മഹാഭാരതം · അധ്യായം 5.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.7.1
पुरोहितं ते प्रस्थाप्य नगरं नागसाह्वयम् ।
दूतान्प्रस्थापयामासुः पार्थिवेभ्यस्ततस्ततः ॥ ५.७.१ ॥
നിങ്ങളുടെ പുരോഹിതനെ നാഗസാഹ്വയ നഗരത്തിലേക്ക് അയച്ച ശേഷം അവർ ഇവിടെയും അവിടെയുമുള്ള രാജാക്കന്മാരുടെ അടുത്തേക്ക് ദൂതന്മാരെ അയച്ചു.
5.7.2
प्रस्थाप्य दूतानन्यत्र द्वारकां पुरुषर्षभः ।
स्वयं जगाम कौरव्यः कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ॥ ५.७.२ ॥
ദൂതന്മാരെ മറ്റിടങ്ങളിലേക്ക് അയച്ച ശേഷം, കുരുവംശജനും മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമായ കുന്തീപുത്രൻ ധനഞ്ജയൻ സ്വയം ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയി.
5.7.3
गते द्वारवतीं कृष्ण बलदेवे च माधवे ।
सह वृष्ण्यन्धकैः सर्वैर्भोजैश्च शतशस्तदा ॥ ५.७.३ ॥
കൃഷ്ണനും ബലദേവനും മാധവനും ദ്വാരവതിയിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, വൃഷ്ണികളും അന്ധകരും ഭോജരും എല്ലാം നൂറുകണക്കിന് അവരോടൊപ്പം.
5.7.4
सर्वमागमयामास पाण्डवानां विचेष्टितम् ।
धृतराष्ट्रात्मजो राजा गूढैः प्रणिहितैश्चरैः ॥ ५.७.४ ॥
ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനായ രാജാവ് രഹസ്യമായി നിയോഗിച്ച ചാരന്മാർ മുഖേന പാണ്ഡവരുടെ എല്ലാ നീക്കങ്ങളും അറിയിച്ചു.
5.7.5
स श्रुत्वा माधवं यान्तं सदश्वैरनिलोपमैः ।
बलेन नातिमहता द्वारकामभ्ययात्पुरीम् ॥ ५.७.५ ॥
മാധവൻ പോകുന്നുവെന്ന് കേട്ട് അവൻ കാറ്റുപോലെ വേഗമുള്ള നല്ല കുതിരകളോടെ, വലിയ സേനയില്ലാതെ ദ്വാരകാപുരിയിലേക്ക് പോയി.
5.7.6
तमेव दिवसं चापि कौन्तेयः पाण्डुनन्दनः ।
आनन्रतनगरीं रम्यां जगामाशु धनञ्जयः ॥ ५.७.६ ॥
അന്നുതന്നെ പാണ്ഡുപുത്രനായ കൗന്തേയൻ ധനഞ്ജയനും വേഗത്തിൽ മനോഹരമായ ആനർത നഗരിയിലേക്ക് പോയി.
5.7.7
तौ यात्वा पुरुषव्याघ्रौ द्वारकां कुरुनन्दनौ ।
सुप्तं ददृशतुः कृष्णं शयानं चाभिजग्मतुः ॥ ५.७.७ ॥
ആ രണ്ടു പുരുഷവ്യാഘ്രന്മാരും, കുരുവംശത്തിന്റെ ആനന്ദങ്ങളും, ദ്വാരകയിലേക്ക് പോയി, ഉറങ്ങിക്കിടന്ന കൃഷ്ണനെ കണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അരികിലെത്തി.
5.7.8
दुर्योधनस्तु प्रथमं वासुदेवमुपाश्रयत् ।
उच्छीर्षतश्च कृष्णस्य निषसाद वरासने ॥ ५.७.८ ॥
എന്നാൽ ദുര്യോധനൻ ആദ്യം വാസുദേവന്റെ അരികിലെത്തി, കൃഷ്ണന്റെ തലയ്ക്കൽ ശ്രേഷ്ഠമായ ആസനത്തിൽ ഇരുന്നു.
