ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 5.43
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.43.1
कस्यैष मौनः कतरन्नु मौनं ।
प्रब्रूहि विद्वन्निह मौनभावम्।
मौनेन विद्वानुत याति मौनं ।
कथं मुने मौनमिहाचरन्ति ॥ ५.४३.१ ॥
ಇದು ಯಾರ ಮೌನ? ಯಾವುದು ನಿಜವಾದ ಮೌನ? ವಿದ್ವಾಂಸನೇ, ಇಲ್ಲಿ ಮೌನಭಾವವನ್ನು ವಿವರಿಸು. ಮೌನದಿಂದ ವಿದ್ವಾಂಸನು ಮೌನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ? ಓ ಮುನಿಯೇ, ಇಲ್ಲಿ ಜನರು ಮೌನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ?
5.43.2
यतो न वेदा मनसा सहैन-
मनुप्रविशन्ति ततोऽथ मौनम्।
यत्रोत्थितो वेदशब्दस्तथायं ।
स तन्मयत्वेन विभाति राजन् ॥ ५.४३.२ ॥
ವೇದಗಳು ಮನಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಅವನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ಮೌನ. ವೇದಶಬ್ದ ಎದ್ದೇಳುವಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಓ ರಾಜನೇ, ಅವನು ಅದರಿಂದಲೇ ತುಂಬಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.
5.43.3
ऋचो यजूंषि यो वेद सामवेदं च वेद यः ।
पापानि कुर्वन्पापेन लिप्यते किं न लिप्यते ॥ ५.४३.३ ॥
ಋಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಯಜುಸ್ಸುಗಳನ್ನೂ ತಿಳಿದವನು, ಸಾಮವೇದವನ್ನೂ ತಿಳಿದವನು ಪಾಪ ಮಾಡಿಯೂ ಪಾಪದಿಂದ ಏಕೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ?
5.43.4
नैनं सामान्यृचो वापि न यजूंष्यविचक्षणम् ।
त्रायन्ते कर्मणः पापान्न ते मिथ्या ब्रवीम्यहम् ॥ ५.४३.४ ॥
ಸಾಮಗಳು, ಋಕ್ಕುಗಳು ಅಥವಾ ಯಜುಸ್ಸುಗಳು—ಇವು ಅವಿವೇಕಿಯನ್ನು ಕರ್ಮದ ಪಾಪಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ.
5.43.5
न च्छन्दांसि वृजिनात्तारयन्ति ।
मायाविनं मायया सर्वमानम्।
नीडं शकुन्ता इव जातपक्षा-
श्छन्दांस्येनं प्रजहत्यन्तकाले ॥ ५.४३.५ ॥
ವೇದಗಳು ಮೋಸಗಾರನನ್ನು ಪಾಪದಿಂದ ದಾಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಮಾಯೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಗ್ಗಿಸುವವನನ್ನು. ಹಕ್ಕಿಗಳು ರೆಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಗೂಡನ್ನು ಬಿಡುವಂತೆ, ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ವೇದಗಳು ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತವೆ.
5.43.6
न चेद्वेदा वेदविदं त्रातुं शक्ता विचक्षण ।
अथ कस्मात्प्रलापोऽयं ब्राह्मणानां सनातनः ॥ ५.४३.६ ॥
ಓ ವಿವೇಕಿಯೇ, ವೇದಗಳು ವೇದಜ್ಞನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಸಮರ್ಥವಲ್ಲವಾದರೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಈ ಶಾಶ್ವತ ಪ್ರಲಾಪ ಏಕೆ?
5.43.7
तस्यैव नामादिविशेषरूपै-
रिदं जगद्भाति महानुभाव ।
निर्दिश्य सम्यक्प्रवदन्ति वेदा-
स्तद्विश्ववैरूप्यमुदाहरन्ति ॥ ५.४३.७ ॥
ಅವನ ನಾಮಾದಿ ವಿಶೇಷ ರೂಪಗಳಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ, ಮಹಾನುಭಾವನೇ. ವೇದಗಳು ಅವನನ್ನೇ ಸಮ್ಯಕ್ ಆಗಿ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತವೆ; ವಿಶ್ವದ ವೈವಿಧ್ಯವನ್ನೂ ಅವುಗಳೇ ವಿವರಿಸುತ್ತವೆ.
