Mahābhārata · Adhyāya 5.96
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.96.1
तस्मिन्नभिहिते वाक्ये केशवेन महात्मना ।
स्तिमिता हृष्टरोमाण आसन्सर्वे सभासदः ॥ ५.९६.१ ॥
Als diese Worte von dem großmütigen Keśava gesprochen waren, verharrten alle Mitglieder der Versammlung reglos, ihre Haare standen zu Berge.
5.96.2
कस्स्विदुत्तरमेतेषां वक्तुमुत्सहते पुमान् ।
इति सर्वे मनोभिस्ते चिन्तयन्ति स्म पार्थिवाः ॥ ५.९६.२ ॥
»Wer wagt es, ihnen zu antworten?« So dachten die Könige alle bei sich.
5.96.3
तथा तेषु च सर्वेषु तूष्णींभूतेषु राजसु ।
जामदग्न्य इदं वाक्यमब्रवीत्कुरुसंसदि ॥ ५.९६.३ ॥
Als alle Könige verstummt waren, sprach Jāmadagnya (Paraśurāma) diese Worte in der Versammlung der Kuru.
5.96.4
इमां मे सोपमां वाचं श्रृणु सत्यामशङ्कितः ।
तां श्रुत्वा श्रेय आदत्स्व यदि साध्विति मन्यसे ॥ ५.९६.४ ॥
Höre ohne Zweifel dieses mein wahrhaftes Wort mit seinem Gleichnis; hast du es gehört und hältst du es für gut, so nimm das Gute daraus an.
5.96.5
राजा दम्भोद्भवो नाम सार्वभौमः पुराऽभवत् ।
अखिलां बुभुजे सर्वां पृथिवीमिति नः श्रुतम् ॥ ५.९६.५ ॥
Vor langer Zeit gab es einen Weltherrscher namens Dambhodbhava; wir haben gehört, dass er die ganze Erde beherrschte.
5.96.6
स स्म नित्यं निशापाये प्रातरुत्थाय वीर्यवान् ।
ब्राह्मणान्क्षत्रियान्वैश्यान्पृच्छन्नास्ते महारथः ॥ ५.९६.६ ॥
Jeden Tag, wenn die Nacht zu Ende ging, erhob sich dieser mächtige Großkämpfer im Morgengrauen und befragte Brahmanen, Kshatriyas und Vaishyas.
5.96.7
अस्ति कश्चिद्विशिष्टो वा मद्विधो वा भवेद्युधि ।
शूद्रो वैश्यः क्षत्रियो वा ब्राह्मणो वाऽपि शस्त्रभृत् ॥ ५.९६.७ ॥
Gibt es im Kampf jemanden, der mir überlegen oder mir gleich ist, sei er ein Śūdra, ein Vaiśya, ein Kṣatriya oder auch ein Brāhmaṇa, der Waffen trägt?
5.96.8
इति ब्रुवन्नन्वचरत्स राजा पृथिवीमिमाम् ।
दर्पेण महता मत्तः कञ्चिदन्यमचिन्तयन् ॥ ५.९६.८ ॥
So sprechend, durchzog der König diese Erde, berauscht von großem Hochmut, und dachte an keinen anderen.
5.96.9
तं च वैद्या अकृपणा ब्राह्मणाः सर्वतोऽभयाः ।
प्रत्यषेधन्त राजानं श्लाघमानं पुनः पुनः ॥ ५.९६.९ ॥
Und die gelehrten Brāhmaṇas, furchtlos, nicht demütig und von allen Seiten unerschrocken, hielten den König, der sich immer wieder selbst rühmte, wiederholt zurück.
5.96.10
निषिध्यमानोऽप्यसकृत्पृच्छत्येव स वै द्विजान् ।
अतिमानं श्रिया मत्तं तमूचुर्ब्राह्मणास्तदा ॥ ५.९६.१० ॥
Obwohl ihm wiederholt verboten, fragte er immer wieder die Zweimalgeborenen. Da sprachen die Brāhmaṇas zu jenem König, der vom Glück und übermäßigem Stolz berauscht war.