5.7.9
ततः किरीटी तस्यानु प्रविवेश महामनाः ।
पश्चार्धे तु स कृष्णस्य प्रह्वोऽतिष्ठत्कृताञ्जलिः ॥ ५.७.९ ॥
പിന്നെ മഹാമനസ്കനായ കിരീടി (അർജുനൻ) അവന്റെ പിന്നാലെ പ്രവേശിച്ചു; കൃഷ്ണന്റെ പാദഭാഗത്ത് വണങ്ങി കൈകൂപ്പി നിന്നു.
5.7.10
प्रतिबुद्धः स वार्ष्णेयो ददर्शाग्रे किरीटिनाम् ।
सिंहासनगतं पश्चात्परिवृत्य च दृष्टवान् ॥ ५.७.१० ॥
ഉണർന്ന ആ വാർഷ്ണേയൻ (കൃഷ്ണൻ) മുന്നിൽ കിരീടികളെ കണ്ടു; സിംഹാസനത്തിലിരുന്നവരെ കണ്ട്, പിന്നെ തിരിഞ്ഞും കണ്ടു.
5.7.11
स तयोः स्वागतं कृत्वा यथावत्प्रतिपूज्य तौ ।
तदागमनजं हेतुं पप्रच्छ मधुसूदनः ॥ ५.७.११ ॥
അദ്ദേഹം അവർ ഇരുവർക്കും യഥോചിതം സ്വാഗതം നൽകി ആദരിച്ച ശേഷം, അവരുടെ വരവിന്റെ കാരണം മധുസൂദനൻ ചോദിച്ചു.
5.7.12
ततो दुर्योधनः कृष्णामुवाच प्रहसन्निव ।
विग्रहेऽस्मिन्भवान्साह्यं मम दातुमिहार्हति ॥ ५.७.१२ ॥
അപ്പോൾ ദുര്യോധനൻ ചിരിക്കുന്നതുപോലെ കൃഷ്ണനോട് പറഞ്ഞു: "ഈ യുദ്ധത്തിൽ അങ്ങ് ഇവിടെ എനിക്ക് സഹായം നൽകാൻ അർഹനാണ്."
5.7.13
समं हि भवतः सख्यं मम चैवार्जुनेऽपि च ।
तथा संबन्धकं तुल्यमस्माकं त्वयि माधव ॥ ५.७.१३ ॥
അങ്ങയുടെ സൗഹൃദം എനിക്കും അർജുനനും ഒരുപോലെയാണ്. അതുപോലെ അങ്ങയോടുള്ള ഞങ്ങളുടെ ബന്ധവും തുല്യമാണ്, ഹേ മാധവാ.
5.7.14
अहं चाभिगतं सन्तो भजन्ते पूर्वसारिणः ।
त्वं च श्रेष्ठतमो लोके सतामद्य जनार्दन । ॥ ५.७.१४ ॥
ഞാനും വന്നിരിക്കുന്നു; സജ്ജനങ്ങൾ മുമ്പേ വന്നവരെ ആശ്രയിക്കുന്നു. ഹേ ജനാർദ്ദനാ, ഇന്ന് ലോകത്തിൽ സജ്ജനങ്ങളിൽ അങ്ങാണ് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠൻ.
5.7.15
सततं संमतश्चैव सद्वृत्तमनुपालय ॥ ५.७.१५ ॥
എപ്പോഴും ആദരിക്കപ്പെട്ടവനായി, സദാചാരം പാലിച്ചുകൊള്ളുക.
5.7.16
भवानभिगतः पूर्वमत्र मे नास्ति संशयः ।
दृष्टस्तु प्रथमं राजन्मया पार्थो धनञ्जयः ॥ ५.७.१६ ॥
അങ്ങ് മുമ്പേ വന്നു എന്നതിൽ എനിക്ക് സംശയമില്ല. പക്ഷേ, ഹേ രാജാവേ, ഞാൻ ആദ്യം കണ്ടത് പാർത്ഥൻ ധനഞ്ജയനെയാണ്.
5.7.17
तव पूर्वाभिगमनात्पूर्वं चाप्यस्य दर्शनात् ।
साहाय्यमुभयोरेव करिष्यामि सुयोधन ॥ ५.७.१७ ॥
അങ്ങ് മുമ്പേ വന്നതിനാലും ഞാൻ അവനെ മുമ്പേ കണ്ടതിനാലും, ഹേ സുയോധനാ, ഇരുവർക്കും ഞാൻ സഹായം ചെയ്യും.
