Mahābhārata · Adhyāya 5.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.46.1
यत्तच्छुक्रं महञ्ज्योतिर्दीप्यमानं महद्यशः ।
तद्वै देवा उपासते तस्मात्सूर्यो विराजते।
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.१ ॥
Jenes, das rein ist, das große Licht, leuchtend, von großem Ruhm — das verehren die Götter, und darum strahlt die Sonne. Die Yogins schauen jenen seligen, ewigen Herrn.
5.46.2
शुक्राद्ब्रह्म प्रभवति ब्रह्म शुक्रेण वर्धते ।
तच्छुकं ज्योतिषां मध्येऽतप्तं तपति तापनम् ।
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.२ ॥
Aus dem Reinen entsteht Brahman; durch das Reine wächst Brahman. Jenes Reine, selbst nicht erhitzt, brennt inmitten der Lichter und spendet Hitze. Die Yogins schauen jenen seligen, ewigen Herrn.
5.46.3
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.३ ॥
Die Yogins schauen jenen seligen, ewigen Herrn.
5.46.4
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.४ ॥
Die Yogins schauen jenen seligen, ewigen Herrn.
5.46.5
चक्रे रथस्य तिष्ठन्तोऽध्रुवस्याव्ययकर्मणः ।
केतुमन्तं वहन्त्यश्वास्तं दिव्यमजरं दिवि।
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.५ ॥
Auf dem Rad des Wagens des Unbeweglichen von unvergänglichem Wirken stehend, tragen bannergeschmückte Rosse jenen göttlichen, unvergänglichen, der im Himmel ist. Die Yogins schauen jenen seligen, ewigen Herrn.
5.46.6
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.६ ॥
Die Yogins schauen jenen seligen, ewigen Herrn.
5.46.7
द्वादशपूगां सरितं पिबन्तो देवरक्षिताम् ।
मध्वीक्षन्तश्च ते तस्याः संचरन्तीह घोराम् ।
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.७ ॥
Die Yogins, die aus jenem Fluss der zwölf Ströme trinken, der von den Göttern beschützt wird, und seine süßen Wasser betrachten, die hier schrecklich dahinziehen, erblicken den ewigen, gesegneten Herrn.
5.46.8
तदर्धमासं पिबति संचितं भ्रमरो मधु ।
ईशानः सर्वभूतेषु हविर्भूतमकल्पयत्।
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.८ ॥
Die Biene trinkt den über einen halben Monat gesammelten Honig; der Herr Īśāna bestimmte ihn als Opfergabe unter allen Wesen. Die Yogins erblicken jenen ewigen, gesegneten Herrn.
5.46.9
हिरण्यपर्णमश्वत्थमभिपद्य ह्यपक्षकाः ।
ते तत्र पक्षिणो भूत्वा प्रपतन्ति यथादिशम्।
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.९ ॥
Nachdem sie den Feigenbaum mit den goldenen Blättern erreicht haben, werden die Flügellosen dort zu Vögeln und fliegen in jede gewünschte Richtung davon. Die Yogins erblicken jenen ewigen, gesegneten Herrn.
5.46.10
पूर्णात्पूर्णान्युद्धरन्ति पूर्णात्पूर्णानि चक्रिरे ।
हरन्ति पूर्णात्पूर्णानि पूर्णमेवावशिष्यते।
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.१० ॥
Aus dem Vollen ziehen sie das Volle, aus dem Vollen machen sie das Volle, aus dem Vollen nehmen sie das Volle; doch nur das Volle bleibt übrig. Die Yogins erblicken jenen ewigen, gesegneten Herrn.
5.46.11
तस्माद्वै वायुरायातस्तस्मिंश्च प्रयतः सदा ।
तस्मादग्निश्च सोमश्च तस्मिंश्च प्राण आततः ॥ ५.४६.११ ॥
Daraus kam der Wind, und darin ist er stets gezügelt; daraus kamen Feuer und Soma, und darin ist der Atem ausgebreitet.
5.46.12
सर्वमेव ततो विद्यात्तत्तद्वक्तुं न शक्नुमः ।
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.१२ ॥
Dann soll man alles erkennen; jedes einzelne auszusprechen vermögen wir nicht. Die Yogins schauen jenen ewigen, erhabenen Herrn.
5.46.13
अपानं गिरपि प्राणः प्राणं गिरति चन्द्रमाः ।
आदित्यो गिरते चन्द्रमादित्यं गिरते परः ।
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.१३ ॥
Der absteigende Atem verschlingt den aufsteigenden; der Mond verschlingt den Atem, die Sonne verschlingt den Mond, und das Höchste verschlingt die Sonne. Die Yogins schauen jenen ewigen, erhabenen Herrn.
5.46.14
एकं पादं नोत्क्षिपति सलिलाद्धंस उच्चरन् ।
तं चेत्सन्ततमूर्ध्वाय न मृत्युर्नामृतं भवेत्।
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.१४ ॥
Ein Schwan, der sich aus dem Wasser erhebt, hebt nicht einen Fuß; würde er ihn ständig nach oben halten, gäbe es weder Tod noch Unsterblichkeit. Die Yogins schauen jenen ewigen, erhabenen Herrn.