5.43.8
तदर्थयुक्तं तप एतदिज्या ।
ताभ्यामसौ पुण्यमुपैति विद्वान्।
पुण्येन पापं विनिहत्य पश्चा-
त्संजायते ज्ञानविदीपितात्मा ॥ ५.४३.८ ॥
ಅವನ ಅರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಯೋಜಿತವಾದ ಈ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಯಜ್ಞ. ಈ ಎರಡರಿಂದ ವಿದ್ವಾಂಸನು ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಬಳಿಕ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಬೆಳಗಿದ ಆತ್ಮವುಳ್ಳವನಾಗಿ ಜನಿಸುತ್ತಾನೆ.
5.43.9
ज्ञानेन चात्मानमुपैति विद्वा-
नथान्यथा वर्गफलानुकाङ्क्षी।
अस्मिन्कृतं तत्परिगृह्य सर्व-
ममुत्र भुङ्क्ते पुनरेति मार्गम् ॥ ५.४३.९ ॥
ವಿದ್ವಾಂಸನು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಆತ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಕರ್ಮಫಲ ಸಮೂಹಗಳನ್ನು ಬಯಸುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತೆ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತಾನೆ.
5.43.10
अस्मिँल्लोके तपस्तप्तं फलमन्यत्र भुज्यते ।
ब्राह्मणानामिमे लोका वृद्धे तपसि संयताः ॥ ५.४३.१० ॥
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲವನ್ನು ಬೇರೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಈ ಲೋಕಗಳು ಪರಿಪಕ್ವ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತವಾಗಿವೆ.
5.43.11
ब्राह्मणानां तपः स्वृद्धमन्येषां तावदेव तत् ।
एतत्समृद्धमत्यृद्धं तपो भवति केवलम् ॥ ५.४३.११ ॥
ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ತಪಸ್ಸು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದೆ; ಇತರರದು ಅಷ್ಟೇ. ಈ ಸಮೃದ್ಧ ತಪಸ್ಸು ಅತ್ಯಂತ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ ಕೇವಲ ತಪಸ್ಸಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
5.43.12
कथं समृद्धमप्यृद्धं तपो भवति केवलम् ।
सनत्सुजात तद्ब्रूहि यथा विद्याम तद्वयम् ॥ ५.४३.१२ ॥
ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದ್ದರೂ ತಪಸ್ಸು ಹೇಗೆ ಕೇವಲ ತಪಸ್ಸಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ? ಸನತ್ಸುಜಾತನೇ, ಅದನ್ನು ಹೇಳು; ಆಗ ನಾವು ಅದನ್ನು ತಿಳಿಯಬಹುದು.
5.43.13
निष्कल्मषं तपस्त्वेतत्केवलं परिचक्षते ।
एतत्समृद्धमप्यृद्धं तपो भवति केवलम् ॥ ५.४३.१३ ॥
ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷ ತಪಸ್ಸೇ ಕೇವಲ ತಪಸ್ಸೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಸಮೃದ್ಧವಾದ, ಬೆಳೆದ ತಪಸ್ಸೂ ಇದರಿಂದಲೇ ಕೇವಲ ತಪಸ್ಸಾಗುತ್ತದೆ.
5.43.14
तपोमूलमिदं सर्वं यन्मां पृच्छसि क्षत्रिय ।
तपसा वेदविद्वांसः परं त्वमृतमाप्नुयुः ॥ ५.४३.१४ ॥
ಕ್ಷತ್ರಿಯನೇ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲವೂ ತಪಸ್ಸಿನ ಮೂಲದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿದೆ. ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ವೇದಜ್ಞರು ಪರಮ ಅಮೃತವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.
5.43.15
कल्मषं तपसो ब्रूहि श्रुतं निष्कल्मषं तपः ।
सनत्सुजात येनेदं विद्यां गुह्यं सनातनम् ॥ ५.४३.१५ ॥
ತಪಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಮಷವನ್ನು ಹೇಳು; ಶ್ರುತವೇ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷ ತಪಸ್ಸೆಂದು ಹೇಳು. ಸನತ್ಸುಜಾತನೇ, ಈ ಗುಹ್ಯ ಸನಾತನ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಯಾವುದರಿಂದ ತಿಳಿಯಬಹುದೆಂದು ಹೇಳು.
5.43.16
क्रोधादयो द्वादश यस्य दोषा-
स्तथा नृशंसानि दश त्रि राजन्।
धर्मादयो द्वादशैते पितॄणां ।
शास्त्रे गुणा ये विदिता द्विजानाम् ॥ ५.४३.१६ ॥
ರಾಜನೇ, ಕ್ರೋಧ ಮೊದಲಾದ ಹನ್ನೆರಡು ದೋಷಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ರೂರ ಕರ್ಮಗಳು ಹದಿಮೂರು. ಧರ್ಮ ಮೊದಲಾದ ಈ ಹನ್ನೆರಡು ಪಿತೃಗಳ ಗುಣಗಳು; ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ತಿಳಿದವು.
