مهابهاراتا · أدهيايا 5.96
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.96.1
तस्मिन्नभिहिते वाक्ये केशवेन महात्मना ।
स्तिमिता हृष्टरोमाण आसन्सर्वे सभासदः ॥ ५.९६.१ ॥
وحين نطق كيشافا العظيم بهذه الكلمات، سكن جميع أعضاء المجلس لا يتحركون، وقد قام شعر أبدانهم.
5.96.2
कस्स्विदुत्तरमेतेषां वक्तुमुत्सहते पुमान् ।
इति सर्वे मनोभिस्ते चिन्तयन्ति स्म पार्थिवाः ॥ ५.९६.२ ॥
«من ذا الذي يجرؤ على الرد عليهم؟» هكذا فكّر الملوك جميعًا في أنفسهم.
5.96.3
तथा तेषु च सर्वेषु तूष्णींभूतेषु राजसु ।
जामदग्न्य इदं वाक्यमब्रवीत्कुरुसंसदि ॥ ५.९६.३ ॥
وحين صمت الملوك جميعًا، قال جامدغنيا (باراشوراما) هذه الكلمات في مجلس الكورو.
5.96.4
इमां मे सोपमां वाचं श्रृणु सत्यामशङ्कितः ।
तां श्रुत्वा श्रेय आदत्स्व यदि साध्विति मन्यसे ॥ ५.९६.४ ॥
اسمع بلا شك كلامي الصادق هذا مع مثاله؛ فإن سمعته فرأيت فيه الخير فخذ منه الصلاح.
5.96.5
राजा दम्भोद्भवो नाम सार्वभौमः पुराऽभवत् ।
अखिलां बुभुजे सर्वां पृथिवीमिति नः श्रुतम् ॥ ५.९६.५ ॥
كان فيما مضى ملك عام للأرض اسمه دامبهوداباوا؛ وقد سمعنا أنه حكم الأرض كلها.
5.96.6
स स्म नित्यं निशापाये प्रातरुत्थाय वीर्यवान् ।
ब्राह्मणान्क्षत्रियान्वैश्यान्पृच्छन्नास्ते महारथः ॥ ५.९६.६ ॥
كان ذلك البطل العظيم الراكب في المركبة يقوم كل يوم عند انقضاء الليل مع الفجر، فيظل يسأل البراهمة والكشاتريا والفايشيا.
5.96.7
अस्ति कश्चिद्विशिष्टो वा मद्विधो वा भवेद्युधि ।
शूद्रो वैश्यः क्षत्रियो वा ब्राह्मणो वाऽपि शस्त्रभृत् ॥ ५.९६.७ ॥
هل يوجد في القتال من هو أفضل مني أو مثلي، سواء كان شودرا أو فايشيا أو كشاتريا أو حتى برهميا حاملا للسلاح؟
5.96.8
इति ब्रुवन्नन्वचरत्स राजा पृथिवीमिमाम् ।
दर्पेण महता मत्तः कञ्चिदन्यमचिन्तयन् ॥ ५.९६.८ ॥
وهكذا كان الملك يتجول في هذه الأرض قائلا ذلك، مخمورا بكبر عظيم، غير مفكر في أحد آخر.
5.96.9
तं च वैद्या अकृपणा ब्राह्मणाः सर्वतोऽभयाः ।
प्रत्यषेधन्त राजानं श्लाघमानं पुनः पुनः ॥ ५.९६.९ ॥
فمنعه البراهمة العلماء، الذين لا يخافون ولا يذلون، والآمنون من كل جانب، مرة بعد مرة، ذلك الملك الذي كان يتفاخر بنفسه.
5.96.10
निषिध्यमानोऽप्यसकृत्पृच्छत्येव स वै द्विजान् ।
अतिमानं श्रिया मत्तं तमूचुर्ब्राह्मणास्तदा ॥ ५.९६.१० ॥
ومع أنه منع مرارا، ظل يسأل ذوي الولادة الثانية. عندها قال له البراهمة، ذلك الملك المخمور بالثروة والكبر المفرط.
