Mahābhārata · Adhyāya 5.43
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.43.1
कस्यैष मौनः कतरन्नु मौनं ।
प्रब्रूहि विद्वन्निह मौनभावम्।
मौनेन विद्वानुत याति मौनं ।
कथं मुने मौनमिहाचरन्ति ॥ ५.४३.१ ॥
Wessen Schweigen ist dies, und welches Schweigen ist es? O Gelehrter, erkläre hier den Zustand des Schweigens. Wie erlangt der Weise das Schweigen durch Schweigen? O Weiser, wie übt man hier das Schweigen?
5.43.2
यतो न वेदा मनसा सहैन-
मनुप्रविशन्ति ततोऽथ मौनम्।
यत्रोत्थितो वेदशब्दस्तथायं ।
स तन्मयत्वेन विभाति राजन् ॥ ५.४३.२ ॥
Weil die Veden nicht mit dem Geist in ihn eintreten, ist es Schweigen. Wo der Klang des Veda sich erhebt, ist dasselbe auch da. O König, er leuchtet, von jenem erfüllt.
5.43.3
ऋचो यजूंषि यो वेद सामवेदं च वेद यः ।
पापानि कुर्वन्पापेन लिप्यते किं न लिप्यते ॥ ५.४३.३ ॥
Warum wird derjenige, der die Ṛc-Verse und die Yajus-Formeln kennt und auch den Sāma-Veda kennt, nicht von der Sünde befleckt, obwohl er Sünden begeht?
5.43.4
नैनं सामान्यृचो वापि न यजूंष्यविचक्षणम् ।
त्रायन्ते कर्मणः पापान्न ते मिथ्या ब्रवीम्यहम् ॥ ५.४३.४ ॥
Weder die Sāma-Gesänge noch die Ṛc-Verse noch die Yajus-Formeln schützen den Unweisen vor den Sünden der Handlung. Ich spreche nicht falsch.
5.43.5
न च्छन्दांसि वृजिनात्तारयन्ति ।
मायाविनं मायया सर्वमानम्।
नीडं शकुन्ता इव जातपक्षा-
श्छन्दांस्येनं प्रजहत्यन्तकाले ॥ ५.४३.५ ॥
Die Veden führen den Betrüger nicht über die Sünde hinweg, der durch Täuschung alles beugt. Wie Vögel das Nest verlassen, wenn ihre Flügel gewachsen sind, so verlassen ihn die Veden in der Todesstunde.
5.43.6
न चेद्वेदा वेदविदं त्रातुं शक्ता विचक्षण ।
अथ कस्मात्प्रलापोऽयं ब्राह्मणानां सनातनः ॥ ५.४३.६ ॥
O Weiser, wenn die Veden den Kenner der Veden nicht zu schützen vermögen, warum dann diese ewige Klage der Brahmanen?
5.43.7
तस्यैव नामादिविशेषरूपै-
रिदं जगद्भाति महानुभाव ।
निर्दिश्य सम्यक्प्रवदन्ति वेदा-
स्तद्विश्ववैरूप्यमुदाहरन्ति ॥ ५.४३.७ ॥
Durch die besonderen Gestalten seines Namens und dergleichen erstrahlt diese Welt, o Hochbegnadeter. Die Veden weisen ihn richtig aus und legen die Vielfalt des Weltalls dar.
5.43.8
तदर्थयुक्तं तप एतदिज्या ।
ताभ्यामसौ पुण्यमुपैति विद्वान्।
पुण्येन पापं विनिहत्य पश्चा-
त्संजायते ज्ञानविदीपितात्मा ॥ ५.४३.८ ॥
Diese Askese und dieses Opfer sind auf jenes Ziel gerichtet. Durch diese beiden erlangt der Weise Verdienst; nachdem er die Sünde durch Verdienst vernichtet hat, wird er danach mit einem durch Erkenntnis entzündeten Selbst geboren.
5.43.9
ज्ञानेन चात्मानमुपैति विद्वा-
नथान्यथा वर्गफलानुकाङ्क्षी।
अस्मिन्कृतं तत्परिगृह्य सर्व-
ममुत्र भुङ्क्ते पुनरेति मार्गम् ॥ ५.४३.९ ॥
Der Weise erlangt das Selbst durch Erkenntnis; andernfalls ist er einer, der die Früchte von Ritengruppen begehrt. Nachdem er all das mitgenommen hat, was hier getan wurde, genießt er es in der anderen Welt und kehrt wieder auf den Weg zurück.