5.43.17
क्रोधः कामो लोभमोहौ विधित्सा-
ऽकृपाऽसूये मानशोकौ स्पृहा च।
ईर्ष्या जुगुप्सा च मनुष्यदोषा ।
वर्ज्याः सदा द्वादशैते नराणाम् ॥ ५.४३.१७ ॥
ಕ್ರೋಧ, ಕಾಮ, ಲೋಭ, ಮೋಹ, ವಿಧಿತ್ಸಾ (ಹಾನಿ ಬಯಕೆ), ಅಕೃಪೆ, ಅಸೂಯೆ, ಮಾನ, ಶೋಕ, ಸ್ಪೃಹೆ, ಈರ್ಷ್ಯೆ, ಜುಗುಪ್ಸೆ — ಮನುಷ್ಯರ ಈ ಹನ್ನೆರಡು ದೋಷಗಳನ್ನು ಸದಾ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.
5.43.18
एकैकमेते राजेन्द्र मनुष्यान्पर्युपासते ।
लिप्समानोन्तरं तेषां मृगाणामिव लुब्धकः ॥ ५.४३.१८ ॥
ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ಇವು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ; ಅವರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂದು ಸಿಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತ, ಬೇಡನು ಜಿಂಕೆಗಳನ್ನು ಕಾಯುವಂತೆ.
5.43.19
विकत्थनः स्पृहयालुर्मनस्वी ।
बिभ्रत्कोषं चपलो रोषणश्च।
एतान्पापाः षण्णराः पापधर्मान् ।
प्रकुर्वते नो त्रसन्तः सुदुर्गे ॥ ५.४३.१९ ॥
ಬಡಾಯಿ ಕೊಚ್ಚುವವನು, ಆಸೆಬುರುಕನು, ಅಹಂಕಾರಿ, ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹೊಂದಿದವನು, ಚಂಚಲನು, ಕೋಪಿಷ್ಠನು — ಈ ಆರು ಪಾಪಿ ಮನುಷ್ಯರು ಪಾಪಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿ, ಈ ಅತಿ ದುರ್ಗಮ ದುರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಾರೆ.
5.43.20
संभोगसंविद्विषमोऽतिमानी ।
दत्तानुतापी कृपणो बलीयान्।
वर्गप्रशंसी वनितासु द्वेष्टा ।
एते परे सप्त नृशंसवर्गाः ॥ ५.४३.२० ॥
ಭೋಗ ಮತ್ತು ಒಪ್ಪಂದದಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಾಯಿ, ಅತಿ ಅಹಂಕಾರಿ, ಕೊಟ್ಟದ್ದಕ್ಕೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡುವವನು, ಕೃಪಣ, ಬಲಶಾಲಿ, ತನ್ನ ಗುಂಪನ್ನು ಹೊಗಳುವವನು, ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವವನು — ಇವರೇ ಉಳಿದ ಏಳು ಕ್ರೂರ ವರ್ಗಗಳು.
5.43.21
धर्मश्च सत्यं च दमस्तपश्च ।
आमात्सर्यं ह्रीस्तितिक्षानसूया।
यज्ञश्च दानं च धृतिः श्रुतं च ।
व्रतानि वै द्वादश ब्राह्मणस्य ॥ ५.४३.२१ ॥
ಧರ್ಮ, ಸತ್ಯ, ದಮ, ತಪಸ್ಸು, ಮತ್ಸರವಿಲ್ಲದಿರುವಿಕೆ, ಲಜ್ಜೆ, ಕ್ಷಮೆ, ದೋಷದೃಷ್ಟಿ ಇಲ್ಲದಿರುವಿಕೆ, ಯಜ್ಞ, ದಾನ, ಧೈರ್ಯ, ಶ್ರುತ — ಇವೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಹನ್ನೆರಡು ವ್ರತಗಳು.
5.43.22
यस्त्वेतेभ्यः प्रभवेद्द्वादशभ्यः ।
सर्वामपीमां पृथिवीं स शिष्यात्।
त्रिभिर्द्वाभ्यामेकतो वार्थितो य-
स्तस्य स्वमस्तीति स वेदितव्यः ॥ ५.४३.२२ ॥
ಈ ಹನ್ನೆರಡರಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತನಾಗಿ, ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಆಳಬಲ್ಲವನೇ — ಅವನೇ (ಅರ್ಹ). ಮೂವರಿಂದ, ಇಬ್ಬರಿಂದ, ಅಥವಾ ಒಬ್ಬರಿಂದ ಬೇಡಲ್ಪಟ್ಟವನ ಸಂಪತ್ತು ಅವನದೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.
