மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.106
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.106.1
ततः पिता तव क्रुद्धो निशितैः सायकोत्तमैः ।
आजघान रणे पार्थान्सहसेनान्समन्ततः ॥ ६.१०६.१ ॥
அப்போது கோபமடைந்த உன் தந்தை போரில் கூரான சிறந்த அம்புகளால் பிருதையின் மக்களை அவர்களின் படைகளுடன் எல்லாப் பக்கங்களிலும் தாக்கினார்.
6.106.2
भीमं द्वादशभिर्विद्ध्वा सात्यकिं नवभिः शरैः ।
नकुलं च त्रिभिर्विद्ध्वा सहदेवं च सप्तभिः ॥ ६.१०६.२ ॥
பீமனை பன்னிரண்டு அம்புகளாலும், சாத்யகியை ஒன்பது அம்புகளாலும், நகுலனை மூன்று அம்புகளாலும், சகாதேவனை ஏழு அம்புகளாலும் துளைத்து.
6.106.3
युधिष्ठिरं द्वादशभिर्बाह्वोरुरसि चार्पयत् ।
धृष्टद्युम्नं ततो विद्ध्वा ननाद सुमहाबलः ॥ ६.१०६.३ ॥
யுதிட்டிரனை பன்னிரண்டு அம்புகளால் அவருடைய தோள்களிலும் மார்பிலும் பதித்து, பின்னர் திருஷ்டத்யும்னனைத் துளைத்து, மிகுந்த பலமுடையவன் முழங்கினான்.
6.106.4
तं द्वादशाख्यैर्नकुलो माधवश्च त्रिभिः शरैः ।
धृष्टद्युम्नश्च सप्तत्या भीमसेनश्च सप्तभिः ।
युधिष्ठिरो द्वादशभिः प्रत्यविध्यत्पितामहम् ॥ ६.१०६.४ ॥
நகுலன் பன்னிரண்டு அம்புகளாலும், மாதவன் (சாத்யகி) மூன்று அம்புகளாலும், திருஷ்டத்யும்னன் எழுபது அம்புகளாலும், பீமசேனன் ஏழு அம்புகளாலும், யுதிட்டிரன் பன்னிரண்டு அம்புகளாலும் பிதாமகரை (பீஷ்மரை) எதிர்த்துத் துளைத்தனர்.
6.106.5
द्रोणस्तु सात्यकिं विद्ध्वा भीमसेनमविध्यत ।
एकैकं पञ्चभिर्बाणैर्यमदण्डोपमैः शितैः ॥ ६.१०६.५ ॥
ஆனால் துரோணர் சாத்யகியைத் துளைத்து, பீமசேனனையும் யமதண்டத்திற்கு ஒத்த ஐந்து கூரான அம்புகளால் ஒவ்வொருவரையும் துளைத்தார்.
6.106.6
तौ च तं प्रत्यविध्येतां त्रिभिस्त्रिभिरजिह्मगैः ।
तोत्रैरिव महानागं द्रोणं ब्राह्मणपुङ्गवम् ॥ ६.१०६.६ ॥
அவர்களிருவரும் நேராகப் பறக்கும் அம்புகளால் மூன்று மூன்றாக அவரை எதிர்த்துத் துளைத்தனர்; அங்குசங்களால் பெரிய யானையைப் போல, பிராமண சிரேஷ்டரான துரோணரை.
6.106.7
सौवीरा कितवाः प्राच्याः प्रतीच्योदीच्यमालवाः ।
अभीषाहाः शूरसेनाः शिबयोऽथ वसातयः।
संग्रमे नाजहुर्भीष्मं वध्यमानाः शितैः शरैः ॥ ६.१०६.७ ॥
சௌவீரர்கள், கிதவர்கள், கிழக்கு நாட்டினர், மேற்கு, வடக்கு, மாளவர்கள், அபீஷாஹர், சூரசேனர், சிபிகள், வசாதிகள் ஆகியோர் போரில் கூரிய அம்புகளால் அடிபட்டபோதும் பீஷ்மரை கைவிடவில்லை.
6.106.8
तथैवान्ये महीपाला नानादेशसमागताः ।
पाण्डवानभ्यवर्तन्त विविधायुधपाणयः ।
तथैव पाण्डवा राजन्परिवव्रुः पितामहम् ॥ ६.१०६.८ ॥
அதுபோலவே பல நாடுகளிலிருந்து வந்த பிற மன்னர்கள் பல்வேறு ஆயுதங்களை ஏந்தி பாண்டவர்களை நோக்கிப் பாய்ந்தனர். அரசே, அதுபோலவே பாண்டவர்கள் பிதாமகரைச் சூழ்ந்தனர்.
6.106.9
स समन्तात्परिवृतो रथौघैरपराजितः ।
गहनेऽग्निरिवोत्सृष्टः प्रजज्वाल दहन्परान् ॥ ६.१०६.९ ॥
அவர் நாலா பக்கமும் தேர்ப்படைகளால் சூழப்பட்டிருந்தும் வெல்லப்படாதவராய், காட்டில் விடப்பட்ட நெருப்பைப் போல எதிரிகளை எரித்துக் கொண்டு ஜ்வலித்தார்.
