മഹാഭാരതം · അധ്യായം 5.43
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.43.1
कस्यैष मौनः कतरन्नु मौनं ।
प्रब्रूहि विद्वन्निह मौनभावम्।
मौनेन विद्वानुत याति मौनं ।
कथं मुने मौनमिहाचरन्ति ॥ ५.४३.१ ॥
ഇത് ആരുടെ മൗനം? ഏതാണ് യഥാർത്ഥ മൗനം? വിദ്വാനേ, ഇവിടെ മൗനഭാവം വിശദീകരിക്കൂ. മൗനത്താൽ വിദ്വാൻ മൗനത്തെ എങ്ങനെ പ്രാപിക്കുന്നു? ഹേ മുനേ, ഇവിടെ ആളുകൾ മൗനം എങ്ങനെ അനുഷ്ഠിക്കുന്നു?
5.43.2
यतो न वेदा मनसा सहैन-
मनुप्रविशन्ति ततोऽथ मौनम्।
यत्रोत्थितो वेदशब्दस्तथायं ।
स तन्मयत्वेन विभाति राजन् ॥ ५.४३.२ ॥
വേദങ്ങൾ മനസ്സോടെ അവനിൽ പ്രവേശിക്കുന്നില്ല; അതിനാൽ അത് മൗനമാണ്. വേദശബ്ദം ഉയരുന്നിടത്തും ഇത് തന്നെ. രാജാവേ, അവൻ അതിനാൽ നിറഞ്ഞ് പ്രകാശിക്കുന്നു.
5.43.3
ऋचो यजूंषि यो वेद सामवेदं च वेद यः ।
पापानि कुर्वन्पापेन लिप्यते किं न लिप्यते ॥ ५.४३.३ ॥
ഋക്കുകളും യജുസ്സുകളും അറിയുന്നവൻ, സാമവേദവും അറിയുന്നവൻ, പാപം ചെയ്തിട്ടും പാപത്താൽ എന്തുകൊണ്ട് ലിപ്തനാകുന്നില്ല?
5.43.4
नैनं सामान्यृचो वापि न यजूंष्यविचक्षणम् ।
त्रायन्ते कर्मणः पापान्न ते मिथ्या ब्रवीम्यहम् ॥ ५.४३.४ ॥
സാമങ്ങളോ ഋക്കുകളോ യജുസ്സുകളോ അവിവേകിയെ കർമത്തിന്റെ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നില്ല. ഞാൻ വ്യാജം പറയുന്നില്ല.
5.43.5
न च्छन्दांसि वृजिनात्तारयन्ति ।
मायाविनं मायया सर्वमानम्।
नीडं शकुन्ता इव जातपक्षा-
श्छन्दांस्येनं प्रजहत्यन्तकाले ॥ ५.४३.५ ॥
വേദങ്ങൾ വഞ്ചകനെ പാപത്തിൽ നിന്ന് കടത്തുന്നില്ല—മായയാൽ എല്ലാം വളയ്ക്കുന്നവനെ. ചിറക് മുളച്ചാൽ പക്ഷികൾ കൂടു വിടുന്നതുപോലെ, അന്ത്യകാലത്ത് വേദങ്ങൾ അവനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.
5.43.6
न चेद्वेदा वेदविदं त्रातुं शक्ता विचक्षण ।
अथ कस्मात्प्रलापोऽयं ब्राह्मणानां सनातनः ॥ ५.४३.६ ॥
വിചക്ഷണനേ, വേദങ്ങൾ വേദജ്ഞനെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിവില്ലാത്തവയെങ്കിൽ, ബ്രാഹ്മണരുടെ ഈ സനാതനമായ വിലാപം എന്തുകൊണ്ട്?
5.43.7
तस्यैव नामादिविशेषरूपै-
रिदं जगद्भाति महानुभाव ।
निर्दिश्य सम्यक्प्रवदन्ति वेदा-
स्तद्विश्ववैरूप्यमुदाहरन्ति ॥ ५.४३.७ ॥
അവന്റെ നാമാദി വിശേഷരൂപങ്ങളാൽ ഈ ജഗത്ത് പ്രകാശിക്കുന്നു, മഹാനുഭാവാ. വേദങ്ങൾ അവനെത്തന്നെ യഥാവിധി നിർദേശിച്ചു പറയുന്നു; വിശ്വത്തിന്റെ വൈവിധ്യവും അവ തന്നെ വിവരിക്കുന്നു.
5.43.8
तदर्थयुक्तं तप एतदिज्या ।
ताभ्यामसौ पुण्यमुपैति विद्वान्।
पुण्येन पापं विनिहत्य पश्चा-
त्संजायते ज्ञानविदीपितात्मा ॥ ५.४३.८ ॥
അവന്റെ ലക്ഷ്യത്തോടു ചേർന്ന ഈ തപസ്സും യജ്ഞവും ആകുന്നു. ഇവ രണ്ടിനാലും വിദ്വാൻ പുണ്യം നേടുന്നു. പുണ്യത്താൽ പാപം നശിപ്പിച്ച ശേഷം, ജ്ഞാനത്താൽ പ്രകാശിതമായ ആത്മാവോടെ അവൻ ജന്മം കൊള്ളുന്നു.