5.43.23
दमस्त्यागोऽप्रमादश्च एतेष्वमृतमाहितम् ।
तानि सत्यमुखान्याहुर्ब्राह्मणा ये मनीषिणः ॥ ५.४३.२३ ॥
ದಮ, ತ್ಯಾಗ, ಅಪ್ರಮಾದ — ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಅಮೃತ ಇಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಮನೀಷಿಗಳಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅವುಗಳನ್ನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡವು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
5.43.24
दमोऽष्टादशदोषः स्यात्प्रातिकूल्यं कृते भवेत् ।
अनृतं चाभ्यसूया च कामार्थौ च तथा स्पृहा ॥ ५.४३.२४ ॥
ದಮದ ಹದಿನೆಂಟು ದೋಷಗಳಿವೆ; ಅವು ಒಳಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ: ಸುಳ್ಳು, ಅಸೂಯೆ, ಕಾಮ, ಅರ್ಥಾಸೆ, ಆಸೆ.
5.43.25
क्रोधः शोकस्तथा तृष्णा लोभः पैशून्यमेव च ।
मत्सरश्च विहिंसा च परितापस्तथाऽरतिः ॥ ५.४३.२५ ॥
ಕೋಪ, ಶೋಕ, ತೃಷ್ಣೆ, ಲೋಭ, ಚಾಡಿ, ಮತ್ಸರ, ಹಿಂಸೆ, ಪರಿತಾಪ, ಅರತಿ.
5.43.26
अपस्मारश्चातिवादस्तथा संभावनात्मनि ।
एतैर्विमुक्तो दोषैर्यः स दान्तः सद्भिरुच्यते ॥ ५.४३.२६ ॥
ಮೂರ್ಛೆ, ಅತಿವಾದ, ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಅಹಂಕಾರ ಇವುಗಳ ದೋಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದವನೇ ಸಜ್ಜನರಿಂದ ದಾಂತ ಎನಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.
5.43.27
मदोऽष्टादशदोषः स्यात्त्यागो भवति षड्विधः ।
विपर्ययाः स्मृता एते मददोषा उदाहृताः ।
दोषा दमस्य ये प्रोक्तास्तान्दोषान्परिवर्जयेत् ॥ ५.४३.२७ ॥
ಮದದ ಹದಿನೆಂಟು ದೋಷಗಳಿವೆ; ತ್ಯಾಗ ಆರು ವಿಧ. ಇವು ಅವುಗಳ ವಿರುದ್ಧಗಳೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಮದದ ದೋಷಗಳು ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ದಮದ ದೋಷಗಳೆಂದು ಹೇಳಲಾದವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.
5.43.28
श्रेयांस्तु षड्विधस्त्यागस्तृतीयो दुष्करो भवेत् ।
तेन दुःखं तरत्येव भिन्नं तस्मिञ्जितं कृते ॥ ५.४३.२८ ॥
ಆರು ವಿಧದ ತ್ಯಾಗ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರನೆಯದು ಮಾಡಲು ಕಠಿಣ. ಅದರಿಂದ ದುಃಖವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾನೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ಭೇದನವಾಗಿ, ಕೃತದಲ್ಲಿ (ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ) ಜಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
5.43.29
श्रेयांस्तु षड्विधस्त्यागः श्रियं प्राप्य न हृष्यति ।
इष्टापूर्ते द्वितीयं स्यान्नित्यवैराग्ययोगतः ॥ ५.४३.२९ ॥
ಆರು ವಿಧದ ತ್ಯಾಗ ಶ್ರೇಷ್ಠ: ಸಂಪತ್ತು ಪಡೆದೂ ಹರ್ಷಿಸದವನು; ಇಷ್ಟಾಪೂರ್ತ (ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕರ್ಮ) ಎಂಬ ಎರಡನೆಯದು; ಇದು ನಿತ್ಯ ವೈರಾಗ್ಯ ಯೋಗದಿಂದ ಆಗುತ್ತದೆ.
5.43.30
कामत्यागश्च राजेन्द्र स तृतीय इति स्मृतः ।
अप्यवाच्यं वदन्त्येतं स तृतीयो गुणः स्मृतः ॥ ५.४३.३० ॥
ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ! ಕಾಮತ್ಯಾಗವು ಮೂರನೆಯದೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಇದನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲಾಗದ್ದೆಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಮೂರನೆಯ ಗುಣವೆಂದು ಪರಿಗಣಿತವಾಗಿದೆ.