6.106.10
रथाग्न्यगारश्चापार्चिरसिशक्तिगजेन्धनः ।
शरस्फुलिङ्गो भीष्माग्निर्ददाह क्षत्रियर्षभान् ॥ ६.१०६.१० ॥
தேர்களே நெருப்பின் இல்லம், வில்லே அதன் ஜுவாலை, வாள், வேல், யானைகள் அதன் எரிபொருள், அம்புகளே அதன் தீப்பொறிகள் — அத்தகைய பீஷ்ம அக்னி க்ஷத்திரியத் தலைவர்களை எரித்தது.
6.106.11
यथा हि सुमहानग्निः कक्षे चरसि सानिलः ।
तथा भीष्मो महाराज दिव्यमस्त्रमुदीरयन् ॥ ६.१०६.११ ॥
காட்டில் காற்றுடன் பெரிய நெருப்பு பரவுவது போல, மகாராஜாவே, பீஷ்மர் தெய்வீக அஸ்திரங்களை ஏவிக்கொண்டு முன்னேறினார்.
6.106.12
सुवर्णपुङ्खैरिषुभिर्गार्ध्रपक्षैः सुतेजनैः ।
कर्णिनालीकनाराचैश्छादयामास तद्बलम् ॥ ६.१०६.१२ ॥
தங்க இறகுகள், கழுகு இறகுகள் கொண்ட கூரிய அம்புகளால் — கர்ணி, நாலம், ஈகம், நாராசம் அம்புகளால் — அவர் அந்தப் படையை மூடினார்.
6.106.13
अपातयद्ध्वजांश्चैव रथिनश्च शितैः शरैः ।
मुण्डतालवनानीव चकार स रथव्रजान् ॥ ६.१०६.१३ ॥
அவர் கூரிய அம்புகளால் கொடிகளையும் தேர்வீரர்களையும் வீழ்த்தினார். தலை வெட்டப்பட்ட பனை வனங்களைப் போல் தேர்த்திரளை ஆக்கினார்.
6.106.14
निर्मनुष्यान्रथान्राजन्गजानश्वांश्च संयुगे ।
अकरोत्स महाबाहुः सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ ६.१०६.१४ ॥
அரசே, அந்தப் பெரும்புஜன் போரில் தேர்கள், யானைகள், குதிரைகளை வீரர்களற்றவையாக்கினார். அவர் எல்லா ஆயுதம் ஏந்தியவர்களிலும் சிறந்தவர்.
6.106.15
तस्य ज्यातलनिर्घोषं विस्फूर्जितमिवाशनेः ।
निशम्य सर्वभूतानि समकम्पन्त भारत ॥ ६.१०६.१५ ॥
பாரதா, அவரது வில்நாணின் அறைதலின் ஒலியை, இடியின் முழக்கம் போல் கேட்டு, எல்லா உயிரினங்களும் ஒருங்கே நடுங்கின.
6.106.16
अमोघा ह्यपत्नबाणाः पितुस्ते भरतर्षभ ।
नासज्जन्त तनुत्रेषु भीष्मचापच्युताः शराः ॥ ६.१०६.१६ ॥
பரதர்களின் காளையே, உன் தந்தையின் (தரப்பின்) அம்புகள் குறி தவறாதவை. பீஷ்மரின் வில்லிலிருந்து பறந்த அந்த அம்புகள் கவசங்களில் சிக்கவில்லை.
6.106.17
हतवीरान्रथान्राजन्संयुक्ताञ्जवनैर्हयैः ।
अपश्याम महाराज ह्रियमाणान्रणाजिरे ॥ ६.१०६.१७ ॥
அரசே, பெரும் அரசே, போர்க்களத்தில் வீரர்கள் வீழ்ந்து, வேகமான குதிரைகளால் பூட்டப்பட்ட தேர்கள் இழுத்துச் செல்லப்படுவதை நாங்கள் கண்டோம்.
6.106.18
चेदिकाशिकरूषाणां सहस्राणि चतुर्दश ।
महारथाः समाख्याताः कलपुत्रास्तनुत्यजः ।
अपरावर्तिनः सर्वे सुवर्णविकृतध्वजाः ॥ ६.१०६.१८ ॥
சேதி, காசி, ரூஷர்களின் பதினான்காயிரம் பெரும் தேர்வீரர்கள். கலப்புத்திரர்கள் என்று புகழ்பெற்றவர்கள், உடலைத் துறக்க அஞ்சாதவர்கள். அனைவரும் பின்வாங்காதவர்கள், பொன்னால் செய்த கொடிகளை உடையவர்கள்.
6.106.19
संग्रामे भीष्ममासाद्य व्यादितास्यमिवान्तकम् ।
निमग्नाः परलोकाय सवाजिरथकुञ्जराः ॥ ६.१०६.१९ ॥
போரில் பீஷ்மரை அணுகி, வாய் திறந்த யமனைப் போல, குதிரைகள், தேர்கள், யானைகளுடன் அவர்கள் மறுலோகத்திற்கு மூழ்கினர்.
6.106.20
भग्नाक्षोपस्करान्कांश्चिद्भग्नचक्रांश्च भारत ।
अपश्याम महाराज शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ६.१०६.२० ॥
பாரதனே! அச்சும் கருவிகளும் உடைந்த சில தேர்களையும், சக்கரங்கள் உடைந்தவற்றையும், ஓ மகாராஜனே, நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் கண்டோம்.