5.43.9
ज्ञानेन चात्मानमुपैति विद्वा-
नथान्यथा वर्गफलानुकाङ्क्षी।
अस्मिन्कृतं तत्परिगृह्य सर्व-
ममुत्र भुङ्क्ते पुनरेति मार्गम् ॥ ५.४३.९ ॥
വിദ്വാൻ ജ്ഞാനത്താൽ ആത്മാവിനെ പ്രാപിക്കുന്നു; അല്ലാത്തപക്ഷം കർമഫലങ്ങളുടെ സമൂഹങ്ങളെ കാംക്ഷിക്കുന്നവനാകുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ ചെയ്തതെല്ലാം സ്വീകരിച്ച് പരലോകത്തിൽ അനുഭവിക്കുന്നു; പിന്നെയും വഴിയിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു.
5.43.10
अस्मिँल्लोके तपस्तप्तं फलमन्यत्र भुज्यते ।
ब्राह्मणानामिमे लोका वृद्धे तपसि संयताः ॥ ५.४३.१० ॥
ഈ ലോകത്തിൽ ചെയ്ത തപസ്സിന്റെ ഫലം മറ്റൊരിടത്ത് അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നു. ബ്രാഹ്മണരുടെ ഈ ലോകങ്ങൾ പക്വമായ തപസ്സിൽ ബന്ധിതമാണ്.
5.43.11
ब्राह्मणानां तपः स्वृद्धमन्येषां तावदेव तत् ।
एतत्समृद्धमत्यृद्धं तपो भवति केवलम् ॥ ५.४३.११ ॥
ബ്രാഹ്മണരുടെ തപസ്സ് നന്നായി സമൃദ്ധമാണ്; മറ്റുള്ളവരുടേത് അത്രമാത്രം. ഈ സമൃദ്ധമായ തപസ്സ് അത്യധികം സമൃദ്ധമായി കേവലം തപസ്സായി നിലനിൽക്കുന്നു.
5.43.12
कथं समृद्धमप्यृद्धं तपो भवति केवलम् ।
सनत्सुजात तद्ब्रूहि यथा विद्याम तद्वयम् ॥ ५.४३.१२ ॥
സമൃദ്ധമായിട്ടും തപസ്സ് എങ്ങനെ കേവലം തപസ്സായി നിൽക്കുന്നു? സനത്സുജാതാ, അത് പറഞ്ഞാലും; ഞങ്ങൾ അത് അറിയട്ടെ.
5.43.13
निष्कल्मषं तपस्त्वेतत्केवलं परिचक्षते ।
एतत्समृद्धमप्यृद्धं तपो भवति केवलम् ॥ ५.४३.१३ ॥
കളങ്കരഹിതമായ ഈ തപസ്സു തന്നെയാണ് കേവലം തപസ്സെന്ന് പറയപ്പെടുന്നത്. സമൃദ്ധവും വളർന്നതുമായ തപസ്സും ഇതിനാൽ മാത്രം കേവലതപസ്സാകുന്നു.
5.43.14
तपोमूलमिदं सर्वं यन्मां पृच्छसि क्षत्रिय ।
तपसा वेदविद्वांसः परं त्वमृतमाप्नुयुः ॥ ५.४३.१४ ॥
ക്ഷത്രിയാ, നീ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നതെല്ലാം തപസ്സിന്റെ മൂലത്തിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു. തപസ്സിനാൽ വേദജ്ഞരായ പണ്ഡിതന്മാർ പരമമായ അമൃതം നേടുന്നു.
5.43.15
कल्मषं तपसो ब्रूहि श्रुतं निष्कल्मषं तपः ।
सनत्सुजात येनेदं विद्यां गुह्यं सनातनम् ॥ ५.४३.१५ ॥
തപസ്സിലെ കളങ്കം പറയൂ; ശ്രുതമാണ് കളങ്കരഹിത തപസ്സെന്ന് പറയൂ. സനത്സുജാതാ, ഈ രഹസ്യവും സനാതനവുമായ തത്ത്വം ഏതിനാൽ അറിയാമെന്ന് പറയൂ.
5.43.16
क्रोधादयो द्वादश यस्य दोषा-
स्तथा नृशंसानि दश त्रि राजन्।
धर्मादयो द्वादशैते पितॄणां ।
शास्त्रे गुणा ये विदिता द्विजानाम् ॥ ५.४३.१६ ॥
രാജാവേ, ക്രോധം മുതലായ പന്ത്രണ്ട് ദോഷങ്ങളും ക്രൂരകർമ്മങ്ങളും പതിമൂന്നും ഉണ്ട്. ധർമ്മം മുതലായ ഈ പന്ത്രണ്ടും പിതൃക്കളുടെ ഗുണങ്ങളാണ്; ശാസ്ത്രത്തിൽ ദ്വിജർക്ക് അറിയപ്പെട്ടവ.
