ର, ଅବିଶ୍ୱସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାରୁ ଏବଂ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ରୋକିବାରୁ, ହେ ରାଜନ୍, ଦୁର୍ବଳତା ହେତୁ ତୁମେ ଏହି ସମୃଦ୍ଧ, ଅନନ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହଁ, ହେ କୌରବେୟ।
5.32.30
अनुज्ञातो रथवेगावधूतः श्रान्तो निपद्ये शयनं नृसिंह ।
प्रातः श्रोतारः कुरवः सभाया मजातशत्रोर्वचनं समेताः ॥ ५.३२.३० ॥
ହେ ନୃସିଂହ, ଅନୁମତି ପାଇ, ରଥର ବେଗରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ମୁଁ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଁ ଶୟନ କରୁଛି। ପ୍ରଭାତରେ କୌରବମାନେ ସଭାରେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଅଜାତଶତ୍ରୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣିବେ।