ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 5.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.7.1
पुरोहितं ते प्रस्थाप्य नगरं नागसाह्वयम् ।
दूतान्प्रस्थापयामासुः पार्थिवेभ्यस्ततस्ततः ॥ ५.७.१ ॥
ଆପଣଙ୍କ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ନାଗସାହ୍ୱୟ ନଗରକୁ ପଠାଇ ସେମାନେ ଏଣେତେଣେ ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୂତମାନେ ପଠାଇଲେ।
5.7.2
प्रस्थाप्य दूतानन्यत्र द्वारकां पुरुषर्षभः ।
स्वयं जगाम कौरव्यः कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ॥ ५.७.२ ॥
ଅନ୍ୟତ୍ର ଦୂତମାନଙ୍କୁ ପଠାଇ କୁରୁବଂଶୀୟ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟ ନିଜେ ଦ୍ୱାରକା ଗଲେ।
5.7.3
गते द्वारवतीं कृष्ण बलदेवे च माधवे ।
सह वृष्ण्यन्धकैः सर्वैर्भोजैश्च शतशस्तदा ॥ ५.७.३ ॥
କୃଷ୍ଣ, ବଳଦେବ ଓ ମାଧବ ଦ୍ୱାରବତୀ ଗଲେ, ସେତେବେଳେ ବୃଷ୍ଣି, ଅନ୍ଧକ ଓ ଭୋଜ ସମସ୍ତେ ଶହ ଶହ ଜଣ ସହିତ।
5.7.4
सर्वमागमयामास पाण्डवानां विचेष्टितम् ।
धृतराष्ट्रात्मजो राजा गूढैः प्रणिहितैश्चरैः ॥ ५.७.४ ॥
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାଜା ଗୁପ୍ତ, ନିଯୁକ୍ତ ଚରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଜାଣିଲେ।
5.7.5
स श्रुत्वा माधवं यान्तं सदश्वैरनिलोपमैः ।
बलेन नातिमहता द्वारकामभ्ययात्पुरीम् ॥ ५.७.५ ॥
ମାଧବ ଯାଉଛନ୍ତି ଶୁଣି ସେ ପବନ ପରି ଦ୍ରୁତ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ବହୁତ ବଡ଼ ସେନା ବିନା ଦ୍ୱାରକା ନଗରୀ ଆଡ଼କୁ ଗଲା।
5.7.6
तमेव दिवसं चापि कौन्तेयः पाण्डुनन्दनः ।
आनन्रतनगरीं रम्यां जगामाशु धनञ्जयः ॥ ५.७.६ ॥
ସେହିଦିନ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର କୌନ୍ତେୟ ଧନଞ୍ଜୟ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ସୁନ୍ଦର ଆନର୍ତ ନଗରୀକୁ ଗଲେ।
5.7.7
तौ यात्वा पुरुषव्याघ्रौ द्वारकां कुरुनन्दनौ ।
सुप्तं ददृशतुः कृष्णं शयानं चाभिजग्मतुः ॥ ५.७.७ ॥
ସେହି ଦୁଇ ପୁରୁଷବ୍ୟାଘ୍ର, କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯାଇ, ଶୋଇଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
5.7.8
दुर्योधनस्तु प्रथमं वासुदेवमुपाश्रयत् ।
उच्छीर्षतश्च कृष्णस्य निषसाद वरासने ॥ ५.७.८ ॥
କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ପ୍ରଥମେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ପାଖରେ ଉତ୍ତମ ଆସନରେ ବସିଲେ।
5.7.9
ततः किरीटी तस्यानु प्रविवेश महामनाः ।
पश्चार्धे तु स कृष्णस्य प्रह्वोऽतिष्ठत्कृताञ्जलिः ॥ ५.७.९ ॥
ତା'ପରେ ମହାମନା କିରୀଟୀ (ଅର୍ଜୁନ) ତାଙ୍କ ପଛେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦ ପାଖରେ ନମ୍ରଭାବେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ଠିଆ ହେଲେ।
5.7.10
प्रतिबुद्धः स वार्ष्णेयो ददर्शाग्रे किरीटिनाम् ।
सिंहासनगतं पश्चात्परिवृत्य च दृष्टवान् ॥ ५.७.१० ॥
ଜାଗ୍ରତ ହୋଇ ସେହି ବାର୍ଷ୍ଣେୟ (କୃଷ୍ଣ) ଆଗରେ କିରୀଟୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବାମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ପଛକୁ ଫେରି ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
5.7.11
स तयोः स्वागतं कृत्वा यथावत्प्रतिपूज्य तौ ।
तदागमनजं हेतुं पप्रच्छ मधुसूदनः ॥ ५.७.११ ॥
ସେ ସେହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଯଥୋଚିତ ସ୍ୱାଗତ ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ମଧୁସୂଦନ ସେମାନଙ୍କ ଆଗମନର କାରଣ ପଚାରିଲେ।