5.43.17
क्रोधः कामो लोभमोहौ विधित्सा-
ऽकृपाऽसूये मानशोकौ स्पृहा च।
ईर्ष्या जुगुप्सा च मनुष्यदोषा ।
वर्ज्याः सदा द्वादशैते नराणाम् ॥ ५.४३.१७ ॥
ക്രോധം, കാമം, ലോഭം, മോഹം, വിധിത്സ (ദ്രോഹേച്ഛ), അകൃപ, അസൂയ, മാനം, ശോകം, സ്പൃഹ, ഈർഷ്യ, ജുഗുപ്സ — മനുഷ്യരുടെ ഈ പന്ത്രണ്ട് ദോഷങ്ങൾ എപ്പോഴും വർജ്യമാണ്.
5.43.18
एकैकमेते राजेन्द्र मनुष्यान्पर्युपासते ।
लिप्समानोन्तरं तेषां मृगाणामिव लुब्धकः ॥ ५.४३.१८ ॥
രാജേന്ദ്രാ, ഇവ ഓരോന്നായി മനുഷ്യരെ കാത്തിരിക്കുന്നു; അവരിൽ ഒരു വിടവ് കിട്ടാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, വേടൻ മാനുകളെ കാക്കുന്നതുപോലെ.
5.43.19
विकत्थनः स्पृहयालुर्मनस्वी ।
बिभ्रत्कोषं चपलो रोषणश्च।
एतान्पापाः षण्णराः पापधर्मान् ।
प्रकुर्वते नो त्रसन्तः सुदुर्गे ॥ ५.४३.१९ ॥
ആത്മപ്രശംസ ചെയ്യുന്നവനും, അത്യാഗ്രഹിയും, അഹങ്കാരിയും, സമ്പത്ത് വഹിക്കുന്നവനും, ചപലനും, ക്രോധിയുമായ ഈ ആറു പാപികൾ പാപകർമങ്ങൾ ചെയ്ത്, ഭയപ്പെടുത്തി, ഈ അതിദുർഗമ്യമായ കോട്ടയിൽ നമ്മെ വലയ്ക്കുന്നു.
5.43.20
संभोगसंविद्विषमोऽतिमानी ।
दत्तानुतापी कृपणो बलीयान्।
वर्गप्रशंसी वनितासु द्वेष्टा ।
एते परे सप्त नृशंसवर्गाः ॥ ५.४३.२० ॥
ഭോഗത്തിലും ഉടമ്പടിയിലും അന്യായം കാണിക്കുന്നവൻ, അതിമാനി, കൊടുത്തതിൽ പശ്ചാത്തപിക്കുന്നവൻ, ലുബ്ധൻ, ബലവാൻ, സ്വന്തം വർഗത്തെ പുകഴ്ത്തുന്നവൻ, സ്ത്രീകളോട് വിദ്വേഷമുള്ളവൻ — ഇവരാണ് മറ്റ് ഏഴ് ക്രൂരവർഗങ്ങൾ.
5.43.21
धर्मश्च सत्यं च दमस्तपश्च ।
आमात्सर्यं ह्रीस्तितिक्षानसूया।
यज्ञश्च दानं च धृतिः श्रुतं च ।
व्रतानि वै द्वादश ब्राह्मणस्य ॥ ५.४३.२१ ॥
ധർമ്മം, സത്യം, ദമം, തപസ്സ്, മാത്സര്യമില്ലായ്മ, ലജ്ജ, ക്ഷമ, ദോഷദർശനമില്ലായ്മ, യജ്ഞം, ദാനം, ധൃതി, ശ്രുതം — ഇവയാണ് ബ്രാഹ്മണന്റെ പന്ത്രണ്ട് വ്രതങ്ങൾ.
5.43.22
यस्त्वेतेभ्यः प्रभवेद्द्वादशभ्यः ।
सर्वामपीमां पृथिवीं स शिष्यात्।
त्रिभिर्द्वाभ्यामेकतो वार्थितो य-
स्तस्य स्वमस्तीति स वेदितव्यः ॥ ५.४३.२२ ॥
ഈ പന്ത്രണ്ടിനാൽ സ്വാധീനിതനായി ഈ മുഴുവൻ ഭൂമിയെയും ഭരിക്കാൻ കഴിയുന്നവൻ — അവൻ തന്നെ (യോഗ്യൻ). മൂന്നുപേരാലോ രണ്ടുപേരാലോ ഒരാളാലോ യാചിക്കപ്പെട്ടവന്റെ സമ്പത്ത് അവന്റേതാണ് എന്ന് അറിയണം.
5.43.23
दमस्त्यागोऽप्रमादश्च एतेष्वमृतमाहितम् ।
तानि सत्यमुखान्याहुर्ब्राह्मणा ये मनीषिणः ॥ ५.४३.२३ ॥
ദമം, ത്യാഗം, അപ്രമാദം — ഇവയിൽ അമൃതം സ്ഥാപിതമാണ്; ജ്ഞാനികളായ ബ്രാഹ്മണർ അവയെ സത്യം മുഖ്യമായുള്ളവ എന്ന് പറയുന്നു.
