Mahābhārata · Adhyāya 5.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.7.1
पुरोहितं ते प्रस्थाप्य नगरं नागसाह्वयम् ।
दूतान्प्रस्थापयामासुः पार्थिवेभ्यस्ततस्ततः ॥ ५.७.१ ॥
Tras enviar a vuestro sacerdote a la ciudad Nāgasāhvaya, enviaron mensajeros a los reyes de acá y de allá.
5.7.2
प्रस्थाप्य दूतानन्यत्र द्वारकां पुरुषर्षभः ।
स्वयं जगाम कौरव्यः कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ॥ ५.७.२ ॥
Tras enviar mensajeros a otra parte, el toro entre los hombres, el descendiente de Kuru, Dhanañjaya, hijo de Kuntī, fue él mismo a Dvārakā.
5.7.3
गते द्वारवतीं कृष्ण बलदेवे च माधवे ।
सह वृष्ण्यन्धकैः सर्वैर्भोजैश्च शतशस्तदा ॥ ५.७.३ ॥
Cuando Kṛṣṇa, Balarāma y el Mādhava se marcharon a Dvāravatī, entonces, junto con todos los Vṛṣṇis, Andhakas y Bhojas, por cientos.
5.7.4
सर्वमागमयामास पाण्डवानां विचेष्टितम् ।
धृतराष्ट्रात्मजो राजा गूढैः प्रणिहितैश्चरैः ॥ ५.७.४ ॥
El rey, hijo de Dhṛtarāṣṭra, hizo averiguar todos los movimientos de los Pāṇḍavas por medio de espías secretos y apostados.
5.7.5
स श्रुत्वा माधवं यान्तं सदश्वैरनिलोपमैः ।
बलेन नातिमहता द्वारकामभ्ययात्पुरीम् ॥ ५.७.५ ॥
Al oír que Mādhava marchaba, se dirigió a la ciudad de Dvārakā con excelentes caballos veloces como el viento, y sin un ejército muy grande.
5.7.6
तमेव दिवसं चापि कौन्तेयः पाण्डुनन्दनः ।
आनन्रतनगरीं रम्यां जगामाशु धनञ्जयः ॥ ५.७.६ ॥
Ese mismo día Dhanañjaya, hijo de Kuntī y de Pāṇḍu, se dirigió rápidamente a la hermosa ciudad de Ānarta.
5.7.7
तौ यात्वा पुरुषव्याघ्रौ द्वारकां कुरुनन्दनौ ।
सुप्तं ददृशतुः कृष्णं शयानं चाभिजग्मतुः ॥ ५.७.७ ॥
Habiendo ido a Dvārakā, aquellos dos tigres entre los hombres, delicias de los Kurus, vieron a Kṛṣṇa dormido y se acercaron a él.
5.7.8
दुर्योधनस्तु प्रथमं वासुदेवमुपाश्रयत् ।
उच्छीर्षतश्च कृष्णस्य निषसाद वरासने ॥ ५.७.८ ॥
Pero Duryodhana primero se acercó a Vāsudeva y se sentó en un excelente asiento a la cabecera de Kṛṣṇa.
5.7.9
ततः किरीटी तस्यानु प्रविवेश महामनाः ।
पश्चार्धे तु स कृष्णस्य प्रह्वोऽतिष्ठत्कृताञ्जलिः ॥ ५.७.९ ॥
Entonces el de gran mente, el coronado (Arjuna), entró detrás de él y, inclinado a los pies de Kṛṣṇa, se quedó de pie con las manos juntas.
5.7.10
प्रतिबुद्धः स वार्ष्णेयो ददर्शाग्रे किरीटिनाम् ।
सिंहासनगतं पश्चात्परिवृत्य च दृष्टवान् ॥ ५.७.१० ॥
Despierto, aquel descendiente de Vṛṣṇi vio a los coronados delante de él, sentados en el trono, y luego, volviéndose, los vio también detrás.
5.7.11
स तयोः स्वागतं कृत्वा यथावत्प्रतिपूज्य तौ ।
तदागमनजं हेतुं पप्रच्छ मधुसूदनः ॥ ५.७.११ ॥
Habiéndoles dado una acogida adecuada y honrado debidamente a ambos, Madhusūdana preguntó el motivo de su venida.
5.7.12
ततो दुर्योधनः कृष्णामुवाच प्रहसन्निव ।
विग्रहेऽस्मिन्भवान्साह्यं मम दातुमिहार्हति ॥ ५.७.१२ ॥
Entonces Duryodhana, casi riendo, dijo a Kṛṣṇa: "En este conflicto, conviene que me ofrezcas aquí tu ayuda."
5.7.13
समं हि भवतः सख्यं मम चैवार्जुनेऽपि च ।
तथा संबन्धकं तुल्यमस्माकं त्वयि माधव ॥ ५.७.१३ ॥
Vuestra amistad es igual hacia mí y hacia Arjuna; igualmente, nuestro parentesco con vos es el mismo, oh Mādhava.
