مهابهاراتا · أدهيايا 6.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.27.1
ज्यायसी चेत्कर्मणस्ते मता बुद्धिर्जनार्दन ।
तत्किं कर्मणि घोरे मां नियोजयसि केशव ॥ ६.२७.१ ॥
يا جاناردانا، إن كنتَ ترى أن العقل أفضل من العمل، فلماذا يا كيشافا تدفعني إلى هذا الفعل الرهيب؟
6.27.2
व्यामिश्रेणेव वाक्येन बुद्धिं मोहयसीव मे ।
तदेकं वद निश्चित्य येन श्रेयोऽहमाप्नुयाम् ॥ ६.२७.२ ॥
بكلامك المختلط كأنك تحير عقلي، فقل على وجه اليقين شيئًا واحدًا أنال به الخير الأسمى.
6.27.3
लोकेऽस्मिन्द्विविधा निष्ठा पुरा प्रोप्ता मयाऽनघ ।
ज्ञानयोगेन साङ्ख्यानां कर्मयोगेन योगिनाम् ॥ ६.२७.३ ॥
يا من لا ذنب له، لقد بيّنتُ من قبل في هذا العالم طريقين: للساinkhya طريق يوغا المعرفة، وللْيوغيين طريق يوغا العمل.
6.27.4
न कर्मणामनारम्भान्नैष्कर्म्यं पुरुषोऽश्रुते ।
न च संन्यसनादेव सिद्धिं समधिगच्छति ॥ ६.२७.४ ॥
لا ينال المرء التحرر من الفعل بالامتناع عن العمل، ولا يبلغ الكمال بالتخلي وحده.
6.27.5
न हि कश्चित्क्षणमपि जातु तिष्ठत्यकर्मकृत् ।
कार्यते ह्यवशः कर्म सर्वः प्रकृतिजैर्गुणैः ॥ ६.२७.५ ॥
إنه لا يبقى أحد ولو لحظة واحدة دون أن يفعل، فالجميع مدفوعون رغمًا عنهم إلى العمل بغُنَات الطبيعة.
6.27.6
कर्मेन्द्रियाणि संयम्य य आस्ते मनसा स्मरन् ।
इन्द्रियार्थान्विमूढात्मा मिथ्याचाराः स उच्यते ॥ ६.२७.६ ॥
من يجلس كابحًا أعضاء الفعل، ومع ذلك يتذكر بقلبه موضوعات الحواس، وقد ضلت روحه، يُقال له إنه ذو سلوك زائف.
6.27.7
यस्त्विन्द्रियाणि पनसा नियम्यारमभतेऽर्जुन ।
कर्मेन्द्रियैः कर्मयोगमसक्तः स विशिष्यते ॥ ६.२७.७ ॥
أما من يضبط الحواس بالعقل، يا أرجونا، ويبدأ يوغا العمل بأعضاء الفعل دون تعلق، فهو المتميز.
6.27.8
नियतं कुरु कर्म त्वं ज्यायो ह्यकर्मणः ।
शरीरयात्रापि च ते न प्रतिद्ध्येदकर्मणः ॥ ६.२७.८ ॥
أدِّ العمل المفروض، فالعمل خير من التقاعس؛ ولو بلا عمل لما تيسّر حتى قيام جسدك.
6.27.9
यज्ञार्थात्कर्मणोऽन्यत्र लोकोऽयं कर्मबन्धनः ।
तदर्थं कर्म कौन्तेय मुक्तसङ्गः समाचर ॥ ६.२७.९ ॥
هذا العالم مقيّد بالعمل إلا العمل الذي يُقدَّم قربانًا؛ فلذلك، يا ابن كونتي، أدِّ العمل لأجله وحده متحررًا من التعلق.
6.27.10
सहयज्ञाः प्रजाः सृष्ट्वा पुरोवाच प्रजापतिः ।
अनेन प्रसविष्यध्वमेष वोऽस्त्विष्टकामधुक् ॥ ६.२७.१० ॥
قال براجاباتي في القديم بعدما خلق الخلائق مع القرابين: بهذا تكثرون؛ ليكن هذا لكم بقرة الأماني المحققة.
6.27.11
देवान्भावयताऽनेन ते देवा भावयन्तु वः ।
परस्परं भावयन्तः श्रेयः परमवाप्स्यथ ॥ ६.२७.११ ॥
غذّوا الآلهة بهذا، ولتُغذّكم الآلهة؛ وبتبادل الإغاثة فيما بينكم تنالون الخير الأعظم.
6.27.12
इष्टान्भोगान्हि वो देवा दास्यन्ते यज्ञभाविताः ।
तैर्दत्तानप्रदायैभ्यो यो भुङ्क्ते स्तेन एव सः ॥ ६.२७.१२ ॥
إن الآلهة المغذّاة بالقربان ستمنحكم بالتأكيد المتع التي تشتهونها؛ ومن يتمتع بما وهبوه دون أن يقدّمه لهم فهو لصّ حقًا.