6.106.21
सवरूथै रथैर्भग्नै रथिभिश्च निपातितैः ।
शरैः सुकवचैश्छिन्नैः पट्टसैश्च विशांपते ॥ ६.१०६.२१ ॥
மேற்கூரையுடன் உடைந்த தேர்கள், வீழ்த்தப்பட்ட தேரோட்டிகள், நல்ல கவசங்களுடன் வெட்டுண்ட அம்புகள், வாள்கள் — ஓ மன்னனே!
6.106.22
गदाभिर्भिण्डिपालैश्च निशितैश्च शिलीमुखैः ।
अनुकर्षैरुपासङ्गैश्चक्रैर्भग्नैश्च मारिष ॥ ६.१०६.२२ ॥
கதைகள், பிந்திபாலங்கள், கூர்மையான அம்புகள், கயிற்றுக் கட்டுகள், அம்பறாத்தூணிகள், உடைந்த சக்கரங்கள் — ஓ மாரிஷா!
6.106.23
बाहुभिः कार्मुकैः खङ्गैः शिरोभिश्च सकुण्डलैः ।
तलत्रैरङ्गुलित्रैश्च ध्वजैश्च विनिपातितैः।
चापैश्च बहुधा च्छिन्नैः समास्तीर्यत मेदिनी ॥ ६.१०६.२३ ॥
கைகள், வில்கள், வாள்கள், குண்டலங்களுடன் தலைகள், கைக்காப்புகள், விரல்காப்புகள், கொடிகள் வீழ்ந்து, பல வகையில் வெட்டுண்ட வில்களால் பூமி மூடப்பட்டது.
6.106.24
गजारोहा गजान्राजन्हयांश्च हयसादिनः ।
अभिपेतुर्द्रुतं तत्र शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ६.१०६.२४ ॥
ஓ மன்னனே! யானைப்பாகர்களும், குதிரைவீரர்களும் அங்கு விரைவாக நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் பாய்ந்தனர்.
6.106.25
यतमानाश्च ते वीरा द्रवमाणान्महारथान् ।
नाशक्नुवन्वारयितुं भीष्मबाणप्रपीडितान् ॥ ६.१०६.२५ ॥
போரிட முயன்றும் அந்த வீரர்கள் பீஷ்மரின் அம்புகளால் துன்புறுத்தப்பட்டு ஓடிய மகாரதர்களைத் தடுக்க முடியவில்லை.
6.106.26
महेन्द्रसमवीर्येण वध्यमाना महाचमूः ।
अभज्यत महाराज न च द्वौ समधावताम् ॥ ६.१०६.२६ ॥
மகாராஜாவே, இந்திரனுக்கு நிகரான வீரியமுடைய (பீஷ்மர்) வதைக்க, அந்தப் பெரும் படை சிதறியது; இரண்டு வீரர்கள் கூட ஒன்றாக ஓடவில்லை.
6.106.27
आविद्धरथनागाश्वं पतितध्वजसंकुलम् ।
अनीकं पाण्डुपुत्राणां हाहाभूतमचेतनम् ॥ ६.१०६.२७ ॥
பாண்டுவின் மைந்தர்களின் படை, தேர்களும் யானைகளும் குதிரைகளும் சிதறி, விழுந்த கொடிகளால் நிறைந்து, "ஹா ஹா" என்ற கூக்குரலால் நிரம்பி, உணர்வற்றுக் கிடந்தது.
6.106.28
जघानात्र पिता पुत्रं पुत्रश्च पितरं तथ ।
प्रियं सखाय चाक्रन्दे सखा दैवबलात्कृतः ॥ ६.१०६.२८ ॥
இங்கே தந்தை மகனையும், மகன் தந்தையையும் கொன்றான்; அன்பு நண்பன் நண்பனை அழைத்தான், நண்பன் விதியின் வலிமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்.
6.106.29
विमुच्य कवचानन्ये पाण्डुपुत्रस्य सैनिकाः ।
प्रकीर्य केशान्धावन्तः प्रत्यदृश्यन्त सर्वशः ॥ ६.१०६.२९ ॥
பாண்டுவின் மைந்தனின் மற்ற வீரர்கள் கவசங்களைக் களைந்து, தலைமுடியைச் சிதறவிட்டு ஓடுவதை எங்கும் காண முடிந்தது.
6.106.30
तद्गोकुलमिवोद्भ्रान्तमुद्भान्तरथकूबरम् ।
ददृशे पाण्डुपुत्रस्य सैन्यमार्तस्वरं तदा ॥ ६.१०६.३० ॥
அப்போது பாண்டுவின் மைந்தனின் அந்தப் படை, பசுக்கூட்டம் போல் மருண்டு சிதறி, தேர்களின் நுகங்கள் அலைந்தாட, துயரக் குரலில் அழுவதாகக் காணப்பட்டது.
6.106.31
प्रभज्यमानं सैन्यं तु दृष्ट्वा यादवनन्दनः ।
उवाच पार्थं बीभत्सुं निगृह्य रथमुत्तमम् ॥ ६.१०६.३१ ॥
படையானது சிதறி ஓடுவதைக் கண்ட யாதவர்களின் மகிழ்ச்சியான கிருஷ்ணன், உயர்ந்த தேரை நிறுத்தி பார்த்தனிடம் (பீபத்சுவிடம்) கூறினார்.
