Mahābhārata · Adhyāya 5.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.7.1
पुरोहितं ते प्रस्थाप्य नगरं नागसाह्वयम् ।
दूतान्प्रस्थापयामासुः पार्थिवेभ्यस्ततस्ततः ॥ ५.७.१ ॥
Nachdem sie euren Priester in die Stadt Nāgasāhvaya geschickt hatten, sandten sie Boten zu den Königen hier und dort.
5.7.2
प्रस्थाप्य दूतानन्यत्र द्वारकां पुरुषर्षभः ।
स्वयं जगाम कौरव्यः कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ॥ ५.७.२ ॥
Nachdem er Boten anderswohin geschickt hatte, ging der Stier unter den Männern, der Nachkomme Kurus, Dhanañjaya, Sohn der Kuntī, selbst nach Dvārakā.
5.7.3
गते द्वारवतीं कृष्ण बलदेवे च माधवे ।
सह वृष्ण्यन्धकैः सर्वैर्भोजैश्च शतशस्तदा ॥ ५.७.३ ॥
Als Kṛṣṇa und Balarāma und Mādhava nach Dvāravatī gegangen waren, da, zusammen mit allen Vṛṣṇis, Andhakas und Bhojas, zu Hunderten.
5.7.4
सर्वमागमयामास पाण्डवानां विचेष्टितम् ।
धृतराष्ट्रात्मजो राजा गूढैः प्रणिहितैश्चरैः ॥ ५.७.४ ॥
Der König, Sohn des Dhṛtarāṣṭra, ließ alle Bewegungen der Pāṇḍavas durch geheime, eingesetzte Spione erkunden.
5.7.5
स श्रुत्वा माधवं यान्तं सदश्वैरनिलोपमैः ।
बलेन नातिमहता द्वारकामभ्ययात्पुरीम् ॥ ५.७.५ ॥
Als er hörte, dass Mādhava unterwegs sei, zog er mit vortrefflichen, windschnellen Pferden, ohne ein sehr großes Heer, zur Stadt Dvārakā.
5.7.6
तमेव दिवसं चापि कौन्तेयः पाण्डुनन्दनः ।
आनन्रतनगरीं रम्यां जगामाशु धनञ्जयः ॥ ५.७.६ ॥
Noch am selben Tag ging Dhanañjaya, der Sohn der Kuntī und Pāṇḍus Sohn, rasch in die schöne Stadt Ānarta.
5.7.7
तौ यात्वा पुरुषव्याघ्रौ द्वारकां कुरुनन्दनौ ।
सुप्तं ददृशतुः कृष्णं शयानं चाभिजग्मतुः ॥ ५.७.७ ॥
Nachdem sie nach Dvārakā gegangen waren, sahen die beiden Tiger unter den Männern, die Wonnen der Kurus, Kṛṣṇa schlafend liegen und traten zu ihm.
5.7.8
दुर्योधनस्तु प्रथमं वासुदेवमुपाश्रयत् ।
उच्छीर्षतश्च कृष्णस्य निषसाद वरासने ॥ ५.७.८ ॥
Duryodhana aber wandte sich zuerst an Vāsudeva und setzte sich auf einen vortrefflichen Sitz am Kopfende Kṛṣṇas.
5.7.9
ततः किरीटी तस्यानु प्रविवेश महामनाः ।
पश्चार्धे तु स कृष्णस्य प्रह्वोऽतिष्ठत्कृताञ्जलिः ॥ ५.७.९ ॥
Dann trat der großherzige Diademtragende (Arjuna) hinter ihm ein und stand, sich vor Kṛṣṇas Füßen verneigend, mit gefalteten Händen da.
5.7.10
प्रतिबुद्धः स वार्ष्णेयो ददर्शाग्रे किरीटिनाम् ।
सिंहासनगतं पश्चात्परिवृत्य च दृष्टवान् ॥ ५.७.१० ॥
Erwacht sah der Nachkomme der Vṛṣṇi die Diademtragenden vor sich, auf dem Thron sitzend, und als er sich umwandte, sah er sie auch hinter sich.
