மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.43
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.43.1
कस्यैष मौनः कतरन्नु मौनं ।
प्रब्रूहि विद्वन्निह मौनभावम्।
मौनेन विद्वानुत याति मौनं ।
कथं मुने मौनमिहाचरन्ति ॥ ५.४३.१ ॥
இது யாருடைய மௌனம்? எது உண்மையான மௌனம்? அறிஞரே, இங்கே மௌனநிலையை விளக்குங்கள். மௌனத்தால் அறிஞன் மௌனத்தை எவ்வாறு அடைகிறான்? முனிவரே, இங்கு மக்கள் மௌனத்தை எவ்வாறு கடைப்பிடிக்கிறார்கள்?
5.43.2
यतो न वेदा मनसा सहैन-
मनुप्रविशन्ति ततोऽथ मौनम्।
यत्रोत्थितो वेदशब्दस्तथायं ।
स तन्मयत्वेन विभाति राजन् ॥ ५.४३.२ ॥
ஏனெனில் வேதங்கள் மனத்துடன் அவனுள் நுழைவதில்லை; ஆகவே அது மௌனம். வேதச் சொல் எழும் இடத்திலும் இதுவே உள்ளது. அரசே, அவன் அதனாலேயே நிறைந்து விளங்குகிறான்.
5.43.3
ऋचो यजूंषि यो वेद सामवेदं च वेद यः ।
पापानि कुर्वन्पापेन लिप्यते किं न लिप्यते ॥ ५.४३.३ ॥
ரிக்குகளையும் யஜுர்களையும் அறிந்தவனும், சாமவேதத்தையும் அறிந்தவனும், பாவங்கள் செய்தும் பாவத்தால் ஏன் கறைப்படுவதில்லை?
5.43.4
नैनं सामान्यृचो वापि न यजूंष्यविचक्षणम् ।
त्रायन्ते कर्मणः पापान्न ते मिथ्या ब्रवीम्यहम् ॥ ५.४३.४ ॥
சாமங்களும், ரிக்குகளும், யஜுர்களும் அறிவற்றவனை வினையின் பாவங்களிலிருந்து காப்பதில்லை. நான் பொய் சொல்லவில்லை.
5.43.5
न च्छन्दांसि वृजिनात्तारयन्ति ।
मायाविनं मायया सर्वमानम्।
नीडं शकुन्ता इव जातपक्षा-
श्छन्दांस्येनं प्रजहत्यन्तकाले ॥ ५.४३.५ ॥
வேதங்கள் வஞ்சகனை பாவத்திலிருந்து கடத்துவதில்லை; மாயையால் எல்லாவற்றையும் வளைப்பவனை. பறவைகள் சிறகு முளைத்ததும் கூட்டை விட்டுச் செல்வது போல, இறுதிக் காலத்தில் வேதங்கள் அவனை விட்டுவிடுகின்றன.
5.43.6
न चेद्वेदा वेदविदं त्रातुं शक्ता विचक्षण ।
अथ कस्मात्प्रलापोऽयं ब्राह्मणानां सनातनः ॥ ५.४३.६ ॥
அறிவுள்ளவனே, வேதங்கள் வேதம் அறிந்தவனைக் காக்க இயலாதெனில், பிராமணர்களின் இந்தப் பழமையான புலம்பல் ஏன்?
5.43.7
तस्यैव नामादिविशेषरूपै-
रिदं जगद्भाति महानुभाव ।
निर्दिश्य सम्यक्प्रवदन्ति वेदा-
स्तद्विश्ववैरूप्यमुदाहरन्ति ॥ ५.४३.७ ॥
அவனுடைய பெயர் முதலிய தனித்தன்மையான வடிவங்களால் இவ்வுலகம் விளங்குகிறது, மஹானுபாவனே. வேதங்கள் அவனையே சரியாகச் சுட்டிக் கூறுகின்றன; உலகின் பன்மைத்தன்மையையும் அவ்வாறே எடுத்துரைக்கின்றன.
5.43.8
तदर्थयुक्तं तप एतदिज्या ।
ताभ्यामसौ पुण्यमुपैति विद्वान्।
पुण्येन पापं विनिहत्य पश्चा-
त्संजायते ज्ञानविदीपितात्मा ॥ ५.४३.८ ॥
அவனையே குறிக்கோளாகக் கொண்ட தவமும் யாகமுமே இவை. அவ்விரண்டாலும் அறிஞன் புண்ணியத்தை அடைகிறான். புண்ணியத்தால் பாவத்தை அழித்த பின், ஞானத்தால் ஒளியூட்டப்பட்ட ஆன்மாவுடன் பிறக்கிறான்.
