மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.7.1
पुरोहितं ते प्रस्थाप्य नगरं नागसाह्वयम् ।
दूतान्प्रस्थापयामासुः पार्थिवेभ्यस्ततस्ततः ॥ ५.७.१ ॥
உங்கள் புரோகிதரை நாகசாஹ்வய நகரத்திற்கு அனுப்பிய பின், அவர்கள் அங்கும் இங்கும் அரசர்களிடம் தூதர்களை அனுப்பினர்.
5.7.2
प्रस्थाप्य दूतानन्यत्र द्वारकां पुरुषर्षभः ।
स्वयं जगाम कौरव्यः कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ॥ ५.७.२ ॥
மற்ற இடங்களுக்கு தூதர்களை அனுப்பிவிட்டு, குரு குலத்தவரும் மனிதர்களில் சிறந்தவருமான குந்தியின் மகன் தனஞ்சயன் தாமே துவாரகைக்குச் சென்றார்.
5.7.3
गते द्वारवतीं कृष्ण बलदेवे च माधवे ।
सह वृष्ण्यन्धकैः सर्वैर्भोजैश्च शतशस्तदा ॥ ५.७.३ ॥
கிருஷ்ணரும் பலதேவரும் மாதவரும் துவாரவதிக்குச் சென்றபோது, அப்போது வ்ருஷ்ணிகள், அந்தகர்கள் மற்றும் போஜர்கள் அனைவருடனும், நூற்றுக்கணக்கில்.
5.7.4
सर्वमागमयामास पाण्डवानां विचेष्टितम् ।
धृतराष्ट्रात्मजो राजा गूढैः प्रणिहितैश्चरैः ॥ ५.७.४ ॥
திருதராஷ்டிரனின் மகனாகிய அரசன், ரகசியமாக நியமிக்கப்பட்ட ஒற்றர்கள் மூலம் பாண்டவர்களின் அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் அறியச் செய்தான்.
5.7.5
स श्रुत्वा माधवं यान्तं सदश्वैरनिलोपमैः ।
बलेन नातिमहता द्वारकामभ्ययात्पुरीम् ॥ ५.७.५ ॥
மாதவர் செல்வதை அவன் கேட்டதும், காற்றைப் போன்ற நல்ல குதிரைகளுடன், மிகப் பெரிய படையின்றி, துவாரகை நகரை நோக்கிச் சென்றான்.
5.7.6
तमेव दिवसं चापि कौन्तेयः पाण्डुनन्दनः ।
आनन्रतनगरीं रम्यां जगामाशु धनञ्जयः ॥ ५.७.६ ॥
அதே நாளில் பாண்டுவின் மகனான குந்தேயன் தனஞ்சயனும் விரைவாக அழகிய ஆனர்த நகரத்திற்குச் சென்றான்.
5.7.7
तौ यात्वा पुरुषव्याघ्रौ द्वारकां कुरुनन्दनौ ।
सुप्तं ददृशतुः कृष्णं शयानं चाभिजग्मतुः ॥ ५.७.७ ॥
அந்த இரண்டு மனிதர்களில் புலிகளான குருகுல மகிழ்ச்சிகள் துவாரகைக்குச் சென்று, உறங்கிக்கொண்டிருந்த கிருஷ்ணனைக் கண்டு அவரை அணுகினர்.
5.7.8
दुर्योधनस्तु प्रथमं वासुदेवमुपाश्रयत् ।
उच्छीर्षतश्च कृष्णस्य निषसाद वरासने ॥ ५.७.८ ॥
ஆனால் துரியோதனன் முதலில் வாசுதேவனை அணுகி, கிருஷ்ணனின் தலைமாட்டில் சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தான்.
5.7.9
ततः किरीटी तस्यानु प्रविवेश महामनाः ।
पश्चार्धे तु स कृष्णस्य प्रह्वोऽतिष्ठत्कृताञ्जलिः ॥ ५.७.९ ॥
பின்னர் மகாமனமுள்ள கிரீடி (அர்ஜுனன்) அவனுக்குப் பின் நுழைந்தார்; கிருஷ்ணனின் பாதத்தருகே பணிந்து, கைகூப்பி நின்றார்.
5.7.10
प्रतिबुद्धः स वार्ष्णेयो ददर्शाग्रे किरीटिनाम् ।
सिंहासनगतं पश्चात्परिवृत्य च दृष्टवान् ॥ ५.७.१० ॥
விழித்தெழுந்த அந்த வார்ஷ்ணேயன் (கிருஷ்ணன்) முன்னே கிரீடிகளைக் கண்டார்; சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்தவர்களைக் கண்டு, பின் திரும்பியும் பார்த்தார்.
