மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.32.1
अनुज्ञातः पाण्डवेन प्रययौ सञ्जयस्तदा ।
शासनं धृतराष्ट्रस्य सर्वं कृत्वा महात्मनः ॥ ५.३२.१ ॥
பாண்டவனிடம் அனுமதி பெற்ற சஞ்சயன் அப்போது புறப்பட்டான்; மகாத்மா திருதராஷ்டிரரின் சொல்லை முழுவதும் நிறைவேற்றி.
5.32.2
सम्प्राप्य हास्तिनपुरं शीघ्रं च प्रविवेश ह ।
अन्तःपुरमुपस्थाय द्वाःस्थं वचनमब्रवीत् ॥ ५.३२.२ ॥
ஹாஸ்தினபுரத்தை அடைந்து அவன் விரைவில் உள்ளே நுழைந்தான்; அந்தப்புரத்தை அணுகி வாயிற்காவலனிடம் சொன்னான்.
5.32.3
आचक्ष्व मां धृतराष्ट्राय द्वाःस्थ उपागतं पाण्डवानां सकाशात् ।
जागर्ति चेदभिवदेस्त्वं हि क्षत्तः प्रविशेयं विदितो भूमिपस्य ॥ ५.३२.३ ॥
வாயிற்காவலனே, பாண்டவர்களிடமிருந்து வந்தவன் நான் என்று திருதராஷ்டிரரிடம் அறிவி. அவர் விழித்திருந்தால் நீ அவரிடம் சொல், ஷத்தா, அரசன் அறிந்த பின் நான் உள்ளே நுழையலாமா என்று.
5.32.4
सञ्जयोऽयं भूमिपते नमस्ते दिदृक्षया द्वारमुपागतस्ते ।
प्राप्तो दूतः पाण्डवानां सकाशा त्प्रशाधि राजन्किमयं करोतु ॥ ५.३२.४ ॥
இவன் சஞ்சயன், அரசே, உமக்கு வணக்கம். காண விரும்பி உமது வாயிலுக்கு வந்தான். பாண்டவர்களிடமிருந்து தூதன் வந்துள்ளான்; அரசே, ஆணையிடும், இவன் என்ன செய்யட்டும்.
5.32.5
आचक्ष्व मां सुखिनं काल्यमस्मै प्रवेश्यतां स्वागतं सञ्जयाय ।
न चाहमेतस्य भवाम्यकाल्यः स मे कस्माद्द्वारि तिष्ठेत क्षत्तः ॥ ५.३२.५ ॥
நான் நலமாக இருக்கிறேன் என்று அவனுக்கு சொல்; காலையில் அவனைக் காண்பேன். சஞ்சயனுக்கு வரவேற்பு; அவனை உள்ளே அனுமதி. நான் அவனுக்கு அகால நேரத்தில் இல்லை. ஷத்தா, அவன் என் வாயிலில் ஏன் நிற்க வேண்டும்?
5.32.6
ततः प्रविश्यानुमते नृपस्य महद्वेश्म प्राज्ञशूरार्यगुप्तम् ।
सिंहासनस्थं पार्थिवमाससाद वैचित्रवीर्यं प्राञ्जलिः सूतपुत्रः ॥ ५.३२.६ ॥
அரசனின் அனுமதியுடன் அந்த பெரிய மாளிகைக்குள் நுழைந்து, அறிவாளிகள், வீரர்கள், உயர்குடியினரால் காக்கப்பட்ட அதில், கைகூப்பிய சூதபுத்திரன் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்த விசித்திரவீரியனின் மகனை அணுகினான்.
5.32.7
सञ्जयोऽहं भूमिपते नमस्ते प्राप्तोऽस्मि गत्वा नरदेव पाण्डवान् ।
अभिवाद्य त्वां पाण्डुपुत्रो मनस्वी युधिष्ठिरः कुशलं चान्वपृच्छत् ॥ ५.३२.७ ॥
சஞ்சயன்: பூமியின் தலைவனே, உமக்கு வணக்கம். பாண்டவர்களிடம் சென்று திரும்பி வந்துள்ளேன். உம்மை வணங்கி, மனஉறுதியுடைய பாண்டுவின் மகன் யுதிஷ்டிரன் உமது நலத்தை விசாரித்தான்.
