மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.96
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.96.1
तस्मिन्नभिहिते वाक्ये केशवेन महात्मना ।
स्तिमिता हृष्टरोमाण आसन्सर्वे सभासदः ॥ ५.९६.१ ॥
மகாத்மா கேசவன் அந்தச் சொற்களைச் சொன்னபோது, சபையில் இருந்த அனைவரும் அசைவற்று நின்றனர்; அவர்களின் மயிர்கள் சிலிர்த்தன.
5.96.2
कस्स्विदुत्तरमेतेषां वक्तुमुत्सहते पुमान् ।
इति सर्वे मनोभिस्ते चिन्तयन्ति स्म पार्थिवाः ॥ ५.९६.२ ॥
'இவர்களுக்கு மறுமொழி கூற யார் துணிவான்?' என்று அரசர்கள் அனைவரும் மனதிற்குள் சிந்தித்தனர்.
5.96.3
तथा तेषु च सर्वेषु तूष्णींभूतेषु राजसु ।
जामदग्न्य इदं वाक्यमब्रवीत्कुरुसंसदि ॥ ५.९६.३ ॥
அரசர்கள் அனைவரும் மௌனமாக இருக்கையில், குருக்களின் சபையில் ஜாமதக்னியர் (பரசுராமர்) இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
5.96.4
इमां मे सोपमां वाचं श्रृणु सत्यामशङ्कितः ।
तां श्रुत्वा श्रेय आदत्स्व यदि साध्विति मन्यसे ॥ ५.९६.४ ॥
நான் கூறும் இந்த உவமையுடன் கூடிய உண்மைச் சொல்லை ஐயமின்றிக் கேள்; அதைக் கேட்டு நல்லது என்று நினைத்தால், அதன் நன்மையை ஏற்றுக்கொள்.
5.96.5
राजा दम्भोद्भवो नाम सार्वभौमः पुराऽभवत् ।
अखिलां बुभुजे सर्वां पृथिवीमिति नः श्रुतम् ॥ ५.९६.५ ॥
முன்பொரு காலத்தில் தம்போத்பவன் என்ற பெயருடைய சார்வபௌம அரசன் இருந்தான்; அவன் முழு பூமியையும் ஆண்டான் என்று நாம் கேள்விப்பட்டோம்.
5.96.6
स स्म नित्यं निशापाये प्रातरुत्थाय वीर्यवान् ।
ब्राह्मणान्क्षत्रियान्वैश्यान्पृच्छन्नास्ते महारथः ॥ ५.९६.६ ॥
அந்த வீரனும் மகாரதனுமான அரசன் ஒவ்வொரு நாளும் இரவு முடிந்து விடியற்காலையில் எழுந்து, பிராமணர்களையும் க்ஷத்திரியர்களையும் வைசியர்களையும் கேள்வி கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.
5.96.7
अस्ति कश्चिद्विशिष्टो वा मद्विधो वा भवेद्युधि ।
शूद्रो वैश्यः क्षत्रियो वा ब्राह्मणो वाऽपि शस्त्रभृत् ॥ ५.९६.७ ॥
போரில் என்னைப் போன்றவனோ அல்லது என்னைவிடச் சிறந்தவனோ எவனேனும் உண்டா? சூத்திரனோ, வைசியனோ, க்ஷத்திரியனோ, அல்லது ஆயுதம் தாங்கிய பிராமணனோ?
5.96.8
इति ब्रुवन्नन्वचरत्स राजा पृथिवीमिमाम् ।
दर्पेण महता मत्तः कञ्चिदन्यमचिन्तयन् ॥ ५.९६.८ ॥
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டே அந்த அரசன் இந்தப் பூமியில் சுற்றித் திரிந்தான்; பெரும் செருக்கால் மதிமயங்கி, வேறெவரையும் எண்ணாமல்.
5.96.9
तं च वैद्या अकृपणा ब्राह्मणाः सर्वतोऽभयाः ।
प्रत्यषेधन्त राजानं श्लाघमानं पुनः पुनः ॥ ५.९६.९ ॥
அஞ்சாத, தாழ்ச்சியற்ற, எங்கும் அச்சமற்ற கற்ற பிராமணர்கள், தன்னையே புகழ்ந்துகொண்டிருந்த அந்த அரசனை மீண்டும் மீண்டும் தடுத்தனர்.