6.106.32
अयं स कालः संप्राप्तः पार्थ यः काङ्क्षितस्तव ।
प्रहरास्मै नरव्याघ्र भीष्मायाहवशोभिने ॥ ६.१०६.३२ ॥
பார்த்தா, நீ விரும்பிய அந்தக் காலம் வந்துவிட்டது. நரவ்யாக்ரனே, போரில் சிறக்கும் இந்த பீஷ்மன் மீது தாக்கு.
6.106.33
यत्पुरा कथितं वीर त्वया राज्ञां समागमे ।
विराटनगरे तात सञ्जयस्य समीपतः ॥ ६.१०६.३३ ॥
வீரனே, முன்பு விராட நகரில் அரசர்கள் கூடிய சபையில், அன்பனே, சஞ்சயன் அருகில் நீ சொன்னது.
6.106.34
भीष्मद्रोणमुखान्सर्वान्धार्तराष्ट्रस्य सैनिकान् ।
सानुबन्धान्हनिष्यामि ये मां योत्स्यन्ति सङ्गरे ॥ ६.१०६.३४ ॥
பீஷ்மரும் துரோணரும் தலைமையில் உள்ள திருதராஷ்டிரன் மகனின் வீரர்கள் அனைவரையும், அவர்களின் பின்பற்றுவோருடன், போரில் என்னுடன் போரிடுபவர்களை நான் கொல்வேன்.
6.106.35
इति तत्कुरु कौन्तेय सत्यं वाक्यमरिन्दम ।
क्षत्रधर्ममनुस्मृत्य युध्यस्व विगतज्वरः ॥ ६.१०६.३५ ॥
ஆகவே, குந்தியின் மகனே, அதைச் செய். அரிந்தமனே, இது உண்மையான சொல். க்ஷத்திரிய தர்மத்தை நினைத்து, துயரமின்றிப் போரிடு.
6.106.36
इत्युक्तो वासुदेवेन तिर्यग्दृष्टिरधोमुखः ।
अकाम इव बीभत्सुरिदं वचनमब्रवीत् ॥ ६.१०६.३६ ॥
வாசுதேவன் இவ்வாறு சொன்னதும், பக்கவாட்டுப் பார்வையும் தாழ்ந்த முகமுமாக, விருப்பமில்லாதவன் போல பீபத்சு இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
6.106.37
अवध्यानां वधं कृत्वा राज्यं वा नरकोत्तरम् ।
दुःखानि वनवासे वा किं नु मे सुकृतं भवेत् ॥ ६.१०६.३७ ॥
கொல்லக் கூடாதவர்களைக் கொன்று அரசைப் பெறுவதா, அல்லது நரகத்தையும் மிஞ்சும் துன்பங்களா, அல்லது காட்டு வாழ்வின் துயரங்களா — இவற்றில் எனக்கு எந்த நற்செயல் கிடைக்கும்?
6.106.38
चोदयाश्वान्यतो भीष्मः करिष्ये वचनं तव ।
पातयिष्यामि दुर्धर्षं भीष्मं कुरुपितामहम् ॥ ६.१०६.३८ ॥
"குதிரைகளை வேறு பக்கம் ஓட்டு; உன் சொல்படி செய்வேன். வெல்ல முடியாத பீஷ்மரை, குருக்களின் பிதாமகரை, வீழ்த்துவேன்."
6.106.39
स चाश्वान्रजतप्रख्यांश्चोदयामास माधवः ।
यतो भीष्मस्ततो राजन्दुष्प्रेक्ष्यो रश्मिवानिव । ॥ ६.१०६.३९ ॥
மாதவன் வெள்ளி போல் ஒளிரும் அந்தக் குதிரைகளைச் செலுத்தினான்; பீஷ்மர் எங்கிருந்தாரோ அங்கே, அரசே — கதிரவன் போல், பார்க்க இயலாத ஒளியுடன் அவை சென்றன.
6.106.40
ततस्तत्पुनरावृत्तं युधिष्ठिरबलं महत् ।
दृष्ट्वा पार्थं महाबाहुं भीष्मायोद्यतमाहवे ॥ ६.१०६.४० ॥
அப்போது யுதிஷ்டிரனின் அந்தப் பெரும் படை மீண்டும் திரும்பியது; போரில் பீஷ்மரை நோக்கி முன்னேறும் மகாபாகுவான பார்த்தனை (அர்ஜுனனை) அது கண்டது.
6.106.41
ततो भीष्मः कुरुश्रेष्ठः सिंहवद्विनदन्मुहुः ।
धनंजयरथं शीघ्रं शरवर्षैरवाकिरत् ॥ ६.१०६.४१ ॥
பின்னர் குருக்களில் சிறந்த பீஷ்மர், சிங்கம் போல் மீண்டும் மீண்டும் முழங்கி, தனஞ்சயனின் (அர்ஜுனனின்) தேரை அம்பு மழையால் விரைவாக மூடினார்.
