Mahābhārata · Adhyāya 5.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.32.1
अनुज्ञातः पाण्डवेन प्रययौ सञ्जयस्तदा ।
शासनं धृतराष्ट्रस्य सर्वं कृत्वा महात्मनः ॥ ५.३२.१ ॥
Vom Pāṇḍava beurlaubt, brach Sañjaya da auf, nachdem er die ganze Botschaft des großherzigen Dhṛtarāṣṭra ausgerichtet hatte.
5.32.2
सम्प्राप्य हास्तिनपुरं शीघ्रं च प्रविवेश ह ।
अन्तःपुरमुपस्थाय द्वाःस्थं वचनमब्रवीत् ॥ ५.३२.२ ॥
Nach Hāstinapura gelangt, trat er rasch ein, nahte den inneren Gemächern und sprach zum Türhüter.
5.32.3
आचक्ष्व मां धृतराष्ट्राय द्वाःस्थ उपागतं पाण्डवानां सकाशात् ।
जागर्ति चेदभिवदेस्त्वं हि क्षत्तः प्रविशेयं विदितो भूमिपस्य ॥ ५.३२.३ ॥
Türhüter, melde Dhṛtarāṣṭra, dass ich von den Pāṇḍava komme. Ist er wach, o Wagenlenker, so sag ihm, dass ich, dem König bekannt, eintreten darf.
5.32.4
सञ्जयोऽयं भूमिपते नमस्ते दिदृक्षया द्वारमुपागतस्ते ।
प्राप्तो दूतः पाण्डवानां सकाशा त्प्रशाधि राजन्किमयं करोतु ॥ ५.३२.४ ॥
Dies ist Sañjaya, o Herr der Erde; dir sei Ehrerbietung. Aus Verlangen, dich zu sehen, ist er an dein Tor gekommen. Ein Gesandter der Pāṇḍava ist eingetroffen. Befiehl, o König: Was soll er tun?
5.32.5
आचक्ष्व मां सुखिनं काल्यमस्मै प्रवेश्यतां स्वागतं सञ्जयाय ।
न चाहमेतस्य भवाम्यकाल्यः स मे कस्माद्द्वारि तिष्ठेत क्षत्तः ॥ ५.३२.५ ॥
Melde ihm, dass es mir gut geht und ich ihn am Morgen sehen werde. Willkommen sei Sañjaya; lass ihn eintreten. Für ihn bin ich nicht zur Unzeit. O Wagenlenker, warum sollte er an meiner Tür stehen?
5.32.6
ततः प्रविश्यानुमते नृपस्य महद्वेश्म प्राज्ञशूरार्यगुप्तम् ।
सिंहासनस्थं पार्थिवमाससाद वैचित्रवीर्यं प्राञ्जलिः सूतपुत्रः ॥ ५.३२.६ ॥
Dann trat er mit Erlaubnis des Königs in den großen, von Weisen, Helden und Edlen bewachten Palast, und der Wagenlenkersohn näherte sich mit gefalteten Händen dem auf dem Löwenthron sitzenden Sohn Vicitravīryas.
5.32.7
सञ्जयोऽहं भूमिपते नमस्ते प्राप्तोऽस्मि गत्वा नरदेव पाण्डवान् ।
अभिवाद्य त्वां पाण्डुपुत्रो मनस्वी युधिष्ठिरः कुशलं चान्वपृच्छत् ॥ ५.३२.७ ॥
Sañjaya: O Herr der Erde, sei gegrüßt. Nachdem ich zu den Pāṇḍavas gegangen bin, bin ich nun gekommen. Nachdem er dich gegrüßt hatte, erkundigte sich der edelmütige Yudhiṣṭhira, Sohn Pāṇḍus, nach deinem Wohlergehen.
5.32.8
स ते पुत्रान्पृच्छति प्रीयमाणः कच्चित्पुत्रैः प्रीयसे नप्तृभिश्च ।
तथा सुहृद्भिः सचिवैश्च राज न्ये चापि त्वामुपजीवन्ति तैश्च ॥ ५.३२.८ ॥
Freundlich fragt er nach deinen Söhnen: Bist du zufrieden mit deinen Söhnen und Enkeln? O König, bist du auch zufrieden mit deinen Freunden, deinen Ministern und den anderen, die von dir abhängen?