5.7.18
प्रवारणं तु बालानां पूर्वं कार्यमिति श्रुतिः ।
तस्मात्प्रवारणं पूर्वमर्हः पार्थो धनञ्जयः ॥ ५.७.१८ ॥
എന്നാൽ കുട്ടികൾക്ക് ആദ്യം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നൽകണമെന്നാണ് ശ്രുതി. അതിനാൽ ആദ്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് അർഹൻ പാർത്ഥൻ ധനഞ്ജയനാണ്.
5.7.19
मत्संहननतुल्यानां गोपानामर्बुदं महत् ।
नारायणा इति ख्याताः सर्वे संग्रामयोधिनः ॥ ५.७.१९ ॥
എന്നോടു തുല്യമായ ശരീരബലമുള്ള ഗോപന്മാരുടെ മഹത്തായ അർബുദം ഉണ്ട്; അവർ 'നാരായണന്മാർ' എന്ന് പ്രസിദ്ധരാണ്, എല്ലാവരും യുദ്ധവീരന്മാരാണ്.
5.7.20
ते वा युधि दुराधर्षा भवन्त्वेकस्य सैनिकाः ।
अयुध्यमानः संग्रामे न्यस्तशस्त्रोऽहमेकतः ॥ ५.७.२० ॥
അവർ യുദ്ധത്തിൽ പരാജയപ്പെടുത്താനാകാത്ത സൈനികരായി ഒരു പക്ഷത്തിരിക്കട്ടെ; അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ യുദ്ധം ചെയ്യാതെ, ആയുധം വെച്ച് മറുവശത്ത് നിൽക്കാം.
5.7.21
आभ्यामन्यतरं पार्थ यत्ते हृद्यतरं मतम् ।
तद्वृणीतां भवानग्रे प्रवार्यस्त्वं हि धर्मतः ॥ ५.७.२१ ॥
പാർത്ഥാ, ഇവയിൽ ഏതാണ് നിന്റെ ഹൃദയത്തിന് കൂടുതൽ ഇഷ്ടമായത്, അത് തിരഞ്ഞെടുക്കുക; ധർമ്മപ്രകാരം ആദ്യം വരിക്കാൻ നീയാണ് യോഗ്യൻ.
5.7.22
एतद्विदित्वा कौन्तेय विचार्य च पुनः पुनः ।
तान्वा वरय साहाय्ये मां साचिव्येऽथवा पुनः ॥ ५.७.२२ ॥
കൗന്തേയാ, ഇത് അറിഞ്ഞ് വീണ്ടും വീണ്ടും ആലോചിച്ച് സഹായത്തിനായി അവരെ വരിക്കുക; അല്ലെങ്കിൽ മന്ത്രിത്വത്തിനായി എന്നെ വരിക്കുക.
5.7.23
एवमुक्तस्तु कृष्णेन कुन्तीपुत्रे धनञ्जयः ।
अयुध्यमानं संग्रामे वरयामास केशवम् ॥ ५.७.२३ ॥
കൃഷ്ണൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, കുന്തീപുത്രനായ ധനഞ്ജയൻ യുദ്ധം ചെയ്യാത്ത കേശവനെ വരിച്ചു.
5.7.24
नारायणममिघ्नं कामाज्जातमजं नृषु ।
सर्वक्षत्रस्य पुरतो देवदानवयोरपि ॥ ५.७.२४ ॥
നാരായണൻ — ഹിംസിക്കപ്പെടാത്തവൻ, ഇച്ഛയാൽ മനുഷ്യരിൽ ജനിച്ച അജൻ; എല്ലാ ക്ഷത്രിയരുടെയും മുന്നിൽ, ദേവദാനവരുടെ മുന്നിലും.
5.7.25
दुर्योधनस्तु तत्सैन्यं सर्वमावरयत्तदा ।
सहस्राणां महस्रं तु योधानां प्राप्य भारत ॥ ५.७.२५ ॥
അപ്പോൾ ദുര്യോധനൻ ആ സൈന്യം മുഴുവൻ വളഞ്ഞു; യോദ്ധാക്കളുടെ ആയിരമായിരങ്ങളെ നേടി, ഹേ ഭാരത.