5.43.9
ज्ञानेन चात्मानमुपैति विद्वा-
नथान्यथा वर्गफलानुकाङ्क्षी।
अस्मिन्कृतं तत्परिगृह्य सर्व-
ममुत्र भुङ्क्ते पुनरेति मार्गम् ॥ ५.४३.९ ॥
அறிஞன் ஞானத்தால் ஆன்மாவை அடைகிறான்; இல்லையெனில், கர்மப் பலன்களின் தொகுதியை விரும்புபவனாகிறான். இவ்வுலகில் செய்ததை முழுவதும் எடுத்துக்கொண்டு மறுலோகத்தில் அனுபவிக்கிறான்; பின்னர் மீண்டும் வழிக்குத் திரும்புகிறான்.
5.43.10
अस्मिँल्लोके तपस्तप्तं फलमन्यत्र भुज्यते ।
ब्राह्मणानामिमे लोका वृद्धे तपसि संयताः ॥ ५.४३.१० ॥
இவ்வுலகில் செய்யப்பட்ட தவத்தின் பலன் வேறொரு உலகில் அனுபவிக்கப்படுகிறது. பிராமணர்களின் இந்த உலகங்கள் முதிர்ந்த தவத்தில் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன.
5.43.11
ब्राह्मणानां तपः स्वृद्धमन्येषां तावदेव तत् ।
एतत्समृद्धमत्यृद्धं तपो भवति केवलम् ॥ ५.४३.११ ॥
பிராமணர்களின் தவம் நன்கு செழித்தது; மற்றவர்களுடையது அதுவே அளவு. இந்த முழுச் செழிப்பான தவம் மிகச் செழித்து, வெறும் தவமாகவே நிற்கிறது.
5.43.12
कथं समृद्धमप्यृद्धं तपो भवति केवलम् ।
सनत्सुजात तद्ब्रूहि यथा विद्याम तद्वयम् ॥ ५.४३.१२ ॥
செழித்திருந்தும் தவம் எவ்வாறு வெறும் தவமாகவே இருக்கிறது? சனத்சுஜாதரே, அதை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்; அதனால் நாங்கள் அதை அறியலாம்.
5.43.13
निष्कल्मषं तपस्त्वेतत्केवलं परिचक्षते ।
एतत्समृद्धमप्यृद्धं तपो भवति केवलम् ॥ ५.४३.१३ ॥
கறையற்ற இந்தத் தவமே உண்மையான தவம் என்று சொல்லப்படுகிறது. செழிப்பும் வளமும் கொண்ட தவமும் இதன் மூலமே வெறும் தவமாகிறது.
5.43.14
तपोमूलमिदं सर्वं यन्मां पृच्छसि क्षत्रिय ।
तपसा वेदविद्वांसः परं त्वमृतमाप्नुयुः ॥ ५.४३.१४ ॥
ஷத்திரியனே, நீ என்னிடம் கேட்பதெல்லாம் தவத்தின் மூலத்திலேயே நிற்கிறது. தவத்தினால்தான் வேதம் அறிந்த சான்றோர் உயர்ந்த அமிர்தத்தை அடைகின்றனர்.
5.43.15
कल्मषं तपसो ब्रूहि श्रुतं निष्कल्मषं तपः ।
सनत्सुजात येनेदं विद्यां गुह्यं सनातनम् ॥ ५.४३.१५ ॥
தவத்தின் கறையைச் சொல்லுங்கள்; கேள்வி ஞானமே கறையற்ற தவம் என்றும் சொல்லுங்கள். ஸனத்ஸுஜாதரே, இந்த ரகசியமும் நித்தியமுமான உண்மையை எதனால் அறியலாம் என்பதைச் சொல்லுங்கள்.
5.43.16
क्रोधादयो द्वादश यस्य दोषा-
स्तथा नृशंसानि दश त्रि राजन्।
धर्मादयो द्वादशैते पितॄणां ।
शास्त्रे गुणा ये विदिता द्विजानाम् ॥ ५.४३.१६ ॥
அரசே, சினம் முதலிய பன்னிரண்டு குற்றங்கள் உண்டு; கொடுமையான செயல்கள் பதின்மூன்று. தர்மம் முதலிய இந்தப் பன்னிரண்டும் முன்னோர்களின் குணங்கள்; சாத்திரத்தில் துவிஜர்களுக்கு அறியப்பட்டவை.