5.43.10
अस्मिँल्लोके तपस्तप्तं फलमन्यत्र भुज्यते ।
ब्राह्मणानामिमे लोका वृद्धे तपसि संयताः ॥ ५.४३.१० ॥
Die Frucht der hier vollbrachten Askese wird anderswo genossen. Diese Welten der Brahmanen sind an die gereifte Askese gebunden.
5.43.11
ब्राह्मणानां तपः स्वृद्धमन्येषां तावदेव तत् ।
एतत्समृद्धमत्यृद्धं तपो भवति केवलम् ॥ ५.४३.११ ॥
Die Askese der Brahmanen ist wohlgedeihlich; die der anderen ist nur so viel. Diese Askese, vollauf gedeihlich, wird überaus gedeihlich, bleibt aber doch nur Askese.
5.43.12
कथं समृद्धमप्यृद्धं तपो भवति केवलम् ।
सनत्सुजात तद्ब्रूहि यथा विद्याम तद्वयम् ॥ ५.४३.१२ ॥
Wie kann Askese, obwohl gedeihlich, bloß Askese bleiben? Sanatsujāta, sag es uns, damit wir es erkennen.
5.43.13
निष्कल्मषं तपस्त्वेतत्केवलं परिचक्षते ।
एतत्समृद्धमप्यृद्धं तपो भवति केवलम् ॥ ५.४३.१३ ॥
Diese makellose Askese allein wird Askese genannt. Auch die reiche, blühende Askese wird nur durch sie zur bloßen Askese.
5.43.14
तपोमूलमिदं सर्वं यन्मां पृच्छसि क्षत्रिय ।
तपसा वेदविद्वांसः परं त्वमृतमाप्नुयुः ॥ ५.४३.१४ ॥
O Kṣatriya, alles, wonach du mich fragst, gründet in der Wurzel der Askese. Durch Askese erlangen die Kenner der Veden den höchsten Nektar der Unsterblichkeit.
5.43.15
कल्मषं तपसो ब्रूहि श्रुतं निष्कल्मषं तपः ।
सनत्सुजात येनेदं विद्यां गुह्यं सनातनम् ॥ ५.४३.१५ ॥
Sag mir den Makel der Askese, und sag, dass das Gehörte (śruta) die makellose Askese ist. O Sanatsujāta, sag mir, wodurch diese geheime und ewige Wahrheit erkannt werden kann.
5.43.16
क्रोधादयो द्वादश यस्य दोषा-
स्तथा नृशंसानि दश त्रि राजन्।
धर्मादयो द्वादशैते पितॄणां ।
शास्त्रे गुणा ये विदिता द्विजानाम् ॥ ५.४३.१६ ॥
O König, Zorn und die übrigen sind zwölf Fehler, und grausame Taten sind dreizehn. Diese zwölf, beginnend mit dem Dharma, sind die Eigenschaften der Ahnen, die die Schrift den Zweimalgeborenen als bekannt erklärt.
5.43.17
क्रोधः कामो लोभमोहौ विधित्सा-
ऽकृपाऽसूये मानशोकौ स्पृहा च।
ईर्ष्या जुगुप्सा च मनुष्यदोषा ।
वर्ज्याः सदा द्वादशैते नराणाम् ॥ ५.४३.१७ ॥
Zorn, Begierde, Gier und Verblendung, Bosheit (vidhitsā), Mangel an Mitgefühl, Neid, Stolz und Kummer, Verlangen, Eifersucht und Verachtung — diese zwölf menschlichen Fehler sind stets zu meiden.
5.43.18
एकैकमेते राजेन्द्र मनुष्यान्पर्युपासते ।
लिप्समानोन्तरं तेषां मृगाणामिव लुब्धकः ॥ ५.४३.१८ ॥
O Herr der Könige, diese Fehler umlauern die Menschen einzeln und trachten nach einer Lücke in ihnen, wie der Jäger dem Wild auflauert.