5.43.31
त्यक्तैर्द्रव्यैर्यद्भवति नोपयुक्तैश्च कामतः ।
न च द्रव्यैस्तद्भवति नोपयुक्तैश्च कामतः ॥ ५.४३.३१ ॥
ತ್ಯಜಿಸಿದ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಯಾವುದು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೋ, ಕಾಮದಿಂದ ಅನುಭವಿಸಿದ ವಸ್ತುಗಳಿಂದಲ್ಲ; ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಯಾವುದು ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅದು ಕಾಮದಿಂದ ಅನುಭವಿಸಿದ ವಸ್ತುಗಳಿಂದಲೂ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
5.43.32
न च कर्मस्वसिद्धेषु दुःखं ते न च न ग्लपेत् ।
सर्वैरेव गुणैर्युक्तो द्रव्यवानपि यो भवेत् ॥ ५.४३.३२ ॥
ಕರ್ಮಗಳು ಸಿದ್ಧಿಸದಿದ್ದಾಗ ನಿನಗೆ ದುಃಖವಾಗಬಾರದು, ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಬಾರದು. ಧನವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನು ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರಬೇಕು.
5.43.33
अप्रिये च समुत्पन्ने व्यथां जातु न गच्छति ।
इष्टान्पुत्रांश्च दारांश्च न याचेत कदाचन ॥ ५.४३.३३ ॥
ಅಪ್ರಿಯವಾದುದು ಸಂಭವಿಸಿದಾಗಲೂ ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ವ್ಯಥೆಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಪ್ರಿಯರಾದ ಪುತ್ರರನ್ನೂ ಪತ್ನಿಯರನ್ನೂ ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ.
5.43.34
अर्हते याचमानाय प्रदेयं तच्छुभं भवेत् ।
अप्रमादी भवेदेतैः स चाप्यष्टगुणो भवेत् ॥ ५.४३.३४ ॥
ಅರ್ಹ ಯಾಚಕನಿಗೆ, ಅವನು ಬೇಡಿದುದನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು; ಅದು ಶುಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಇವುಗಳಿಂದ ಅಪ್ರಮತ್ತನಾಗಿರಬೇಕು; ಅವನು ಎಂಟು ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವನಾಗುತ್ತಾನೆ.
5.43.35
सत्यं ध्यानं समाधानं चोद्यं वैराग्यमेव च ।
अस्तेयं ब्रह्मचर्यं च तथाऽसंग्रहमेव च ॥ ५.४३.३५ ॥
ಸತ್ಯ, ಧ್ಯಾನ, ಸಮಾಧಾನ, ಉದ್ಯಮ, ವೈರಾಗ್ಯ, ಅಸ್ತೇಯ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಸಂಗ್ರಹವೂ ಕೂಡ.
5.43.36
एवं दोषा मदस्योक्तास्तान्दोषान्परिवर्जयेत् ।
तथा त्यागोऽप्रमादश्च स चाप्यष्टगुणो मतः ॥ ५.४३.३६ ॥
ಹೀಗೆ ಮದದ ದೋಷಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಆ ದೋಷಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಅಪ್ರಮಾದವೂ; ಅದು ಕೂಡ ಎಂಟು ಗುಣಗಳುಳ್ಳದ್ದೆಂದು ಪರಿಗಣಿತವಾಗಿದೆ.
5.43.37
अष्टौ दोषाः प्रमादस्य तान्दोषान्परिवर्जयेत् ।
इन्द्रियेभ्यश्च पञ्चभ्यो मनसश्चैव भारत।
अतीतानागतेभ्यश्च मुक्त्युपेतः सुखी भवेत् ॥ ५.४३.३७ ॥
ಪ್ರಮಾದದ ಎಂಟು ದೋಷಗಳಿವೆ; ಆ ದೋಷಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು—ಐದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದಲೂ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ, ಓ ಭಾರತ—ಹಿಂದಿನ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ವಿಷಯಗಳಿಂದಲೂ; ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದವನು ಸುಖಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.
5.43.38
सत्यात्मा भव राजेन्द्र सत्ये लोकाः प्रतिष्ठिताः ।
तांस्तु सत्यमुखानाहुः सत्ये ह्यमृतमाहितम् ॥ ५.४३.३८ ॥
ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಸತ್ಯಾತ್ಮನಾಗಿರು; ಲೋಕಗಳು ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಸತ್ಯಮುಖವುಳ್ಳವು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಸತ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಅಮೃತ ಇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.