5.43.17
क्रोधः कामो लोभमोहौ विधित्सा-
ऽकृपाऽसूये मानशोकौ स्पृहा च।
ईर्ष्या जुगुप्सा च मनुष्यदोषा ।
वर्ज्याः सदा द्वादशैते नराणाम् ॥ ५.४३.१७ ॥
சினம், காமம், பேராசை, மோகம், பிறருக்குத் தீங்கு நினைத்தல், இரக்கமின்மை, பொறாமை, செருக்கு, துயரம், ஆசை, பொறாமை, வெறுப்பு — மனிதர்களின் இந்தப் பன்னிரண்டு குற்றங்களும் எப்போதும் விலக்கப்பட வேண்டியவை.
5.43.18
एकैकमेते राजेन्द्र मनुष्यान्पर्युपासते ।
लिप्समानोन्तरं तेषां मृगाणामिव लुब्धकः ॥ ५.४३.१८ ॥
அரசர்களின் அரசே, இவை ஒவ்வொன்றாக மனிதர்களைச் சுற்றியிருந்து, அவர்களிடையே ஒரு இடைவெளியைத் தேடுகின்றன; வேட்டைக்காரன் மான்களைத் தேடுவது போல.
5.43.19
विकत्थनः स्पृहयालुर्मनस्वी ।
बिभ्रत्कोषं चपलो रोषणश्च।
एतान्पापाः षण्णराः पापधर्मान् ।
प्रकुर्वते नो त्रसन्तः सुदुर्गे ॥ ५.४३.१९ ॥
பெருமை பேசுபவன், பேராசை கொண்டவன், செருக்குடையவன், செல்வத்தைத் தாங்குபவன், சபலன், கோபி — இந்த ஆறு பாவ மனிதர்கள், பாவச் செயல்களைச் செய்து, அஞ்சச் செய்து, மிகக் கடினமான கோட்டையில் நம்மை வருத்துகிறார்கள்.
5.43.20
संभोगसंविद्विषमोऽतिमानी ।
दत्तानुतापी कृपणो बलीयान्।
वर्गप्रशंसी वनितासु द्वेष्टा ।
एते परे सप्त नृशंसवर्गाः ॥ ५.४३.२० ॥
போகத்திலும் உடன்பாட்டிலும் நியாயமற்றவன், மிகுந்த செருக்குடையவன், கொடுத்ததற்கு வருந்துபவன், கருமி, பலவான், தன் கூட்டத்தைப் புகழ்பவன், பெண்களை வெறுப்பவன் — இவர்களே மற்ற ஏழு கொடூரக் கூட்டத்தினர்.
5.43.21
धर्मश्च सत्यं च दमस्तपश्च ।
आमात्सर्यं ह्रीस्तितिक्षानसूया।
यज्ञश्च दानं च धृतिः श्रुतं च ।
व्रतानि वै द्वादश ब्राह्मणस्य ॥ ५.४३.२१ ॥
அறம், சத்தியம், அடக்கம், தவம், பொறாமையின்மை, நாணம், பொறுமை, குற்றம் காணாமை, யாகம், தானம், மன உறுதி, கல்வி — இவையே அந்தணனுக்குரிய பன்னிரண்டு விரதங்கள்.
5.43.22
यस्त्वेतेभ्यः प्रभवेद्द्वादशभ्यः ।
सर्वामपीमां पृथिवीं स शिष्यात्।
त्रिभिर्द्वाभ्यामेकतो वार्थितो य-
स्तस्य स्वमस्तीति स वेदितव्यः ॥ ५.४३.२२ ॥
இந்தப் பன்னிரண்டாலும் ஆளப்பட்டு, இந்த முழுப் பூமியையும் ஆளக்கூடியவன் — அவனே (அதற்குத் தகுதியானவன்). மூவரால், இருவரால், அல்லது ஒருவரால் வேண்டப்பட்டவனுக்கு அந்தச் செல்வம் உரியது என்று அறிய வேண்டும்.
5.43.23
दमस्त्यागोऽप्रमादश्च एतेष्वमृतमाहितम् ।
तानि सत्यमुखान्याहुर्ब्राह्मणा ये मनीषिणः ॥ ५.४३.२३ ॥
அடக்கம், தியாகம், விழிப்புணர்வு — இவற்றில் அமிர்தம் நிலைபெற்றிருக்கிறது; ஞானமுள்ள அந்தணர்கள் அவற்றை சத்தியத்தை முகமாகக் கொண்டவை என்கிறார்கள்.