5.96.10
निषिध्यमानोऽप्यसकृत्पृच्छत्येव स वै द्विजान् ।
अतिमानं श्रिया मत्तं तमूचुर्ब्राह्मणास्तदा ॥ ५.९६.१० ॥
பலமுறை தடுக்கப்பட்டும் அவன் அந்தணர்களிடம் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டே இருந்தான். அப்போது பிராமணர்கள் செல்வத்தால் மதிமயங்கி அதிக செருக்குடன் இருந்த அவனிடம் கூறினர்.
5.96.11
तपस्विनो महात्मानो वेदप्रत्ययदर्शिनः ।
उदीर्यमाणं राजानं क्रोधदीप्ता द्विजातयः ॥ ५.९६.११ ॥
தவசிகளான, மகாத்மாக்களான, வேதத்தின் உண்மையைக் கண்டவர்களான துவிஜர்கள், அரசன் பேசியதைக் கேட்டு கோபத்தால் கொழுந்துவிட்டெரிந்தனர்.
5.96.12
अनेकजयिनौ शङ्ख्ये यौ वै पुरुषसत्तमौ ।
तयोस्त्वं न समो राजन्भवितासि कदाचन ॥ ५.९६.१२ ॥
போரில் பலமுறை வெற்றி பெற்ற, மனிதர்களில் சிறந்த அவ்விருவருக்கும் நீ ஒருபோதும் சமமாக மாட்டாய், அரசே.
5.96.13
एवमुक्तः स राजा तु पुनः पप्रच्छ तान्द्विजान् ।
क्व तौ वीरौ क्वजन्मानौ किंकर्माणौ च कौ च तौ ॥ ५.९६.१३ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்த அரசன் மீண்டும் அந்த அந்தணர்களிடம் கேட்டான்: "அந்த இரு வீரர்கள் எங்கே? அவர்கள் எங்கே பிறந்தவர்கள்? எந்தச் செயல்களைச் செய்பவர்கள்? அவர்கள் யார்?"
5.96.14
नरो नारायणश्चैव तापसाविति नः श्रुतम् ।
आयातौ मानुषे लोके ताभ्यां युद्ध्यस्व पार्थिव ॥ ५.९६.१४ ॥
"நரனும் நாராயணனும் என்ற இரு தவசிகள் என்று நாங்கள் கேள்விப்பட்டோம். அவர்கள் மனிதர் உலகுக்கு வந்துள்ளனர். ஓ அரசே, அவர்களுடனேயே போரிடு."
5.96.15
श्रूयेते तौ महात्मानौ नरनारायणावुभौ ।
तपो घोरमनिर्देश्यं तप्येते गन्धमादने ॥ ५.९६.१५ ॥
"அந்த இரு மகாத்மாக்களான நரனும் நாராயணனும் கேட்கப்படுகின்றனர். அவர்கள் கந்தமாதன மலையில் கொடிய, விவரிக்க முடியாத தவம் புரிகின்றனர்."
5.96.16
स राजा महतीं सेनां योजयित्वा षडङ्गिनीम् ।
अमृष्यमाणः संप्रायाद्यत्र तावपराजितौ ॥ ५.९६.१६ ॥
"அந்த அரசன் ஆறு அங்கங்களுள்ள பெரும் படையை அணிவகுத்து, பொறுக்க முடியாதவனாக, அந்த வெல்லப்படாத இருவர் இருக்குமிடத்திற்குப் புறப்பட்டான்."
5.96.17
स गत्वा विषमं घोरं पर्वतं गन्धमादनम् ।
मार्गमाणोऽन्वगच्छत्तौ तापसौ वनमाश्रितौ ॥ ५.९६.१७ ॥
"அவன் கரடுமுரடான, கொடிய கந்தமாதன மலைக்குச் சென்று, காட்டில் தங்கியிருந்த அந்த இரு தவசிகளைத் தேடி அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தான்."