6.106.42
क्षणेन स रथस्तस्य सहयः सहसारथिः ।
शरवर्षेण महता न प्राज्ञायत भारत ॥ ६.१०६.४२ ॥
ஒரு கணத்தில் அவனுடைய அந்தத் தேர், குதிரைகளோடும் சாரதியோடும், பெரும் அம்பு மழையால் மறைந்தது; பாரதனே, அது காணவே இயலாமல் போனது.
6.106.43
वासुदेवस्त्वसंभ्रान्तो धैर्यमास्थाय सत्वरः ।
चोदयामास तानश्वान्विनुन्नान्भीष्मसायकैः ॥ ६.१०६.४३ ॥
ஆனால் வாசுதேவன் கலங்காமல் துணிவுடன் விரைவாக, பீஷ்மரின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட அந்தக் குதிரைகளைச் செலுத்தினான்.
6.106.44
ततः पार्थो धनुर्गृह्य दिव्यं जलदनिःस्वनम् ।
पातयामास भीष्मस्य धनुश्छित्त्वा शितैः शरैः ॥ ६.१०६.४४ ॥
பின்னர் பார்த்தன் மேகம் முழங்குவது போன்ற ஒலியுடைய தெய்வ வில்லை எடுத்து, கூரிய அம்புகளால் பீஷ்மரின் வில்லை அறுத்து வீழ்த்தினான்.
6.106.45
स च्छिन्नधन्वा कौरव्यः पुनरन्यन्महद्धनुः ।
निमेषान्तरमात्रेण सज्यं चक्रे पिता तव ॥ ६.१०६.४५ ॥
வில் அறுபட்ட அந்தக் கௌரவர் மற்றொரு பெரிய வில்லை மீண்டும் எடுத்தார்; உமது தந்தை ஒரு கணப்பொழுதில் அதன் நாணைப் பூட்டினார்.
6.106.46
चकर्ष च ततो दोर्भ्यां धनुर्जलदनिःस्वनम् ।
अथास्य तदपि क्रुद्धश्चिच्छेद धनुरर्जुनः ।
तस्य तत्पूजयामास लाघवं शन्तनोः सुतः ॥ ६.१०६.४६ ॥
பின்னர் அவர் இரு கைகளாலும் மேகம் முழங்குவது போன்ற ஒலியுடைய வில்லை இழுத்தார்; அப்போது சினமடைந்த அர்ஜுனன் அதையும் அறுத்தான். சந்தனுவின் மகன் அவனது சுறுசுறுப்பைப் பாராட்டினான்.
6.106.47
गाङ्गेयस्त्वब्रवीत्पार्थं धन्विश्रेष्ठमरिंदम ।
साधुसाधु महाबाहो साधु कुन्तीसुतेति च ॥ ६.१०६.४७ ॥
ஆனால் கங்கையின் மகன் வில்லாளர்களில் சிறந்தவனும் பகைவரை அடக்குபவனுமான பார்த்தனிடம் சொன்னான்: "சாது, சாது! மகாபாகு, குந்தியின் மகனே, சாது!"
6.106.48
समाभाष्यैवमपरं प्रगृह्य रुचिरं धनुः ।
मुमोच समरे भीष्मः शरान्पार्थरथं प्रति ॥ ६.१०६.४८ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு பீஷ்மர் மற்றொரு அழகிய வில்லை எடுத்து, போரில் பார்த்தனின் தேர் நோக்கி அம்புகளைச் செலுத்தினார்.
6.106.49
अदर्शयद्वसुदेवो हययाने परं बलम् ।
मोघान्कुर्वञ्शरांस्तस्य मण्डलानि निदर्शयन् ॥ ६.१०६.४९ ॥
வசுதேவர் குதிரைகள் பூட்டிய தேரில் தம் மேலான வலிமையைக் காட்டினார்; அவருடைய அம்புகளை வீணாக்கி, வட்டவடிவ இயக்கங்களைக் காட்டினார்.
6.106.50
शुशुभाते नरव्याघ्रौ तौ भीष्मशरविक्षतौ ।
गोवृषाविव संरब्धौ विषाणोल्लिखिताङ्कितौ ॥ ६.१०६.५० ॥
பீஷ்மரின் அம்புகளால் காயமடைந்த அந்த இரு நரவியாக்கிரர்களும், கொம்புகளால் கீறப்பட்ட குறிகளுடன் சினம்கொண்ட இரு காளைகளைப் போல ஒளிர்ந்தனர்.
6.106.51
वासुदेवस्तु संप्रेक्ष्य पार्थस्य मृदुयुद्धताम् ।
भीष्मं च शरवर्षाणि सृजन्तमनिशं युधि ॥ ६.१०६.५१ ॥
ஆனால் வாசுதேவர் பார்த்தனின் மென்மையான போர் முறையையும், போரில் இடைவிடாமல் அம்பு மழை பொழிந்துகொண்டிருந்த பீஷ்மரையும் உற்றுநோக்கினார்.
6.106.52
प्रतपन्तमिवादित्यं मध्यमासाद्य सेनयोः ।
वरान्वरान्विनिघ्नन्तं पाण्डुपुत्रस्य सैनिकान् ॥ ६.१०६.५२ ॥
இரு படைகளின் நடுவே சூரியனைப் போல் சுடர்விட்டு எரிந்து, பாண்டுவின் மகனுடைய சிறந்த வீரர்களை ஒருவர் பின் ஒருவராக வீழ்த்திக்கொண்டிருந்தார்.