5.32.8
स ते पुत्रान्पृच्छति प्रीयमाणः कच्चित्पुत्रैः प्रीयसे नप्तृभिश्च ।
तथा सुहृद्भिः सचिवैश्च राज न्ये चापि त्वामुपजीवन्ति तैश्च ॥ ५.३२.८ ॥
அவன் மகிழ்ச்சியுடன் உமது மக்களைப் பற்றி விசாரிக்கிறான்: மகன்களாலும் பேரன்களாலும் நீர் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கிறீரா? அரசே, நண்பர்கள், அமைச்சர்கள், உம்மைச் சார்ந்து வாழும் மற்றவர்களாலும் நீர் மகிழ்ச்சியுடன் உள்ளீரா?
5.32.9
अभ्येत्य त्वां तात वदामि सञ्जय अजातशत्रुं च सुखेन पार्थम् ।
कच्चित्स राजा कुशली सपुत्रः सहामात्यः सानुजः कौरवाणाम् ॥ ५.३२.९ ॥
திருதராஷ்டிரன்: அன்பு மகனே சஞ்சயா, நெருங்கி வா, நான் சொல்கிறேன். பிருதையின் மகன் அஜாதசத்ரு யுதிஷ்டிரன் இன்பமாக இருக்கிறானா? அந்த அரசன் மகன்கள், அமைச்சர்கள், இளைய சகோதரர்களுடன் நலமாக இருக்கிறானா? கௌரவர்களின் அரசன் அவன்.
5.32.10
सहामात्यः कुशली पाण्डुपुत्रो भूयश्चातो यच्च तेऽग्रे मनोऽभूत् ।
निर्णिक्तधर्मार्थकरो मनस्वी बहुश्रुतो दृष्टिमाञ्शीलवांश्च ॥ ५.३२.१० ॥
அமைச்சர்களுடன் பாண்டுவின் மகன் நலமாக இருக்கிறார். மேலும், முன்பு உங்கள் மனதில் இருந்ததும்—தர்மத்தையும் பொருளையும் தூய்மைப்படுத்துபவர், மனஉறுதியுள்ளவர், பல கற்றவர், தொலைநோக்குள்ளவர், நல்ல ஒழுக்கமுள்ளவர்.
5.32.11
परं धर्मात्पाण्डवस्यानृशंस्यं धर्मः परो वित्तचयान्मतोऽस्य ।
सुखप्रिये धर्महीने न पार्थो ऽनुरुध्यते भारत तस्य विद्धि ॥ ५.३२.११ ॥
பாண்டவருக்கு அநிருசம்சம் (கருணை) தர்மத்தையும் விட உயர்ந்தது; தர்மம் செல்வக் குவிப்பையும் விட உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. பாரதா, சுகப்பிரியனும் தர்மமற்றவனுமான ஒருவனுக்கு பார்த்தன் அடிபணியமாட்டான் என்பதை அறிவாயாக.
5.32.12
परप्रयुक्तः पुरुषो विचेष्टते सूत्रप्रोता दारुमयीव योषा ।
इमं दृष्ट्वा नियमं पाण्डवस्य मन्ये परं कर्म दैवं मनुष्यात् ॥ ५.३२.१२ ॥
பிறரால் இயக்கப்படும் மனிதன் நூலில் கோத்த மரப்பாவை போல செயல்படுகிறான். பாண்டவரின் இந்த அடக்கத்தைக் கண்டு, மனிதச் செயலை விட தெய்வச் செயலே உயர்ந்தது என்று நான் கருதுகிறேன்.