6.27.13
यज्ञशिष्टाशिनः सन्तो मुच्यन्ते सर्वकिल्बिषैः ।
भुञ्जते ते त्वघं पापा ये पचन्त्यात्मकारणात् ॥ ६.२७.१३ ॥
الأخيار الذين يأكلون بقية القربان يتحررون من كل الذنوب، أما الأشرار الذين يطبخون لأنفسهم فإنهم لا يأكلون إلا الإثم.
6.27.14
अन्नाद्भवन्ति भूतानि पर्जन्यादन्नसंभवः ।
यज्ञाद्भवति पर्जन्यो यज्ञः कर्मसमुद्भवः ॥ ६.२७.१४ ॥
من الطعام تنشأ الكائنات، ومن المطر يأتي الطعام، ومن القربان يأتي المطر، والقربان ينشأ من الفعل.
6.27.15
कर्म ब्रह्मोद्भवं विद्धि ब्रह्माऽक्षरसमुद्भवम् ।
तस्मात्सर्वगतं ब्रह्म नित्यं यज्ञे प्रतिष्ठितम् ॥ ६.२७.१५ ॥
اعلم أن الفعل ينشأ من البراهمان، والبراهمان ينشأ من الأبدي الذي لا يفنى. ولهذا فإن البراهمان المنتشر في كل مكان قائم دائماً في القربان.
6.27.16
एवं प्रवर्तितं चक्रं नानुवर्तयतीह यः ।
अघायुरिन्द्रियारामो मोघं पार्थ स जीवति ॥ ६.२७.१६ ॥
من لا يتبع العجلة التي أُديرت هكذا هنا، ويعيش في الذنب متلذذاً بالحواس، فإنه يعيش عبثاً يا ابن بريثا.
6.27.17
यस्त्वात्मरतिरेव स्यादात्मतृप्तश्च मानवः ।
आत्मन्येव च संतुष्टस्तस्य कार्यं न विद्यते ॥ ६.२७.१७ ॥
أما الإنسان الذي يبتهج بالذات وحدها، ويكتفي بالذات، ويرضى بالذات وحدها، فلا واجب عليه.
6.27.18
नैव तस्य कृतेनार्थो नाकृतेनेह कश्चन ।
न चास्य सर्वभूतेषु कश्चिदर्थव्यपाश्रयः ॥ ६.२७.१८ ॥
لا غاية له في ما يُفعل هنا، ولا في ما لا يُفعل؛ ولا يتّكئ على أي غاية بين جميع الكائنات.
6.27.19
तस्मादसक्तः सततं कार्यं कर्म समाचर ।
असक्तो ह्याचरन्कर्म परमाप्नोति पुरूषः ॥ ६.२७.१९ ॥
فلذلك، أدِّ العمل الواجب باستمرار دون تعلّق. فالإنسان الذي يعمل دون تعلّق يبلغ الأسمى.
6.27.20
कर्मणैव हि संसिद्धिमास्थिता जनकादयः ।
लोकसंग्रहमेवापि संपश्यन्कर्तुमर्हसि ॥ ६.२७.२० ॥
لقد بلغ جَنَكَ وغيره الكمال بالعمل وحده. وبالنظر أيضًا إلى صلاح العالم، ينبغي لك أن تعمل.
6.27.21
यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदेवेतरो जनः ।
स यत्प्रमाणं कुरुते लोकस्तदनुवर्तते ॥ ६.२७.२१ ॥
ما يفعله الأفضل، يفعله الآخرون أيضًا. والمعيار الذي يقرّه، يتبعه العالم.
6.27.22
न मे पार्थास्ति कर्तव्यं त्रिषु लोकेषु किंचन ।
नानवाप्तमवाप्तव्यं वर्त एव च कर्मणि ॥ ६.२७.२२ ॥
يا پارثا، ليس لي في العوالم الثلاثة واجب، ولا شيء لم أنله مما ينبغي نيله. ومع ذلك أنا مواظب على العمل.
6.27.23
यदि ह्यहं न वर्तेयं जातु कर्मण्यतन्द्रितः ।
मम वर्त्मानुवर्तन्ते मनुष्याः पार्थ सर्वशः ॥ ६.२७.२३ ॥
لو أنني لم أعمل قط بلا كلل، يا پارثا، لاتّبع الناس طريقي في كل شيء.
6.27.24
उत्सीदेयुरिमे लोका न कुर्यां कर्म चेदहम् ।
संकरस्य च कर्ता स्यामुपहन्यामिमाः प्रजाः ॥ ६.२७.२४ ॥
لو لم أعمل لهلكت هذه العوالم، ولصرتُ مُسبِّبًا لاختلاط الطبقات، ولأهلكتُ هذه الخلائق.
6.27.25
सक्ताः कर्मण्यविद्वांसो यथा कुर्वन्ति भारत ।
कुर्याद्विद्वांस्तथाऽसक्तश्चिकीर्षुर्लोकसंग्रहम् ॥ ६.२७.२५ ॥
يا من من نسل بهارتا، كما يعمل الجهلاء متعلقين بالفعل، فكذلك ينبغي للحكيم أن يعمل غير متعلق، راغباً في حفظ نظام العالم.