5.46.15
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.१५ ॥
Die Yogins schauen jenen ewigen, erhabenen Herrn.
5.46.16
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.१६ ॥
Die Yogins schauen jenen ewigen, erhabenen Herrn.
5.46.17
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.१७ ॥
Die Yogins schauen jenen ewigen, erhabenen Herrn.
5.46.18
एवंरूपो महात्मा स पावकं पुरुषो गिरन् ।
यो वै तं पुरुषं वेद तस्येहार्थो न रिष्यते।
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.१८ ॥
Diese großseelige Gestalt ist der Puruṣa, der das Feuer verschlingt. Wer jenen Puruṣa erkennt, verliert hier seinen Zweck nicht. Die Yogins schauen jenen ewigen, gesegneten Herrn.
5.46.19
यः सहस्रं सहस्राणां पक्षान्संतत्य संपतेत् ।
मध्यमे मध्य आगच्छेदपिचेत्स्यान्मनोजवः।
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.१९ ॥
Wer tausend mal tausend Flügel ausbreitet und fliegt und bis zur Mitte der Mitte gelangt, auch wenn er so schnell wie der Gedanke ist — die Yogins schauen jenen ewigen, gesegneten Herrn.
5.46.20
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.२० ॥
Die Yogins schauen jenen ewigen, gesegneten Herrn.
5.46.21
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.२१ ॥
Die Yogins schauen jenen ewigen, gesegneten Herrn.
5.46.22
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.२२ ॥
Die Yogins schauen jenen ewigen, gesegneten Herrn.
5.46.23
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.२३ ॥
Die Yogins schauen jenen ewigen, gesegneten Herrn.
5.46.24
योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम् ॥ ५.४६.२४ ॥
Die Yogins schauen jenen ewigen, erhabenen Herrn.
5.46.25
एवं यः सर्वभूतेषु आत्मानमनुपश्यति ।
अन्यत्रान्यत्र युक्तेषु किं स शोचेत्ततः परम् । ॥ ५.४६.२५ ॥
Wer so das Selbst in allen Wesen sieht und in denen, die sich verschiedenen Tätigkeiten widmen, warum sollte der darüber hinaus noch trauern?
5.46.26
यथोदपाने महति सर्वतः संप्लुतोदके ।
एवं सर्वेषु वेदेषु आत्मानमनुजानतः ॥ ५.४६.२६ ॥
Wie in einem großen Brunnen, der von allen Seiten mit Wasser gefüllt ist, so ist es für den, der das Selbst in allen Veden erkennt.
5.46.27
अङ्गुष्ठमात्रः पुरुषो महात्मा ।
न दृश्यतेऽसौ हृदि संनिविष्टः ।
अजश्चरो दिवारात्रमतन्द्रितश्च ।
स तं मत्वा कविरास्ते प्रसन्नः ॥ ५.४६.२७ ॥
Jenes große Selbst, eine Person von der Größe eines Daumens, ist im Herzen verweilend doch nicht zu sehen. Er ist ungeboren, wandelt unermüdlich Tag und Nacht. Wer ihn erkennt, der Weise bleibt heiter.
5.46.28
अहमेव स्मृतो माता पिता पुत्रोऽस्म्यहं पुनः ।
आत्माहमपि सर्वस्य यच्च नास्ति यदस्ति च ॥ ५.४६.२८ ॥
Ich allein werde als Mutter und Vater erinnert; und wieder bin ich der Sohn. Ich bin auch das Selbst von allem, was ist und was nicht ist.
5.46.29
पितामहोऽस्मि स्थविरः पिता पुत्रश्च भारत ।
ममैव यूयमात्मस्था न मे यूयं न वो ह्यहम् ॥ ५.४६.२९ ॥
Ich bin der Großvater, der Älteste, der Vater und auch der Sohn, o Bhārata. Ihr alle wohnt im Selbst, das in mir ist; ihr gehört nicht mir, und ich gehöre nicht euch.
5.46.30
आत्मैव स्थानं मम जन्म चात्मा ।
ओतप्रोतोऽहमजरप्रतिष्ठः।
अजश्चरो दिवारात्रमतन्द्रितोऽहं ।
मां विज्ञाय कविरास्ते प्रसन्नः ॥ ५.४६.३० ॥
Das Selbst ist meine Stätte, und das Selbst ist meine Geburt. Ich bin durchwoben und gegründet im Unvergänglichen. Ungeboren und sich bewegend, bin ich nacht und tag unermüdlich. Den Seher, der mich erkennt, bleibt heiter.
5.46.31
अणोरणीयान्सुमनाः सर्वभूतेषु जाग्रति ।
पितरं सर्वभूतेषु पुष्करे निहितं विदुः ॥ ५.४६.३१ ॥
Feiner als das feinste Atom, gütig und stets wach in allen Wesen. Den Vater, der im Lotos in allen Wesen ruht, das erkennen die Weisen.