5.43.19
विकत्थनः स्पृहयालुर्मनस्वी ।
बिभ्रत्कोषं चपलो रोषणश्च।
एतान्पापाः षण्णराः पापधर्मान् ।
प्रकुर्वते नो त्रसन्तः सुदुर्गे ॥ ५.४३.१९ ॥
Der Prahler, der Begehrliche, der Hochmütige, der Besitzer von Schätzen, der Wankelmütige und der Zornige: Diese sechs sündigen Männer, die sündhafte Taten begehen, setzen uns, uns erschreckend, in dieser sehr schwer zugänglichen Festung zu.
5.43.20
संभोगसंविद्विषमोऽतिमानी ।
दत्तानुतापी कृपणो बलीयान्।
वर्गप्रशंसी वनितासु द्वेष्टा ।
एते परे सप्त नृशंसवर्गाः ॥ ५.४३.२० ॥
Der im Genuss und im Vertrag Ungerechte, der übermäßig Stolze, der das Gegebene bereut, der Geizige, der Mächtige, der Lobredner seiner eigenen Partei und der Hasser der Frauen: Dies sind die anderen sieben Gruppen grausamer Männer.
5.43.21
धर्मश्च सत्यं च दमस्तपश्च ।
आमात्सर्यं ह्रीस्तितिक्षानसूया।
यज्ञश्च दानं च धृतिः श्रुतं च ।
व्रतानि वै द्वादश ब्राह्मणस्य ॥ ५.४३.२१ ॥
Dharma und Wahrheit, Selbstbeherrschung und Askese, Freiheit von Neid, Scham, Geduld, Freiheit von Tadelsucht, Opfer und Geben, Standhaftigkeit und Lernen – dies sind die zwölf Gelübde eines Brahmanen.
5.43.22
यस्त्वेतेभ्यः प्रभवेद्द्वादशभ्यः ।
सर्वामपीमां पृथिवीं स शिष्यात्।
त्रिभिर्द्वाभ्यामेकतो वार्थितो य-
स्तस्य स्वमस्तीति स वेदितव्यः ॥ ५.४३.२२ ॥
Wer, mit diesen zwölfen ausgestattet, selbst diese ganze Erde regieren könnte, der ist der Geeignete; und dessen Reichtum von drei, von zwei oder von einem erbeten wird, der ist als dessen Eigentümer zu erkennen.
5.43.23
दमस्त्यागोऽप्रमादश्च एतेष्वमृतमाहितम् ।
तानि सत्यमुखान्याहुर्ब्राह्मणा ये मनीषिणः ॥ ५.४३.२३ ॥
Selbstbeherrschung, Entsagung und Wachsamkeit – in ihnen ist das Nektar-Elixier niedergelegt; die weisen Brahmanen nennen jene (Gelübde) solche, die die Wahrheit an erster Stelle haben.
5.43.24
दमोऽष्टादशदोषः स्यात्प्रातिकूल्यं कृते भवेत् ।
अनृतं चाभ्यसूया च कामार्थौ च तथा स्पृहा ॥ ५.४३.२४ ॥
Die Selbstbeherrschung hat achtzehn Fehler, die im Inneren als ihre Gegenteile entstehen: Lüge, Neid, Begierde und Gewinnsucht sowie Verlangen.
5.43.25
क्रोधः शोकस्तथा तृष्णा लोभः पैशून्यमेव च ।
मत्सरश्च विहिंसा च परितापस्तथाऽरतिः ॥ ५.४३.२५ ॥
Zorn, Kummer, Begierde, Gier, Verleumdung, Eifersucht, Grausamkeit, Qual und Unzufriedenheit.
5.43.26
अपस्मारश्चातिवादस्तथा संभावनात्मनि ।
एतैर्विमुक्तो दोषैर्यः स दान्तः सद्भिरुच्यते ॥ ५.४३.२६ ॥
Wer von diesen Fehlern frei ist — geistiger Aussetzer, übermäßiges Prahlen und Selbstüberhöhung —, wird von den Guten der Selbstbeherrschte genannt.