5.7.14
अहं चाभिगतं सन्तो भजन्ते पूर्वसारिणः ।
त्वं च श्रेष्ठतमो लोके सतामद्य जनार्दन । ॥ ५.७.१४ ॥
Yo también he llegado, y los hombres justos se acogen al que llegó primero. Y tú, oh Janārdana, eres hoy el más excelente de los justos en el mundo.
5.7.15
सततं संमतश्चैव सद्वृत्तमनुपालय ॥ ५.७.१५ ॥
Sé siempre honrado, y mantén la buena conducta.
5.7.16
भवानभिगतः पूर्वमत्र मे नास्ति संशयः ।
दृष्टस्तु प्रथमं राजन्मया पार्थो धनञ्जयः ॥ ५.७.१६ ॥
Vos llegasteis antes aquí; de ello no tengo duda. Pero, oh rey, vi primero a Pārtha Dhanañjaya.
5.7.17
तव पूर्वाभिगमनात्पूर्वं चाप्यस्य दर्शनात् ।
साहाय्यमुभयोरेव करिष्यामि सुयोधन ॥ ५.७.१७ ॥
Porque viniste antes, y porque lo vi antes, oh Suyodhana, prestaré ayuda a ambos.
5.7.18
प्रवारणं तु बालानां पूर्वं कार्यमिति श्रुतिः ।
तस्मात्प्रवारणं पूर्वमर्हः पार्थो धनञ्जयः ॥ ५.७.१८ ॥
Pero la tradición dice que la primera elección debe darse a los jóvenes; por eso Pārtha Dhanañjaya merece la primera elección.
5.7.19
मत्संहननतुल्यानां गोपानामर्बुदं महत् ।
नारायणा इति ख्याताः सर्वे संग्रामयोधिनः ॥ ५.७.१९ ॥
Una gran hueste de pastores, iguales a mí en fuerza corporal, un arbuda entero, conocidos como los Nārāyaṇas, todos ellos guerreros en batalla.
5.7.20
ते वा युधि दुराधर्षा भवन्त्वेकस्य सैनिकाः ।
अयुध्यमानः संग्रामे न्यस्तशस्त्रोऽहमेकतः ॥ ५.७.२० ॥
Que sean soldados invencibles en la batalla de un bando; o yo, sin combatir en la guerra, con las armas depuestas, estaré del otro lado.
5.7.21
आभ्यामन्यतरं पार्थ यत्ते हृद्यतरं मतम् ।
तद्वृणीतां भवानग्रे प्रवार्यस्त्वं हि धर्मतः ॥ ५.७.२१ ॥
Oh hijo de Pṛthā, de estos dos elige el que más agrade a tu corazón; según el dharma, tú eres quien debe elegir primero.
5.7.22
एतद्विदित्वा कौन्तेय विचार्य च पुनः पुनः ।
तान्वा वरय साहाय्ये मां साचिव्येऽथवा पुनः ॥ ५.७.२२ ॥
Oh hijo de Kuntī, sabiendo esto y considerándolo una y otra vez, escógelos para la ayuda; o bien escógeme a mí para el consejo.
5.7.23
एवमुक्तस्तु कृष्णेन कुन्तीपुत्रे धनञ्जयः ।
अयुध्यमानं संग्रामे वरयामास केशवम् ॥ ५.७.२३ ॥
Así interpelado por Kṛṣṇa, Dhanañjaya, el hijo de Kuntī, escogió a Keśava, que no combatiría en la batalla.
5.7.24
नारायणममिघ्नं कामाज्जातमजं नृषु ।
सर्वक्षत्रस्य पुरतो देवदानवयोरपि ॥ ५.७.२४ ॥
Nārāyaṇa, el no herido, el no nacido que por deseo nació entre los hombres, ante todos los guerreros e incluso ante dioses y demonios.
5.7.25
दुर्योधनस्तु तत्सैन्यं सर्वमावरयत्तदा ।
सहस्राणां महस्रं तु योधानां प्राप्य भारत ॥ ५.७.२५ ॥
Entonces Duryodhana rodeó a todo aquel ejército, habiendo reunido miles de miles de guerreros, oh Bhārata.
5.7.26
कृष्णं चापहृतं ज्ञात्वा संप्राप परमां मुदम् ।
दुर्योधनस्तु तत्सैन्यं सर्वमादाय पार्थिवः ॥ ५.७.२६ ॥
Al saber que Kṛṣṇa había sido arrebatado, alcanzó la suprema alegría; y el rey Duryodhana tomó consigo todo aquel ejército.
5.7.27
ततोऽभ्ययाद्भीमबलो रौहिणेयं महाबलम् ।
सर्वं चागमने हेतुं स तस्मै संन्यवेदयत्।
प्रत्युवाच ततः शौरिर्धार्तराष्ट्रमिदं वचः ॥ ५.७.२७ ॥
Entonces aquel de fuerza terrible se acercó al poderoso Rauhiṇeya (Balarāma) y le informó de toda la razón de su venida. Luego Śauri (Kṛṣṇa) respondió al hijo de Dhṛtarāṣṭra con estas palabras.
5.7.28
विदितं ते नरव्याघ्र सर्वं भवितुमर्हति ।
यन्मयोक्तं विराटस्य पुरा वैवाहिके तदा ॥ ५.७.२८ ॥
Oh tigre entre los hombres, debes conocer todo lo que dije antes en la boda de Virāṭa.