5.7.26
कृष्णं चापहृतं ज्ञात्वा संप्राप परमां मुदम् ।
दुर्योधनस्तु तत्सैन्यं सर्वमादाय पार्थिवः ॥ ५.७.२६ ॥
കൃഷ്ണൻ അപഹരിക്കപ്പെട്ടു എന്നറിഞ്ഞ് അവൻ പരമമായ സന്തോഷം നേടി; രാജാവായ ദുര്യോധനൻ ആ സൈന്യം മുഴുവൻ എടുത്തു.
5.7.27
ततोऽभ्ययाद्भीमबलो रौहिणेयं महाबलम् ।
सर्वं चागमने हेतुं स तस्मै संन्यवेदयत्।
प्रत्युवाच ततः शौरिर्धार्तराष्ट्रमिदं वचः ॥ ५.७.२७ ॥
പിന്നെ ഭീമബലനായവൻ മഹാബലനായ രൗഹിണേയനെ (ബലരാമനെ) സമീപിച്ചു, വന്നതിന്റെ കാരണം മുഴുവൻ അവനെ അറിയിച്ചു. പിന്നെ ശൗരി ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
5.7.28
विदितं ते नरव्याघ्र सर्वं भवितुमर्हति ।
यन्मयोक्तं विराटस्य पुरा वैवाहिके तदा ॥ ५.७.२८ ॥
ഹേ നരവ്യാഘ്ര, വിരാടന്റെ വിവാഹവേളയിൽ ഞാൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞതെല്ലാം നിനക്ക് അറിയാമായിരിക്കണം.
5.7.29
निगृह्योक्तो हृषीकेशस्त्वदर्थं कुरुनन्दन ।
मया संबन्धकं तुल्यमिति राजन्पुनःपुनः ॥ ५.७.२९ ॥
ഹേ കുരുനന്ദന, നിനക്കുവേണ്ടി ഹൃഷീകേശനെ (കൃഷ്ണനെ) തടഞ്ഞുനിർത്തി, ഞാൻ പലവട്ടം പറഞ്ഞു: ഹേ രാജാവേ, ബന്ധം തുല്യമാണെന്ന്.
5.7.30
न च तद्वाक्यमुक्तं वै केशवं प्रत्यपद्यत ।
न चाहमुत्सहे कृष्णं विना स्थातुमपि क्षणम् ॥ ५.७.३० ॥
പക്ഷേ ആ വാക്ക് കേശവൻ സ്വീകരിച്ചില്ല; കൃഷ്ണനില്ലാതെ ഒരു നിമിഷംപോലും നിൽക്കാൻ എനിക്കാവില്ല.
5.7.31
नाहं सहायः पार्थस्य नापि दुर्योधनस्य वै ।
इति मे निश्चिता बुद्धिर्वासुदेवमवेक्ष्य ह ॥ ५.७.३१ ॥
ഞാൻ പാർത്ഥന്റെ സഹായിയുമല്ല, ദുര്യോധനന്റെ സഹായിയുമല്ല. വാസുദേവനെ നോക്കി ഇതാണ് എന്റെ ഉറച്ച തീരുമാനം.
5.7.32
जातोऽसि भारते वंशे सर्वपार्थिवपूजिते ।
गच्छ युध्यस्व धर्मेण क्षात्रेण पुरुषर्षभ ॥ ५.७.३२ ॥
സർവരാജാക്കന്മാരാലും പൂജിതമായ ഭരതവംശത്തിൽ നീ ജനിച്ചിരിക്കുന്നു. പുരുഷശ്രേഷ്ഠാ, പോകൂ; ധർമ്മപ്രകാരം ക്ഷത്രിയധർമ്മത്തോടെ യുദ്ധം ചെയ്യൂ.
5.7.33
इत्येवमुक्तस्तु तदा परिष्वज्य हलायुधम् ।
कृष्णं चापि महाबाहुमामन्त्र्य भरतर्षभ ॥ ५.७.३३ ॥
ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ, അപ്പോൾ ഹലായുധനെ (ബലരാമനെ) ആലിംഗനം ചെയ്ത്, മഹാബാഹുവായ കൃഷ്ണനോടും യാത്ര ചോദിച്ചു, ഭരതശ്രേഷ്ഠാ.