5.96.11
तपस्विनो महात्मानो वेदप्रत्ययदर्शिनः ।
उदीर्यमाणं राजानं क्रोधदीप्ता द्विजातयः ॥ ५.९६.११ ॥
اشتعل غضبا الزهاد، العظماء النفوس، الرائون لحقيقة الفيدا، ذوو الولادة الثانية، وهو الملك يتكلم.
5.96.12
अनेकजयिनौ शङ्ख्ये यौ वै पुरुषसत्तमौ ।
तयोस्त्वं न समो राजन्भवितासि कदाचन ॥ ५.९६.१२ ॥
ذانك الاثنان، المنتصران في القتال مرات كثيرة، أفضل الرجال، أيها الملك، لن تكون مثلهما أبدا.
5.96.13
एवमुक्तः स राजा तु पुनः पप्रच्छ तान्द्विजान् ।
क्व तौ वीरौ क्वजन्मानौ किंकर्माणौ च कौ च तौ ॥ ५.९६.१३ ॥
فلما قيل له ذلك سأل الملك البراهمة مرة أخرى: «أين ذانك البطلان؟ وأين وُلدا؟ وما أعمالهما، ومن هما؟»
5.96.14
नरो नारायणश्चैव तापसाविति नः श्रुतम् ।
आयातौ मानुषे लोके ताभ्यां युद्ध्यस्व पार्थिव ॥ ५.९६.१४ ॥
«لقد سمعنا أن نارا ونارايانا زاهدان، وقد جاءا إلى عالم البشر. فاحارب يا ملك معهما.»
5.96.15
श्रूयेते तौ महात्मानौ नरनारायणावुभौ ।
तपो घोरमनिर्देश्यं तप्येते गन्धमादने ॥ ५.९६.१५ ॥
«يُسمع عن ذينك العظيمي النفس، نارا ونارايانا، أنهما يؤديان على جبل غاندهامادانا تقشفاً مريعاً لا يوصف.»
5.96.16
स राजा महतीं सेनां योजयित्वा षडङ्गिनीम् ।
अमृष्यमाणः संप्रायाद्यत्र तावपराजितौ ॥ ५.९६.१६ ॥
«فذلك الملك، بعد أن جهّز جيشاً عظيماً ذا ستة أركان، لم يحتمل ذلك، فسار إلى حيث كان ذانك الاثنان الذين لا يُغلبان.»
5.96.17
स गत्वा विषमं घोरं पर्वतं गन्धमादनम् ।
मार्गमाणोऽन्वगच्छत्तौ तापसौ वनमाश्रितौ ॥ ५.९६.१७ ॥
«فذهب إلى جبل غاندهامادانا الوعر المريع، يبحث عنهما، فتبعهما الاثنان الزاهدان اللذان لجآ إلى الغابة.»
5.96.18
तौ दृष्ट्वा क्षुत्पिपासाभ्यां कृशौ धमनिसन्ततौ ।
शीतवातातपैश्चैव कर्शितौ पुरुषोत्तमौ ॥ ५.९६.१८ ॥
«فرأى ذينك الرجلين الأفضلين، قد أنهكهما الجوع والعطش، وبرزت عروقهما، وأضناهما البرد والريح والشمس.»
5.96.19
अभिगम्योपसङ्गृह्य पर्यपृच्छदनामयम् ।
तमर्चित्वा मूलफलैरासनेनोदकेन च ॥ ५.९६.१९ ॥
اقتربوا منه واحتضنوه وسألوه عن سلامته. وبعد أن أكرموه بالجذور والثمار والمقعد والماء،
5.96.20
न्यमन्त्रयेतां राजानं किं कार्यं क्रियतामिति ।
ततस्तामानुपूर्वी स पुनरेवान्वकीर्तयत् ॥ ५.९६.२० ॥
دعا الاثنان الملك قائلين: «ما الذي ينبغي فعله؟ فليُفعل.» فأعاد عليهما كل شيء بالترتيب.
5.96.21
बाहुभ्यां मे जिता भूमिर्निहताः सर्वशत्रवः ।
भवद्भ्यां युद्धमाकाङ्क्षन्नुपयातोऽस्मि पर्वतम् ॥ ५.९६.२१ ॥
بذراعي فُتحت الأرض وقُتل جميع أعدائي. وإذ أشتهي القتال معكما، جئت إلى هذا الجبل.