5.43.24
दमोऽष्टादशदोषः स्यात्प्रातिकूल्यं कृते भवेत् ।
अनृतं चाभ्यसूया च कामार्थौ च तथा स्पृहा ॥ ५.४३.२४ ॥
அடக்கத்தின் பதினெட்டு குற்றங்கள் உண்டு; உள்ளில் அவை எதிர்நிலையாக எழும்: பொய், பொறாமை, காமம், பொருளாசை, பேராசை.
5.43.25
क्रोधः शोकस्तथा तृष्णा लोभः पैशून्यमेव च ।
मत्सरश्च विहिंसा च परितापस्तथाऽरतिः ॥ ५.४३.२५ ॥
கோபம், துயரம், தாகம், பேராசை, புறங்கூறல், பொறாமை, துன்புறுத்தல், வருத்தம், அதிருப்தி.
5.43.26
अपस्मारश्चातिवादस्तथा संभावनात्मनि ।
एतैर्विमुक्तो दोषैर्यः स दान्तः सद्भिरुच्यते ॥ ५.४३.२६ ॥
மயக்கம், மிகைப்பேச்சு, தன்னைப்பற்றிய பெருமிதம் ஆகிய குற்றங்களிலிருந்து விடுபட்டவனே நல்லோரால் அடக்கமுள்ளவன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.
5.43.27
मदोऽष्टादशदोषः स्यात्त्यागो भवति षड्विधः ।
विपर्ययाः स्मृता एते मददोषा उदाहृताः ।
दोषा दमस्य ये प्रोक्तास्तान्दोषान्परिवर्जयेत् ॥ ५.४३.२७ ॥
செருக்கின் பதினெட்டு குற்றங்கள் உண்டு; தியாகம் ஆறு வகை. இவை அவற்றிற்கு எதிரானவை என்று நினைவுகூரப்படுகின்றன; செருக்கின் குற்றங்கள் எடுத்துரைக்கப்பட்டன. அடக்கத்தின் குற்றங்களாக சொல்லப்பட்டவற்றை விலக்க வேண்டும்.
5.43.28
श्रेयांस्तु षड्विधस्त्यागस्तृतीयो दुष्करो भवेत् ।
तेन दुःखं तरत्येव भिन्नं तस्मिञ्जितं कृते ॥ ५.४३.२८ ॥
ஆறு வகை தியாகம் சிறந்தது; அவற்றில் மூன்றாவது செய்வதற்கு கடினமானது. அதனால் துன்பத்தைக் கடக்கிறான்; அதில் பிளவு உண்டாகி, உள்ள நிலையில் வெற்றி பெறுகிறான்.
5.43.29
श्रेयांस्तु षड्विधस्त्यागः श्रियं प्राप्य न हृष्यति ।
इष्टापूर्ते द्वितीयं स्यान्नित्यवैराग्ययोगतः ॥ ५.४३.२९ ॥
ஆறு வகை தியாகம் சிறந்தது: செல்வத்தைப் பெற்றும் மகிழ்ச்சி அடையாதவன்; இஷ்டபூர்த்தம் (யாகமும் பொதுநலப் பணியும்) என்ற இரண்டாவது நிலை உண்டு; இது நிலையான வைராக்கிய யோகத்தால் ஆகும்.
5.43.30
कामत्यागश्च राजेन्द्र स तृतीय इति स्मृतः ।
अप्यवाच्यं वदन्त्येतं स तृतीयो गुणः स्मृतः ॥ ५.४३.३० ॥
ஓ அரசர்களின் தலைவனே! ஆசையைத் துறத்தல் மூன்றாவது என்று நினைவுகூரப்படுகிறது. இதை வாக்கிற்கு எட்டாதது என்றும் சொல்கிறார்கள்; அது மூன்றாவது குணமாகக் கருதப்படுகிறது.
5.43.31
त्यक्तैर्द्रव्यैर्यद्भवति नोपयुक्तैश्च कामतः ।
न च द्रव्यैस्तद्भवति नोपयुक्तैश्च कामतः ॥ ५.४३.३१ ॥
துறக்கப்பட்ட பொருட்களால் எது உண்டாகிறதோ, ஆசையால் அனுபவிக்கப்பட்ட பொருட்களால் அல்ல; பொருட்களால் எது உண்டாகாதோ, அது ஆசையால் அனுபவிக்கப்பட்ட பொருட்களாலும் உண்டாகாது.