5.96.11
तपस्विनो महात्मानो वेदप्रत्ययदर्शिनः ।
उदीर्यमाणं राजानं क्रोधदीप्ता द्विजातयः ॥ ५.९६.११ ॥
Die Asketen, großmütigen Seher der Wahrheit des Veda, die Zweimalgeborenen, entbrannten vor Zorn, während der König sprach.
5.96.12
अनेकजयिनौ शङ्ख्ये यौ वै पुरुषसत्तमौ ।
तयोस्त्वं न समो राजन्भवितासि कदाचन ॥ ५.९६.१२ ॥
Jene beiden, die im Kampf vielfach gesiegt haben, die Besten unter den Männern: O König, niemals wirst du ihnen gleich sein.
5.96.13
एवमुक्तः स राजा तु पुनः पप्रच्छ तान्द्विजान् ।
क्व तौ वीरौ क्वजन्मानौ किंकर्माणौ च कौ च तौ ॥ ५.९६.१३ ॥
So angesprochen fragte der König die Brahmanen erneut: "Wo sind jene beiden Helden? Wo sind sie geboren? Welche Taten vollbringen sie, und wer sind sie?"
5.96.14
नरो नारायणश्चैव तापसाविति नः श्रुतम् ।
आयातौ मानुषे लोके ताभ्यां युद्ध्यस्व पार्थिव ॥ ५.९६.१४ ॥
"Wir haben gehört, dass Nara und Nārāyaṇa zwei Asketen sind. Sie sind in die Welt der Menschen gekommen. O König, kämpfe mit ihnen."
5.96.15
श्रूयेते तौ महात्मानौ नरनारायणावुभौ ।
तपो घोरमनिर्देश्यं तप्येते गन्धमादने ॥ ५.९६.१५ ॥
"Von jenen beiden Großherzigen, Nara und Nārāyaṇa, wird berichtet. Sie üben auf dem Berg Gandhamādana eine furchtbare und unbeschreibliche Askese."
5.96.16
स राजा महतीं सेनां योजयित्वा षडङ्गिनीम् ।
अमृष्यमाणः संप्रायाद्यत्र तावपराजितौ ॥ ५.९६.१६ ॥
"Nachdem er ein großes Heer von sechs Teilen aufgestellt hatte, brach jener König, unfähig es zu ertragen, dorthin auf, wo jene beiden Unbesiegten waren."
5.96.17
स गत्वा विषमं घोरं पर्वतं गन्धमादनम् ।
मार्गमाणोऽन्वगच्छत्तौ तापसौ वनमाश्रितौ ॥ ५.९६.१७ ॥
"Er ging zum rauen und schrecklichen Berg Gandhamādana und folgte, suchend, jenen beiden Asketen, die im Wald Zuflucht genommen hatten."
5.96.18
तौ दृष्ट्वा क्षुत्पिपासाभ्यां कृशौ धमनिसन्ततौ ।
शीतवातातपैश्चैव कर्शितौ पुरुषोत्तमौ ॥ ५.९६.१८ ॥
"Als er jene beiden besten der Menschen sah, abgemagert von Hunger und Durst, mit hervortretenden Adern, ausgezehrt von Kälte, Wind und Sonne."
5.96.19
अभिगम्योपसङ्गृह्य पर्यपृच्छदनामयम् ।
तमर्चित्वा मूलफलैरासनेनोदकेन च ॥ ५.९६.१९ ॥
Sie traten zu ihm, umarmten ihn und fragten nach seinem Wohlergehen. Nachdem sie ihn mit Wurzeln und Früchten, einem Sitz und Wasser geehrt hatten,
5.96.20
न्यमन्त्रयेतां राजानं किं कार्यं क्रियतामिति ।
ततस्तामानुपूर्वी स पुनरेवान्वकीर्तयत् ॥ ५.९६.२० ॥
Die beiden luden den König ein: »Was ist zu tun? Es werde getan.« Da erzählte er alles noch einmal der Reihe nach.
5.96.21
बाहुभ्यां मे जिता भूमिर्निहताः सर्वशत्रवः ।
भवद्भ्यां युद्धमाकाङ्क्षन्नुपयातोऽस्मि पर्वतम् ॥ ५.९६.२१ ॥
Durch meine Arme ist die Erde erobert und alle meine Feinde erschlagen. Im Verlangen nach dem Kampf mit euch beiden bin ich zu diesem Berg gekommen.