5.43.24
दमोऽष्टादशदोषः स्यात्प्रातिकूल्यं कृते भवेत् ।
अनृतं चाभ्यसूया च कामार्थौ च तथा स्पृहा ॥ ५.४३.२४ ॥
ദമത്തിന് പതിനെട്ട് ദോഷങ്ങളുണ്ട്; അവ ഉള്ളിൽ വിപരീതമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു: അസത്യം, അസൂയ, കാമം, അർഥാസക്തി, തൃഷ്ണ.
5.43.25
क्रोधः शोकस्तथा तृष्णा लोभः पैशून्यमेव च ।
मत्सरश्च विहिंसा च परितापस्तथाऽरतिः ॥ ५.४३.२५ ॥
ക്രോധം, ശോകം, തൃഷ്ണ, ലോഭം, പൈശുന്യം, മത്സരം, വിഹിംസ, പരിതാപം, അരതി.
5.43.26
अपस्मारश्चातिवादस्तथा संभावनात्मनि ।
एतैर्विमुक्तो दोषैर्यः स दान्तः सद्भिरुच्यते ॥ ५.४३.२६ ॥
അപസ്മാരം, അതിവാദം, സ്വയം അഹങ്കാരം എന്നീ ദോഷങ്ങളിൽനിന്ന് മുക്തനായവനാണ് സജ്ജനങ്ങളാൽ ദാന്തൻ എന്ന് പറയപ്പെടുന്നത്.
5.43.27
मदोऽष्टादशदोषः स्यात्त्यागो भवति षड्विधः ।
विपर्ययाः स्मृता एते मददोषा उदाहृताः ।
दोषा दमस्य ये प्रोक्तास्तान्दोषान्परिवर्जयेत् ॥ ५.४३.२७ ॥
മദത്തിന് പതിനെട്ട് ദോഷങ്ങളുണ്ട്; ത്യാഗം ആറുവിധം. ഇവ അവയുടെ വിപരീതങ്ങളായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു; മദദോഷങ്ങൾ വിവരിക്കപ്പെട്ടു. ദമത്തിന്റെ ദോഷങ്ങളായി പറഞ്ഞവയെ വർജ്ജിക്കണം.
5.43.28
श्रेयांस्तु षड्विधस्त्यागस्तृतीयो दुष्करो भवेत् ।
तेन दुःखं तरत्येव भिन्नं तस्मिञ्जितं कृते ॥ ५.४३.२८ ॥
ആറുവിധം ത്യാഗം ശ്രേഷ്ഠമാണ്; അവയിൽ മൂന്നാമത്തേത് ചെയ്യാൻ കഠിനമാണ്. അതിനാൽ ദുഃഖം കടക്കുന്നു; അതിൽ ഭേദനം സംഭവിച്ച് കൃതത്തിൽ (ആത്മാവിൽ) ജയം നേടുന്നു.
5.43.29
श्रेयांस्तु षड्विधस्त्यागः श्रियं प्राप्य न हृष्यति ।
इष्टापूर्ते द्वितीयं स्यान्नित्यवैराग्ययोगतः ॥ ५.४३.२९ ॥
ആറുവിധം ത്യാഗം ശ്രേഷ്ഠം: ശ്രീ (സമ്പത്ത്) നേടിയിട്ടും ആനന്ദിക്കാത്തവൻ; ഇഷ്ടപൂർത്തം എന്ന രണ്ടാമത്തേത് ഉണ്ട്; ഇത് നിത്യവൈരാഗ്യയോഗത്താൽ ഉണ്ടാകുന്നു.
5.43.30
कामत्यागश्च राजेन्द्र स तृतीय इति स्मृतः ।
अप्यवाच्यं वदन्त्येतं स तृतीयो गुणः स्मृतः ॥ ५.४३.३० ॥
ഹേ രാജേന്ദ്രാ! കാമത്യാഗം മൂന്നാമത്തേതെന്ന് സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. ഇതിനെ വാക്കിനതീതമെന്നും അവർ പറയുന്നു; അത് മൂന്നാമത്തെ ഗുണമായി കരുതപ്പെടുന്നു.
5.43.31
त्यक्तैर्द्रव्यैर्यद्भवति नोपयुक्तैश्च कामतः ।
न च द्रव्यैस्तद्भवति नोपयुक्तैश्च कामतः ॥ ५.४३.३१ ॥
ത്യജിച്ച ദ്രവ്യങ്ങളാൽ എന്തുണ്ടാകുന്നുവോ, കാമത്താൽ ഉപയോഗിച്ച ദ്രവ്യങ്ങളാലല്ല; ദ്രവ്യങ്ങളാൽ എന്തുണ്ടാകുന്നില്ലയോ, അത് കാമത്താൽ ഉപയോഗിച്ച ദ്രവ്യങ്ങളാലും ഉണ്ടാകുന്നില്ല.