5.43.32
न च कर्मस्वसिद्धेषु दुःखं ते न च न ग्लपेत् ।
सर्वैरेव गुणैर्युक्तो द्रव्यवानपि यो भवेत् ॥ ५.४३.३२ ॥
செயல்கள் நிறைவேறாதபோது உனக்கு துக்கம் உண்டாகக்கூடாது, மனம் சோர்வடையவும் கூடாது. செல்வமுள்ளவனாக இருந்தாலும், அவன் எல்லா குணங்களுடனும் கூடியவனாக இருக்க வேண்டும்.
5.43.33
अप्रिये च समुत्पन्ने व्यथां जातु न गच्छति ।
इष्टान्पुत्रांश्च दारांश्च न याचेत कदाचन ॥ ५.४३.३३ ॥
விரும்பத்தகாதது நேர்ந்தபோதும் அவன் ஒருபோதும் வேதனையை அடையக்கூடாது; விரும்பிய மகன்களையும் மனைவியரையும் அவன் ஒருபோதும் யாசிக்கக்கூடாது.
5.43.34
अर्हते याचमानाय प्रदेयं तच्छुभं भवेत् ।
अप्रमादी भवेदेतैः स चाप्यष्टगुणो भवेत् ॥ ५.४३.३४ ॥
தகுதியுள்ள யாசிப்பவனுக்கு, அவன் கேட்பதை அளிக்க வேண்டும்; அது சுபமாகும். இவற்றால் அவன் ஜாக்கிரதையுடையவனாக இருக்க வேண்டும்; அவன் எட்டு குணங்களையும் பெற்றவனாவான்.
5.43.35
सत्यं ध्यानं समाधानं चोद्यं वैराग्यमेव च ।
अस्तेयं ब्रह्मचर्यं च तथाऽसंग्रहमेव च ॥ ५.४३.३५ ॥
உண்மை, தியானம், சமாதானம், முயற்சி, வைராக்கியம், திருடாமை, பிரம்மச்சரியம் மற்றும் சேகரிக்காமை ஆகியவையும்.
5.43.36
एवं दोषा मदस्योक्तास्तान्दोषान्परिवर्जयेत् ।
तथा त्यागोऽप्रमादश्च स चाप्यष्टगुणो मतः ॥ ५.४३.३६ ॥
இவ்வாறு மதத்தின் குற்றங்கள் கூறப்பட்டன; அக்குற்றங்களை முற்றிலும் விட்டுவிட வேண்டும். அதுபோலவே துறவும் கவனமும்; அதுவும் எட்டு குணங்களைக் கொண்டதாகக் கருதப்படுகிறது.
5.43.37
अष्टौ दोषाः प्रमादस्य तान्दोषान्परिवर्जयेत् ।
इन्द्रियेभ्यश्च पञ्चभ्यो मनसश्चैव भारत।
अतीतानागतेभ्यश्च मुक्त्युपेतः सुखी भवेत् ॥ ५.४३.३७ ॥
கவனக்குறைவின் எட்டு குற்றங்கள் உள்ளன; அக்குற்றங்களை விட்டுவிட வேண்டும்—ஐந்து புலன்களிலிருந்தும், மனத்திலிருந்தும் கூட, ஓ பாரதா—கடந்த காலத்திலும் எதிர்காலத்திலும் உள்ள பற்றுகளிலிருந்தும்; விடுதலையை அடைந்தவன் இன்பமாக இருப்பான்.
5.43.38
सत्यात्मा भव राजेन्द्र सत्ये लोकाः प्रतिष्ठिताः ।
तांस्तु सत्यमुखानाहुः सत्ये ह्यमृतमाहितम् ॥ ५.४३.३८ ॥
ஓ அரசர்களின் தலைவா, உண்மையையே தன் ஆன்மாவாகக் கொண்டவனாக இரு; உலகங்கள் உண்மையில் நிலைபெற்றுள்ளன. அவற்றை உண்மையை முகமாகக் கொண்டவை என்று அழைக்கிறார்கள்; உண்மையிலேயே அமுதம் வைக்கப்பட்டுள்ளது.
5.43.39
निवृत्तेनैव दोषेण तपो व्रतमिहाचरेत् ।
एतद्धातृकृतं वृत्तं सत्यमेव सतां व्रतम् ॥ ५.४३.३९ ॥
குற்றத்திலிருந்து விலகியவன் மட்டுமே இங்கு தவத்தையும் விரதத்தையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். இந்த நடத்தை படைப்பாளனால் அமைக்கப்பட்டது; உண்மையே நல்லவர்களின் விரதம்.