5.43.27
मदोऽष्टादशदोषः स्यात्त्यागो भवति षड्विधः ।
विपर्ययाः स्मृता एते मददोषा उदाहृताः ।
दोषा दमस्य ये प्रोक्तास्तान्दोषान्परिवर्जयेत् ॥ ५.४३.२७ ॥
Der Stolz hat achtzehn Fehler; der Verzicht ist sechsfach. Diese gelten als ihre Gegenteile, und die Fehler des Stolzes werden genannt. Die Fehler der Selbstbeherrschung, von denen gesprochen wurde, soll man meiden.
5.43.28
श्रेयांस्तु षड्विधस्त्यागस्तृतीयो दुष्करो भवेत् ।
तेन दुःखं तरत्येव भिन्नं तस्मिञ्जितं कृते ॥ ५.४३.२८ ॥
Der sechsfache Verzicht ist der bessere; der dritte von ihnen ist schwer zu vollziehen. Durch ihn überwindet man den Schmerz; in ihm geschieht ein Durchbruch, und das gemachte Selbst wird besiegt.
5.43.29
श्रेयांस्तु षड्विधस्त्यागः श्रियं प्राप्य न हृष्यति ।
इष्टापूर्ते द्वितीयं स्यान्नित्यवैराग्ययोगतः ॥ ५.४३.२९ ॥
Der sechsfache Verzicht ist der bessere: wer, nachdem er Wohlstand erlangt hat, sich nicht freut; der zweite ist das Opfer und die öffentlichen Werke, durch den Yoga beständiger Entsagung.
5.43.30
कामत्यागश्च राजेन्द्र स तृतीय इति स्मृतः ।
अप्यवाच्यं वदन्त्येतं स तृतीयो गुणः स्मृतः ॥ ५.४३.३० ॥
O Herr der Könige, der Verzicht auf Begierde wird als der dritte erklärt. Man nennt ihn sogar unaussprechlich; er gilt als die dritte Eigenschaft.
5.43.31
त्यक्तैर्द्रव्यैर्यद्भवति नोपयुक्तैश्च कामतः ।
न च द्रव्यैस्तद्भवति नोपयुक्तैश्च कामतः ॥ ५.४३.३१ ॥
Was aus aufgegebenen Gütern entsteht, nicht aus Dingen, die aus Begierde genossen werden; und was nicht aus Gütern entsteht, entsteht auch nicht aus Dingen, die aus Begierde genossen werden.
5.43.32
न च कर्मस्वसिद्धेषु दुःखं ते न च न ग्लपेत् ।
सर्वैरेव गुणैर्युक्तो द्रव्यवानपि यो भवेत् ॥ ५.४३.३२ ॥
Wenn Taten unvollendet bleiben, soll dich weder Kummer treffen noch dein Geist ermatten. Auch wer Reichtum besitzt, soll mit all diesen Eigenschaften ausgestattet sein.
5.43.33
अप्रिये च समुत्पन्ने व्यथां जातु न गच्छति ।
इष्टान्पुत्रांश्च दारांश्च न याचेत कदाचन ॥ ५.४३.३३ ॥
Selbst wenn Unangenehmes geschieht, verfällt er niemals in Bedrängnis; und er soll niemals um geliebte Söhne und Gattinnen bitten.
5.43.34
अर्हते याचमानाय प्रदेयं तच्छुभं भवेत् ।
अप्रमादी भवेदेतैः स चाप्यष्टगुणो भवेत् ॥ ५.४३.३४ ॥
Einem würdigen Bittenden, der bittet, soll gegeben werden; das wird heilsam. Er soll darin wachsam sein, und auch er wird mit acht Eigenschaften ausgestattet.
5.43.35
सत्यं ध्यानं समाधानं चोद्यं वैराग्यमेव च ।
अस्तेयं ब्रह्मचर्यं च तथाऽसंग्रहमेव च ॥ ५.४३.३५ ॥
Wahrhaftigkeit, Meditation, Sammlung, Anstrengung, Leidenschaftslosigkeit, Nichtstehlen, Keuschheit und ebenso Nichtanhäufung.
5.43.36
एवं दोषा मदस्योक्तास्तान्दोषान्परिवर्जयेत् ।
तथा त्यागोऽप्रमादश्च स चाप्यष्टगुणो मतः ॥ ५.४३.३६ ॥
So sind die Fehler des Rausches dargelegt worden; diese Fehler soll man vollständig ablegen. Ebenso Entsagung und Achtsamkeit, und auch diese gelten als achtfach an Vorzügen.