5.96.18
तौ दृष्ट्वा क्षुत्पिपासाभ्यां कृशौ धमनिसन्ततौ ।
शीतवातातपैश्चैव कर्शितौ पुरुषोत्तमौ ॥ ५.९६.१८ ॥
"பசியாலும் தாகத்தாலும் மெலிந்து, நரம்புகள் புடைத்துத் தெரிய, குளிர், காற்று, வெயில் ஆகியவற்றால் வாடிய அந்த இரு புருஷோத்தமர்களையும் அவன் கண்டான்."
5.96.19
अभिगम्योपसङ्गृह्य पर्यपृच्छदनामयम् ।
तमर्चित्वा मूलफलैरासनेनोदकेन च ॥ ५.९६.१९ ॥
அவனை அணுகி, மரியாதையுடன் தழுவி, நலம் விசாரித்தனர். கிழங்குகளும் பழங்களும், ஆசனமும், நீரும் கொடுத்து அவனை உபசரித்தனர்.
5.96.20
न्यमन्त्रयेतां राजानं किं कार्यं क्रियतामिति ।
ततस्तामानुपूर्वी स पुनरेवान्वकीर्तयत् ॥ ५.९६.२० ॥
அவ்விருவரும் அரசனை அழைத்து, 'என்ன செய்ய வேண்டும்? சொல்லுங்கள்' என்றனர். பின்னர் அவன் அதை வரிசையாக மீண்டும் விவரித்தான்.
5.96.21
बाहुभ्यां मे जिता भूमिर्निहताः सर्वशत्रवः ।
भवद्भ्यां युद्धमाकाङ्क्षन्नुपयातोऽस्मि पर्वतम् ॥ ५.९६.२१ ॥
என் புயங்களால் பூமி வென்றெடுக்கப்பட்டது; என் எதிரிகள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டனர். உங்களுடன் போரை விரும்பி இம்மலைக்கு வந்திருக்கிறேன்.
5.96.22
आतिथ्यं दीयतामेतत्काङ्क्षितं मे चिरं प्रति ।
अपेतक्रोधलोभोऽयमाश्रमो राजसत्तम ॥ ५.९६.२२ ॥
இந்த விருந்தோம்பல் வழங்கப்படட்டும்; நான் நீண்ட காலமாக இதையே விரும்பியிருக்கிறேன். மன்னர்களில் சிறந்தவனே, இந்த ஆசிரமம் கோபமும் பேராசையும் அற்றது.
5.96.23
न ह्यस्मिन्नाश्रमे युद्धं कुतः शस्त्रं कुतोऽनृजुः ।
अन्यत्र युद्धमाकाङ्क्ष बहवः क्षत्रियाः क्षितौ ॥ ५.९६.२३ ॥
இந்த ஆசிரமத்தில் போர் இல்லை; இங்கு ஆயுதம் ஏது, வஞ்சகம் ஏது? போரை வேறிடத்தில் விரும்புக; பூமியில் க்ஷத்திரியர் பலர் இருக்கின்றனர்.
5.96.24
उच्यमानस्तथाऽपि स्म भूय एवाभ्यभाषत ।
पुनः पुनः क्षाम्यमाणः सान्त्व्यमानश्च भारत ॥ ५.९६.२४ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோதும், அவன் மீண்டும் மீண்டும் பேசினான். ஓ பாரதா, மன்னிப்பு கோரப்பட்டும் ஆறுதல் சொல்லப்பட்டும் அவன் மேலும் பேசினான்.
5.96.25
दम्भोद्भवो युद्धमिच्छन्नाह्वयत्येव तापसौ ।
ततो नरस्त्विषीकाणां मुष्टिमादाय भारत ॥ ५.९६.२५ ॥
தம்போத்பவன் போரை விரும்பி அந்த இரு தபஸ்விகளையும் சவால் விடுத்தான். அப்போது, பரதனின் வழித்தோன்றலே, அந்த மனிதன் நாணல்களின் ஒரு கைப்பிடியை எடுத்து.
5.96.26
अब्रवीदेहि युद्ध्यस्व युद्धकामुक क्षत्रिय ।
सर्वशस्त्राणि चादत्स्व योजयस्व च वाहिनीम् ॥ ५.९६.२६ ॥
அவர் கூறினார்: வா, போரிடு, போர் விரும்பும் க்ஷத்திரியனே! எல்லா ஆயுதங்களையும் எடு, உன் படையை அணிவகுத்து நிறுத்து.