5.43.40
दोषैरेतैर्वियुक्तस्तु गुणैरेतैः समन्वितः ।
एतत्समृद्धमत्यर्थं तपो भवति केवलम् ॥ ५.४३.४० ॥
இக்குற்றங்களிலிருந்து விடுபட்டு, இக்குணங்களுடன் கூடியவனாக, இந்தத் தவம் மிகவும் செழிப்புடையதாகி முழுமையானதாகிறது.
5.43.41
यन्मां पृच्छसि राजेन्द्र संक्षेपात्प्रब्रवीमि ते ।
एतत्पापहरं पुण्यं जन्ममृत्युजरापहम् ॥ ५.४३.४१ ॥
ஓ அரசர்களின் தலைவா, நீ என்னிடம் கேட்பதை சுருக்கமாக உனக்குச் சொல்கிறேன்—இது பாவத்தை அகற்றுவது, புண்ணியமானது, பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை ஆகியவற்றை நீக்குவது.
5.43.42
आख्यानप़ञ्चमैर्वेदैर्भूयिष्ठं कथ्यते जनः ।
तथा चान्ये चतुर्वेदास्त्रिधेदाश्च तथा परे ॥ ५.४३.४२ ॥
ஆக்யானம் ஐந்தாவதாகக் கொண்ட வேதங்களால் மக்கள் பெரும்பாலும் இவ்வாறு சொல்கிறார்கள். அவ்வாறே வேறு சிலர் நான்கு வேதங்களையும், மூன்று வேதங்களையும் (கூறுகிறார்கள்), மற்றவர்களும்.
5.43.43
द्विवेदाश्चैकवेदाश्चाप्यनृचश्च तथा परे ।
तेषां तु कतरः स स्याद्यमहं वेद वै द्विजम् ॥ ५.४३.४३ ॥
இரண்டு வேதங்கள் உடையவர்களும், ஒரு வேதம் உடையவர்களும், ருக்குகள் இல்லாத மற்றவர்களும் (உள்ளனர்). அவர்களில் நான் உண்மையில் அறிந்த அந்த த்விஜன் எவன்?
5.43.44
एकस्य वेस्याज्ञानाद्वेदास्ते बहवः कृताः ।
सत्यस्यैकस्य राजेन्द्र सत्ये कश्चिदवस्थितः ॥ ५.४३.४४ ॥
ஒரே வேதத்தை அறியாமையால் அவை பல வேதங்களாக ஆக்கப்பட்டன. ஓ அரசர்களின் அரசே, ஒரே உண்மையில் ஒருவனே நிலைத்திருக்கிறான்.
5.43.45
एवं वेदमविज्ञाय प्राज्ञोऽहमिति मन्यते ।
दानमध्ययनं यज्ञो लोभादेतत्प्रवर्तते ॥ ५.४३.४५ ॥
இவ்வாறு வேதத்தை அறியாமல், 'நான் அறிவாளி' என்று ஒருவன் எண்ணுகிறான். தானம், கற்றல், யாகம் ஆகியவை பேராசையால்தான் நடைபெறுகின்றன.
5.43.46
सत्यात्प्रच्यवमानानां सङ्कल्पो वितथो भवेत् ।
ततो यज्ञः प्रतायेत सत्यस्यानवधारणात् ॥ ५.४३.४६ ॥
உண்மையிலிருந்து விலகுபவர்களின் சங்கல்பம் பொய்யாகிவிடும். உண்மையை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளாததால் யாகம் பரவிப் பெருகுவதாயிருக்கும்.
5.43.47
मनसान्यस्य भवति वाचान्यस्याथ कर्मणा ।
सङ्कल्पसिद्धः पुरुषः सङ्कल्पानधितिष्ठति ॥ ५.४३.४७ ॥
மனத்தில் ஒன்றும், வாக்கில் வேறொன்றும், பின் செயலில் இன்னொன்றும் இருக்கிறது. சங்கல்பத்தில் சித்தியடைந்த மனிதன் சங்கல்பங்களின்மேல் நிலைகொள்கிறான்.
5.43.48
अनैभृत्येन चैतस्य दीक्षितव्रतमाचरेत् ।
नामैतद्धातुनिर्वृत्तं सत्यमेव सतां परम् ॥ ५.४३.४८ ॥
வஞ்சனையின்றி இதற்காகவே தீட்சித விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். 'நாமம்' எனும் சொல் இவ்வாறு வேரிலிருந்து உருவானது; சான்றோருக்கு சத்தியமே மேலானது.