5.7.11
स तयोः स्वागतं कृत्वा यथावत्प्रतिपूज्य तौ ।
तदागमनजं हेतुं पप्रच्छ मधुसूदनः ॥ ५.७.११ ॥
Nachdem er die beiden angemessen willkommen geheißen und geehrt hatte, fragte Madhusūdana nach dem Grund ihres Kommens.
5.7.12
ततो दुर्योधनः कृष्णामुवाच प्रहसन्निव ।
विग्रहेऽस्मिन्भवान्साह्यं मम दातुमिहार्हति ॥ ५.७.१२ ॥
Da sprach Duryodhana zu Kṛṣṇa, gleichsam lachend: "In diesem Streit gebührt es dir, mir hier deine Hilfe zu geben."
5.7.13
समं हि भवतः सख्यं मम चैवार्जुनेऽपि च ।
तथा संबन्धकं तुल्यमस्माकं त्वयि माधव ॥ ५.७.१३ ॥
Eure Freundschaft gilt mir und Arjuna gleichermaßen; ebenso ist unsere Verwandtschaft mit dir gleich, o Mādhava.
5.7.14
अहं चाभिगतं सन्तो भजन्ते पूर्वसारिणः ।
त्वं च श्रेष्ठतमो लोके सतामद्य जनार्दन । ॥ ५.७.१४ ॥
Auch ich bin gekommen, und die Guten wenden sich an den, der zuerst kam. Und du, o Janārdana, bist heute der vortrefflichste unter den Guten der Welt.
5.7.15
सततं संमतश्चैव सद्वृत्तमनुपालय ॥ ५.७.१५ ॥
Sei stets geehrt und bewahre gutes Verhalten.
5.7.16
भवानभिगतः पूर्वमत्र मे नास्ति संशयः ।
दृष्टस्तु प्रथमं राजन्मया पार्थो धनञ्जयः ॥ ५.७.१६ ॥
Du bist hier früher gekommen, daran zweifle ich nicht. Doch, o König, sah ich zuerst Pārtha Dhanañjaya.
5.7.17
तव पूर्वाभिगमनात्पूर्वं चाप्यस्य दर्शनात् ।
साहाय्यमुभयोरेव करिष्यामि सुयोधन ॥ ५.७.१७ ॥
Weil du früher gekommen bist und weil ich ihn früher gesehen habe, o Suyodhana, will ich euch beiden helfen.
5.7.18
प्रवारणं तु बालानां पूर्वं कार्यमिति श्रुतिः ।
तस्मात्प्रवारणं पूर्वमर्हः पार्थो धनञ्जयः ॥ ५.७.१८ ॥
Doch die Überlieferung lehrt, dass die erste Wahl den Jungen zu geben ist; darum verdient Pārtha Dhanañjaya die erste Wahl.
5.7.19
मत्संहननतुल्यानां गोपानामर्बुदं महत् ।
नारायणा इति ख्याताः सर्वे संग्रामयोधिनः ॥ ५.७.१९ ॥
Ein großes Heer von Hirten, mir an Körperkraft gleich, ein Arbuda an Zahl, bekannt als die Nārāyaṇas, alle kampferprobte Krieger.
5.7.20
ते वा युधि दुराधर्षा भवन्त्वेकस्य सैनिकाः ।
अयुध्यमानः संग्रामे न्यस्तशस्त्रोऽहमेकतः ॥ ५.७.२० ॥
Mögen sie unbesiegbare Krieger auf der einen Seite sein; oder ich, nicht kämpfend in der Schlacht, mit abgelegten Waffen, stehe auf der anderen Seite.
5.7.21
आभ्यामन्यतरं पार्थ यत्ते हृद्यतरं मतम् ।
तद्वृणीतां भवानग्रे प्रवार्यस्त्वं हि धर्मतः ॥ ५.७.२१ ॥
O Sohn der Pṛthā, von diesen beiden wähle, was deinem Herzen am angenehmsten erscheint; nach dem Dharma bist du es, der zuerst wählen soll.