5.43.32
न च कर्मस्वसिद्धेषु दुःखं ते न च न ग्लपेत् ।
सर्वैरेव गुणैर्युक्तो द्रव्यवानपि यो भवेत् ॥ ५.४३.३२ ॥
കർമ്മങ്ങൾ സിദ്ധിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് ദുഃഖമുണ്ടാകരുത്, മനസ്സ് തളരുകയുമരുത്. ധനവാനായിരുന്നാലും അവൻ എല്ലാ ഗുണങ്ങളോടും കൂടിയവനായിരിക്കണം.
5.43.33
अप्रिये च समुत्पन्ने व्यथां जातु न गच्छति ।
इष्टान्पुत्रांश्च दारांश्च न याचेत कदाचन ॥ ५.४३.३३ ॥
അപ്രിയമായത് ഉണ്ടായാലും അവൻ ഒരിക്കലും വേദനയിലാകുന്നില്ല; പ്രിയരായ പുത്രന്മാരെയും ഭാര്യമാരെയും അവൻ ഒരിക്കലും യാചിക്കുന്നില്ല.
5.43.34
अर्हते याचमानाय प्रदेयं तच्छुभं भवेत् ।
अप्रमादी भवेदेतैः स चाप्यष्टगुणो भवेत् ॥ ५.४३.३४ ॥
യോഗ്യനായ യാചകന് അവൻ ചോദിക്കുന്നത് നൽകണം; അത് ശുഭമാകും. ഇവയാൽ അവൻ ജാഗ്രതയുള്ളവനായിരിക്കണം; അവൻ എട്ടു ഗുണങ്ങളുള്ളവനായിത്തീരും.
5.43.35
सत्यं ध्यानं समाधानं चोद्यं वैराग्यमेव च ।
अस्तेयं ब्रह्मचर्यं च तथाऽसंग्रहमेव च ॥ ५.४३.३५ ॥
സത്യം, ധ്യാനം, സമാധാനം, ഉദ്യമം, വൈരാഗ്യം, അസ്തേയം, ബ്രഹ്മചര്യം, അതുപോലെ അസംഗ്രഹവും.
5.43.36
एवं दोषा मदस्योक्तास्तान्दोषान्परिवर्जयेत् ।
तथा त्यागोऽप्रमादश्च स चाप्यष्टगुणो मतः ॥ ५.४३.३६ ॥
ഇങ്ങനെ മദത്തിന്റെ ദോഷങ്ങൾ പറയപ്പെട്ടു; ആ ദോഷങ്ങളെ പൂർണമായി ഉപേക്ഷിക്കണം. അതുപോലെ ത്യാഗവും അപ്രമാദവും; അതും എട്ടു ഗുണങ്ങളുള്ളതായി കരുതപ്പെടുന്നു.
5.43.37
अष्टौ दोषाः प्रमादस्य तान्दोषान्परिवर्जयेत् ।
इन्द्रियेभ्यश्च पञ्चभ्यो मनसश्चैव भारत।
अतीतानागतेभ्यश्च मुक्त्युपेतः सुखी भवेत् ॥ ५.४३.३७ ॥
അപ്രമാദത്തിന്റെ എട്ടു ദോഷങ്ങളുണ്ട്; ആ ദോഷങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കണം—അഞ്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ നിന്നും മനസ്സിൽ നിന്നും, ഹേ ഭാരതാ—കഴിഞ്ഞതും വരാനിരിക്കുന്നതുമായ വിഷയങ്ങളിൽ നിന്നും; മുക്തി പ്രാപിച്ചവൻ സുഖിയായിരിക്കും.
5.43.38
सत्यात्मा भव राजेन्द्र सत्ये लोकाः प्रतिष्ठिताः ।
तांस्तु सत्यमुखानाहुः सत्ये ह्यमृतमाहितम् ॥ ५.४३.३८ ॥
ഹേ രാജേന്ദ്രാ, സത്യാത്മാവായിരിക്കുക; ലോകങ്ങൾ സത്യത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിതമാണ്. അവയെ സത്യമുഖമുള്ളവ എന്ന് വിളിക്കുന്നു; സത്യത്തിൽത്തന്നെയാണ് അമൃതം സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നത്.
5.43.39
निवृत्तेनैव दोषेण तपो व्रतमिहाचरेत् ।
एतद्धातृकृतं वृत्तं सत्यमेव सतां व्रतम् ॥ ५.४३.३९ ॥
ദോഷത്തിൽ നിന്ന് വിരമിച്ചവൻ മാത്രമേ ഇവിടെ തപസ്സും വ്രതവും അനുഷ്ഠിക്കാവൂ. ഈ നടപ്പ് വിധാതാവ് സൃഷ്ടിച്ചതാണ്; സത്യം തന്നെയാണ് സജ്ജനങ്ങളുടെ വ്രതം.