5.96.27
अहं हि ते विनेष्यामि युद्धश्रद्धामितः परम् ।
यदाह्वयसि दर्पेण ब्राह्मणप्रमुखाञ्जनान् ॥ ५.९६.२७ ॥
நான் உன் போர் நம்பிக்கையை இன்றிலிருந்தே அகற்றுவேன், ஏனெனில் நீ செருக்கால் பிராமணர்களில் முதன்மையானவர்களை சவாலிடுகிறாய்.
5.96.28
यद्येतदस्त्रमस्मासु युक्तं तापस मन्यसे ।
एतेनापि त्वया योत्स्ये युद्धार्थी ह्यहमागतः ॥ ५.९६.२८ ॥
இந்த அஸ்திரத்தை நம்மிடம் பயன்படுத்துவது சரி என்று நீ எண்ணினால், தபஸ்வியே, இதைக் கொண்டே நான் உன்னோடு போரிடுவேன்; போரை விரும்பியே நான் வந்திருக்கிறேன்.
5.96.29
इत्युक्त्वा शरवर्षेण सर्वतः समवाकिरत् ।
दम्भोद्भवस्तापसं तं जिवांसुः सहसैनिकः ॥ ५.९६.२९ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு, தம்போத்பவன் அந்த தபஸ்வியைக் கொல்ல விரும்பி, படையுடன் திடீரென எல்லாப் பக்கங்களிலும் அம்பு மழையால் அவரை மூடினான்.
5.96.30
तस्य तानस्यतो घोरानिषून्परतनुच्छिदः ।
कदर्थीकृत्य स मुनिरिषीकाभिः समार्पयत् ॥ ५.९६.३० ॥
அவன் எய்த அந்தக் கொடிய அம்புகளை, எதிரிகளின் உடல்களைத் துளைப்பவையாக இருந்தும், பயனற்றதாக்கி, அந்த முனிவர் நாணல்களாலேயே பதில் தாக்குதல் நடத்தினார்.
5.96.31
ततोऽस्मौ प्रासृजद्धोरमैषीकमपराजितः ।
अस्त्रमप्रतिसन्धेयं तदुद्भुतमिवाभवत् ॥ ५.९६.३१ ॥
பின்னர் வெல்லப்படாதவன் அவர்கள் மீது ஓர் கொடிய ஈஷீகாஸ்த்திரத்தை ஏவினான்; அது எதிர்க்கப்பட முடியாததாகவும் அற்புதமானதாகவும் தோன்றியது.
5.96.32
तेषामक्षीणि कर्णांश्च नासिकाश्चैव मायया ।
निमित्तवेधी स मुनिरीषीकाभिः समार्पयत् ॥ ५.९६.३२ ॥
குறி தவறாத அந்த முனிவன் மாயத்தால் அவர்களின் கண்கள், காதுகள், மூக்குகள் ஆகியவற்றை ஈஷீகைகளால் துளைத்தான்.
5.96.33
स दृष्ट्वा श्वेतमाकाशमिषीकाभिः समाचितम् ।
पादयोर्न्यपतद्राजा स्वस्ति मेस्त्विति चाब्रवीत् ॥ ५.९६.३३ ॥
ஈஷீகைகளால் நிறைந்த வெண்ணிற வானத்தைக் கண்டு அந்த அரசன் அவர் பாதங்களில் விழுந்து, "எனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்" என்றான்.
5.96.34
तमब्रवीन्नरो राजञ्शरण्यः शरणैषिणाम् ।
ब्रह्मण्यो भव धर्मात्मा मा च स्मैवं पुनः कृथाः ॥ ५.९६.३४ ॥
அவர் அவனிடம் கூறினார்: "அரசே, அடைக்கலம் தேடுவோருக்கு அடைக்கலமாக இரு; அந்தணர்களைப் போற்றி தர்மாத்மாவாக இரு; மீண்டும் இப்படிச் செய்யாதே."
5.96.35
नैतादृक्पुरुषो राजन्क्षत्रधर्ममनुस्मरन् ।
मनसा नृपशार्दूल भवेत्परपुरञ्जयः ॥ ५.९६.३५ ॥
அரசே, சத்திரிய தர்மத்தை நினைவில் கொண்ட மனிதன் மனத்தாலும் இப்படிச் செய்ய மாட்டான். அரசர்களில் புலியே, அவன் பகைவர் நகரங்களை வெல்பவனாக இருக்க வேண்டும்.