5.7.22
एतद्विदित्वा कौन्तेय विचार्य च पुनः पुनः ।
तान्वा वरय साहाय्ये मां साचिव्येऽथवा पुनः ॥ ५.७.२२ ॥
O Sohn der Kuntī, dies erkennend und immer wieder erwägend, wähle sie zur Hilfe, oder aber wähle mich zur Beratung.
5.7.23
एवमुक्तस्तु कृष्णेन कुन्तीपुत्रे धनञ्जयः ।
अयुध्यमानं संग्रामे वरयामास केशवम् ॥ ५.७.२३ ॥
So angesprochen von Kṛṣṇa, wählte Dhanañjaya, der Sohn der Kuntī, Keśava, der nicht in der Schlacht kämpfen würde.
5.7.24
नारायणममिघ्नं कामाज्जातमजं नृषु ।
सर्वक्षत्रस्य पुरतो देवदानवयोरपि ॥ ५.७.२४ ॥
Nārāyaṇa, der Unverletzbare, der Ungeborene, der aus Willen unter den Menschen geboren wurde, vor allen Kriegern und sogar vor Göttern und Dämonen.
5.7.25
दुर्योधनस्तु तत्सैन्यं सर्वमावरयत्तदा ।
सहस्राणां महस्रं तु योधानां प्राप्य भारत ॥ ५.७.२५ ॥
Da umzingelte Duryodhana jenes ganze Heer, nachdem er Tausende über Tausende Krieger gewonnen hatte, o Bhārata.
5.7.26
कृष्णं चापहृतं ज्ञात्वा संप्राप परमां मुदम् ।
दुर्योधनस्तु तत्सैन्यं सर्वमादाय पार्थिवः ॥ ५.७.२६ ॥
Als er erfuhr, dass Kṛṣṇa entführt worden war, empfand er höchste Freude; und der König Duryodhana nahm das ganze Heer mit sich.
5.7.27
ततोऽभ्ययाद्भीमबलो रौहिणेयं महाबलम् ।
सर्वं चागमने हेतुं स तस्मै संन्यवेदयत्।
प्रत्युवाच ततः शौरिर्धार्तराष्ट्रमिदं वचः ॥ ५.७.२७ ॥
Dann trat jener von schrecklicher Stärke zu dem mächtigen Rauhiṇeya (Balarāma) und berichtete ihm den ganzen Grund seines Kommens. Darauf antwortete Śauri (Kṛṣṇa) dem Sohn des Dhṛtarāṣṭra mit diesen Worten.
5.7.28
विदितं ते नरव्याघ्र सर्वं भवितुमर्हति ।
यन्मयोक्तं विराटस्य पुरा वैवाहिके तदा ॥ ५.७.२८ ॥
O Tiger unter den Menschen, alles, was ich damals bei der Hochzeit Virāṭas sagte, sollte dir bekannt sein.
5.7.29
निगृह्योक्तो हृषीकेशस्त्वदर्थं कुरुनन्दन ।
मया संबन्धकं तुल्यमिति राजन्पुनःपुनः ॥ ५.७.२९ ॥
O Freude der Kuru, deinetwegen wurde Hṛṣīkeśa (Kṛṣṇa) zurückgehalten, und ich sagte immer wieder: 'O König, die Verwandtschaft ist gleich.'
5.7.30
न च तद्वाक्यमुक्तं वै केशवं प्रत्यपद्यत ।
न चाहमुत्सहे कृष्णं विना स्थातुमपि क्षणम् ॥ ५.७.३० ॥
Doch dieses Wort wurde von Keśava nicht angenommen; und ich kann nicht einen Augenblick ohne Kṛṣṇa bleiben.
5.7.31
नाहं सहायः पार्थस्य नापि दुर्योधनस्य वै ।
इति मे निश्चिता बुद्धिर्वासुदेवमवेक्ष्य ह ॥ ५.७.३१ ॥
Ich bin weder Verbündeter Pārthas noch Duryodhanas; nach Betrachtung Vāsudevas ist dies mein fester Entschluss.
