Mahābhārata · Adhyāya 5.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.32.1
अनुज्ञातः पाण्डवेन प्रययौ सञ्जयस्तदा ।
शासनं धृतराष्ट्रस्य सर्वं कृत्वा महात्मनः ॥ ५.३२.१ ॥
Tendo recebido licença do Pāṇḍava, Sañjaya então partiu, após cumprir inteiramente a mensagem do magnânimo Dhṛtarāṣṭra.
5.32.2
सम्प्राप्य हास्तिनपुरं शीघ्रं च प्रविवेश ह ।
अन्तःपुरमुपस्थाय द्वाःस्थं वचनमब्रवीत् ॥ ५.३२.२ ॥
Tendo chegado a Hāstinapura, entrou rapidamente, aproximou-se dos aposentos internos e falou ao porteiro.
5.32.3
आचक्ष्व मां धृतराष्ट्राय द्वाःस्थ उपागतं पाण्डवानां सकाशात् ।
जागर्ति चेदभिवदेस्त्वं हि क्षत्तः प्रविशेयं विदितो भूमिपस्य ॥ ५.३२.३ ॥
Porteiro, anuncia a Dhṛtarāṣṭra que cheguei da parte dos Pāṇḍava. Se ele estiver acordado, ó cocheiro, diz-lhe que posso entrar, conhecido do rei.
5.32.4
सञ्जयोऽयं भूमिपते नमस्ते दिदृक्षया द्वारमुपागतस्ते ।
प्राप्तो दूतः पाण्डवानां सकाशा त्प्रशाधि राजन्किमयं करोतु ॥ ५.३२.४ ॥
Este é Sañjaya, ó senhor da terra; saudações a ti. Desejando ver-te, chegou ao teu portão. Chegou um enviado dos Pāṇḍava. Ordena, ó rei: o que deve ele fazer?
5.32.5
आचक्ष्व मां सुखिनं काल्यमस्मै प्रवेश्यतां स्वागतं सञ्जयाय ।
न चाहमेतस्य भवाम्यकाल्यः स मे कस्माद्द्वारि तिष्ठेत क्षत्तः ॥ ५.३२.५ ॥
Anuncia-lhe que estou bem e que de manhã o verei. Bem-vindo seja Sañjaya; que seja admitido. Não estou indisponível para ele. Ó cocheiro, por que deveria ele ficar à minha porta?
5.32.6
ततः प्रविश्यानुमते नृपस्य महद्वेश्म प्राज्ञशूरार्यगुप्तम् ।
सिंहासनस्थं पार्थिवमाससाद वैचित्रवीर्यं प्राञ्जलिः सूतपुत्रः ॥ ५.३२.६ ॥
Então, com a permissão do rei, entrou no grande palácio guardado pelos sábios, pelos bravos e pelos nobres, e o filho do cocheiro, de mãos postas, aproximou-se do filho de Vicitravīrya sentado no trono de leão.
5.32.7
सञ्जयोऽहं भूमिपते नमस्ते प्राप्तोऽस्मि गत्वा नरदेव पाण्डवान् ।
अभिवाद्य त्वां पाण्डुपुत्रो मनस्वी युधिष्ठिरः कुशलं चान्वपृच्छत् ॥ ५.३२.७ ॥
Sañjaya: Ó senhor da terra, saudações a ti. Tendo ido aos Pāṇḍavas, cheguei. Tendo-te saudado, o magnânimo Yudhiṣṭhira, filho de Pāṇḍu, perguntou pelo teu bem-estar.
5.32.8
स ते पुत्रान्पृच्छति प्रीयमाणः कच्चित्पुत्रैः प्रीयसे नप्तृभिश्च ।
तथा सुहृद्भिः सचिवैश्च राज न्ये चापि त्वामुपजीवन्ति तैश्च ॥ ५.३२.८ ॥
Com benevolência, pergunta pelos teus filhos: estás satisfeito com teus filhos e netos? Ó rei, estás satisfeito também com teus amigos, teus ministros e os outros que dependem de ti?
5.32.9
अभ्येत्य त्वां तात वदामि सञ्जय अजातशत्रुं च सुखेन पार्थम् ।
कच्चित्स राजा कुशली सपुत्रः सहामात्यः सानुजः कौरवाणाम् ॥ ५.३२.९ ॥
Dhṛtarāṣṭra: Querido Sañjaya, aproxima-te e falarei. Yudhiṣṭhira, o invencível, filho de Pṛthā, está feliz? Está bem aquele rei, com seus filhos, ministros e irmãos mais novos, o rei dos Kauravas?
5.32.10
सहामात्यः कुशली पाण्डुपुत्रो भूयश्चातो यच्च तेऽग्रे मनोऽभूत् ।
निर्णिक्तधर्मार्थकरो मनस्वी बहुश्रुतो दृष्टिमाञ्शीलवांश्च ॥ ५.३२.१० ॥
Junto com seus ministros, o filho de Pāṇḍu está bem. E, como antes estava em tua mente: aquele que purifica o dharma e a riqueza na prática, de mente sábia, muito instruído, de visão ampla e de bom caráter, está bem.