5.96.36
मा च दर्पसमाविष्टः वा तत्ते राजन्समाहितम् ।
कृतप्रज्ञो वीतलोभो निरहङ्कार आत्मवान् । ॥ ५.९६.३६ ॥
அரசே, செருக்கால் நிறைந்து இருக்காதே. உனக்கு ஏற்றது இதுவே: ஞானமுடையவனாய், பேராசையற்றவனாய், அகங்காரமற்றவனாய், தன்னடக்கமுள்ளவனாய் இருப்பதே.
5.96.37
दान्तः क्षान्तो मृदुः सौम्य प्रजाः पालय पार्थिव ।
मास्म भूयः क्षिपेः कंचिदविदित्वा बलाबलम्। ॥ ५.९६.३७ ॥
அடக்கமுள்ளவனாயும், பொறுமையுள்ளவனாயும், மென்மையானவனாயும், சாந்தமானவனாயும் இரு; அரசே, குடிமக்களைக் காத்திடு. வலிமையையும் வலிமையின்மையையும் அறியாமல் இனி யாரையும் தாக்காதே.
5.96.38
अनुज्ञातः स्वस्ति गच्च मैवं भूयः समाचरेः ।
कुशलं ब्राह्मणान्पृच्छेरावयोर्वचनाद्भृशम् ॥ ५.९६.३८ ॥
அனுமதி பெற்று மங்களமாகச் செல். இனி இவ்வாறு நடக்காதே. எங்கள் இருவரின் வார்த்தையின்படி அந்தணர்களிடம் உன் நலத்தைக் கேள்.
5.96.39
ततो राजा तयोः पादावभिवाद्य महात्मनोः ।
प्रत्याजगाम स्वपुरं धर्मं चैवाचरद्भृशम् ॥ ५.९६.३९ ॥
பின்னர் அரசன் அந்த இரு மகாத்மாக்களின் பாதங்களை வணங்கி தன் நகருக்குத் திரும்பி, மிகவும் தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்தான்.
5.96.40
सुमहच्चापि तत्कर्म यन्नरेण कृतं पुरा ।
ततो गुणैः सुबहुभिः श्रेष्ठो नारायणोऽभवत् ॥ ५.९६.४० ॥
முன்பு நரன் செய்த மிகப் பெரிய செயலாலும், பல அநேக குணங்களாலும் நாராயணன் சிறந்தவனானான்.
5.96.41
तस्माद्यावद्धनुःश्रेष्ठे गाण्डीवेऽस्त्रं न युज्यते ।
तावत्त्वं मानमुत्सृज्य गच्छ राजन्धनञ्जयम् ॥ ५.९६.४१ ॥
ஆகையால், சிறந்த வில்லான காண்டீவத்தில் அஸ்திரம் பூட்டப்படாத வரையில், அரசே, உன் செருக்கை விட்டுவிட்டு தனஞ்சயனிடம் செல்.
5.96.42
काकुदीकं शुकं नाकमक्षिसन्तर्जनं तथा ।
सन्तानं नर्तकं घोरमास्यमोदकमष्टमम् ॥ ५.९६.४२ ॥
காகுதீகம், சுகம், நாகம், அக்ஷிசந்தர்ஜனம், சந்தானம், நர்த்தகம், கோரம், ஆஸ்யமோதகம் என்னும் எட்டாவது.
5.96.43
एतैर्विद्धाः सर्व एव मरणं यान्ति मानवाः ।
उन्मत्ताश्च विचेष्टन्ते नष्टसंज्ञा विचेतसः ॥ ५.९६.४३ ॥
இவற்றால் துளைக்கப்பட்ட மனிதர்கள் அனைவரும் மரணத்தை அடைகிறார்கள்; பித்துப்பிடித்தவர்களைப் போல் துடிக்கிறார்கள், உணர்வை இழந்து மனம் தடுமாறுகிறார்கள்.