5.43.37
अष्टौ दोषाः प्रमादस्य तान्दोषान्परिवर्जयेत् ।
इन्द्रियेभ्यश्च पञ्चभ्यो मनसश्चैव भारत।
अतीतानागतेभ्यश्च मुक्त्युपेतः सुखी भवेत् ॥ ५.४३.३७ ॥
Es gibt acht Fehler der Achtlosigkeit; diese Fehler soll man ablegen — die der fünf Sinne und ebenso des Geistes, o Bhārata — und die von Vergangenem und Zukünftigem; mit Befreiung begabt, wird man glücklich.
5.43.38
सत्यात्मा भव राजेन्द्र सत्ये लोकाः प्रतिष्ठिताः ।
तांस्तु सत्यमुखानाहुः सत्ये ह्यमृतमाहितम् ॥ ५.४३.३८ ॥
Sei einer, dessen Selbst die Wahrheit ist, o Herr der Könige, denn die Welten sind in der Wahrheit gegründet. Sie heißen wahrheitsgesichtig, denn in der Wahrheit ist die Unsterblichkeit gesetzt.
5.43.39
निवृत्तेनैव दोषेण तपो व्रतमिहाचरेत् ।
एतद्धातृकृतं वृत्तं सत्यमेव सतां व्रतम् ॥ ५.४३.३९ ॥
Nur wer sich von der Schuld abgewandt hat, soll hier Askese und Gelübde üben. Dieses Verhalten wurde vom Schöpfer geschaffen; allein die Wahrheit ist das Gelübde der Guten.
5.43.40
दोषैरेतैर्वियुक्तस्तु गुणैरेतैः समन्वितः ।
एतत्समृद्धमत्यर्थं तपो भवति केवलम् ॥ ५.४३.४० ॥
Frei von diesen Fehlern und begabt mit diesen Vorzügen, wird diese Askese überaus reich und ganz vollkommen.
5.43.41
यन्मां पृच्छसि राजेन्द्र संक्षेपात्प्रब्रवीमि ते ।
एतत्पापहरं पुण्यं जन्ममृत्युजरापहम् ॥ ५.४३.४१ ॥
O Herr der Könige, was du mich fragst, sage ich dir in Kürze: Dies tilgt die Sünde, ist verdienstvoll und entfernt Geburt, Tod und Alter.
5.43.42
आख्यानप़ञ्चमैर्वेदैर्भूयिष्ठं कथ्यते जनः ।
तथा चान्ये चतुर्वेदास्त्रिधेदाश्च तथा परे ॥ ५.४३.४२ ॥
Nach den Veden, mit dem Ākhyāna als fünftem, sprechen die Menschen meist so; ebenso sprechen andere von vier Veden, von drei Veden, und wieder andere.
5.43.43
द्विवेदाश्चैकवेदाश्चाप्यनृचश्च तथा परे ।
तेषां तु कतरः स स्याद्यमहं वेद वै द्विजम् ॥ ५.४३.४३ ॥
Die mit zwei Veden, die mit einem Veda, und andere ohne Verse. Welcher unter ihnen ist jener Zweimalgeborene, den ich wirklich kenne?
5.43.44
एकस्य वेस्याज्ञानाद्वेदास्ते बहवः कृताः ।
सत्यस्यैकस्य राजेन्द्र सत्ये कश्चिदवस्थितः ॥ ५.४३.४४ ॥
Aus Unkenntnis des einen Veda sind viele Veden gemacht worden; o Herr der Könige, nur in der einen Wahrheit steht jemand fest.
5.43.45
एवं वेदमविज्ञाय प्राज्ञोऽहमिति मन्यते ।
दानमध्ययनं यज्ञो लोभादेतत्प्रवर्तते ॥ ५.४३.४५ ॥
Ohne den Veda so zu kennen, hält sich einer für weise; Geben, Studium und Opfer entstehen nur aus Gier.
5.43.46
सत्यात्प्रच्यवमानानां सङ्कल्पो वितथो भवेत् ।
ततो यज्ञः प्रतायेत सत्यस्यानवधारणात् ॥ ५.४३.४६ ॥
Für jene, die von der Wahrheit abfallen, wird der Vorsatz falsch; dann wird das Opfer ausgebreitet, weil die Wahrheit nicht festgehalten wird.