5.7.34
सोऽभ्ययात्कृतवर्माणं धृतराष्ट्रसुतो नृपः ।
कृतवर्मा ददौ तस्य सेनामक्षौहिणीं तदा ॥ ५.७.३४ ॥
അവൻ, ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനായ രാജാവ്, കൃതവർമ്മാവിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു; അപ്പോൾ കൃതവർമ്മാവ് അവന് ഒരു അക്ഷൗഹിണി സേനയെ നൽകി.
5.7.35
स तेन सर्वसैन्येन भीमेन कुरुनन्दनः ।
वृतः परिययौ हृष्टः सुहृदः संप्रहर्षयन् ॥ ५.७.३५ ॥
ആ കുരുനന്ദനൻ ആ സർവ്വസേനയോടും, ഭീമനാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, സന്തോഷത്തോടെ പുറപ്പെട്ടു; സുഹൃത്തുക്കളെ ഏറെ സന്തോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്.
5.7.36
ततः पीताम्बरधरो जगत्स्रष्टा जनार्दनः ।
गते दुर्योधने कृष्णः किरीटिनमथाब्रवीत् ॥ ५.७.३६ ॥
അപ്പോൾ പീതാംബരധാരിയായ, ലോകസ്രഷ്ടാവായ ജനാർദ്ദനൻ കൃഷ്ണൻ, ദുര്യോധനൻ പോയശേഷം കിരീടിയായ അർജ്ജുനനോട് പറഞ്ഞു.
5.7.37
अयुध्यमानः कां बृद्धिमास्थायाहं वृतस्त्वया ।
भवान्समर्थस्तान्सर्वान्निहन्तुं नात्र संशयः ।
निहन्तुमहमष्येकः समर्थः पुरुषर्षभः ॥ ५.७.३७ ॥
"യുദ്ധം ചെയ്യാത്ത എന്നെ ഏത് ബുദ്ധിയോടെയാണ് നീ തിരഞ്ഞെടുത്തത്? അവരെയെല്ലാം കൊല്ലാൻ നീ സമർത്ഥനാണ്, ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഹേ പുരുഷർഷഭാ, ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കും അവരെ കൊല്ലാൻ സമർത്ഥനാണ്."
5.7.38
भवांस्तु कीर्तिमाँल्लोके तद्यशस्त्वां गमिष्यति ।
यशसां चाहमप्यर्थी तस्मादसि मया वृतः ॥ ५.७.३८ ॥
"നീ ലോകത്തിൽ കീർത്തിമാനാണ്; ആ യശസ്സ് നിന്നെ പ്രാപിക്കും. ഞാനും യശസ്സ് ആഗ്രഹിക്കുന്നവനാണ്; അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ വരിച്ചു."
5.7.39
सारथ्यं तु त्वया कार्यमिति मे मानसं सदा ।
चिररात्रेप्सितं कामं तद्भवान्कर्तुमर्हति ॥ ५.७.३९ ॥
"നീ സാരഥ്യം ചെയ്യണമെന്നത് എന്റെ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. ദീർഘകാലമായി ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ച ആ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റുന്നത് നിനക്കു യോഗ്യമാണ്."
5.7.40
उपपन्नमिदं पार्थ यत्स्पर्धसि मया सह ।
सारथ्यं ते करिष्यामि कामः संपद्यतां तव ॥ ५.७.४० ॥
"ഹേ പാർത്ഥാ, നീ എന്നോടു മത്സരിക്കുന്നത് ഉചിതമാണ്. നിനക്കു ഞാൻ സാരഥ്യം ചെയ്യാം; നിന്റെ ആഗ്രഹം സഫലമാകട്ടെ."
5.7.41
एवं प्रमुदितः पार्थः कुष्णेन सहितस्तदा ।
वृतो दाशार्हप्रवरैः पुनरायाद्युधिष्ठिरम् ॥ ५.७.४१ ॥
"ഇങ്ങനെ സന്തോഷിച്ച പാർത്ഥൻ അപ്പോൾ കൃഷ്ണനോടൊപ്പം, ദാശാർഹരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് വീണ്ടും യുധിഷ്ഠിരന്റെ അടുത്തേക്ക് മടങ്ങി."