5.7.12
ततो दुर्योधनः कृष्णामुवाच प्रहसन्निव ।
विग्रहेऽस्मिन्भवान्साह्यं मम दातुमिहार्हति ॥ ५.७.१२ ॥
ତା'ପରେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଯେମିତି ହସି ହସି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଆପଣ ଏଠାରେ ମୋତେ ସହାୟତା ଦେବା ଉଚିତ।"
5.7.13
समं हि भवतः सख्यं मम चैवार्जुनेऽपि च ।
तथा संबन्धकं तुल्यमस्माकं त्वयि माधव ॥ ५.७.१३ ॥
ଆପଣଙ୍କ ସଖ୍ୟ ମୋ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପ୍ରତି ସମାନ। ସେହିପରି ଆପଣଙ୍କ ସହ ଆମ ସମ୍ବନ୍ଧ ମଧ୍ୟ ସମାନ, ହେ ମାଧବ।
5.7.14
अहं चाभिगतं सन्तो भजन्ते पूर्वसारिणः ।
त्वं च श्रेष्ठतमो लोके सतामद्य जनार्दन । ॥ ५.७.१४ ॥
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆସିଛି; ସଜ୍ଜନମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଆସିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନିଅନ୍ତି। ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଆଜି ଜଗତରେ ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମ।
5.7.15
सततं संमतश्चैव सद्वृत्तमनुपालय ॥ ५.७.१५ ॥
ସର୍ବଦା ସମ୍ମାନିତ ହୁଅ ଏବଂ ସଦାଚାର ପାଳନ କର।
5.7.16
भवानभिगतः पूर्वमत्र मे नास्ति संशयः ।
दृष्टस्तु प्रथमं राजन्मया पार्थो धनञ्जयः ॥ ५.७.१६ ॥
ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଏଥିରେ ମୋର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ହେ ରାଜନ୍, ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ପାର୍ଥ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।
5.7.17
तव पूर्वाभिगमनात्पूर्वं चाप्यस्य दर्शनात् ।
साहाय्यमुभयोरेव करिष्यामि सुयोधन ॥ ५.७.१७ ॥
ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ଆସିଥିବାରୁ ଏବଂ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିବାରୁ, ହେ ସୁଯୋଧନ, ମୁଁ ଉଭୟଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି।
5.7.18
प्रवारणं तु बालानां पूर्वं कार्यमिति श्रुतिः ।
तस्मात्प्रवारणं पूर्वमर्हः पार्थो धनञ्जयः ॥ ५.७.१८ ॥
କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୁତି କହେ ଯେ ବାଳକମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ପସନ୍ଦ ଦେବା ଉଚିତ୍। ତେଣୁ ପ୍ରଥମ ପସନ୍ଦର ଯୋଗ୍ୟ ପାର୍ଥ ଧନଞ୍ଜୟ।
5.7.19
मत्संहननतुल्यानां गोपानामर्बुदं महत् ।
नारायणा इति ख्याताः सर्वे संग्रामयोधिनः ॥ ५.७.१९ ॥
ମୋ ପରି ଶାରୀରିକ ବଳ ଥିବା ଗୋପମାନଙ୍କର ଏକ ମହା ଅର୍ବୁଦ ଅଛି; ସେମାନେ 'ନାରାୟଣ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ଯୋଦ୍ଧା।
5.7.20
ते वा युधि दुराधर्षा भवन्त्वेकस्य सैनिकाः ।
अयुध्यमानः संग्रामे न्यस्तशस्त्रोऽहमेकतः ॥ ५.७.२० ॥
ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜେୟ ସୈନିକ ହୋଇ ଗୋଟିଏ ପକ୍ଷରେ ରହନ୍ତୁ; କିମ୍ବା ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ ନ କରି, ଅସ୍ତ୍ର ରଖି ଅନ୍ୟ ପଟେ ରହିବି।
5.7.21
आभ्यामन्यतरं पार्थ यत्ते हृद्यतरं मतम् ।
तद्वृणीतां भवानग्रे प्रवार्यस्त्वं हि धर्मतः ॥ ५.७.२१ ॥
ହେ ପାର୍ଥ, ଏ ଦୁଇଟିଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହା ତୁମ ହୃଦୟକୁ ଅଧିକ ପସନ୍ଦ, ତାହା ବାଛ; ଧର୍ମାନୁସାରେ ପ୍ରଥମେ ବରଣ କରିବାର ଯୋଗ୍ୟ ତୁମେ।
5.7.22
एतद्विदित्वा कौन्तेय विचार्य च पुनः पुनः ।
तान्वा वरय साहाय्ये मां साचिव्येऽथवा पुनः ॥ ५.७.२२ ॥