5.43.39
निवृत्तेनैव दोषेण तपो व्रतमिहाचरेत् ।
एतद्धातृकृतं वृत्तं सत्यमेव सतां व्रतम् ॥ ५.४३.३९ ॥
ದೋಷದಿಂದ ನಿವೃತ್ತನಾದವನೇ ಇಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಈ ನಡತೆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ರಚಿತವಾದದ್ದು; ಸತ್ಯವೇ ಸಜ್ಜನರ ವ್ರತ.
5.43.40
दोषैरेतैर्वियुक्तस्तु गुणैरेतैः समन्वितः ।
एतत्समृद्धमत्यर्थं तपो भवति केवलम् ॥ ५.४३.४० ॥
ಈ ದೋಷಗಳಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ, ಈ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವನಾಗಿ, ಈ ತಪಸ್ಸು ಅತ್ಯಂತ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ ಕೇವಲ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ.
5.43.41
यन्मां पृच्छसि राजेन्द्र संक्षेपात्प्रब्रवीमि ते ।
एतत्पापहरं पुण्यं जन्ममृत्युजरापहम् ॥ ५.४३.४१ ॥
ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳುವುದನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಇದು ಪಾಪವನ್ನು ಹರಿಸುವ, ಪುಣ್ಯಮಯವಾದ, ಜನ್ಮ, ಮೃತ್ಯು, ಜರಾಗಳನ್ನು ದೂರ ಮಾಡುವಂಥದ್ದು.
5.43.42
आख्यानप़ञ्चमैर्वेदैर्भूयिष्ठं कथ्यते जनः ।
तथा चान्ये चतुर्वेदास्त्रिधेदाश्च तथा परे ॥ ५.४३.४२ ॥
ಆಖ್ಯಾನವನ್ನು ಐದನೆಯದಾಗಿ ಹೊಂದಿರುವ ವೇದಗಳಿಂದ ಜನರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇತರರು ನಾಲ್ಕು ವೇದಗಳನ್ನೂ, ಮೂರು ವೇದಗಳನ್ನೂ (ಹೇಳುತ್ತಾರೆ), ಮತ್ತು ಇತರರೂ.
5.43.43
द्विवेदाश्चैकवेदाश्चाप्यनृचश्च तथा परे ।
तेषां तु कतरः स स्याद्यमहं वेद वै द्विजम् ॥ ५.४३.४३ ॥
ಎರಡು ವೇದಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದವರು, ಒಂದು ವೇದವನ್ನು ಹೊಂದಿದವರು, ಋಕ್ಕುಗಳಿಲ್ಲದ ಇತರರೂ. ಅವರಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿದ ಆ ದ್ವಿಜ ಯಾರು?
5.43.44
एकस्य वेस्याज्ञानाद्वेदास्ते बहवः कृताः ।
सत्यस्यैकस्य राजेन्द्र सत्ये कश्चिदवस्थितः ॥ ५.४३.४४ ॥
ಒಂದೇ ವೇದವನ್ನು ಅರಿಯದ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವು ಹಲವು ವೇದಗಳಾಗಿ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟವು. ಓ ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ಒಂದೇ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರೇ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತಾರೆ.
5.43.45
एवं वेदमविज्ञाय प्राज्ञोऽहमिति मन्यते ।
दानमध्ययनं यज्ञो लोभादेतत्प्रवर्तते ॥ ५.४३.४५ ॥
ಹೀಗೆ ವೇದವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆಯೂ, 'ನಾನು ಜ್ಞಾನಿ' ಎಂದು ಒಬ್ಬನು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ದಾನ, ಅಧ್ಯಯನ, ಯಜ್ಞ ಇವು ಲೋಭದಿಂದಲೇ ನಡೆಯುತ್ತವೆ.
5.43.46
सत्यात्प्रच्यवमानानां सङ्कल्पो वितथो भवेत् ।
ततो यज्ञः प्रतायेत सत्यस्यानवधारणात् ॥ ५.४३.४६ ॥
ಸತ್ಯದಿಂದ ಜಾರಿಬೀಳುವವರ ಸಂಕಲ್ಪ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಸತ್ಯವನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಹಿಡಿದಿಡದ ಕಾರಣ ಯಜ್ಞ ಹರಡುತ್ತದೆ.
5.43.47
मनसान्यस्य भवति वाचान्यस्याथ कर्मणा ।
सङ्कल्पसिद्धः पुरुषः सङ्कल्पानधितिष्ठति ॥ ५.४३.४७ ॥
ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು, ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು, ಆಮೇಲೆ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು. ಸಂಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧನಾದ ಪುರುಷನು ಸಂಕಲ್ಪಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ.