5.7.11
स तयोः स्वागतं कृत्वा यथावत्प्रतिपूज्य तौ ।
तदागमनजं हेतुं पप्रच्छ मधुसूदनः ॥ ५.७.११ ॥
அவர் அவர்கள் இருவருக்கும் முறையாக வரவேற்பு அளித்து, அவர்களை உரியவாறு கௌரவித்த பின், அவர்களின் வருகைக்கான காரணத்தை மதுசூதனன் கேட்டார்.
5.7.12
ततो दुर्योधनः कृष्णामुवाच प्रहसन्निव ।
विग्रहेऽस्मिन्भवान्साह्यं मम दातुमिहार्हति ॥ ५.७.१२ ॥
பின்னர் துரியோதனன் சிரிப்பவனைப் போல கிருஷ்ணனிடம் கூறினான்: "இந்தப் போரில் நீர் இங்கே எனக்கு உதவி அளிக்கத் தகுதியுடையவர்."
5.7.13
समं हि भवतः सख्यं मम चैवार्जुनेऽपि च ।
तथा संबन्धकं तुल्यमस्माकं त्वयि माधव ॥ ५.७.१३ ॥
உங்கள் நட்பு எனக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் சமமானது. அதேபோல் உங்களுடனான எங்கள் உறவும் சமமானதே, ஓ மாதவா.
5.7.14
अहं चाभिगतं सन्तो भजन्ते पूर्वसारिणः ।
त्वं च श्रेष्ठतमो लोके सतामद्य जनार्दन । ॥ ५.७.१४ ॥
நானும் வந்துள்ளேன்; நல்லோர் முன்னர் வந்தவரையே நாடுவர். ஓ ஜனார்தனா, இன்று உலகில் நல்லோருள் நீரே மிகச் சிறந்தவர்.
5.7.15
सततं संमतश्चैव सद्वृत्तमनुपालय ॥ ५.७.१५ ॥
எப்போதும் மதிக்கப்பட்டு, நல்ல ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடியுங்கள்.
5.7.16
भवानभिगतः पूर्वमत्र मे नास्ति संशयः ।
दृष्टस्तु प्रथमं राजन्मया पार्थो धनञ्जयः ॥ ५.७.१६ ॥
நீர் முன்னர் வந்தது குறித்து எனக்கு ஐயமில்லை. ஆனால் ஓ அரசே, நான் முதலில் பார்த்தது பார்த்தன் தனஞ்சயனையே.
5.7.17
तव पूर्वाभिगमनात्पूर्वं चाप्यस्य दर्शनात् ।
साहाय्यमुभयोरेव करिष्यामि सुयोधन ॥ ५.७.१७ ॥
நீர் முன்னர் வந்ததாலும், அவனை முன்னரே பார்த்ததாலும், ஓ சுயோதனா, இருவருக்கும் நான் உதவுவேன்.
5.7.18
प्रवारणं तु बालानां पूर्वं कार्यमिति श्रुतिः ।
तस्मात्प्रवारणं पूर्वमर्हः पार्थो धनञ्जयः ॥ ५.७.१८ ॥
ஆனால் சிறுவர்களுக்கு முதலில் தேர்வு அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பது மறை. ஆகவே முதல் தேர்வுக்குத் தகுதியானவன் பார்த்தன் தனஞ்சயனே.
5.7.19
मत्संहननतुल्यानां गोपानामर्बुदं महत् ।
नारायणा इति ख्याताः सर्वे संग्रामयोधिनः ॥ ५.७.१९ ॥
என்னைப் போன்ற உடல் வலிமை கொண்ட கோபர்களின் பெரும் அர்புதம் உள்ளது; அவர்கள் 'நாராயணர்கள்' என்று புகழ்பெற்றவர்கள், அனைவரும் போரில் வீரர்கள்.
5.7.20
ते वा युधि दुराधर्षा भवन्त्वेकस्य सैनिकाः ।
अयुध्यमानः संग्रामे न्यस्तशस्त्रोऽहमेकतः ॥ ५.७.२० ॥
அவர்கள் போரில் வெல்ல முடியாத வீரர்களாக ஒருவரின் படையினராக இருக்கட்டும்; அல்லது நான் போரிடாமல், ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்துவிட்டு மறுபக்கத்தில் இருப்பேன்.
5.7.21
आभ्यामन्यतरं पार्थ यत्ते हृद्यतरं मतम् ।
तद्वृणीतां भवानग्रे प्रवार्यस्त्वं हि धर्मतः ॥ ५.७.२१ ॥
பார்த்தா, இவற்றில் எது உன் மனதுக்கு இனிமையானதாகத் தோன்றுகிறதோ, அதை நீ தேர்ந்தெடு; தர்மப்படி முதலில் தேர்வு செய்யத் தகுதியானவன் நீயே.