5.32.11
परं धर्मात्पाण्डवस्यानृशंस्यं धर्मः परो वित्तचयान्मतोऽस्य ।
सुखप्रिये धर्महीने न पार्थो ऽनुरुध्यते भारत तस्य विद्धि ॥ ५.३२.११ ॥
Para os Pāṇḍava, a não crueldade (anṛśaṃsya) está acima do dharma, e o dharma é considerado superior ao acúmulo de riquezas. Ó Bhārata, saiba que Pārtha não se submete a quem ama o prazer e carece de dharma.
5.32.12
परप्रयुक्तः पुरुषो विचेष्टते सूत्रप्रोता दारुमयीव योषा ।
इमं दृष्ट्वा नियमं पाण्डवस्य मन्ये परं कर्म दैवं मनुष्यात् ॥ ५.३२.१२ ॥
O homem movido por outro age como uma boneca de madeira presa a um fio. Ao ver esta moderação do Pāṇḍava, acredito que a ação do destino (daiva) é suprema sobre a ação humana.
5.32.13
इमं च दृष्ट्वा तव कर्मदोषं पादोदर्कं घोरमवर्णरूपम् ।
यावन्नरः कामयतेऽतिकाल्यं तावन्नरोऽयं लभते प्रशंसाम् ॥ ५.३२.१३ ॥
E ao ver esta falta de tuas ações, que termina numa queda sob os pés, terrível e de forma desagradável: enquanto um homem deseja levantar-se cedo, enquanto isso este homem obtém louvor.
5.32.14
अजातशत्रुस्तु विहाय पापं जीर्णां त्वचं सर्प इवासमर्थाम् ।
विरोचतेऽहार्यवृत्तेन धीरो युधिष्ठिरस्त्वयि पापं विसृज्य ॥ ५.३२.१४ ॥
Mas Ajātaśatru Yudhiṣṭhira, tendo abandonado o mal como a serpente troca sua velha pele inútil, resplandece com conduta inabalável; tendo abandonado o mal em ti, o firme Yudhiṣṭhira resplandece.
5.32.15
अङ्गात्मनः कर्म निबोध राज न्धर्मार्थयुक्तादार्यवृत्तादपेतम् ।
उपक्रोशं चेह गतोऽसि राज न्नोहेश्च पापं प्रसजेदमुत्र ॥ ५.३२.१५ ॥
Ó rei, ouve a tua própria ação, que se afastou da conduta nobre unida ao dharma e à riqueza. Ó rei, aqui incorreste em censura; e o pecado se apega mesmo no outro mundo.
5.32.16
स त्वमर्थं संशयितं विना तै राशंससे पुत्रवशानुगोऽद्य ।
अधर्मशब्दश्च महान्पृथिव्यां नेदं कर्म त्वत्समं भारताग्र्य ॥ ५.३२.१६ ॥
Esse fim é duvidoso; sem eles, hoje o esperas, seguindo a vontade do teu filho. Na terra há uma grande fama de injustiça; ó melhor dos Bharatas, esta ação não te convém.
5.32.17
हीनप्रज्ञो दौष्कुलेयो नृशंसो दीर्घवैरी क्षत्रविद्यास्वधीरः ।
एवन्धर्मा नापदः सन्तितीर्षे द्धीनवीर्यो यश्च भवेदशिष्टः ॥ ५.३२.१७ ॥
Quem carece de sabedoria, nasce de família baixa, é cruel, inimigo de longa data, instável nas ciências guerreiras: um homem de tal natureza não desejaria atravessar as calamidades; e quem, sem sabedoria nem vigor, torna-se malcriado.
5.32.18
कुले जातो धर्मवान्यो यशस्वी बहुश्रुतः सुखजीवी यतात्मा ।
धर्मार्थयोर्ग्रथितयोर्बिभर्ति नान्यत्र दिष्टस्य वशादुपैति ॥ ५.३२.१८ ॥
Quem, nascido numa família, é justo, renomado, versado em muitas coisas, vive com desafogo e é senhor de si, sustenta o dharma e a riqueza, que estão entrelaçados; de outro modo, sob o poder do destino, não os alcança.
5.32.19
कथं हि मन्त्राग्र्यधरो मनीषी धर्मार्थयोरापदि सम्प्रणेता ।
एवंयुक्तः सर्वमन्त्रैरहीनो अनानृशंस्यं कर्म कुर्यादमूढः ॥ ५.३२.१९ ॥
Como, pois, não faria uma ação livre de crueldade quem possui o melhor conselho, um homem sábio e guia do dharma e da riqueza na calamidade, assim dotado de todos os conselhos e sem falta? Assim deve agir o homem não iludido.
5.32.20
तवापीमे मन्त्रविदः समेत्य समासते कर्मसु नित्ययुक्ताः ।
तेषामयं बलवान्निश्चयश्च कुरुक्षयार्थे निरयो व्यपादि ॥ ५.३२.२० ॥
Os teus próprios conselheiros, também reunidos, permanecem sempre dedicados às suas tarefas. A sua resolução poderosa provocou uma ruína infernal para a destruição dos Kurus.