5.43.47
मनसान्यस्य भवति वाचान्यस्याथ कर्मणा ।
सङ्कल्पसिद्धः पुरुषः सङ्कल्पानधितिष्ठति ॥ ५.४३.४७ ॥
Im Geist ist es das eine, in der Rede ein anderes, dann in der Tat wieder ein anderes; ein Mensch, der im Vorsatz vollendet ist, beherrscht seine Vorsätze.
5.43.48
अनैभृत्येन चैतस्य दीक्षितव्रतमाचरेत् ।
नामैतद्धातुनिर्वृत्तं सत्यमेव सतां परम् ॥ ५.४३.४८ ॥
Ohne Täuschung soll er das Weihegelübde dafür einhalten. Das Wort 'nāma' ist aus seiner Wurzel gebildet; für die Guten ist die Wahrheit das Höchste.
5.43.49
ज्ञानं वै नाम प्रत्यक्षं परोक्षं जायते तपः ।
विद्याद्बहु पठन्तं तु द्विजं वै बहुपाठिनम् ॥ ५.४३.४९ ॥
Wissen entsteht unmittelbar und mittelbar, ebenso die Askese. Den Zweimalgeborenen, der viel rezitiert, soll man nur als Vielrezitierer erkennen.
5.43.50
तस्मात्क्षत्रिय मा मंस्था जल्पितेनैव वै द्विजम् ।
य एव सत्यान्नापैति स ज्ञेयो ब्राह्मणस्त्वया ॥ ५.४३.५० ॥
Darum, o Kṣatriya, halte keinen Mann allein durch seine Rede für einen Zweimalgeborenen. Wer niemals von der Wahrheit abweicht, den sollst du als Brahmane erkennen.
5.43.51
छन्दांसि नाम क्षत्रिय तान्यथर्वा ।
पुरा जगौ महर्षिसङ्घ एषः
छन्दोविदस्ते य उत नाधीतवेदा ।
न वेदवेद्यस्य विदुर्हि तत्त्वम् ॥ ५.४३.५१ ॥
O Kṣatriya, diese nennt man die Metren; einst sangen sie Atharvan und die Schar der großen Weisen. Die Kenner der Metren, die die Veden nicht studiert haben, kennen wahrlich die Wahrheit, die durch den Veda zu erkennen ist.
5.43.52
छन्दांसि नाम द्विपदां वरिष्ठ ।
स्वच्छन्दयोगेन भवन्ति तत्र।
छन्दोविदस्ते न च तानधीत्य ।
गता न वेदस्य न वेद्यमार्याः ॥ ५.४३.५२ ॥
O Bester der Zweifüßigen, die Metren entstehen in Wahrheit durch das Zusammenspiel von freiem Willen und Übung. Die Kenner der Metren haben sie nicht durch Studium erlangt; die Edlen haben nicht erreicht, was im Veda zu erkennen ist.
5.43.53
न वेदानां वेदिता कश्चिदस्ति ।
कश्चित्त्वेतान्बुद्ध्यते वापि राजन्।
यो वेद वेदान्न स वेद वेद्यं ।
सत्ये स्थितो यस्तु स वेद वेद्यम् ॥ ५.४३.५३ ॥
Es gibt keinen wahren Kenner der Veden. O König, versteht sie überhaupt jemand? Wer die Veden kennt, kennt nicht das zu Erkennende; nur wer in der Wahrheit verweilt, erkennt das zu Erkennende.
5.43.54
न वेदानां वेदिता कश्चिदस्ति ।
वेद्येन वेदं न विदुर्न वेद्यम् ।
यो वेद वेदं स च वेद वेद्यं ।
यो वेद वेद्यं न स वेद सत्यम् ॥ ५.४३.५४ ॥
Es gibt keinen wahren Kenner der Veden. Der Veda wird nicht durch das zu Erkennende erkannt, und das zu Erkennende wird nicht erkannt. Wer den Veda kennt, erkennt das zu Erkennende; wer das zu Erkennende erkennt, kennt nicht die Wahrheit.