5.43.48
अनैभृत्येन चैतस्य दीक्षितव्रतमाचरेत् ।
नामैतद्धातुनिर्वृत्तं सत्यमेव सतां परम् ॥ ५.४३.४८ ॥
ವಂಚನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ದೀಕ್ಷಿತ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. 'ನಾಮ' ಎಂಬ ಪದವು ಧಾತುವಿನಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾದದ್ದು; ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಸತ್ಯವೇ ಪರಮ.
5.43.49
ज्ञानं वै नाम प्रत्यक्षं परोक्षं जायते तपः ।
विद्याद्बहु पठन्तं तु द्विजं वै बहुपाठिनम् ॥ ५.४३.४९ ॥
ಜ್ಞಾನವು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಮತ್ತು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ; ತಪಸ್ಸೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಬಹಳ ಪಠಿಸುವ ದ್ವಿಜನನ್ನು ಕೇವಲ ಬಹುಪಾಠಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.
5.43.50
तस्मात्क्षत्रिय मा मंस्था जल्पितेनैव वै द्विजम् ।
य एव सत्यान्नापैति स ज्ञेयो ब्राह्मणस्त्वया ॥ ५.४३.५० ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ಕ್ಷತ್ರಿಯನೇ, ಕೇವಲ ಮಾತಿನಿಂದ ದ್ವಿಜನೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡ. ಯಾರು ಸತ್ಯದಿಂದ ವಿಚಲಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ ಅವನನ್ನೇ ನೀನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.
5.43.51
छन्दांसि नाम क्षत्रिय तान्यथर्वा ।
पुरा जगौ महर्षिसङ्घ एषः
छन्दोविदस्ते य उत नाधीतवेदा ।
न वेदवेद्यस्य विदुर्हि तत्त्वम् ॥ ५.४३.५१ ॥
ಕ್ಷತ್ರಿಯನೇ, ಇವುಗಳನ್ನು ಛಂದಸ್ಸುಗಳೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಅಥರ್ವನು ಮತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಗುಂಪು ಅವುಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ವೇದಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡದವರೂ ಛಂದಸ್ಸಿನ ಜ್ಞಾನಿಗಳೇ; ವೇದದಿಂದ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅವರೇ ನಿಜವಾಗಿ ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ.
5.43.52
छन्दांसि नाम द्विपदां वरिष्ठ ।
स्वच्छन्दयोगेन भवन्ति तत्र।
छन्दोविदस्ते न च तानधीत्य ।
गता न वेदस्य न वेद्यमार्याः ॥ ५.४३.५२ ॥
ದ್ವಿಪದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಛಂದಸ್ಸುಗಳು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸ್ವೇಚ್ಛೆ ಮತ್ತು ಅಭ್ಯಾಸದ ಯೋಗದಿಂದ ಉದಯಿಸುತ್ತವೆ. ಛಂದಸ್ಸು ತಿಳಿದವರು ಅವುಗಳನ್ನು ಓದಿ ತಿಳಿದವರಲ್ಲ; ಆರ್ಯರು ವೇದದ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ.
5.43.53
न वेदानां वेदिता कश्चिदस्ति ।
कश्चित्त्वेतान्बुद्ध्यते वापि राजन्।
यो वेद वेदान्न स वेद वेद्यं ।
सत्ये स्थितो यस्तु स वेद वेद्यम् ॥ ५.४३.५३ ॥
ವೇದಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಓ ರಾಜನೇ, ಇವನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಅರಿಯುತ್ತಾರೆಯೇ? ವೇದಗಳನ್ನು ಅರಿತವನು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದುದನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡವನೇ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದುದನ್ನು ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೆ.
5.43.54
न वेदानां वेदिता कश्चिदस्ति ।
वेद्येन वेदं न विदुर्न वेद्यम् ।
यो वेद वेदं स च वेद वेद्यं ।
यो वेद वेद्यं न स वेद सत्यम् ॥ ५.४३.५४ ॥
ವೇದಗಳನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ತಿಳಿಯಬೇಕಾದುದರಿಂದ ವೇದವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ತಿಳಿಯಬೇಕಾದುದೂ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ವೇದವನ್ನು ಅರಿತವನು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದುದನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ; ತಿಳಿಯಬೇಕಾದುದನ್ನು ಅರಿತವನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
5.43.55
यो वेद वेदान्स च वेद वेद्यं ।
न तं विदुर्वेदविदो न वेदाः।
तथापि वेदेन विदन्ति वेदं ।
ये ब्राह्मणा वेदविदो भवन्ति ॥ ५.४३.५५ ॥
ವೇದಗಳನ್ನು ಅರಿತವನು ಮತ್ತು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದುದನ್ನು ಅರಿತವನನ್ನು ವೇದಜ್ಞರೂ ಅರಿಯರು, ವೇದಗಳೂ ಅರಿಯವು. ಆದರೂ ವೇದಜ್ಞರಾಗುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವೇದದಿಂದ ವೇದವನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ.