6.106.53
युगान्तमिव कुर्वाणं भीष्मं यौधिष्ठिरे बले ।
नामृष्यत महाबाहुर्माधवः परवीरहा ॥ ६.१०६.५३ ॥
யுதிஷ்டிரரின் படையில் யுகமுடிவைப் போல அழிவை உண்டாக்கும் பீஷ்மரைக் கண்டு, பெரும்புயம் கொண்ட மாதவர் பொறுக்க முடியாதவராயினார்; பகைவீரர்களை அழிப்பவர் அவர்.
6.106.54
उत्सृज्य रजतप्रख्यान्हयान्पार्थस्य मारिष ।
वासुदेवस्ततो योगी प्रचस्कन्द महारथात् ॥ ६.१०६.५४ ॥
மாரிஷரே, அப்போது யோகியான வாசுதேவர் பார்த்தனின் வெள்ளி நிறக் குதிரைகளை விட்டுவிட்டு பெருந்தேரிலிருந்து குதித்தார்.
6.106.55
अभिदुद्राव भीष्मं स भुजप्रहरणो बली ।
प्रतोदपाणिस्तेजस्वी सिंहवद्विनदन्मुहुः ॥ ६.१०६.५५ ॥
தங்கள் புயங்களையே ஆயுதமாகக் கொண்ட வலிமைமிக்கவரும் ஒளிமிக்கவருமான அவர், கையில் தோட்டியுடன், சிங்கம் போல் பலமுறை கர்ஜித்தபடி பீஷ்மரை நோக்கி விரைந்தார்.
6.106.56
दारयन्निव पद्भ्यां स जगतीं जगदीश्वरः ।
क्रोधताम्रेक्षणः कृष्णो जिघांसुरमितद्युतिः ॥ ६.१०६.५६ ॥
தம் கால்களால் பூமியைப் பிளப்பவர் போல், உலகின் தலைவரும், கோபத்தால் சிவந்த கண்களை உடையவரும், அளவற்ற ஒளியுடையவருமான கிருஷ்ணர் கொல்ல விரும்பி முன்னேறினார்.
6.106.57
ग्रसन्निव च तेजांसि तावकानां महाहवे ।
दृष्ट्वा माधवमाक्रन्दे भीष्मायोद्यतमन्तिके ॥ ६.१०६.५७ ॥
பெரும் போரில் உங்கள் வீரர்களின் தேஜஸை விழுங்குபவர் போல், பீஷ்மரை நோக்கி அருகில் ஓங்கிய மாதவனைக் கண்டதும்,
6.106.58
हतो भीष्मो हतो भीष्म इति तत्रस्म सैनिकाः ।
क्रोशन्तः प्राद्रवन्सर्वे वासुदेवभयातुराः ॥ ६.१०६.५८ ॥
"பீஷ்மர் கொல்லப்பட்டார்! பீஷ்மர் கொல்லப்பட்டார்!" என்று கூவியபடி வாசுதேவரின் அச்சத்தால் துடித்த வீரர்கள் அனைவரும் ஓடினர்.
6.106.59
पीतकौशेयसंवीतो मणिश्यामो जनार्दनः ।
शुशुभे विद्रवन्भीष्मं विद्युन्माली यथाम्बुदः ॥ ६.१०६.५९ ॥
மஞ்சள் பட்டாடை உடுத்திய, மணி போல் கருநிறமுடைய ஜனார்தனர் பீஷ்மரை நோக்கி விரைந்தபோது, மின்னல் மாலை அணிந்த மேகம் போல் ஒளிர்ந்தார்.
6.106.60
स सिंह इव मातङ्गं यथर्षभ इवर्षभम् ।
अभिदुद्राव वेगेन विनदन्यादवर्षभः ॥ ६.१०६.६० ॥
சிங்கம் யானையின் மீது பாய்வது போலும், காளை காளையின் மீது பாய்வது போலும், யாதவர்களில் சிறந்தவர் கர்ஜித்தபடி வேகமாக பீஷ்மர் மீது பாய்ந்தார்.
6.106.61
तमापतन्तं संप्रेक्ष्य पुण्डरीकाक्षमाहवे ।
असंभ्रमं रणे भीष्मो विचकर्ष महद्धनुः ।
उवाच चैव गोविन्दमसंभ्रान्तेन चेतसा ॥ ६.१०६.६१ ॥
போரில் தாமரைக்கண்ணனான அவர் பாய்ந்து வருவதைக் கண்டு, பீஷ்மர் போர்க்களத்தில் கலக்கமின்றி தம் பெரிய வில்லை இழுத்தார்; கலங்காத மனத்துடன் கோவிந்தனிடம் கூறினார்.
6.106.62
एह्येहि पुण्डरीकाक्ष देवदेव नमोस्तु ते ।
मामद्य सात्वतश्रेष्ठ तापयस्त महाहवे ॥ ६.१०६.६२ ॥
வா, வா, தாமரைக்கண்ணா, தேவர்களின் தேவனே, உனக்கு வணக்கம். சாத்வதர்களில் சிறந்தவனே, இன்று இப்பெரும் போரில் என்னை வருத்து.