5.32.13
इमं च दृष्ट्वा तव कर्मदोषं पादोदर्कं घोरमवर्णरूपम् ।
यावन्नरः कामयतेऽतिकाल्यं तावन्नरोऽयं लभते प्रशंसाम् ॥ ५.३२.१३ ॥
உமது செயல்தவறை இதைக் கண்டு—கால்களின் கீழ் வீழ்ச்சியில் முடிவது, கொடியதும் அசிங்கமான வடிவமுள்ளதுமானது—மனிதன் பிறரை விட முன்னெழ விரும்பும் வரை, இந்த மனிதன் புகழைப் பெறுகிறான்.
5.32.14
अजातशत्रुस्तु विहाय पापं जीर्णां त्वचं सर्प इवासमर्थाम् ।
विरोचतेऽहार्यवृत्तेन धीरो युधिष्ठिरस्त्वयि पापं विसृज्य ॥ ५.३२.१४ ॥
ஆனால் அஜாதசத்ரு யுதிஷ்டிரர், பாம்பு தன் பழைய, வலுவற்ற தோலைக் கழற்றுவதுபோல பாவத்தைக் கைவிட்டு, அசையாத நடத்தையால் ஒளிர்கிறார்; உம்மிடத்தில் உள்ள பாவத்தை விட்டொழித்து, தீரரான யுதிஷ்டிரர் பிரகாசிக்கிறார்.
5.32.15
अङ्गात्मनः कर्म निबोध राज न्धर्मार्थयुक्तादार्यवृत्तादपेतम् ।
उपक्रोशं चेह गतोऽसि राज न्नोहेश्च पापं प्रसजेदमुत्र ॥ ५.३२.१५ ॥
அரசே, உன் சொந்த செயலைக் கேள்; அது தர்மமும் பொருளும் கொண்ட ஆர்ய நடத்தையிலிருந்து விலகியது. அரசே, இங்கே நீ பழிக்கு ஆளாகி விட்டாய்; பாவம் மறுமையிலும் ஒட்டிக்கொள்ளும்.
5.32.16
स त्वमर्थं संशयितं विना तै राशंससे पुत्रवशानुगोऽद्य ।
अधर्मशब्दश्च महान्पृथिव्यां नेदं कर्म त्वत्समं भारताग्र्य ॥ ५.३२.१६ ॥
அந்த பொருள் ஐயத்திற்குரியது; அவர்களை விடுத்து, இன்று மகனின் விருப்பத்திற்கு அடிபணிந்து நீ நம்பிக்கை வைக்கிறாய். பூமியில் அதர்மம் என்ற பெரும் பழி உண்டு; ஓ பாரதர்களில் சிறந்தவனே, இந்தச் செயல் உனக்குத் தகுதியானதல்ல.
5.32.17
हीनप्रज्ञो दौष्कुलेयो नृशंसो दीर्घवैरी क्षत्रविद्यास्वधीरः ।
एवन्धर्मा नापदः सन्तितीर्षे द्धीनवीर्यो यश्च भवेदशिष्टः ॥ ५.३२.१७ ॥
அறிவற்றவனும், தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்தவனும், கொடியவனும், நீண்டகாலப் பகைவனும், க்ஷத்திரிய வித்தைகளில் உறுதியற்றவனும் ஆனவன்; இத்தகைய குணமுள்ளவன் இடர்களைக் கடக்க விரும்ப மாட்டான்; அறிவும் வீரமும் குறைந்து பண்பற்றவனாவான்.
5.32.18
कुले जातो धर्मवान्यो यशस्वी बहुश्रुतः सुखजीवी यतात्मा ।
धर्मार्थयोर्ग्रथितयोर्बिभर्ति नान्यत्र दिष्टस्य वशादुपैति ॥ ५.३२.१८ ॥
நல்ல குலத்தில் பிறந்து தர்மவானாகவும், புகழுடையவனாகவும், பல கற்றவனாகவும், இன்பமாக வாழ்பவனாகவும், தன்னடக்கமுள்ளவனாகவும் இருப்பவன், ஒன்றோடொன்று பிணைந்த தர்மத்தையும் பொருளையும் தாங்குகிறான்; இல்லையெனில் விதியின் வசத்தால் அவன் அதை அடைவதில்லை.