5.43.49
ज्ञानं वै नाम प्रत्यक्षं परोक्षं जायते तपः ।
विद्याद्बहु पठन्तं तु द्विजं वै बहुपाठिनम् ॥ ५.४३.४९ ॥
அறிவு என்பது நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் எழுகிறது; தவமும் அவ்வாறே. பலவற்றை ஓதும் இருபிறப்பாளனை வெறும் பலவற்றை ஓதுபவனாகவே அறிய வேண்டும்.
5.43.50
तस्मात्क्षत्रिय मा मंस्था जल्पितेनैव वै द्विजम् ।
य एव सत्यान्नापैति स ज्ञेयो ब्राह्मणस्त्वया ॥ ५.४३.५० ॥
ஆகவே, க்ஷத்திரியனே, வெறும் பேச்சால் ஒருவனை இருபிறப்பாளன் என்று எண்ணாதே. எவன் சத்தியத்தை விட்டு விலகாதவனோ, அவனையே நீ பிராமணன் என அறிய வேண்டும்.
5.43.51
छन्दांसि नाम क्षत्रिय तान्यथर्वा ।
पुरा जगौ महर्षिसङ्घ एषः
छन्दोविदस्ते य उत नाधीतवेदा ।
न वेदवेद्यस्य विदुर्हि तत्त्वम् ॥ ५.४३.५१ ॥
க்ஷத்திரியனே, இவை சந்தங்கள் எனப்படுகின்றன; முற்காலத்தில் அதர்வனும் மகரிஷிகளின் கூட்டமும் அவற்றைப் பாடினர். வேதங்களை ஓதாதவர்களும் சந்தங்களை அறிந்தவர்களே; வேதத்தால் அறியப்பட வேண்டிய தத்துவத்தை அவர்களே உண்மையில் அறிவர்.
5.43.52
छन्दांसि नाम द्विपदां वरिष्ठ ।
स्वच्छन्दयोगेन भवन्ति तत्र।
छन्दोविदस्ते न च तानधीत्य ।
गता न वेदस्य न वेद्यमार्याः ॥ ५.४३.५२ ॥
இருகால் உயிர்களில் சிறந்தவனே, சந்தங்கள் உண்மையில் சுய விருப்பமும் பயிற்சியும் சேர்ந்ததால் தோன்றுகின்றன. சந்தங்களை அறிந்தவர்கள் அவற்றை ஓதிக் கற்றுக்கொண்டவர்கள் அல்ல; ஆரியர்கள் வேதத்தால் அறியப்பட வேண்டிய தத்துவத்தை அடையவில்லை.
5.43.53
न वेदानां वेदिता कश्चिदस्ति ।
कश्चित्त्वेतान्बुद्ध्यते वापि राजन्।
यो वेद वेदान्न स वेद वेद्यं ।
सत्ये स्थितो यस्तु स वेद वेद्यम् ॥ ५.४३.५३ ॥
வேதங்களை அறிந்தவர் எவரும் இல்லை. ஓ அரசே, இவற்றை எவரேனும் உணர்வதும் இல்லை. வேதங்களை அறிபவன் அறியத்தக்கதை அறிவதில்லை; சத்தியத்தில் நிலைத்தவனே அறியத்தக்கதை அறிகிறான்.
5.43.54
न वेदानां वेदिता कश्चिदस्ति ।
वेद्येन वेदं न विदुर्न वेद्यम् ।
यो वेद वेदं स च वेद वेद्यं ।
यो वेद वेद्यं न स वेद सत्यम् ॥ ५.४३.५४ ॥
வேதங்களை அறிந்தவர் எவரும் இல்லை. அறியத்தக்கதனால் வேதம் அறியப்படுவதில்லை, அறியத்தக்கதும் அறியப்படுவதில்லை. வேதத்தை அறிபவன் அறியத்தக்கதை அறிகிறான்; அறியத்தக்கதை அறிபவன் சத்தியத்தை அறிவதில்லை.
5.43.55
यो वेद वेदान्स च वेद वेद्यं ।
न तं विदुर्वेदविदो न वेदाः।
तथापि वेदेन विदन्ति वेदं ।
ये ब्राह्मणा वेदविदो भवन्ति ॥ ५.४३.५५ ॥
வேதங்களை அறிபவனும், அறியத்தக்கதை அறிபவனும் அவனை வேதம் அறிந்தவர்களும் அறியமாட்டார்கள்; வேதங்களும் அவனை அறியா. ஆயினும் வேதம் அறிந்த பிராமணர்கள் வேதத்தினால் வேதத்தை அறிகின்றனர்.