5.96.22
आतिथ्यं दीयतामेतत्काङ्क्षितं मे चिरं प्रति ।
अपेतक्रोधलोभोऽयमाश्रमो राजसत्तम ॥ ५.९६.२२ ॥
فليُقدَّم هذا الكرم الذي اشتهيته طويلاً. وهذه الصومعة، يا خير الملوك، خالية من الغضب والطمع.
5.96.23
न ह्यस्मिन्नाश्रमे युद्धं कुतः शस्त्रं कुतोऽनृजुः ।
अन्यत्र युद्धमाकाङ्क्ष बहवः क्षत्रियाः क्षितौ ॥ ५.९६.२३ ॥
لا قتال في هذه الصومعة؛ فأين السلاح هنا، وأين الخداع؟ فاطلب القتال في مكان آخر، ففي الأرض محاربون كثيرون.
5.96.24
उच्यमानस्तथाऽपि स्म भूय एवाभ्यभाषत ।
पुनः पुनः क्षाम्यमाणः सान्त्व्यमानश्च भारत ॥ ५.९६.२४ ॥
ومع أنه خوطب بذلك، عاد فتكلم. مرةً بعد أخرى، يا سليل بهارata، ومع أنه استُرضي وطُيِّب خاطره، ظل يتكلم.
5.96.25
दम्भोद्भवो युद्धमिच्छन्नाह्वयत्येव तापसौ ।
ततो नरस्त्विषीकाणां मुष्टिमादाय भारत ॥ ५.९६.२५ ॥
كان داМбхода بهافا يرغب في القتال ويتحدى ذينك الزاهدين. ثم، يا سليل بهاراتا، أخذ ذلك الرجل قبضة من القصب
5.96.26
अब्रवीदेहि युद्ध्यस्व युद्धकामुक क्षत्रिय ।
सर्वशस्त्राणि चादत्स्व योजयस्व च वाहिनीम् ॥ ५.९६.२६ ॥
قال: هلم، قاتل، يا محارب المحب للحرب! خذ جميع أسلحتك ونظّم جيشك
5.96.27
अहं हि ते विनेष्यामि युद्धश्रद्धामितः परम् ।
यदाह्वयसि दर्पेण ब्राह्मणप्रमुखाञ्जनान् ॥ ५.९६.२७ ॥
سأزيل عنك منذ الآن إيمانك بالحرب، لأنك بكبرياء تتحدى أكابر البراهمة
5.96.28
यद्येतदस्त्रमस्मासु युक्तं तापस मन्यसे ।
एतेनापि त्वया योत्स्ये युद्धार्थी ह्यहमागतः ॥ ५.९६.२८ ॥
إن رأيت أن هذا السلاح ملائم ضدنا، أيها الزاهد، فبهذا السلاح نفسه سأقاتلك، فأنا قد جئت طالبًا للقتال
5.96.29
इत्युक्त्वा शरवर्षेण सर्वतः समवाकिरत् ।
दम्भोद्भवस्तापसं तं जिवांसुः सहसैनिकः ॥ ५.९६.२९ ॥
قال ذلك، ثم أراد داМбхода بهافا قتل ذلك الزاهد، فغطّاه فجأة من كل جانب بوابل من السهام مع جيشه
5.96.30
तस्य तानस्यतो घोरानिषून्परतनुच्छिदः ।
कदर्थीकृत्य स मुनिरिषीकाभिः समार्पयत् ॥ ५.९६.३० ॥
أبطل ذلك الحكيم تلك السهام المرعبة التي كان يطلقها، والتي تخترق أجساد الأعداء، ثم ردّ الضربة بالقصب
5.96.31
ततोऽस्मौ प्रासृजद्धोरमैषीकमपराजितः ।
अस्त्रमप्रतिसन्धेयं तदुद्भुतमिवाभवत् ॥ ५.९६.३१ ॥
ثم أطلق الذي لا يُقهر عليه سلاحاً رهيباً من القصب، أسترا لا يمكن ردّها، وبدا عجيباً.