ହେ କୌନ୍ତେୟ, ଏହା ଜାଣି ବାରମ୍ବାର ବିଚାର କରି ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ବାଛ; କିମ୍ବା ପରାମର୍ଶ ପାଇଁ ମୋତେ ବାଛ।
5.7.23
एवमुक्तस्तु कृष्णेन कुन्तीपुत्रे धनञ्जयः ।
अयुध्यमानं संग्रामे वरयामास केशवम् ॥ ५.७.२३ ॥
କୃଷ୍ଣ ଏହିପରି କହିବାରୁ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟ ଯୁଦ୍ଧ ନ କରୁଥିବା କେଶବଙ୍କୁ ବରଣ କଲେ।
5.7.24
नारायणममिघ्नं कामाज्जातमजं नृषु ।
सर्वक्षत्रस्य पुरतो देवदानवयोरपि ॥ ५.७.२४ ॥
ନାରାୟଣ — ଅହିଂସିତ, ଇଚ୍ଛାରୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜାତ ଅଜ; ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ଦେବ-ଦାନବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମଧ୍ୟ।
5.7.25
दुर्योधनस्तु तत्सैन्यं सर्वमावरयत्तदा ।
सहस्राणां महस्रं तु योधानां प्राप्य भारत ॥ ५.७.२५ ॥
ସେତେବେଳେ ଦୁର୍ଯୋଧନ ସେହି ସମଗ୍ର ସେନାକୁ ଘେରି ନେଲେ; ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ହଜାର ହଜାର ପାଇ, ହେ ଭାରତ।
5.7.26
कृष्णं चापहृतं ज्ञात्वा संप्राप परमां मुदम् ।
दुर्योधनस्तु तत्सैन्यं सर्वमादाय पार्थिवः ॥ ५.७.२६ ॥
କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅପହୃତ ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି ସେ ପରମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ; ରାଜା ଦୁର୍ଯୋଧନ ସେହି ସମଗ୍ର ସେନା ନେଇଗଲେ।
5.7.27
ततोऽभ्ययाद्भीमबलो रौहिणेयं महाबलम् ।
सर्वं चागमने हेतुं स तस्मै संन्यवेदयत्।
प्रत्युवाच ततः शौरिर्धार्तराष्ट्रमिदं वचः ॥ ५.७.२७ ॥
ତା'ପରେ ଭୀମବଳ ସେହି ମହାବଳ ରୌହିଣେୟଙ୍କ (ବଳରାମଙ୍କ) ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଆସିବାର ସମସ୍ତ କାରଣ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ତା'ପରେ ଶୌରି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
5.7.28
विदितं ते नरव्याघ्र सर्वं भवितुमर्हति ।
यन्मयोक्तं विराटस्य पुरा वैवाहिके तदा ॥ ५.७.२८ ॥
ହେ ନରବ୍ୟାଘ୍ର, ମୁଁ ପୂର୍ବରେ ବିରାଟଙ୍କ ବିବାହ ସମୟରେ ଯାହା କହିଥିଲି ତାହା ସବୁ ତୁମେ ଜାଣିଥିବା ଉଚିତ।
5.7.29
निगृह्योक्तो हृषीकेशस्त्वदर्थं कुरुनन्दन ।
मया संबन्धकं तुल्यमिति राजन्पुनःपुनः ॥ ५.७.२९ ॥
ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, ତୁମ ପାଇଁ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ (କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ) ସଂଯତ କରି ମୁଁ ବାରମ୍ବାର କହିଲି: ହେ ରାଜନ୍, ସମ୍ବନ୍ଧ ସମାନ।
5.7.30
न च तद्वाक्यमुक्तं वै केशवं प्रत्यपद्यत ।
न चाहमुत्सहे कृष्णं विना स्थातुमपि क्षणम् ॥ ५.७.३० ॥
କିନ୍ତୁ ସେ ବାକ୍ୟ କେଶବ ମାନି ନାହାନ୍ତି; ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିନା ମୁଁ କ୍ଷଣମାତ୍ର ରହିବାକୁ ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ।
5.7.31
नाहं सहायः पार्थस्य नापि दुर्योधनस्य वै ।
इति मे निश्चिता बुद्धिर्वासुदेवमवेक्ष्य ह ॥ ५.७.३१ ॥
ମୁଁ ପାର୍ଥଙ୍କ ସହାୟକ ନୁହେଁ, ନା ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ — ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ବିଚାରି ଏହା ମୋର ନିଶ୍ଚିତ ମତ।
5.7.32
जातोऽसि भारते वंशे सर्वपार्थिवपूजिते ।
गच्छ युध्यस्व धर्मेण क्षात्रेण पुरुषर्षभ ॥ ५.७.३२ ॥
ସର୍ବ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଭରତବଂଶରେ ତୁମେ ଜନ୍ମିଛ। ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାଅ; ଧର୍ମାନୁସାରେ କ୍ଷାତ୍ରଧର୍ମରେ ଯୁଦ୍ଧ କର।