5.7.22
एतद्विदित्वा कौन्तेय विचार्य च पुनः पुनः ।
तान्वा वरय साहाय्ये मां साचिव्येऽथवा पुनः ॥ ५.७.२२ ॥
குந்தியின் மகனே, இதை அறிந்து மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்ந்து, உதவிக்கு அவர்களைத் தேர்ந்தெடு; அல்லது ஆலோசனைக்கு என்னைத் தேர்ந்தெடு.
5.7.23
एवमुक्तस्तु कृष्णेन कुन्तीपुत्रे धनञ्जयः ।
अयुध्यमानं संग्रामे वरयामास केशवम् ॥ ५.७.२३ ॥
கிருஷ்ணனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, குந்தியின் மகன் தனஞ்சயன், போரிடாத கேசவனைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.
5.7.24
नारायणममिघ्नं कामाज्जातमजं नृषु ।
सर्वक्षत्रस्य पुरतो देवदानवयोरपि ॥ ५.७.२४ ॥
நாராயணனை — பாதிக்கப்படாதவர், விருப்பத்தால் மனிதர்களுக்குள் பிறந்த பிறவியற்றவர்; அனைத்து க்ஷத்திரியர்களுக்கும் முன்னும், தேவர்களும் தானவர்களும் முன்னும்.
5.7.25
दुर्योधनस्तु तत्सैन्यं सर्वमावरयत्तदा ।
सहस्राणां महस्रं तु योधानां प्राप्य भारत ॥ ५.७.२५ ॥
அப்போது துரியோதனன் அந்தப் படை முழுவதையும் சூழ்ந்துகொண்டான்; போர்வீரர்களின் ஆயிரமாயிரம் பேரை அடைந்து, ஓ பாரதா.
5.7.26
कृष्णं चापहृतं ज्ञात्वा संप्राप परमां मुदम् ।
दुर्योधनस्तु तत्सैन्यं सर्वमादाय पार्थिवः ॥ ५.७.२६ ॥
கிருஷ்ணன் கவர்ந்து செல்லப்பட்டான் என்று அறிந்ததும் அவன் பேரின்பம் அடைந்தான்; அரசன் துரியோதனன் அந்தப் படை முழுவதையும் தன்னுடன் கொண்டான்.
5.7.27
ततोऽभ्ययाद्भीमबलो रौहिणेयं महाबलम् ।
सर्वं चागमने हेतुं स तस्मै संन्यवेदयत्।
प्रत्युवाच ततः शौरिर्धार्तराष्ट्रमिदं वचः ॥ ५.७.२७ ॥
பின்னர் பீம பலம் கொண்டவன் மகாபலனான ரௌகிணேயனை அணுகி, வருகைக்குரிய காரணம் அனைத்தையும் அவனுக்கு முழுவதும் தெரிவித்தான். பின் சௌரி, திருதராஷ்டிரன் மகனுக்கு இந்தச் சொற்களைக் கூறினான்.
5.7.28
विदितं ते नरव्याघ्र सर्वं भवितुमर्हति ।
यन्मयोक्तं विराटस्य पुरा वैवाहिके तदा ॥ ५.७.२८ ॥
ஓ நரவியாக்ரா, நான் முன்பு விராடனின் திருமணத்தின் போது சொன்னவை எல்லாம் உனக்குத் தெரிந்திருக்கத் தகும்.
5.7.29
निगृह्योक्तो हृषीकेशस्त्वदर्थं कुरुनन्दन ।
मया संबन्धकं तुल्यमिति राजन्पुनःपुनः ॥ ५.७.२९ ॥
ஓ குருநந்தனா, உனக்காக ஹ்ருஷீகேசன் (கிருஷ்ணன்) தடுக்கப்பட்டு நான் பலமுறை சொன்னேன்: ஓ அரசே, உறவு சமமானது என்று.
5.7.30
न च तद्वाक्यमुक्तं वै केशवं प्रत्यपद्यत ।
न चाहमुत्सहे कृष्णं विना स्थातुमपि क्षणम् ॥ ५.७.३० ॥
ஆனால் அந்தச் சொல் கேசவனை நோக்கி ஏற்கப்படவில்லை; கிருஷ்ணன் இல்லாமல் ஒரு கணமும் இருக்க என்னால் முடியாது.
5.7.31
नाहं सहायः पार्थस्य नापि दुर्योधनस्य वै ।
इति मे निश्चिता बुद्धिर्वासुदेवमवेक्ष्य ह ॥ ५.७.३१ ॥
நான் பார்த்தனுக்கும் உதவியாளன் அல்லேன்; துரியோதனனுக்கும் அல்லேன். வாசுதேவனை நோக்கி இதுவே என் உறுதியான எண்ணம்.