5.32.19
कथं हि मन्त्राग्र्यधरो मनीषी धर्मार्थयोरापदि सम्प्रणेता ।
एवंयुक्तः सर्वमन्त्रैरहीनो अनानृशंस्यं कर्म कुर्यादमूढः ॥ ५.३२.१९ ॥
மந்திரிகளில் சிறந்த ஆலோசனையைக் கொண்ட அறிவாளி, இடரில் தர்மத்தையும் பொருளையும் வழிநடத்துபவன், இவ்வாறு எல்லா ஆலோசனைகளும் கொண்டவனாக, குறைவற்றவனாக, எப்படி கொடுமையற்ற செயலைச் செய்யாமல் இருப்பான்? மயக்கமற்றவன் அவ்வாறே செய்ய வேண்டும்.
5.32.20
तवापीमे मन्त्रविदः समेत्य समासते कर्मसु नित्ययुक्ताः ।
तेषामयं बलवान्निश्चयश्च कुरुक्षयार्थे निरयो व्यपादि ॥ ५.३२.२० ॥
உங்களுடைய இந்த மந்திர அறிஞர்களும் ஒன்றுகூடி எப்போதும் செயல்களில் ஈடுபட்டு அமர்ந்திருக்கின்றனர். அவர்களின் இந்த வலுவான தீர்மானம் குருக்களின் அழிவுக்காக நரகம் போன்ற பேரழிவைக் கொண்டுவந்துவிட்டது.
5.32.21
अकालिकं कुरवो नाभविष्य न्पापेन चेत्पापमजातशत्रुः ।
इच्छेज्जातु त्वयि पापं विसृज्य निन्दा चेयं तव लोकेऽभविष्यत् ॥ ५.३२.२१ ॥
அஜாதசத்ரு பாவத்தால் பாவத்தை விரும்பியிருந்தால் குருக்களுக்கு முன்கூட்டிய அழிவு நேர்ந்திராது. நீங்களும் பாவத்தைக் கைவிட்டு விரும்பியிருந்தால் உலகில் இந்த நிந்தை உங்களுக்கு வந்திருக்காது.
5.32.22
किमन्यत्र विषयादीश्वराणां यत्र पार्थः परलोकं ददर्श ।
अत्यक्रामत्स तथा संमतः स्या न्न संशयो नास्ति मनुष्यकारः ॥ ५.३२.२२ ॥
ஈஸ்வரர்களுக்கு விஷயங்களை விட வேறு என்ன? பார்த்தன் அங்கே பரலோகத்தைக் கண்டான். அவன் இவ்வாறு கடந்து சென்று மதிக்கப்பட்டிருப்பான்; இதில் ஐயமில்லை, இது மனித முயற்சியே.
5.32.23
एतान्गुणान्कर्मकृतानवेक्ष्य भावाभावौ वर्तमानावनित्यौ ।
बलिर्हि राजा पारमविन्दमानो नान्यत्कालात्कारणं तत्र मेने ॥ ५.३२.२३ ॥
கர்மத்தால் உண்டான இந்தக் குணங்களையும், நிலையற்றுத் தோன்றும் இருப்பு இன்மைகளையும் கவனித்து, மன்னன் பலி அந்த கரையைக் காணாமல், அங்கு காலத்தைத் தவிர வேறு காரணம் இல்லை என்று கருதினான்.
5.32.24
चक्षुः श्रोत्रे नासिका त्वक्च जिह्वा ज्ञानस्यैतान्यायतनानि जन्तोः ।
तानि प्रीतान्येव तृष्णाक्षयान्ते तान्यव्यथो दुःखहीनः प्रणुद्यात् ॥ ५.३२.२४ ॥
கண், காது, மூக்கு, தோல், நாக்கு—இவையே உயிரினத்தின் அறிவுக்கான ஆயதனங்கள். தாகத்தின் அழிவின் முடிவில் அவை மகிழ்ச்சியுடனேயே இருக்கும்; அவற்றால் வருந்தாமல், துக்கமற்றவன் அவற்றை விலக்கிவிட வேண்டும்.