6.106.63
त्वया हि देव संग्रामे हतस्यापि ममानघ ।
श्रेय एव परं कृष्ण लोके भवति सर्वतः ॥ ६.१०६.६३ ॥
தேவனே, குற்றமற்றவனே, கிருஷ்ணா, போரில் உன்னால் கொல்லப்பட்டாலும் எனக்கு உலகில் எல்லா வகையிலும் பெரிய நன்மையே உண்டாகும்.
6.106.64
संभावितोऽस्मि गोविन्द त्रैलोक्येनाद्य संयुगे ।
प्रहरस्व यथेष्टं वै दासोऽस्मि तव चानघ ॥ ६.१०६.६४ ॥
கோவிந்தா, இன்று இப்போரில் நான் மூவுலகத்தாலும் மதிக்கப்படுகிறேன். விரும்பியபடி தாக்கு, குற்றமற்றவனே; நான் உனது அடியவன்.
6.106.65
अन्वगेव ततः पार्थः समभिद्रुत्य केशवम् ।
निजग्राह महाबाहुर्बाहुभ्यां परिगृह्य वै ॥ ६.१०६.६५ ॥
பின்னர் பார்த்தன் விரைந்து பின்தொடர்ந்து கேசவனை நெருங்கி, அந்த மஹாபாகு இரு கைகளாலும் அவரை இறுகப் பற்றிக்கொண்டான்.
6.106.66
निगृह्यमाणः पार्थेन कृष्णो राजीवलोचनः ।
जगामैवैनमादाय वेगेन पुरुषोत्तमः ॥ ६.१०६.६६ ॥
பார்த்தனால் பிடிக்கப்பட்டும், தாமரைக்கண்ணன் கிருஷ்ணன், புருஷோத்தமன், அவனை அழைத்துக்கொண்டு வேகமாகச் சென்றான்.
6.106.67
पार्थस्तु विष्टभ्य बलाच्चरणौ परवीरहा ।
निजग्राह हृषीकेशं कथंचिद्दशमे पदे ॥ ६.१०६.६७ ॥
பார்த்தன் பலத்தால் கால்களைப் பற்றி, பகைவீரர்களை அழிப்பவனாக, ஹிருஷீகேசனை பத்தாம் அடியில் எப்படியோ பிடித்தான்.
6.106.68
तत एवमुवाचार्तः क्रोधपर्याकुलेक्षणम् ।
निःश्वसन्तं यथा नागमर्जुनः प्रणयात्सखा ॥ ६.१०६.६८ ॥
அப்போது துன்புற்ற அர்ஜுனன், கோபத்தால் கலங்கிய கண்களுடனும், யானையைப் போல பெருமூச்சு விடும் தன் நண்பனிடம் அன்புடன் இவ்வாறு கூறினான்.
6.106.69
निवर्तस्व महाबाहो नानृतं कर्तुमर्हसि ।
यत्त्वया कथितं पूर्वं न योत्स्यामीति केशव ॥ ६.१०६.६९ ॥
மகாபாகுவே, திரும்பு; பொய் செய்வது உனக்குத் தகாது. கேசவா, நான் போர் செய்ய மாட்டேன் என்று நீ முன்பு சொன்னாயே.
6.106.70
मिथ्यावादीति लोकास्त्वां कथयिष्यन्ति माधव ।
ममैष भारः सर्वो हि हनिष्यामि पितामहम् ॥ ६.१०६.७० ॥
மக்கள் உன்னை பொய்யன் என்று சொல்வார்கள், மாதவா. இந்த முழுச்சுமையும் என்னுடையது; நான் பிதாமகரைக் கொல்வேன்.
6.106.71
शपे केशव शस्त्रेण सत्येन सुकृतेन च ।
अन्तं यथा गमिष्यामि शत्रूणां शत्रुसूदन ॥ ६.१०६.७१ ॥
கேசவா, ஆயுதத்தின் மீதும், உண்மையின் மீதும், நற்செயலின் மீதும் சத்தியம் செய்கிறேன்; பகைவர்களை அழிப்பவனே, பகைவர்களின் முடிவை நான் அடைவேன்.
6.106.72
अद्यैव पश्य दुर्धर्षं पात्यमानं महारथम् ।
तारापतिमिवापूर्णमन्तकाले यदृच्छया ॥ ६.१०६.७२ ॥
இன்றே பார், அடக்க முடியாத அந்த மகாரதன் வீழ்த்தப்படுவதை; முடிவுக்காலத்தில் தற்செயலாகத் தேய்ந்த தாரைகளின் தலைவனான சந்திரனைப் போல.
6.106.73
माधवस्तु वचः श्रुत्वा फल्गुनस्य महात्मनः ।
अभवत्परमप्रीतो दृष्ट्वा पार्थस्य विक्रमम्।
न किंचिदुक्त्वा सक्रोध आरुरोह रथं पुनः ॥ ६.१०६.७३ ॥
மகாத்மாவான பல்குனனின் சொற்களைக் கேட்டும், பார்த்தனின் வீரத்தைக் கண்டும் மாதவன் மிகவும் மகிழ்ந்தான். ஒன்றும் சொல்லாமல், சினத்துடன் மீண்டும் தேரில் ஏறினான்.