5.96.22
आतिथ्यं दीयतामेतत्काङ्क्षितं मे चिरं प्रति ।
अपेतक्रोधलोभोऽयमाश्रमो राजसत्तम ॥ ५.९६.२२ ॥
Diese Gastfreundschaft möge gewährt werden, die ich lange ersehnt habe. Diese Einsiedelei, o Bester der Könige, ist frei von Zorn und Gier.
5.96.23
न ह्यस्मिन्नाश्रमे युद्धं कुतः शस्त्रं कुतोऽनृजुः ।
अन्यत्र युद्धमाकाङ्क्ष बहवः क्षत्रियाः क्षितौ ॥ ५.९६.२३ ॥
In dieser Einsiedelei gibt es keinen Kampf; wo ist hier die Waffe, wo die List? Suche den Kampf anderswo; es gibt viele Krieger auf der Erde.
5.96.24
उच्यमानस्तथाऽपि स्म भूय एवाभ्यभाषत ।
पुनः पुनः क्षाम्यमाणः सान्त्व्यमानश्च भारत ॥ ५.९६.२४ ॥
Obwohl so zu ihm gesprochen wurde, sprach er wieder. Immer wieder, o Nachkomme Bharatas, obwohl man ihn bat und besänftigte, fuhr er fort zu reden.
5.96.25
दम्भोद्भवो युद्धमिच्छन्नाह्वयत्येव तापसौ ।
ततो नरस्त्विषीकाणां मुष्टिमादाय भारत ॥ ५.९६.२५ ॥
Dambhodbhava, im Verlangen nach Kampf, forderte jene beiden Asketen immer wieder heraus. Da, o Bhārata, nahm jener Mann eine Handvoll Schilfrohr
5.96.26
अब्रवीदेहि युद्ध्यस्व युद्धकामुक क्षत्रिय ।
सर्वशस्त्राणि चादत्स्व योजयस्व च वाहिनीम् ॥ ५.९६.२६ ॥
Er sprach: Komm, kämpfe, o Krieger, der du den Kampf liebst! Nimm alle Waffen und ordne dein Heer
5.96.27
अहं हि ते विनेष्यामि युद्धश्रद्धामितः परम् ।
यदाह्वयसि दर्पेण ब्राह्मणप्रमुखाञ्जनान् ॥ ५.९६.२७ ॥
Ich werde dir von jetzt an deinen Glauben an den Kampf nehmen, denn du forderst aus Hochmut die vornehmsten Brahmanen heraus
5.96.28
यद्येतदस्त्रमस्मासु युक्तं तापस मन्यसे ।
एतेनापि त्वया योत्स्ये युद्धार्थी ह्यहमागतः ॥ ५.९६.२८ ॥
Wenn du denkst, diese Waffe sei gegen uns angemessen, o Asket, so werde ich mit eben dieser Waffe gegen dich kämpfen, denn ich bin gekommen, um zu kämpfen
5.96.29
इत्युक्त्वा शरवर्षेण सर्वतः समवाकिरत् ।
दम्भोद्भवस्तापसं तं जिवांसुः सहसैनिकः ॥ ५.९६.२९ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, bedeckte Dambhodbhava, der jenen Asketen töten wollte, ihn plötzlich von allen Seiten mit einem Regen von Pfeilen, zusammen mit seinem Heer
5.96.30
तस्य तानस्यतो घोरानिषून्परतनुच्छिदः ।
कदर्थीकृत्य स मुनिरिषीकाभिः समार्पयत् ॥ ५.९६.३० ॥
Jene schrecklichen Pfeile, die er abschoss und die die Körper der Feinde durchbohrten, machte der Weise wirkungslos und schlug mit Schilfrohr zurück
5.96.31
ततोऽस्मौ प्रासृजद्धोरमैषीकमपराजितः ।
अस्त्रमप्रतिसन्धेयं तदुद्भुतमिवाभवत् ॥ ५.९६.३१ ॥
Da schleuderte der Unbesiegte gegen ihn eine schreckliche Rohrpfeil-Waffe, eine Astra, der nicht zu begegnen war; sie erschien wunderbar.