5.7.33
इत्येवमुक्तस्तु तदा परिष्वज्य हलायुधम् ।
कृष्णं चापि महाबाहुमामन्त्र्य भरतर्षभ ॥ ५.७.३३ ॥
ଏପରି କୁହାଯିବା ପରେ, ତଦା ସେ ହଳାୟୁଧ (ବଳରାମ)ଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ମହାବାହୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବିଦାୟ ନେଲେ, ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
5.7.34
सोऽभ्ययात्कृतवर्माणं धृतराष्ट्रसुतो नृपः ।
कृतवर्मा ददौ तस्य सेनामक्षौहिणीं तदा ॥ ५.७.३४ ॥
ସେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାଜା, କୃତବର୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ତଦା କୃତବର୍ମା ତାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ଦେଲେ।
5.7.35
स तेन सर्वसैन्येन भीमेन कुरुनन्दनः ।
वृतः परिययौ हृष्टः सुहृदः संप्रहर्षयन् ॥ ५.७.३५ ॥
ସେ କୁରୁନନ୍ଦନ ସେହି ସମସ୍ତ ସେନା ସହିତ, ଭୀମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ହର୍ଷିତ ହୋଇ ଗଲେ; ମିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ କରି।
5.7.36
ततः पीताम्बरधरो जगत्स्रष्टा जनार्दनः ।
गते दुर्योधने कृष्णः किरीटिनमथाब्रवीत् ॥ ५.७.३६ ॥
ତା'ପରେ ପୀତାମ୍ବରଧାରୀ, ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଜନାର୍ଦ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ, ଦୁର୍ଯୋଧନ ଚାଲିଗଲା ପରେ କିରୀଟୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ।
5.7.37
अयुध्यमानः कां बृद्धिमास्थायाहं वृतस्त्वया ।
भवान्समर्थस्तान्सर्वान्निहन्तुं नात्र संशयः ।
निहन्तुमहमष्येकः समर्थः पुरुषर्षभः ॥ ५.७.३७ ॥
"ଯୁଦ୍ଧ ନ କରୁଥିବା ମୋତେ କେଉଁ ବୁଦ୍ଧିରେ ତୁମେ ବରଣ କଲ? ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଧ କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ହେ ପୁରୁଷର୍ଷଭ, ମୁଁ ଏକାକୀ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ବଧ କରିବାରେ ସମର୍ଥ।"
5.7.38
भवांस्तु कीर्तिमाँल्लोके तद्यशस्त्वां गमिष्यति ।
यशसां चाहमप्यर्थी तस्मादसि मया वृतः ॥ ५.७.३८ ॥
"ତୁମେ ଜଗତରେ କୀର୍ତ୍ତିମାନ; ସେହି ଯଶ ତୁମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯଶର ଅଭିଳାଷୀ; ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ବରଣ କରିଛି।"
5.7.39
सारथ्यं तु त्वया कार्यमिति मे मानसं सदा ।
चिररात्रेप्सितं कामं तद्भवान्कर्तुमर्हति ॥ ५.७.३९ ॥
"ତୁମେ ସାରଥ୍ୟ କରିବ ଏହା ମୋ ମନର ସର୍ବଦା ଇଚ୍ଛା ଥିଲା। ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିବା ସେହି କାମନା ତୁମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ଉଚିତ।"
5.7.40
उपपन्नमिदं पार्थ यत्स्पर्धसि मया सह ।
सारथ्यं ते करिष्यामि कामः संपद्यतां तव ॥ ५.७.४० ॥
"ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ ମୋ ସହ ସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କରୁଛ ଏହା ଉଚିତ। ମୁଁ ତୁମର ସାରଥ୍ୟ କରିବି; ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ।"
5.7.41
एवं प्रमुदितः पार्थः कुष्णेन सहितस्तदा ।
वृतो दाशार्हप्रवरैः पुनरायाद्युधिष्ठिरम् ॥ ५.७.४१ ॥
"ଏହିପରି ଆନନ୍ଦିତ ପାର୍ଥ ସେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ, ଦାଶାର୍ହମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ ହୋଇ ପୁନର୍ବାର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ନିକଟକୁ ଫେରିଲେ।"