5.43.40
दोषैरेतैर्वियुक्तस्तु गुणैरेतैः समन्वितः ।
एतत्समृद्धमत्यर्थं तपो भवति केवलम् ॥ ५.४३.४० ॥
ഈ ദോഷങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമുക്തനായും ഈ ഗുണങ്ങളോടു കൂടിയവനായും ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഈ തപസ്സ് അത്യന്തം സമൃദ്ധമായി കേവലം പൂർണമാകുന്നു.
5.43.41
यन्मां पृच्छसि राजेन्द्र संक्षेपात्प्रब्रवीमि ते ।
एतत्पापहरं पुण्यं जन्ममृत्युजरापहम् ॥ ५.४३.४१ ॥
ഹേ രാജേന്ദ്രാ, നീ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നത് ഞാൻ നിനക്ക് സംക്ഷേപത്തിൽ പറയാം—ഇത് പാപം നീക്കുന്നതും പുണ്യമുള്ളതും ജനനം, മരണം, വാർധക്യം എന്നിവ അകറ്റുന്നതുമാണ്.
5.43.42
आख्यानप़ञ्चमैर्वेदैर्भूयिष्ठं कथ्यते जनः ।
तथा चान्ये चतुर्वेदास्त्रिधेदाश्च तथा परे ॥ ५.४३.४२ ॥
ആഖ്യാനം അഞ്ചാമതായുള്ള വേദങ്ങളാൽ ജനങ്ങൾ മിക്കപ്പോഴും ഇപ്രകാരം പറയുന്നു. അതുപോലെ മറ്റുചിലർ നാല് വേദങ്ങളും മൂന്ന് വേദങ്ങളും (പറയുന്നു), മറ്റുള്ളവരും.
5.43.43
द्विवेदाश्चैकवेदाश्चाप्यनृचश्च तथा परे ।
तेषां तु कतरः स स्याद्यमहं वेद वै द्विजम् ॥ ५.४३.४३ ॥
രണ്ട് വേദങ്ങളുള്ളവരും ഒരു വേദമുള്ളവരും ഋക്കുകളില്ലാത്ത മറ്റുള്ളവരും (ഉണ്ട്). അവരിൽ ഞാൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്ന ആ ദ്വിജൻ ഏതാണ്?
5.43.44
एकस्य वेस्याज्ञानाद्वेदास्ते बहवः कृताः ।
सत्यस्यैकस्य राजेन्द्र सत्ये कश्चिदवस्थितः ॥ ५.४३.४४ ॥
ഒരു വേദത്തെ അറിയാത്തതുകൊണ്ട് അവ പല വേദങ്ങളായി ആക്കപ്പെട്ടു. ഓ രാജേന്ദ്രാ, ഒരേ സത്യത്തിൽ ആരോ ഒരാൾ മാത്രമേ നിലകൊള്ളുന്നുള്ളൂ.
5.43.45
एवं वेदमविज्ञाय प्राज्ञोऽहमिति मन्यते ।
दानमध्ययनं यज्ञो लोभादेतत्प्रवर्तते ॥ ५.४३.४५ ॥
ഇങ്ങനെ വേദത്തെ അറിയാതെയും ഒരാൾ 'ഞാൻ പ്രാജ്ഞനാണ്' എന്ന് കരുതുന്നു. ദാനം, അധ്യയനം, യജ്ഞം ഇവ ലോഭത്താലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.
5.43.46
सत्यात्प्रच्यवमानानां सङ्कल्पो वितथो भवेत् ।
ततो यज्ञः प्रतायेत सत्यस्यानवधारणात् ॥ ५.४३.४६ ॥
സത്യത്തിൽ നിന്ന് വീഴുന്നവരുടെ സങ്കല്പം വ്യർത്ഥമായി മാറും. അപ്പോൾ സത്യം ദൃഢമായി ധരിക്കാത്തതിനാൽ യജ്ഞം വ്യാപിക്കും.
5.43.47
मनसान्यस्य भवति वाचान्यस्याथ कर्मणा ।
सङ्कल्पसिद्धः पुरुषः सङ्कल्पानधितिष्ठति ॥ ५.४३.४७ ॥
മനസ്സിൽ മറ്റൊന്ന്, വാക്കിൽ മറ്റൊന്ന്, പിന്നെ കർമ്മത്തിൽ വേറൊന്ന്. സങ്കല്പസിദ്ധനായ പുരുഷൻ സങ്കല്പങ്ങളെ അധിഷ്ഠിക്കുന്നു.
5.43.48
अनैभृत्येन चैतस्य दीक्षितव्रतमाचरेत् ।
नामैतद्धातुनिर्वृत्तं सत्यमेव सतां परम् ॥ ५.४३.४८ ॥
വഞ്ചനയില്ലാതെ ഇതിനായി ദീക്ഷിത വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കണം. 'നാമം' എന്ന പദം ധാതുവിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചതാണ്; സജ്ജനങ്ങൾക്ക് സത്യമാണ് പരമം.