5.43.56
धामांशभागस्य तथा हि वेदा ।
यथा च शाखा हि महीरुहस्य।
संवेदने चैव यथामनन्ति ।
तस्मिन्हि सत्ये परमात्मनोऽर्थे ॥ ५.४३.५६ ॥
அம்சபாகத்தின் இருப்பிடமாகவே வேதங்களும் உள்ளன; பெரிய மரத்தின் கிளைகள் போல. அறிவில் அவ்வாறே கருதப்படுகிறது; அந்தச் சத்தியத்திலேயே, பரமாத்மாவின் பொருளில்.
5.43.57
अभिजानामि ब्राह्मणं व्याख्यातारं विचक्षणम् ।
यश्छिन्नविचिकित्सः स व्याचष्टे सर्वसंशयान् ॥ ५.४३.५७ ॥
விளக்குபவரும் அறிவுள்ளவருமான ஒரு பிராமணரை நான் அறிவேன். யாருடைய ஐயம் நீங்கியதோ, அவரே எல்லா ஐயங்களையும் விளக்குகிறார்.
5.43.58
नास्य पर्येषणं गच्छेत्प्रचीनं नोत दक्षिणम् ।
नार्वाचीनं कुतस्तिर्यङ्गादिशन्तु कथञ्चन ॥ ५.४३.५८ ॥
அவனைத் தேடுவது கிழக்கு நோக்கியோ தெற்கு நோக்கியோ செல்லக்கூடாது. வடக்கு நோக்கியோ, குறுக்குத் திசையிலோ எவ்வாறும் அது வழிகாட்டட்டும்.
5.43.59
तस्य पर्येषणं गच्छेत्प्रत्यर्थिषु कथञ्चन ।
अविचिन्वन्निमं वेदे तपः पश्यति तं प्रभुम् ॥ ५.४३.५९ ॥
அவனைத் தேடுவது எவ்வகையிலும் எதிரிகளிடையே செல்லக்கூடாது. வேதத்தில் இவனைத் தேடாமல், தவம் அந்தப் பிரபுவைக் காண்கிறது.
5.43.60
तूष्णींभूत उपासीत न चेष्टेन्मनसापि च ।
उपावर्तस्व तद्ब्रह्म अन्तरात्मनि विश्रुतम् ॥ ५.४३.६० ॥
மௌனமாக அமர்ந்திருக்க வேண்டும்; மனத்தாலும் எந்தச் செயலும் செய்யக்கூடாது. உள்ளான ஆன்மாவில் புகழ்பெற்ற அந்தப் பிரம்மத்தை நோக்கித் திரும்பு.
5.43.61
मौनान्न स मुनिर्भवति नारण्यवसनान्मुनिः ।
स्वलक्षणं तु यो वेद स मुनिः श्रेष्ठ उच्यते ॥ ५.४३.६१ ॥
மௌனத்தால் ஒருவன் முனி ஆவதில்லை; காட்டில் வசிப்பதாலும் முனி ஆவதில்லை. ஆனால் தன் சுய இயல்பை அறிந்தவனே சிறந்த முனி எனப்படுகிறான்.
5.43.62
सर्वार्थानां व्याकरणाद्वैयाकरण उच्यते ।
तन्मूलतो व्याकरणं व्याकरोतीति तत्तथा ॥ ५.४३.६२ ॥
எல்லாப் பொருள்களையும் விளக்குவதால் ஒருவன் வையாகரணன் எனப்படுகிறான். அதன் மூலத்திலிருந்து இலக்கணத்தை விளக்குகிறான்; அவ்வாறே அது.
5.43.63
प्रत्यक्षदर्शी लोकानां सर्वदर्शी भवेन्नरः ।
सत्ये वै ब्राह्मणस्तिष्ठंस्तद्विद्वान्सर्वविद्भवेत् ॥ ५.४३.६३ ॥
உலகங்களை நேரில் காண்பவன் எல்லாவற்றையும் காண்பவனாக ஆகலாம். சத்தியத்தில் நிலைத்த பிராமணன், அதை அறிந்து, எல்லாம் அறிந்தவனாக ஆகிறான்.
5.43.64
धर्मादिषु स्थितोऽप्येवं क्षत्रिय ब्रह्म पश्यति ।
वेदानां चानुपूर्व्येण एतद्बुद्ध्या ब्रवीमि ते ॥ ५.४३.६४ ॥
தர்மம் முதலியவற்றில் நிலைபெற்ற க்ஷத்திரியனும் இவ்வாறு பிரம்மத்தைக் காண்கிறான். வேதங்களின் வரிசைப்படி, இந்த அறிவினால் உனக்குச் சொல்கிறேன்.