5.43.55
यो वेद वेदान्स च वेद वेद्यं ।
न तं विदुर्वेदविदो न वेदाः।
तथापि वेदेन विदन्ति वेदं ।
ये ब्राह्मणा वेदविदो भवन्ति ॥ ५.४३.५५ ॥
Wen die Veden und das zu Erkennende kennt, den kennen weder die Vedakundigen noch die Veden selbst. Dennoch erkennen die Brahmanen, die Vedakenner werden, den Veda durch den Veda.
5.43.56
धामांशभागस्य तथा हि वेदा ।
यथा च शाखा हि महीरुहस्य।
संवेदने चैव यथामनन्ति ।
तस्मिन्हि सत्ये परमात्मनोऽर्थे ॥ ५.४३.५६ ॥
Die Veden sind wahrlich die Wohnstatt jenes Anteils, der ein Teil ist, so wie die Zweige zum großen Baum gehören. So auch im Erkennen, wie man lehrt — in eben jener Wahrheit, die das höchste Selbst betrifft.
5.43.57
अभिजानामि ब्राह्मणं व्याख्यातारं विचक्षणम् ।
यश्छिन्नविचिकित्सः स व्याचष्टे सर्वसंशयान् ॥ ५.४३.५७ ॥
Ich kenne einen Brahmanen, der ein Erklärer und ein Weiser ist. Wessen Zweifel durchschnitten ist, der allein legt alle Zweifel aus.
5.43.58
नास्य पर्येषणं गच्छेत्प्रचीनं नोत दक्षिणम् ।
नार्वाचीनं कुतस्तिर्यङ्गादिशन्तु कथञ्चन ॥ ५.४३.५८ ॥
Seine Suche soll nicht nach Osten gehen, nicht nach Süden und nicht nach Norden. Wie sollte man sie dann schräg, auf irgendeine Weise, lenken?
5.43.59
तस्य पर्येषणं गच्छेत्प्रत्यर्थिषु कथञ्चन ।
अविचिन्वन्निमं वेदे तपः पश्यति तं प्रभुम् ॥ ५.४३.५९ ॥
Seine Suche soll keinesfalls unter Rivalen gehen. Ohne ihn im Veda zu suchen, sieht die Askese jenen Herrn.
5.43.60
तूष्णींभूत उपासीत न चेष्टेन्मनसापि च ।
उपावर्तस्व तद्ब्रह्म अन्तरात्मनि विश्रुतम् ॥ ५.४३.६० ॥
Schweigend soll er dasitzen und sich nicht regen, auch nicht im Geiste. Wende dich jenem Brahman zu, das im inneren Selbst gerühmt wird.
5.43.61
मौनान्न स मुनिर्भवति नारण्यवसनान्मुनिः ।
स्वलक्षणं तु यो वेद स मुनिः श्रेष्ठ उच्यते ॥ ५.४३.६१ ॥
Durch Schweigen wird man nicht zum Weisen, auch nicht durch das Leben im Wald. Wer aber sein eigenes Wesen kennt, der heißt der beste der Weisen.
5.43.62
सर्वार्थानां व्याकरणाद्वैयाकरण उच्यते ।
तन्मूलतो व्याकरणं व्याकरोतीति तत्तथा ॥ ५.४३.६२ ॥
Weil er alle Bedeutungen zergliedert, wird er Grammatiker genannt. Von ihrer Wurzel aus erklärt er die Grammatik; so ist es.
5.43.63
प्रत्यक्षदर्शी लोकानां सर्वदर्शी भवेन्नरः ।
सत्ये वै ब्राह्मणस्तिष्ठंस्तद्विद्वान्सर्वविद्भवेत् ॥ ५.४३.६३ ॥
Ein Mensch, der die Welten unmittelbar sieht, kann allsehend werden. Der Brahmane, der in der Wahrheit verweilt und dies erkennt, wird allwissend.
5.43.64
धर्मादिषु स्थितोऽप्येवं क्षत्रिय ब्रह्म पश्यति ।
वेदानां चानुपूर्व्येण एतद्बुद्ध्या ब्रवीमि ते ॥ ५.४३.६४ ॥
Auch ein Kṣatriya, im Dharma und dem Übrigen gegründet, schaut so das Brahman. In der gehörigen Ordnung der Veden sage ich dir dies mit Einsicht.