6.106.74
तौ रथस्थौ नरव्याघ्रौ भीष्मः शान्तनवः पुनः ।
ववर्ष शरवर्षेण मेघो वृष्ट्या यथाऽचलौ ॥ ६.१०६.७४ ॥
தேரில் நின்ற அந்த இரு நரவியாக்கிரர்கள் மீது சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மன் மீண்டும் அம்பு மழை பொழிந்தான், மேகம் மழையால் இரண்டு மலைகளைப் பொழிவது போல.
6.106.75
प्राणानादत्त योधानां पिता देवव्रतस्तव ।
गभस्तिभिरिवादित्यस्तेजांसि शिशिरात्यये ॥ ६.१०६.७५ ॥
உங்கள் தந்தை தேவவ்ரதன் வீரர்களின் உயிர்களைப் பறித்தான், பனிக்காலம் முடியும்போது சூரியன் தன் கதிர்களால் ஒளியை எடுப்பது போல.
6.106.76
यथा कुरूणां सैन्यानि बभञ्जुर्युधि पाण्डवाः ।
तथा पाण्डवसैन्यानि बभञ्ज युधि ते पिता ॥ ६.१०६.७६ ॥
பாண்டவர்கள் போரில் கௌரவர்களின் படைகளை உடைத்தது போல, உங்கள் தந்தை போரில் பாண்டவர்களின் படைகளை உடைத்தான்.
6.106.77
हतविद्रुतसैन्यास्तु निरुत्साहा विचेतसः ।
निरीक्षितुं न शेकुस्ते भीष्ममप्रतिमं रणे ॥ ६.१०६.७७ ॥
அடிபட்டு ஓடிய படைகள், உற்சாகமிழந்து மனம் குழம்பி, போரில் ஒப்பற்ற பீஷ்மனை நேரே பார்க்கக்கூட முடியவில்லை.
6.106.78
मध्यं गतमिवादित्यं प्रतपन्तं स्वतेजसा ।
ते वध्यमाना भीष्मेण शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ६.१०६.७८ ॥
நடுப்பகலை அடைந்த சூரியனைப் போல் தன் ஒளியால் சுட்டெரிக்கும் பீஷ்மனால், அவர்கள் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் கொல்லப்பட்டனர்.
6.106.79
कुर्वाणं समरे कर्माण्यतिमानुषविक्रमम् ।
वीक्षांचक्रुर्महाराज पाण्डवा भयपीडिताः ॥ ६.१०६.७९ ॥
மகாராஜாவே, போரில் மனிதருக்கு மீறிய வீரத்துடன் செயல்பட்டவனைப் பயத்தால் பீடிக்கப்பட்ட பாண்டவர்கள் கண்டனர்.
6.106.80
तथा पाण्डवसैन्यानि द्राव्यमाणानि भारत ।
त्रातारं नाध्यगच्छन्त गावः पङ्कगता इव।
पिपीलिका इव क्षुण्णा दुर्बला बलिना रणे ॥ ६.१०६.८० ॥
பாரதனே, இவ்வாறு பாண்டவ சேனைகள் துரத்தப்பட்டு, சேற்றில் சிக்கிய பசுக்களைப்போல ஒரு காப்பாளனையும் பெறவில்லை; வலியவனால் போரில் பலவீனமான எறும்புகளைப்போல நசுக்கப்பட்டன.
6.106.81
तथैव योधा राजेन्द्र भीष्मेणामित्रघातिना ।
समरे मृदिताः सर्वे पाण्डवाः सह सृञ्जयैः ॥ ६.१०६.८१ ॥
அரசர்களின் தலைவனே, அவ்வாறே எதிரிகளைக் கொல்லும் பீஷ்மரால் போரில் பாண்டவ வீரர்களும் சிருஞ்சயர்களும் அனைவரும் நசுக்கப்பட்டனர்.
6.106.82
महारथं भारत दुष्प्रकम्पं ।
शरौघिणं प्रतपन्तं नरेन्द्रान्।
भीष्मं न शेकुः प्रतिवीक्षितुं ते ।
शरार्चिषं सूर्यमिवातपन्तम् ॥ ६.१०६.८२ ॥
பாரதனே, மகாரதனும், அசைக்க முடியாதவனும், அம்புமழை பொழிபவனும், அரசர்களை வெப்பப்படுத்துபவனுமான பீஷ்மரை, அம்புச் சுடராகிய சூரியனைப்போல் சுட்டெரிப்பவரைப் பார்க்கவும் அவர்களால் இயலவில்லை.
6.106.83
विमृद्गतस्तस्य तु पाण्डुसेना-
मस्तं जगामाथ सहस्ररश्मिः।
ततो हि भीष्मः सबलान्ससैन्या-
न्न्यवारयत्पाण्डुसुताञ्शरौघैः ॥ ६.१०६.८३ ॥
அவனால் பாண்டவ சேனை நசுக்கப்பட்ட போது ஆயிரம் கதிர்கள் கொண்ட சூரியன் அஸ்தமித்தான்; அப்போது பீஷ்மர் படையுடனும் பலத்துடனும் இருந்த பாண்டவர்களை அம்புப் பெருக்குகளால் தடுத்தார்.
6.106.84
मनोऽवहारं प्रति संबभूव ॥ ६.१०६.८४ ॥
மனம் விலகும் நிலை உண்டானது.