5.43.49
ज्ञानं वै नाम प्रत्यक्षं परोक्षं जायते तपः ।
विद्याद्बहु पठन्तं तु द्विजं वै बहुपाठिनम् ॥ ५.४३.४९ ॥
ജ്ഞാനം പ്രത്യക്ഷമായും പരോക്ഷമായും ഉദിക്കുന്നു; തപസ്സും അങ്ങനെ തന്നെ. ഏറെ പഠിക്കുന്ന ദ്വിജനെ കേവലം ബഹുപാഠി എന്നറിയണം.
5.43.50
तस्मात्क्षत्रिय मा मंस्था जल्पितेनैव वै द्विजम् ।
य एव सत्यान्नापैति स ज्ञेयो ब्राह्मणस्त्वया ॥ ५.४३.५० ॥
അതിനാൽ ക്ഷത്രിയാ, വെറും വാക്കുകൊണ്ട് ഒരാളെ ദ്വിജനെന്ന് കരുതരുത്. സത്യത്തിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും വ്യതിചലിക്കാത്തവനെയാണ് നീ ബ്രാഹ്മണനായി അറിയേണ്ടത്.
5.43.51
छन्दांसि नाम क्षत्रिय तान्यथर्वा ।
पुरा जगौ महर्षिसङ्घ एषः
छन्दोविदस्ते य उत नाधीतवेदा ।
न वेदवेद्यस्य विदुर्हि तत्त्वम् ॥ ५.४३.५१ ॥
ക്ഷത്രിയാ, ഇവയെ ഛന്ദസ്സുകൾ എന്നു വിളിക്കുന്നു; പണ്ട് അഥർവാവും മഹർഷിസംഘവും അവ പാടി. വേദങ്ങൾ പഠിക്കാത്തവരും ഛന്ദസ്സ് അറിയുന്നവരാണ്; വേദത്താൽ അറിയേണ്ട തത്ത്വം അവർ തന്നെയാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നത്.
5.43.52
छन्दांसि नाम द्विपदां वरिष्ठ ।
स्वच्छन्दयोगेन भवन्ति तत्र।
छन्दोविदस्ते न च तानधीत्य ।
गता न वेदस्य न वेद्यमार्याः ॥ ५.४३.५२ ॥
ദ്വിപാദങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, ഛന്ദസ്സുകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വേച്ഛയുടെയും അഭ്യാസത്തിന്റെയും യോഗത്താൽ ഉണ്ടാകുന്നു. ഛന്ദസ്സറിയുന്നവർ അവ പഠിച്ചിട്ടല്ല അറിഞ്ഞത്; ആര്യന്മാർ വേദത്താൽ അറിയേണ്ട തത്ത്വം പ്രാപിച്ചില്ല.
5.43.53
न वेदानां वेदिता कश्चिदस्ति ।
कश्चित्त्वेतान्बुद्ध्यते वापि राजन्।
यो वेद वेदान्न स वेद वेद्यं ।
सत्ये स्थितो यस्तु स वेद वेद्यम् ॥ ५.४३.५३ ॥
വേദങ്ങളെ അറിയുന്നവൻ ആരുമില്ല. ഹേ രാജാവേ, ഇവയെ ആരെങ്കിലും ഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ? വേദങ്ങളെ അറിയുന്നവൻ അറിയേണ്ടതിനെ അറിയുന്നില്ല; സത്യത്തിൽ സ്ഥിതനായവനാണ് അറിയേണ്ടതിനെ അറിയുന്നത്.
5.43.54
न वेदानां वेदिता कश्चिदस्ति ।
वेद्येन वेदं न विदुर्न वेद्यम् ।
यो वेद वेदं स च वेद वेद्यं ।
यो वेद वेद्यं न स वेद सत्यम् ॥ ५.४३.५४ ॥
വേദങ്ങളെ അറിയുന്നവൻ ആരുമില്ല. അറിയേണ്ടതിനാൽ വേദം അറിയപ്പെടുന്നില്ല, അറിയേണ്ടതും അറിയപ്പെടുന്നില്ല. വേദത്തെ അറിയുന്നവൻ അറിയേണ്ടതിനെ അറിയുന്നു; അറിയേണ്ടതിനെ അറിയുന്നവൻ സത്യത്തെ അറിയുന്നില്ല.
5.43.55
यो वेद वेदान्स च वेद वेद्यं ।
न तं विदुर्वेदविदो न वेदाः।
तथापि वेदेन विदन्ति वेदं ।
ये ब्राह्मणा वेदविदो भवन्ति ॥ ५.४३.५५ ॥
വേദങ്ങളെ അറിയുന്നവനും അറിയേണ്ടതിനെ അറിയുന്നവനുമായവനെ വേദജ്ഞന്മാരും വേദങ്ങളും അറിയുന്നില്ല. എന്നാലും വേദജ്ഞരായ ബ്രാഹ്മണർ വേദത്താൽ വേദത്തെ അറിയുന്നു.