5.32.25
न त्वेव मन्ये पुरुषस्य कर्म संवर्तते सुप्रयुक्तं यथावत् ।
मातुः पितुः कर्मणाभिप्रसूतः संवर्धते विधिवद्भोजनेन ॥ ५.३२.२५ ॥
ஒருவன் செய்த செயல், நன்றாகச் சரியாகச் செய்யப்பட்டாலும் பலனின்றிப் போகும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. தாய் தந்தையின் செயலால் பிறந்த மனிதன் முறைப்படி உணவினால் வளர்கிறான்.
5.32.26
प्रियाप्रिये सुखदुःखे च राज न्निन्दाप्रशंसे च भजेत एनम् ।
परस्त्वेनं गर्हयतेऽपराधे प्रशंसते साधुवृत्तं तमेव ॥ ५.३२.२६ ॥
அரசே, இனிமை-துன்பம், சுகம்-துக்கம், நிந்தை-புகழ் ஆகியவை இவனையே அடைகின்றன. பிறர் குற்றத்தில் இவனைக் கண்டிக்கிறார்; நல்லொழுக்கமுள்ளவனையே புகழ்கிறார்.
5.32.27
स त्वा गर्हे भारतानां विरोधा दन्तो नूनं भवितायं प्रजानाम् ।
नो चेदिदं तव कर्मापराधा त्कुरून्दहेत्कृष्णवर्त्मेव कक्षम् ॥ ५.३२.२७ ॥
பாரதர்களின் பகைமையால் இவன் நிச்சயமாக மக்களை அடக்குவவனாக ஆவான் என்பதால் நான் உன்னைக் குற்றம் சாட்டுகிறேன். இல்லையானால், உன் இச்செயலின் குற்றத்தால் அவன் குருக்களை, கருப்புத் தீ காய்ந்த புல்லை எரிப்பதுபோல் எரித்திருப்பான்.
5.32.28
त्वमेवैको जातपुत्रेषु राज न्वशं गन्ता सर्वलोके नरेन्द्र ।
कामात्मनां श्लाघसे द्यूतकाले नान्यच्छमात्पश्य विपाकमस्य ॥ ५.३२.२८ ॥
அரசே, மகன்கள் பெற்றவர்களில் நீ மட்டுமே உலகம் முழுவதும் அடிபணிபவனாவாய். நரேந்திரா, சூதாட்டக் காலத்தில் ஆசையால் ஆளப்படுபவர்களைப் புகழ்கிறாய். இதன் பலனை அமைதியைத் தவிர வேறெதுவாக நினைக்காதே.
5.32.29
अनाप्तानां प्रग्रहात्त्वं नरेन्द्र तथाप्तानां निग्रहाच्चैव राजन् ।
भूमिं स्फीतां दुर्बलत्वादनन्तां न शक्तस्त्वं रक्षितुं कौरवेय ॥ ५.३२.२९ ॥
நரேந்திரா, நம்பத்தகாதவர்களை ஏற்றுக்கொள்வதாலும், நம்பத்தகுந்தவர்களைத் தடுப்பதாலும், அரசே, பலவீனத்தால் இந்த செழிப்பான, எல்லையற்ற பூமியைக் காக்க நீ ஆற்றலற்றவனாக இருக்கிறாய், கௌரவனே.
5.32.30
अनुज्ञातो रथवेगावधूतः श्रान्तो निपद्ये शयनं नृसिंह ।
प्रातः श्रोतारः कुरवः सभाया मजातशत्रोर्वचनं समेताः ॥ ५.३२.३० ॥
நரசிம்மரே, அனுமதி பெற்று, தேரின் வேகத்தால் களைத்தவனாக ஓய்வெடுக்கச் செல்கிறேன். விடியற்காலையில் கௌரவர்கள் சபையில் கூடி அஜாதசத்ருவின் சொற்களைக் கேட்பார்கள்.