5.96.44
स्वपन्ति च प्लवन्ते च च्छर्दयन्ति च मानवाः ।
मूत्रयन्ते च सततं रुदन्ति च हसन्ति च ॥ ५.९६.४४ ॥
மனிதர்கள் உறங்குகிறார்கள், தள்ளாடுகிறார்கள், வாந்தி எடுக்கிறார்கள்; இடைவிடாமல் சிறுநீர் கழிக்கிறார்கள், அழுகிறார்கள், சிரிக்கவும் செய்கிறார்கள்.
5.96.45
कामक्रोधौ लोभमोहौ मदमानौ तथैव च ।
मात्सर्याहङ्कुती चैव क्रमादेत उदाहृताः ॥ ५.९६.४५ ॥
காமம், கோபம், லோபம், மோகம், மதம், மானம், அவ்வாறே பொறாமை, அகங்காரம் — இவை வரிசையாகக் கூறப்பட்டுள்ளன.
5.96.46
निर्माता सर्वलोकानामीश्वरः सर्वकर्मवित् ।
यस्य नारायणो बन्धुरर्जुनो दुःसहो युधि ॥ ५.९६.४६ ॥
எல்லா உலகங்களையும் படைத்தவர், ஈசுவரர், எல்லா செயல்களையும் அறிந்தவர்; நாராயணன் எவருடைய உறவினரோ, போரில் அர்ஜுனன் எவருக்கு தாங்க முடியாதவரோ.
5.96.47
कस्तमुत्सहते जेतुं त्रिषु लोकेषु भारत ।
वीरं कपिध्वजं जिष्णुं यस्य नास्ति समो युधि ॥ ५.९६.४७ ॥
பாரதனே, மூவுலகிலும் அவனை வெல்ல யார் துணிவார்? வீரனும், குரங்குக் கொடியுடையவனும், வெற்றியாளனுமான அவனுக்குப் போரில் நிகர் எவரும் இல்லையே?
5.96.48
असङ्ख्येया गुणाः पार्थे तद्विशिष्टो जनार्दनः ।
त्वमेव भूयो जानासि कुन्तीपुत्रं धनञ्जयम् ॥ ५.९६.४८ ॥
பார்த்தனிடம் எண்ணற்ற குணங்கள் உள்ளன; ஜனார்த்தனன் அவனைவிட மேலானவர். குந்தியின் மகன் தனஞ்சயனை நீயே மீண்டும் நன்கு அறிவாய்.
5.96.49
नरनारायणौ यौ तौ तावेवार्जुनकेशवौ ।
विजानीहि महाराज प्रवीरौ पुरुषोत्तमौ ॥ ५.९६.४९ ॥
நரனும் நாராயணனும் எவர்களோ, அவர்களே அர்ஜுனனும் கேசவனும். மகாராஜாவே, அந்த இரு பெரும் வீரர்களும் புருஷோத்தமர்களும் என்று அறிவாயாக.
5.96.50
यद्येतदेवं जानासि न च मामभिशङ्कसे ।
आर्यां मतिं समास्थाय शाम्य भारत पाण्डवैः ॥ ५.९६.५० ॥
நீ இதை இவ்வாறு அறிந்திருந்தும் என்னை சந்தேகிக்கவில்லையானால், உயர்ந்த புத்தியைக் கொண்டு, பாரதா, பாண்டவர்களுடன் சமாதானம் செய்துகொள்.
5.96.51
अथ चेन्मन्यसे श्रेयो न मे भेदो भवेदिति ।
प्रशाम्य भरतश्रेष्ठ मा च युद्धे मनः कृथाः ॥ ५.९६.५१ ॥
மேலும், என் பிளவு ஏற்படாது என்று நீ நினைத்து அதுவே நன்மை என்று கருதினால், பரதர்களில் சிறந்தவனே, சாந்தமடைந்து போரில் மனத்தை வைக்காதே.
5.96.52
भवतां च कुरुश्रेष्ठ कुलं बहुमतं भुवि ।
तत्तथैवास्तु भद्रं ते स्वार्थमेवोपचिन्तय ॥ ५.९६.५२ ॥
குருக்களில் சிறந்தவனே, உங்கள் குலம் உலகில் மிகவும் மதிக்கப்படுகிறது. அது அப்படியே இருக்கட்டும், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; உன் சொந்த நலனையே சிந்தித்துப் பார்.