5.43.56
धामांशभागस्य तथा हि वेदा ।
यथा च शाखा हि महीरुहस्य।
संवेदने चैव यथामनन्ति ।
तस्मिन्हि सत्ये परमात्मनोऽर्थे ॥ ५.४३.५६ ॥
അംശഭാഗത്തിന്റെ ധാമമാണ് വേദങ്ങൾ; വലിയ വൃക്ഷത്തിന്റെ ശാഖകൾ പോലെ. അറിവിലും അങ്ങനെയെന്നു കരുതുന്നു; ആ സത്യത്തിൽത്തന്നെ, പരമാത്മാവിന്റെ കാര്യത്തിൽ.
5.43.57
अभिजानामि ब्राह्मणं व्याख्यातारं विचक्षणम् ।
यश्छिन्नविचिकित्सः स व्याचष्टे सर्वसंशयान् ॥ ५.४३.५७ ॥
വ്യാഖ്യാനിക്കുന്ന, വിവേകിയായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ ഞാൻ അറിയുന്നു. ആരുടെ സംശയം നീങ്ങിയോ, അവൻ തന്നെ എല്ലാ സംശയങ്ങളെയും വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു.
5.43.58
नास्य पर्येषणं गच्छेत्प्रचीनं नोत दक्षिणम् ।
नार्वाचीनं कुतस्तिर्यङ्गादिशन्तु कथञ्चन ॥ ५.४३.५८ ॥
അവനെ അന്വേഷിക്കുന്നത് കിഴക്കോട്ടോ തെക്കോട്ടോ പോകരുത്. വടക്കോട്ടും പോകരുത്; കുറുകെയുള്ള ദിശയിലേക്ക് എങ്ങനെയെങ്കിലും ആരെങ്കിലും വഴി കാണിക്കട്ടെ.
5.43.59
तस्य पर्येषणं गच्छेत्प्रत्यर्थिषु कथञ्चन ।
अविचिन्वन्निमं वेदे तपः पश्यति तं प्रभुम् ॥ ५.४३.५९ ॥
അവനെ അന്വേഷിക്കുന്നത് ഒരു വിധത്തിലും എതിരാളികൾക്കിടയിൽ പോകരുത്. വേദത്തിൽ ഇവനെ അന്വേഷിക്കാതെ, തപസ്സ് ആ പ്രഭുവിനെ കാണുന്നു.
5.43.60
तूष्णींभूत उपासीत न चेष्टेन्मनसापि च ।
उपावर्तस्व तद्ब्रह्म अन्तरात्मनि विश्रुतम् ॥ ५.४३.६० ॥
മൗനിയായി ഇരിക്കണം, മനസ്സുകൊണ്ടുപോലും ഒരു ചേഷ്ടയും ചെയ്യരുത്. അന്തരാത്മാവിൽ പ്രസിദ്ധമായ ആ ബ്രഹ്മത്തിലേക്ക് തിരിയുക.
5.43.61
मौनान्न स मुनिर्भवति नारण्यवसनान्मुनिः ।
स्वलक्षणं तु यो वेद स मुनिः श्रेष्ठ उच्यते ॥ ५.४३.६१ ॥
മൗനംകൊണ്ട് ഒരാൾ മുനിയാകുന്നില്ല, കാട്ടിൽ വസിക്കുന്നതുകൊണ്ടും മുനിയാകുന്നില്ല. എന്നാൽ തന്റെ സ്വലക്ഷണം അറിയുന്നവനാണ് ശ്രേഷ്ഠ മുനി എന്ന് പറയപ്പെടുന്നത്.
5.43.62
सर्वार्थानां व्याकरणाद्वैयाकरण उच्यते ।
तन्मूलतो व्याकरणं व्याकरोतीति तत्तथा ॥ ५.४३.६२ ॥
എല്ലാ അർത്ഥങ്ങളെയും വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതിനാൽ ഒരാൾ വൈയാകരണൻ എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അതിന്റെ മൂലത്തിൽനിന്ന് വ്യാകരണം വിശദീകരിക്കുന്നു; അങ്ങനെതന്നെ അത്.
5.43.63
प्रत्यक्षदर्शी लोकानां सर्वदर्शी भवेन्नरः ।
सत्ये वै ब्राह्मणस्तिष्ठंस्तद्विद्वान्सर्वविद्भवेत् ॥ ५.४३.६३ ॥
ലോകങ്ങളെ പ്രത്യക്ഷത്തിൽ കാണുന്ന മനുഷ്യൻ സർവ്വദർശിയായേക്കാം. സത്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ബ്രാഹ്മണൻ അതറിഞ്ഞ് സർവ്വജ്ഞനാകുന്നു.
5.43.64
धर्मादिषु स्थितोऽप्येवं क्षत्रिय ब्रह्म पश्यति ।
वेदानां चानुपूर्व्येण एतद्बुद्ध्या ब्रवीमि ते ॥ ५.४३.६४ ॥
ധർമ്മാദികളിൽ സ്ഥിതനായ ക്ഷത്രിയനും ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മത്തെ കാണുന്നു. വേദങ്ങളുടെ ക്രമത്തിൽ, ഈ ബുദ്ധിയോടെ ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നു.