5.96.32
तेषामक्षीणि कर्णांश्च नासिकाश्चैव मायया ।
निमित्तवेधी स मुनिरीषीकाभिः समार्पयत् ॥ ५.९६.३२ ॥
بسحره، أصاب الحكيم الماهر الهدف، فخرق بسهام القصب عيونهم وآذانهم وأنوفهم.
5.96.33
स दृष्ट्वा श्वेतमाकाशमिषीकाभिः समाचितम् ।
पादयोर्न्यपतद्राजा स्वस्ति मेस्त्विति चाब्रवीत् ॥ ५.९६.३३ ॥
فلما رأى السماء البيضاء مغطاة بسهام القصب، سقط الملك عند قدميه وقال: «ليكن لي السلامة».
5.96.34
तमब्रवीन्नरो राजञ्शरण्यः शरणैषिणाम् ।
ब्रह्मण्यो भव धर्मात्मा मा च स्मैवं पुनः कृथाः ॥ ५.९६.३४ ॥
قال له: «أيها الملك، كن ملجأً لمن يلتمس الحماية، وكن ودوداً للبراهمة صاحب قلب تقيّ، ولا تعد إلى مثل هذا أبداً.»
5.96.35
नैतादृक्पुरुषो राजन्क्षत्रधर्ममनुस्मरन् ।
मनसा नृपशार्दूल भवेत्परपुरञ्जयः ॥ ५.९६.३५ ॥
أيها الملك، لا يفكر رجل يتذكر واجب المحارب في مثل هذا ولو بقلبه. أيها النمر بين الملوك، ينبغي أن يكون فاتح مدن الأعداء.
5.96.36
मा च दर्पसमाविष्टः वा तत्ते राजन्समाहितम् ।
कृतप्रज्ञो वीतलोभो निरहङ्कार आत्मवान् । ॥ ५.९६.३६ ॥
ولا تكن مملوءاً بالكبرياء. أيها الملك، ما يليق بك هو هذا: أن تكون حكيماً، خالياً من الطمع، بلا أنا، ضابطاً لنفسك.
5.96.37
दान्तः क्षान्तो मृदुः सौम्य प्रजाः पालय पार्थिव ।
मास्म भूयः क्षिपेः कंचिदविदित्वा बलाबलम्। ॥ ५.९६.३७ ॥
كن ضابطًا لنفسك، صبورًا، لطيفًا ورحيمًا؛ أيها الملك، احمِ رعيتك. ولا تضرب أحدًا مرة أخرى دون أن تعرف القوة والضعف.
5.96.38
अनुज्ञातः स्वस्ति गच्च मैवं भूयः समाचरेः ।
कुशलं ब्राह्मणान्पृच्छेरावयोर्वचनाद्भृशम् ॥ ५.९६.३८ ॥
انصرف بسلام بعد أن أُذن لك، ولا تتصرف هكذا مرة أخرى. وبناءً على كلامنا معًا، اسأل البراهمة بجدية عن سلامتك.
5.96.39
ततो राजा तयोः पादावभिवाद्य महात्मनोः ।
प्रत्याजगाम स्वपुरं धर्मं चैवाचरद्भृशम् ॥ ५.९६.३९ ॥
ثم انحنى الملك عند قدمي ذينك العظيمين، وعاد إلى مدينته، وأخذ يمارس الدارما بجد.
5.96.40
सुमहच्चापि तत्कर्म यन्नरेण कृतं पुरा ।
ततो गुणैः सुबहुभिः श्रेष्ठो नारायणोऽभवत् ॥ ५.९६.४० ॥
ذلك العمل العظيم الذي قام به نارا فيما مضى، وبفضائل كثيرة، صار نارايانا الأفضل.
5.96.41
तस्माद्यावद्धनुःश्रेष्ठे गाण्डीवेऽस्त्रं न युज्यते ।
तावत्त्वं मानमुत्सृज्य गच्छ राजन्धनञ्जयम् ॥ ५.९६.४१ ॥
فما دام السلاح لم يُوصل إلى الغاندِيفا، أفضل القسي، فاترك الكبرياء أيها الملك، واذهب إلى دهانانجيا.