5.32.9
अभ्येत्य त्वां तात वदामि सञ्जय अजातशत्रुं च सुखेन पार्थम् ।
कच्चित्स राजा कुशली सपुत्रः सहामात्यः सानुजः कौरवाणाम् ॥ ५.३२.९ ॥
Dhṛtarāṣṭra: Lieber Sañjaya, komm näher, ich will sprechen. Ist Yudhiṣṭhira, der Unbesiegte, der Sohn Pṛthās, glücklich? Ist jener König mit seinen Söhnen, Ministern und jüngeren Brüdern wohlauf, der König der Kauravas?
5.32.10
सहामात्यः कुशली पाण्डुपुत्रो भूयश्चातो यच्च तेऽग्रे मनोऽभूत् ।
निर्णिक्तधर्मार्थकरो मनस्वी बहुश्रुतो दृष्टिमाञ्शीलवांश्च ॥ ५.३२.१० ॥
Zusammen mit seinen Ministern ist der Sohn Pāṇḍus wohlauf. Und wie es früher in deinem Sinn war: Er, der Dharma und Reichtum in der Praxis läutert, der weisen Geistes, vielgelehrt, weitsichtig und tugendhaft ist, ist wohlauf.
5.32.11
परं धर्मात्पाण्डवस्यानृशंस्यं धर्मः परो वित्तचयान्मतोऽस्य ।
सुखप्रिये धर्महीने न पार्थो ऽनुरुध्यते भारत तस्य विद्धि ॥ ५.३२.११ ॥
Für die Pāṇḍava steht Anṛśaṃsya (Milde) über dem Dharma, und Dharma gilt als höher als das Anhäufen von Reichtum. O Bhārata, wisse: Pārtha beugt sich nicht dem, der Vergnügen liebt und ohne Dharma ist.
5.32.12
परप्रयुक्तः पुरुषो विचेष्टते सूत्रप्रोता दारुमयीव योषा ।
इमं दृष्ट्वा नियमं पाण्डवस्य मन्ये परं कर्म दैवं मनुष्यात् ॥ ५.३२.१२ ॥
Ein von einem anderen bewegter Mensch handelt wie eine hölzerne Puppe, die an einem Faden hängt. Wenn ich diese Selbstbeherrschung des Pāṇḍava sehe, halte ich das Wirken des Schicksals (daiva) für höher als menschliches Handeln.
5.32.13
इमं च दृष्ट्वा तव कर्मदोषं पादोदर्कं घोरमवर्णरूपम् ।
यावन्नरः कामयतेऽतिकाल्यं तावन्नरोऽयं लभते प्रशंसाम् ॥ ५.३२.१३ ॥
Und wenn man diese Verfehlung deiner Taten sieht, die in einem Sturz unter die Füße endet, schrecklich und von abstoßender Gestalt: Solange ein Mensch früh aufzustehen begehrt, so lange erlangt dieser Mensch Lob.
5.32.14
अजातशत्रुस्तु विहाय पापं जीर्णां त्वचं सर्प इवासमर्थाम् ।
विरोचतेऽहार्यवृत्तेन धीरो युधिष्ठिरस्त्वयि पापं विसृज्य ॥ ५.३२.१४ ॥
Aber Ajātaśatru Yudhiṣṭhira, der das Böse abgelegt hat, wie die Schlange ihre alte, untaugliche Haut abstreift, strahlt durch unerschütterliches Verhalten; nachdem er das Böse in dir abgelegt hat, strahlt der standhafte Yudhiṣṭhira.
5.32.15
अङ्गात्मनः कर्म निबोध राज न्धर्मार्थयुक्तादार्यवृत्तादपेतम् ।
उपक्रोशं चेह गतोऽसि राज न्नोहेश्च पापं प्रसजेदमुत्र ॥ ५.३२.१५ ॥
O König, höre von deiner eigenen Tat, die sich von der edlen, mit Dharma und Reichtum verbundenen Lebensführung entfernt hat. O König, du hast hier Tadel auf dich gezogen; und die Sünde haftet selbst in der nächsten Welt.