5.43.56
धामांशभागस्य तथा हि वेदा ।
यथा च शाखा हि महीरुहस्य।
संवेदने चैव यथामनन्ति ।
तस्मिन्हि सत्ये परमात्मनोऽर्थे ॥ ५.४३.५६ ॥
ಅಂಶಭಾಗದ ಧಾಮವೇ ವೇದಗಳು; ಮಹಾವೃಕ್ಷದ ಕೊಂಬೆಗಳಂತೆ. ಅರಿವಿನ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ, ಪರಮಾತ್ಮನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ.
5.43.57
अभिजानामि ब्राह्मणं व्याख्यातारं विचक्षणम् ।
यश्छिन्नविचिकित्सः स व्याचष्टे सर्वसंशयान् ॥ ५.४३.५७ ॥
ವಿವರಿಸುವ, ವಿವೇಕಿಯಾದ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ನಾನು ಬಲ್ಲೆ. ಯಾರ ಸಂದೇಹ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆಯೋ ಅವನೇ ಎಲ್ಲ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ.
5.43.58
नास्य पर्येषणं गच्छेत्प्रचीनं नोत दक्षिणम् ।
नार्वाचीनं कुतस्तिर्यङ्गादिशन्तु कथञ्चन ॥ ५.४३.५८ ॥
ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಾರದು, ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲ. ಉತ್ತರಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲ; ಅಡ್ಡ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ, ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದಾರಿ ತೋರಿಸಲಿ?
5.43.59
तस्य पर्येषणं गच्छेत्प्रत्यर्थिषु कथञ्चन ।
अविचिन्वन्निमं वेदे तपः पश्यति तं प्रभुम् ॥ ५.४३.५९ ॥
ಅವನ ಹುಡುಕಾಟ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿರೋಧಿಗಳ ನಡುವೆ ಹೋಗಬಾರದು. ವೇದದಲ್ಲಿ ಇವನನ್ನು ಹುಡುಕದೆ, ತಪಸ್ಸು ಆ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತದೆ.
5.43.60
तूष्णींभूत उपासीत न चेष्टेन्मनसापि च ।
उपावर्तस्व तद्ब्रह्म अन्तरात्मनि विश्रुतम् ॥ ५.४३.६० ॥
ಮೌನದಿಂದ ಕುಳಿತಿರಬೇಕು, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಯಾವುದೇ ಚೇಷ್ಟೆ ಮಾಡಬಾರದು. ಅಂತರಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಆ ಬ್ರಹ್ಮದ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗು.
5.43.61
मौनान्न स मुनिर्भवति नारण्यवसनान्मुनिः ।
स्वलक्षणं तु यो वेद स मुनिः श्रेष्ठ उच्यते ॥ ५.४३.६१ ॥
ಮೌನದಿಂದ ಯಾರೂ ಮುನಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅರಣ್ಯವಾಸದಿಂದಲೂ ಮುನಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತನ್ನ ಸ್ವಲಕ್ಷಣವನ್ನು ತಿಳಿದವನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
5.43.62
सर्वार्थानां व्याकरणाद्वैयाकरण उच्यते ।
तन्मूलतो व्याकरणं व्याकरोतीति तत्तथा ॥ ५.४३.६२ ॥
ಎಲ್ಲಾ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವುದರಿಂದ ಅವನು ವೈಯಾಕರಣ ಎನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅದರ ಮೂಲದಿಂದ ವ್ಯಾಕರಣವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಅದು.
5.43.63
प्रत्यक्षदर्शी लोकानां सर्वदर्शी भवेन्नरः ।
सत्ये वै ब्राह्मणस्तिष्ठंस्तद्विद्वान्सर्वविद्भवेत् ॥ ५.४३.६३ ॥
ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ನೋಡುವ ಮನುಷ್ಯನು ಸರ್ವದರ್ಶಿಯಾಗಬಹುದು. ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, ಅದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಸರ್ವಜ್ಞನಾಗುತ್ತಾನೆ.
5.43.64
धर्मादिषु स्थितोऽप्येवं क्षत्रिय ब्रह्म पश्यति ।
वेदानां चानुपूर्व्येण एतद्बुद्ध्या ब्रवीमि ते ॥ ५.४३.६४ ॥
ಧರ್ಮಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆನಿಂತ ಕ್ಷತ್ರಿಯನೂ ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ವೇದಗಳ ಕ್ರಮದಂತೆ, ಈ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.