5.96.32
तेषामक्षीणि कर्णांश्च नासिकाश्चैव मायया ।
निमित्तवेधी स मुनिरीषीकाभिः समार्पयत् ॥ ५.९६.३२ ॥
Durch seine Magie durchbohrte der Weise, ein sicherer Schütze, mit Rohrpfeilen ihre Augen, Ohren und Nasen.
5.96.33
स दृष्ट्वा श्वेतमाकाशमिषीकाभिः समाचितम् ।
पादयोर्न्यपतद्राजा स्वस्ति मेस्त्विति चाब्रवीत् ॥ ५.९६.३३ ॥
Als er den weißen, mit Rohrpfeilen bedeckten Himmel sah, fiel der König ihm zu Füßen und sprach: »Möge mir Heil zuteil werden.«
5.96.34
तमब्रवीन्नरो राजञ्शरण्यः शरणैषिणाम् ।
ब्रह्मण्यो भव धर्मात्मा मा च स्मैवं पुनः कृथाः ॥ ५.९६.३४ ॥
Er sprach zu ihm: »O König, sei eine Zuflucht für die, die Schutz suchen; sei den Brahmanen ergeben und rechtschaffen im Herzen; tu so etwas nie wieder.«
5.96.35
नैतादृक्पुरुषो राजन्क्षत्रधर्ममनुस्मरन् ।
मनसा नृपशार्दूल भवेत्परपुरञ्जयः ॥ ५.९६.३५ ॥
O König, ein Mann, der der Pflicht des Kriegers gedenkt, würde so etwas nicht einmal im Geiste erwägen. O Tiger unter den Königen, er soll ein Bezwinger feindlicher Städte sein.
5.96.36
मा च दर्पसमाविष्टः वा तत्ते राजन्समाहितम् ।
कृतप्रज्ञो वीतलोभो निरहङ्कार आत्मवान् । ॥ ५.९६.३६ ॥
Und sei nicht vom Hochmut besessen. O König, was dir zukommt, ist dies: sei weise, frei von Gier, ohne Ich-Sucht und selbstbeherrscht.
5.96.37
दान्तः क्षान्तो मृदुः सौम्य प्रजाः पालय पार्थिव ।
मास्म भूयः क्षिपेः कंचिदविदित्वा बलाबलम्। ॥ ५.९६.३७ ॥
Sei beherrscht, geduldig, sanft und gütig; o König, schütze deine Untertanen. Ohne Stärke und Schwäche zu kennen, schlage nie wieder irgendjemanden.
5.96.38
अनुज्ञातः स्वस्ति गच्च मैवं भूयः समाचरेः ।
कुशलं ब्राह्मणान्पृच्छेरावयोर्वचनाद्भृशम् ॥ ५.९६.३८ ॥
Mit Erlaubnis geh in Frieden; handle nicht wieder so. Auf unser Wort hin frage die Brahmanen eindringlich nach deinem Wohl.
5.96.39
ततो राजा तयोः पादावभिवाद्य महात्मनोः ।
प्रत्याजगाम स्वपुरं धर्मं चैवाचरद्भृशम् ॥ ५.९६.३९ ॥
Da verneigte sich der König zu den Füßen jener beiden großherzigen Männer, kehrte in seine Stadt zurück und übte das Dharma eifrig aus.
5.96.40
सुमहच्चापि तत्कर्म यन्नरेण कृतं पुरा ।
ततो गुणैः सुबहुभिः श्रेष्ठो नारायणोऽभवत् ॥ ५.९६.४० ॥
Jene sehr große Tat, die Nara einst vollbrachte, und durch viele Tugenden wurde Nārāyaṇa der Vorzüglichste.
5.96.41
तस्माद्यावद्धनुःश्रेष्ठे गाण्डीवेऽस्त्रं न युज्यते ।
तावत्त्वं मानमुत्सृज्य गच्छ राजन्धनञ्जयम् ॥ ५.९६.४१ ॥
Daher, solange keine Waffe am Gāṇḍīva, dem besten aller Bögen, angelegt wird, lege deinen Stolz ab, o König, und geh zu Dhanañjaya.