5.32.16
स त्वमर्थं संशयितं विना तै राशंससे पुत्रवशानुगोऽद्य ।
अधर्मशब्दश्च महान्पृथिव्यां नेदं कर्म त्वत्समं भारताग्र्य ॥ ५.३२.१६ ॥
Jenes Ziel ist ungewiss; ohne sie hoffst du heute darauf, dem Willen deines Sohnes folgend. Auf der Erde gibt es ein großes Wort der Ungerechtigkeit; o Bester der Bharatas, diese Tat ziemt dir nicht.
5.32.17
हीनप्रज्ञो दौष्कुलेयो नृशंसो दीर्घवैरी क्षत्रविद्यास्वधीरः ।
एवन्धर्मा नापदः सन्तितीर्षे द्धीनवीर्यो यश्च भवेदशिष्टः ॥ ५.३२.१७ ॥
Wer an Weisheit mangelt, aus niederer Familie stammt, grausam ist, ein langjähriger Feind, in den Kriegswissenschaften unbeständig: ein Mensch solcher Art würde Unglück nicht überwinden wollen; und wer, ohne Weisheit und Kraft, ungebildet wird.
5.32.18
कुले जातो धर्मवान्यो यशस्वी बहुश्रुतः सुखजीवी यतात्मा ।
धर्मार्थयोर्ग्रथितयोर्बिभर्ति नान्यत्र दिष्टस्य वशादुपैति ॥ ५.३२.१८ ॥
Wer, in einer Familie geboren, rechtschaffen, berühmt, vielseitig gelehrt, in Wohlstand lebend und selbstbeherrscht ist, trägt Dharma und Reichtum, die miteinander verflochten sind; sonst erreicht er sie nicht unter der Macht des Schicksals.
5.32.19
कथं हि मन्त्राग्र्यधरो मनीषी धर्मार्थयोरापदि सम्प्रणेता ।
एवंयुक्तः सर्वमन्त्रैरहीनो अनानृशंस्यं कर्म कुर्यादमूढः ॥ ५.३२.१९ ॥
Wie sollte einer, der den besten Rat hält, ein weiser Mann und Führer von Dharma und Reichtum im Unglück, nicht eine grausamkeitsfreie Tat vollbringen, so mit allen Ratschlägen ausgestattet und ohne Mangel? So soll der unverblendete Mensch handeln.
5.32.20
तवापीमे मन्त्रविदः समेत्य समासते कर्मसु नित्ययुक्ताः ।
तेषामयं बलवान्निश्चयश्च कुरुक्षयार्थे निरयो व्यपादि ॥ ५.३२.२० ॥
Auch deine eigenen Ratgeber sitzen, zusammengekommen, stets in ihre Aufgaben vertieft. Ihr mächtiger Entschluss hat für den Untergang der Kurus einen höllischen Verderb herbeigeführt.
5.32.21
अकालिकं कुरवो नाभविष्य न्पापेन चेत्पापमजातशत्रुः ।
इच्छेज्जातु त्वयि पापं विसृज्य निन्दा चेयं तव लोकेऽभविष्यत् ॥ ५.३२.२१ ॥
Hätte Ajātaśatru das Böse durch Böses gewollt, so wären die Kuru nicht vorzeitig zugrunde gegangen; und hättest du das Böse aufgegeben und es gewollt, so wäre dieser Tadel in der Welt nicht über dich gekommen.
5.32.22
किमन्यत्र विषयादीश्वराणां यत्र पार्थः परलोकं ददर्श ।
अत्यक्रामत्स तथा संमतः स्या न्न संशयो नास्ति मनुष्यकारः ॥ ५.३२.२२ ॥
Was gibt es für die Herren jenseits der Sinnesobjekte, wo Pārtha die andere Welt sah? So hätte er, hinübergelangt, Achtung erfahren — daran ist kein Zweifel; dies ist das Werk des Menschen.
5.32.23
एतान्गुणान्कर्मकृतानवेक्ष्य भावाभावौ वर्तमानावनित्यौ ।
बलिर्हि राजा पारमविन्दमानो नान्यत्कालात्कारणं तत्र मेने ॥ ५.३२.२३ ॥
Nachdem er diese aus dem Handeln entstandenen Eigenschaften und das vergängliche Sein und Nichtsein betrachtet hatte, glaubte König Bali, das jenseitige Ufer nicht findend, dort gebe es keine andere Ursache als die Zeit.