5.96.42
काकुदीकं शुकं नाकमक्षिसन्तर्जनं तथा ।
सन्तानं नर्तकं घोरमास्यमोदकमष्टमम् ॥ ५.९६.४२ ॥
كاكوديكا، شوكا، ناكا، أكشيسانتارجانا، وكذلك سانتانا، نارتاكا، غورا، آسيامودакا، الثامن.
5.96.43
एतैर्विद्धाः सर्व एव मरणं यान्ति मानवाः ।
उन्मत्ताश्च विचेष्टन्ते नष्टसंज्ञा विचेतसः ॥ ५.९६.४३ ॥
يذهب جميع الناس المصابين بهذه إلى الموت؛ يضطربون كالمجانين، يفقدون الوعي وتضطرب عقولهم.
5.96.44
स्वपन्ति च प्लवन्ते च च्छर्दयन्ति च मानवाः ।
मूत्रयन्ते च सततं रुदन्ति च हसन्ति च ॥ ५.९६.४४ ॥
ينام الناس ويترنحون ويتقيؤون؛ يبولون باستمرار، ويبكون ويضحكون أيضًا.
5.96.45
कामक्रोधौ लोभमोहौ मदमानौ तथैव च ।
मात्सर्याहङ्कुती चैव क्रमादेत उदाहृताः ॥ ५.९६.४५ ॥
الشهوة والغضب، والطمع والوهم، والسكر والكبرياء، وكذلك الحسد والغرور — وقد ذُكرت هذه بالترتيب.
5.96.46
निर्माता सर्वलोकानामीश्वरः सर्वकर्मवित् ।
यस्य नारायणो बन्धुरर्जुनो दुःसहो युधि ॥ ५.९६.४६ ॥
هو خالق جميع العوالم، الرب، العالم بكل الأفعال؛ قريبه نارايانا، وأرجونا عصيّ عليه في الحرب.
5.96.47
कस्तमुत्सहते जेतुं त्रिषु लोकेषु भारत ।
वीरं कपिध्वजं जिष्णुं यस्य नास्ति समो युधि ॥ ५.९६.४७ ॥
يا بهاراتا، من في العوالم الثلاثة يجرؤ على هزيمته — ذلك البطل، ذو راية القرد، المنتصر، الذي لا مثيل له في الحرب؟
5.96.48
असङ्ख्येया गुणाः पार्थे तद्विशिष्टो जनार्दनः ।
त्वमेव भूयो जानासि कुन्तीपुत्रं धनञ्जयम् ॥ ५.९६.४८ ॥
لبارثا فضائل لا تُحصى، وجاناردانا يفوقه. وأنت نفسك تعرف جيدًا مرة أخرى ابن كونتي، دهنانجايا.
5.96.49
नरनारायणौ यौ तौ तावेवार्जुनकेशवौ ।
विजानीहि महाराज प्रवीरौ पुरुषोत्तमौ ॥ ५.९६.४९ ॥
فأولئك الاثنان اللذان هما ناره ونارايانا هما حقًا أرجونا وكيشفا. اعلم أيها الملك العظيم أنهما بطلان عظيمان، أفضل الرجال.
5.96.50
यद्येतदेवं जानासि न च मामभिशङ्कसे ।
आर्यां मतिं समास्थाय शाम्य भारत पाण्डवैः ॥ ५.९६.५० ॥
إن كنت تعلم هذا كذلك ولا ترتاب بي، فاعتمد عزمًا نبيلًا، يا بهارتا، واصنع السلام مع البانداڤا.
5.96.51
अथ चेन्मन्यसे श्रेयो न मे भेदो भवेदिति ।
प्रशाम्य भरतश्रेष्ठ मा च युद्धे मनः कृथाः ॥ ५.९६.५१ ॥
وإن كنت ترى أن هذا أفضل وأنه لن يقع بيني وبينك خلاف، فاهدأ يا خير البهارتا، ولا تُشغل قلبك بالحرب.
5.96.52
भवतां च कुरुश्रेष्ठ कुलं बहुमतं भुवि ।
तत्तथैवास्तु भद्रं ते स्वार्थमेवोपचिन्तय ॥ ५.९६.५२ ॥
يا خير الكورو، إن أسرتكم محترمة جدًا على الأرض. ليكن كذلك، وليكن لك الخير؛ فكّر في مصلحتك أنت وحدك.