5.96.42
काकुदीकं शुकं नाकमक्षिसन्तर्जनं तथा ।
सन्तानं नर्तकं घोरमास्यमोदकमष्टमम् ॥ ५.९६.४२ ॥
Kākudīka, Śuka, Nāka, Akṣisantarjana, und ebenso Santāna, Nartaka, Ghora, Āsyamodaka, das achte.
5.96.43
एतैर्विद्धाः सर्व एव मरणं यान्ति मानवाः ।
उन्मत्ताश्च विचेष्टन्ते नष्टसंज्ञा विचेतसः ॥ ५.९६.४३ ॥
Von diesen getroffen, gehen alle Menschen dem Tod entgegen; sie toben wie Wahnsinnige, verlieren das Bewusstsein und ihr Geist verwirrt sich.
5.96.44
स्वपन्ति च प्लवन्ते च च्छर्दयन्ति च मानवाः ।
मूत्रयन्ते च सततं रुदन्ति च हसन्ति च ॥ ५.९६.४४ ॥
Die Menschen schlafen, taumeln und erbrechen sich; sie lassen ständig Urin, weinen und lachen auch.
5.96.45
कामक्रोधौ लोभमोहौ मदमानौ तथैव च ।
मात्सर्याहङ्कुती चैव क्रमादेत उदाहृताः ॥ ५.९६.४५ ॥
Begierde und Zorn, Gier und Verblendung, Rausch und Stolz, ebenso Neid und Eigendünkel — diese wurden der Reihe nach genannt.
5.96.46
निर्माता सर्वलोकानामीश्वरः सर्वकर्मवित् ।
यस्य नारायणो बन्धुरर्जुनो दुःसहो युधि ॥ ५.९६.४६ ॥
Er ist der Schöpfer aller Welten, der Herr, der Kenner aller Taten; sein Verwandter ist Nārāyaṇa, und Arjuna ist ihm im Kampf unerträglich.
5.96.47
कस्तमुत्सहते जेतुं त्रिषु लोकेषु भारत ।
वीरं कपिध्वजं जिष्णुं यस्य नास्ति समो युधि ॥ ५.९६.४७ ॥
O Bhārata, wer in den drei Welten wagt es, ihn zu besiegen — jenen Helden mit dem Affenbanner, den Sieger, dem im Kampf keiner gleicht?
5.96.48
असङ्ख्येया गुणाः पार्थे तद्विशिष्टो जनार्दनः ।
त्वमेव भूयो जानासि कुन्तीपुत्रं धनञ्जयम् ॥ ५.९६.४८ ॥
Pārtha besitzt unzählige Tugenden, und Janārdana übertrifft selbst ihn. Du selbst kennst den Sohn der Kuntī, Dhanañjaya, ja gut.
5.96.49
नरनारायणौ यौ तौ तावेवार्जुनकेशवौ ।
विजानीहि महाराज प्रवीरौ पुरुषोत्तमौ ॥ ५.९६.४९ ॥
Jene beiden, die Nara und Nārāyaṇa sind, sind wahrlich Arjuna und Keśava. Wisse, großer König, dass sie zwei mächtige Helden sind, die Besten unter den Menschen.
5.96.50
यद्येतदेवं जानासि न च मामभिशङ्कसे ।
आर्यां मतिं समास्थाय शाम्य भारत पाण्डवैः ॥ ५.९६.५० ॥
Wenn du dies so weißt und mich nicht verdächtigst, dann fasse einen edlen Entschluss, Bhārata, und schließe Frieden mit den Pāṇḍavas.
5.96.51
अथ चेन्मन्यसे श्रेयो न मे भेदो भवेदिति ।
प्रशाम्य भरतश्रेष्ठ मा च युद्धे मनः कृथाः ॥ ५.९६.५१ ॥
Und wenn du meinst, dass dies besser ist und dass keine Spaltung zwischen uns entstehen wird, dann beruhige dich, Bester der Bharatas, und richte deinen Sinn nicht auf den Krieg.
5.96.52
भवतां च कुरुश्रेष्ठ कुलं बहुमतं भुवि ।
तत्तथैवास्तु भद्रं ते स्वार्थमेवोपचिन्तय ॥ ५.९६.५२ ॥
Bester der Kurus, eure Familie ist auf der Erde hoch geachtet. So sei es; möge dir Glück beschieden sein. Bedenke nur dein eigenes Wohl.