5.32.24
चक्षुः श्रोत्रे नासिका त्वक्च जिह्वा ज्ञानस्यैतान्यायतनानि जन्तोः ।
तानि प्रीतान्येव तृष्णाक्षयान्ते तान्यव्यथो दुःखहीनः प्रणुद्यात् ॥ ५.३२.२४ ॥
Auge, Ohr, Nase, Haut und Zunge sind die Stätten der Erkenntnis eines Lebewesens. Am Ende der Vernichtung des Durstes sind jene in der Tat erfreut; unbekümmert durch sie, frei von Leid, möge man sie abwehren.
5.32.25
न त्वेव मन्ये पुरुषस्य कर्म संवर्तते सुप्रयुक्तं यथावत् ।
मातुः पितुः कर्मणाभिप्रसूतः संवर्धते विधिवद्भोजनेन ॥ ५.३२.२५ ॥
Ich glaube nicht, dass die Tat eines Mannes, recht und gut vollbracht, vergeblich bleibt. Durch die Taten von Mutter und Vater geboren, wächst der Mensch durch die nach Vorschrift genommene Speise.
5.32.26
प्रियाप्रिये सुखदुःखे च राज न्निन्दाप्रशंसे च भजेत एनम् ।
परस्त्वेनं गर्हयतेऽपराधे प्रशंसते साधुवृत्तं तमेव ॥ ५.३२.२६ ॥
O König, Angenehmes und Unangenehmes, Freude und Leid, Tadel und Lob fallen diesem Menschen zu. Ein anderer tadelt ihn wegen eines Fehlers, lobt aber den, der gutes Verhalten zeigt.
5.32.27
स त्वा गर्हे भारतानां विरोधा दन्तो नूनं भवितायं प्रजानाम् ।
नो चेदिदं तव कर्मापराधा त्कुरून्दहेत्कृष्णवर्त्मेव कक्षम् ॥ ५.३२.२७ ॥
Ich tadle dich, denn durch die Feindschaft der Bhāratas wird er gewiss zum Bezwinger der Völker werden. Andernfalls hätte er durch die Schuld deiner Tat die Kurus verbrannt, wie eine schwarze Flamme trockenes Gras verbrennt.
5.32.28
त्वमेवैको जातपुत्रेषु राज न्वशं गन्ता सर्वलोके नरेन्द्र ।
कामात्मनां श्लाघसे द्यूतकाले नान्यच्छमात्पश्य विपाकमस्य ॥ ५.३२.२८ ॥
O König, unter denen, die Söhne haben, wirst du allein in der ganzen Welt unter Kontrolle geraten. O Herr der Menschen, zur Zeit des Würfelspiels rühmst du dich derer, deren Selbst das Begehren ist. Sieh das Ergebnis davon, und nichts außer Frieden.
5.32.29
अनाप्तानां प्रग्रहात्त्वं नरेन्द्र तथाप्तानां निग्रहाच्चैव राजन् ।
भूमिं स्फीतां दुर्बलत्वादनन्तां न शक्तस्त्वं रक्षितुं कौरवेय ॥ ५.३२.२९ ॥
O Herr der Menschen, weil du den Rat der Unzuverlässigen annimmst und ebenso die Verlässlichen zurückhältst, o König, bist du aus Schwäche nicht imstande, diese weite und grenzenlose Erde zu schützen, o Nachkomme der Kurus.
5.32.30
अनुज्ञातो रथवेगावधूतः श्रान्तो निपद्ये शयनं नृसिंह ।
प्रातः श्रोतारः कुरवः सभाया मजातशत्रोर्वचनं समेताः ॥ ५.३२.३० ॥
O Löwe unter den Menschen, nachdem mir Urlaub gewährt wurde und vom Tempo des Wagens erschüttert, müde, werde ich mich nun zur Ruhe niederlegen. Am Morgen werden die Kuru, in der Versammlung versammelt, die Worte Ajātaśatrus hören.