5.7.32
जातोऽसि भारते वंशे सर्वपार्थिवपूजिते ।
गच्छ युध्यस्व धर्मेण क्षात्रेण पुरुषर्षभ ॥ ५.७.३२ ॥
Du bist im Geschlecht der Bhārata geboren, das von allen Königen geehrt wird. Geh, kämpfe gerecht nach der Weise des Kriegers, o Stier unter den Menschen.
5.7.33
इत्येवमुक्तस्तु तदा परिष्वज्य हलायुधम् ।
कृष्णं चापि महाबाहुमामन्त्र्य भरतर्षभ ॥ ५.७.३३ ॥
So angesprochen, umarmte er da Halāyudha (Balarāma) und verabschiedete sich auch von Kṛṣṇa, dem Starkarmigen, o Stier der Bharata.
5.7.34
सोऽभ्ययात्कृतवर्माणं धृतराष्ट्रसुतो नृपः ।
कृतवर्मा ददौ तस्य सेनामक्षौहिणीं तदा ॥ ५.७.३४ ॥
Der König, Sohn Dhṛtarāṣṭras, ging zu Kṛtavarman, und dieser gab ihm da eine Akṣauhiṇī-Armee.
5.7.35
स तेन सर्वसैन्येन भीमेन कुरुनन्दनः ।
वृतः परिययौ हृष्टः सुहृदः संप्रहर्षयन् ॥ ५.७.३५ ॥
Dieser Liebling der Kuru, von Bhīma mit dem ganzen Heer umgeben, zog freudig hinaus und erfreute seine Freunde sehr.
5.7.36
ततः पीताम्बरधरो जगत्स्रष्टा जनार्दनः ।
गते दुर्योधने कृष्णः किरीटिनमथाब्रवीत् ॥ ५.७.३६ ॥
Da sprach Kṛṣṇa Janārdana, in gelbe Gewänder gekleidet, der Schöpfer der Welt, nachdem Duryodhana gegangen war, zu Arjuna, dem Diademträger.
5.7.37
अयुध्यमानः कां बृद्धिमास्थायाहं वृतस्त्वया ।
भवान्समर्थस्तान्सर्वान्निहन्तुं नात्र संशयः ।
निहन्तुमहमष्येकः समर्थः पुरुषर्षभः ॥ ५.७.३७ ॥
"Da ich nicht kämpfe, mit welchem Entschluss hast du mich gewählt? Du vermagst sie alle zu töten, daran besteht kein Zweifel. Und ich allein vermag sie zu töten, Stier unter den Menschen."
5.7.38
भवांस्तु कीर्तिमाँल्लोके तद्यशस्त्वां गमिष्यति ।
यशसां चाहमप्यर्थी तस्मादसि मया वृतः ॥ ५.७.३८ ॥
"Du bist berühmt in der Welt; dieser Ruhm wird dir zufallen. Auch ich strebe nach Ruhm; darum habe ich dich erwählt."
5.7.39
सारथ्यं तु त्वया कार्यमिति मे मानसं सदा ।
चिररात्रेप्सितं कामं तद्भवान्कर्तुमर्हति ॥ ५.७.३९ ॥
"Dass du das Wagenlenken übernimmst, war stets der Wunsch meines Herzens. Es geziemt dir, diesen lange gehegten Wunsch zu erfüllen."
5.7.40
उपपन्नमिदं पार्थ यत्स्पर्धसि मया सह ।
सारथ्यं ते करिष्यामि कामः संपद्यतां तव ॥ ५.७.४० ॥
"Es ist angemessen, Pārtha, dass du mit mir wetteiferst. Ich werde dein Wagenlenker sein; möge dein Wunsch sich erfüllen."
5.7.41
एवं प्रमुदितः पार्थः कुष्णेन सहितस्तदा ।
वृतो दाशार्हप्रवरैः पुनरायाद्युधिष्ठिरम् ॥ ५.७.४१ ॥
So erfreut kehrte Pārtha, begleitet von Kṛṣṇa und umgeben von den besten der Dāśārhas, wieder zu Yudhiṣṭhira zurück.