5.7.29
निगृह्योक्तो हृषीकेशस्त्वदर्थं कुरुनन्दन ।
मया संबन्धकं तुल्यमिति राजन्पुनःपुनः ॥ ५.७.२९ ॥
Oh alegría de los Kuru, por tu causa Hṛṣīkeśa (Kṛṣṇa) fue contenido, y yo le dije una y otra vez: 'Oh rey, el parentesco es igual.'
5.7.30
न च तद्वाक्यमुक्तं वै केशवं प्रत्यपद्यत ।
न चाहमुत्सहे कृष्णं विना स्थातुमपि क्षणम् ॥ ५.७.३० ॥
Pero aquella palabra no fue aceptada por Keśava; y yo no puedo permanecer ni un momento sin Kṛṣṇa.
5.7.31
नाहं सहायः पार्थस्य नापि दुर्योधनस्य वै ।
इति मे निश्चिता बुद्धिर्वासुदेवमवेक्ष्य ह ॥ ५.७.३१ ॥
Yo no soy aliado de Pārtha ni de Duryodhana; considerando a Vāsudeva, esta es mi resolución firme.
5.7.32
जातोऽसि भारते वंशे सर्वपार्थिवपूजिते ।
गच्छ युध्यस्व धर्मेण क्षात्रेण पुरुषर्षभ ॥ ५.७.३२ ॥
Naciste en el linaje de los Bhārata, honrado por todos los reyes. Ve, lucha conforme al dharma y al modo del guerrero, oh toro entre los hombres.
5.7.33
इत्येवमुक्तस्तु तदा परिष्वज्य हलायुधम् ।
कृष्णं चापि महाबाहुमामन्त्र्य भरतर्षभ ॥ ५.७.३३ ॥
Así interpelado entonces, habiendo abrazado a Halāyudha (Balarāma), y despedido también a Kṛṣṇa, el de grandes brazos, oh toro de los Bharatas.
5.7.34
सोऽभ्ययात्कृतवर्माणं धृतराष्ट्रसुतो नृपः ।
कृतवर्मा ददौ तस्य सेनामक्षौहिणीं तदा ॥ ५.७.३४ ॥
Aquel rey, hijo de Dhṛtarāṣṭra, se dirigió a Kṛtavarman, y entonces Kṛtavarman le entregó un ejército de una akṣauhiṇī.
5.7.35
स तेन सर्वसैन्येन भीमेन कुरुनन्दनः ।
वृतः परिययौ हृष्टः सुहृदः संप्रहर्षयन् ॥ ५.७.३५ ॥
Aquel deleite de los Kuru, rodeado por Bhīma con todo el ejército, partió alegre, alegrando mucho a sus amigos.
5.7.36
ततः पीताम्बरधरो जगत्स्रष्टा जनार्दनः ।
गते दुर्योधने कृष्णः किरीटिनमथाब्रवीत् ॥ ५.७.३६ ॥
Entonces Kṛṣṇa Janārdana, vestido de amarillo, creador del mundo, tras marcharse Duryodhana, habló a Arjuna, el portador de la diadema.
5.7.37
अयुध्यमानः कां बृद्धिमास्थायाहं वृतस्त्वया ।
भवान्समर्थस्तान्सर्वान्निहन्तुं नात्र संशयः ।
निहन्तुमहमष्येकः समर्थः पुरुषर्षभः ॥ ५.७.३७ ॥
"Sin pelear, ¿con qué resolución me has elegido? Tú eres capaz de matarlos a todos, no hay duda. Y yo solo también soy capaz de matarlos, oh toro entre los hombres."
5.7.38
भवांस्तु कीर्तिमाँल्लोके तद्यशस्त्वां गमिष्यति ।
यशसां चाहमप्यर्थी तस्मादसि मया वृतः ॥ ५.७.३८ ॥
"Tú eres renombrado en el mundo; esa gloria llegará a ti. Y yo también deseo la gloria; por eso te he elegido."
5.7.39
सारथ्यं तु त्वया कार्यमिति मे मानसं सदा ।
चिररात्रेप्सितं कामं तद्भवान्कर्तुमर्हति ॥ ५.७.३९ ॥
"Que tú hagas de auriga ha sido siempre el deseo de mi mente. Te corresponde cumplir ese deseo que desde hace mucho he anhelado."
5.7.40
उपपन्नमिदं पार्थ यत्स्पर्धसि मया सह ।
सारथ्यं ते करिष्यामि कामः संपद्यतां तव ॥ ५.७.४० ॥
"Es adecuado, Pārtha, que compitas conmigo. Seré tu auriga; que tu deseo se cumpla."
5.7.41
एवं प्रमुदितः पार्थः कुष्णेन सहितस्तदा ।
वृतो दाशार्हप्रवरैः पुनरायाद्युधिष्ठिरम् ॥ ५.७.४१ ॥
Así, complacido, Pārtha, acompañado por Kṛṣṇa y rodeado de los mejores Dāśārhas, regresó de nuevo junto a Yudhiṣṭhira.