5.7.32
जातोऽसि भारते वंशे सर्वपार्थिवपूजिते ।
गच्छ युध्यस्व धर्मेण क्षात्रेण पुरुषर्षभ ॥ ५.७.३२ ॥
சர்வ அரசர்களாலும் போற்றப்படும் பரத வம்சத்தில் நீ பிறந்தாய். ஆண்களில் சிறந்தவனே, செல்; தர்மப்படி, க்ஷத்திரிய முறையில் போரிடு.
5.7.33
इत्येवमुक्तस्तु तदा परिष्वज्य हलायुधम् ।
कृष्णं चापि महाबाहुमामन्त्र्य भरतर्षभ ॥ ५.७.३३ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், அப்போது அவர் ஹலாயுதனை (பலராமனை) அணைத்துக்கொண்டார்; மகாபாகுவான கிருஷ்ணனிடமும் விடைபெற்றார், பரதர்களில் சிறந்தவனே.
5.7.34
सोऽभ्ययात्कृतवर्माणं धृतराष्ट्रसुतो नृपः ।
कृतवर्मा ददौ तस्य सेनामक्षौहिणीं तदा ॥ ५.७.३४ ॥
அவன், திருதராஷ்டிரனின் மகனான அரசன், கிருதவர்மனிடம் சென்றான்; அப்போது கிருதவர்மன் அவனுக்கு ஓர் அக்ஷௌஹிணி சேனையை அளித்தான்.
5.7.35
स तेन सर्वसैन्येन भीमेन कुरुनन्दनः ।
वृतः परिययौ हृष्टः सुहृदः संप्रहर्षयन् ॥ ५.७.३५ ॥
அவன், குருகுலத்தின் மகிழ்ச்சியானவன், அந்த முழு சேனையுடன், பீமனால் சூழப்பட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டான்; நண்பர்களை மிகவும் மகிழ்வித்தபடி.
5.7.36
ततः पीताम्बरधरो जगत्स्रष्टा जनार्दनः ।
गते दुर्योधने कृष्णः किरीटिनमथाब्रवीत् ॥ ५.७.३६ ॥
பின்னர், மஞ்சள் ஆடை அணிந்த, உலகைப் படைத்த ஜனார்தனன் கிருஷ்ணன், துரியோதனன் சென்றபின், கிரீடியான அர்ஜுனனிடம் பேசினான்.
5.7.37
अयुध्यमानः कां बृद्धिमास्थायाहं वृतस्त्वया ।
भवान्समर्थस्तान्सर्वान्निहन्तुं नात्र संशयः ।
निहन्तुमहमष्येकः समर्थः पुरुषर्षभः ॥ ५.७.३७ ॥
"போர் புரியாத என்னை எந்த எண்ணத்துடன் நீ தேர்ந்தெடுத்தாய்? நீ அவர்கள் அனைவரையும் கொல்ல வல்லவன், இதில் ஐயமில்லை. ஆனாலும், ஹே புருஷ ரிஷபா, நான் ஒருவனாகவே அவர்களைக் கொல்ல வல்லவன்."
5.7.38
भवांस्तु कीर्तिमाँल्लोके तद्यशस्त्वां गमिष्यति ।
यशसां चाहमप्यर्थी तस्मादसि मया वृतः ॥ ५.७.३८ ॥
"நீயோ உலகில் புகழ் பெற்றவன்; அந்தப் புகழ் உன்னை அடையும். நானும் புகழை விரும்புபவன்; அதனால் நான் உன்னைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்."
5.7.39
सारथ्यं तु त्वया कार्यमिति मे मानसं सदा ।
चिररात्रेप्सितं कामं तद्भवान्कर्तुमर्हति ॥ ५.७.३९ ॥
"நீ சாரதியாக இருக்க வேண்டும் என்பது என் மனத்தில் எப்போதும் இருந்தது. நீண்ட காலமாக நான் விரும்பிய அந்த ஆசையை நீ நிறைவேற்றுவது தகும்."
5.7.40
उपपन्नमिदं पार्थ यत्स्पर्धसि मया सह ।
सारथ्यं ते करिष्यामि कामः संपद्यतां तव ॥ ५.७.४० ॥
"ஹே பார்த்தா, நீ என்னுடன் போட்டியிடுவது தகுந்ததே. உனக்கு நான் சாரதியாக இருப்பேன்; உன் விருப்பம் நிறைவேறட்டும்."
5.7.41
एवं प्रमुदितः पार्थः कुष्णेन सहितस्तदा ।
वृतो दाशार्हप्रवरैः पुनरायाद्युधिष्ठिरम् ॥ ५.७.४१ ॥
"இவ்வாறு மகிழ்ச்சியடைந்த பார்த்தன், அப்போது கிருஷ்ணனுடன் சேர்ந்து, தாசார்ஹர்களில் சிறந்தவர்களால் சூழப்பட்டு மீண்டும் யுதிஷ்டிரனிடம் வந்தான்."