5.32.21
अकालिकं कुरवो नाभविष्य न्पापेन चेत्पापमजातशत्रुः ।
इच्छेज्जातु त्वयि पापं विसृज्य निन्दा चेयं तव लोकेऽभविष्यत् ॥ ५.३२.२१ ॥
Se Ajātaśatru desejasse o mal pelo mal, os Kurus não teriam sofrido ruína prematura; e se tu, abandonando o mal, o tivesses desejado, esta censura não teria recaído sobre ti no mundo.
5.32.22
किमन्यत्र विषयादीश्वराणां यत्र पार्थः परलोकं ददर्श ।
अत्यक्रामत्स तथा संमतः स्या न्न संशयो नास्ति मनुष्यकारः ॥ ५.३२.२२ ॥
O que há para os senhores além dos objetos dos sentidos, onde Pārtha viu o outro mundo? Assim, tendo ultrapassado, ele teria sido honrado — não há dúvida; isto é o esforço do homem.
5.32.23
एतान्गुणान्कर्मकृतानवेक्ष्य भावाभावौ वर्तमानावनित्यौ ।
बलिर्हि राजा पारमविन्दमानो नान्यत्कालात्कारणं तत्र मेने ॥ ५.३२.२३ ॥
Considerando estas qualidades nascidas da ação e o ser e o não-ser, impermanentes, o rei Bali, não encontrando aquela margem, pensou que ali não havia outra causa senão o tempo.
5.32.24
चक्षुः श्रोत्रे नासिका त्वक्च जिह्वा ज्ञानस्यैतान्यायतनानि जन्तोः ।
तानि प्रीतान्येव तृष्णाक्षयान्ते तान्यव्यथो दुःखहीनः प्रणुद्यात् ॥ ५.३२.२४ ॥
Olho, ouvido, nariz, pele e língua são as sedes do conhecimento do ser vivo. No fim da destruição da sede, eles estão de fato alegres; sem ser afligido por eles, livre do sofrimento, deve-se afastá-los.
5.32.25
न त्वेव मन्ये पुरुषस्य कर्म संवर्तते सुप्रयुक्तं यथावत् ।
मातुः पितुः कर्मणाभिप्रसूतः संवर्धते विधिवद्भोजनेन ॥ ५.३२.२५ ॥
Não penso que a ação de um homem, realizada devidamente e com perfeição, se perca. Nascido pelas ações da mãe e do pai, o homem cresce pelo alimento tomado segundo a regra.
5.32.26
प्रियाप्रिये सुखदुःखे च राज न्निन्दाप्रशंसे च भजेत एनम् ।
परस्त्वेनं गर्हयतेऽपराधे प्रशंसते साधुवृत्तं तमेव ॥ ५.३२.२६ ॥
Ó rei, o agradável e o desagradável, prazer e dor, censura e louvor recaem sobre este homem. Outro o censura por uma falta, mas louva aquele de boa conduta.
5.32.27
स त्वा गर्हे भारतानां विरोधा दन्तो नूनं भवितायं प्रजानाम् ।
नो चेदिदं तव कर्मापराधा त्कुरून्दहेत्कृष्णवर्त्मेव कक्षम् ॥ ५.३२.२७ ॥
Censuro-te, pois pela hostilidade dos Bhāratas ele certamente se tornará um subjugador dos povos. Caso contrário, pela falta de teu ato, teria queimado os Kurus como uma chama negra queima a erva seca.
5.32.28
त्वमेवैको जातपुत्रेषु राज न्वशं गन्ता सर्वलोके नरेन्द्र ।
कामात्मनां श्लाघसे द्यूतकाले नान्यच्छमात्पश्य विपाकमस्य ॥ ५.३२.२८ ॥
Ó rei, entre os que têm filhos, só tu cairás sob controle em todo o mundo. Ó senhor dos homens, no tempo do dado te vanglorias daqueles cujo eu é o desejo. Vê o resultado disto, e nada senão a paz.
5.32.29
अनाप्तानां प्रग्रहात्त्वं नरेन्द्र तथाप्तानां निग्रहाच्चैव राजन् ।
भूमिं स्फीतां दुर्बलत्वादनन्तां न शक्तस्त्वं रक्षितुं कौरवेय ॥ ५.३२.२९ ॥
Ó senhor dos homens, por acolheres o conselho dos não confiáveis e igualmente por conteres os confiáveis, ó rei, não és capaz, por fraqueza, de proteger esta terra vasta e sem limites, ó descendente dos Kurus.
5.32.30
अनुज्ञातो रथवेगावधूतः श्रान्तो निपद्ये शयनं नृसिंह ।
प्रातः श्रोतारः कुरवः सभाया मजातशत्रोर्वचनं समेताः ॥ ५.३२.३० ॥
Ó leão entre os homens, tendo recebido licença e abalado pela velocidade do carro, exausto, deito-me agora para descansar. Pela manhã, os Kurus, reunidos na assembleia, ouvirão as palavras de Ajātaśatru.