6.27.26
न बुद्धिभेदं जनयेदज्ञानां कर्मसङ्गिनाम् ।
जोषयेत्सर्वकर्माणि विद्वान्युक्तः समाचरन् ॥ ६.२७.२६ ॥
لا ينبغي للحكيم العامل بانضباط أن يُحدث اضطراباً في فهم الجهلاء المتعلقين بالفعل، بل عليه أن يؤدي جميع الأعمال على أحسن وجه، ويدفعهم إليها.
6.27.27
प्रकृतेः क्रियमाणानि गुणैः कर्माणि सर्वशः ।
अहङ्कारविमूढात्मा कर्ताहमिति मन्यते ॥ ६.२७.२७ ॥
تُنجَز الأفعال كلها بكل وجه بواسطة غُنَ الطبيعة، غير أن النفس المضللة بالأنا تظن: «أنا الفاعل».
6.27.28
तत्त्ववित्तु महाबाहो गुणकर्मविभागयोः ।
गुणा गुणेषु वर्तन्त इति मत्वा न सञ्जते ॥ ६.२७.२८ ॥
أما العارف بالحق، يا عظيم الذراعين، المدرك للفرق بين الغُنَ والأفعال، فيعلم أن «الغُنَ تعمل في الغُنَ»، فلا يتعلق.
6.27.29
प्रकृतेर्गुणसंमूढाः सञ्जन्ते गुणकर्मसु ।
तानकृत्स्नविदो मन्दान्कृत्स्नविन्न विचालयेत् ॥ ६.२७.२९ ॥
يتعلق المضلَّلون بغُنَ الطبيعة بأفعال الغُنَ؛ فلا ينبغي للعالم بالكل أن يزعزع أولئك الجهلاء القاصري الفهم الذين لا يدركون الكل.
6.27.30
मयि सर्वाणि कर्माणि संन्यस्याध्यात्मचेतसा ।
निराशीर्निर्ममो भूत्वा युध्यस्व विगतज्वरः ॥ ६.२७.३० ॥
سلِّم جميع أعمالك إليّ، وليكن عقلك متوجهاً إلى الذات، متحرراً من الرغبة ومن شعور الامتلاك، متخلياً عن الحمّى الروحية، ثم قاتل.
6.27.31
ये मे मतमिदं नित्यमनुतिष्ठन्ति मानवाः ।
श्रद्धावन्तोऽनसूयन्तो मुच्यन्ते तेऽपि कर्मभिः ॥ ६.२७.३१ ॥
أولئك الناس الذين يتبعون دائمًا هذا المذهب Mي، ممتلئين بالإيمان وخالين من الحسد، هم أيضًا يتحررون من الأفعال.
6.27.32
ये त्वेतदभ्यसूयन्तो नानुतिष्ठन्ति मे मतम् ।
सर्वज्ञानविमूढांस्तान्विद्धि नष्टानचेतसः ॥ ६.२७.३२ ॥
أما الذين يعيبون هذا ولا يتبعون مذهبي، فاعلم أنهم في كل معرفة حائرون، هالكون، عديمو الفهم.
6.27.33
सदृशं चेष्टते स्वस्याः प्रकृतेर्ज्ञानवानपि ।
प्रकृतिं यान्ति भूतानि निग्रहः किं करिष्यति ॥ ६.२७.३३ ॥
حتى العالم يتصرف وفق طبيعته؛ والكائنات تتبع طبائعها. فماذا سيفعل الكبح؟
6.27.34
इन्द्रियस्येन्द्रियस्यार्थे रागद्वेषौ व्यवस्थितौ ।
तयोर्न वशमागच्छेत्तौ ह्यस्य परिपन्थिनौ ॥ ६.२७.३४ ॥
في موضوع كل حاسة يثبت الميل والنفور؛ فلا ينبغي للمرء أن يقع تحت سلطانهما، فهما عدوّاه.
6.27.35
श्रेयान्स्वधर्मो विगुणः परधर्मात्स्वनुष्ठितात् ।
स्वधर्मे निधनं श्रेयः परधर्मो भयावहः ॥ ६.२७.३५ ॥
واجب المرء الخاص، ولو ناقصًا، خير من واجب غيره وإن أُدِّي على أحسن وجه؛ والموت في واجبه الخاص خير؛ أما واجب غيره فمخيف.
6.27.36
अथ केन प्रयुक्तोऽयं पापं चरति पूरुषः ।
अनिच्छन्नपि वार्ष्णेय बलादिव नियोजितः ॥ ६.२७.३६ ॥
فبِمَ يُدفع هذا الإنسان إلى ارتكاب الذنب، يا سليل فريشني، كأنه مُرغَم بالقوة وهو غير راغب؟
6.27.37
काम एष क्रोध एष रजोगुणसमुद्भवः ।
महाशनो महापाप्मा विद्ध्येनमिह वैरिणम् ॥ ६.२७.३७ ॥
هذا هو الشهوة، وهذا هو الغضب، الناشئان من صفة الهوى. إنه عظيم الشراهة عظيم الإثم؛ فاعرفه هنا عدوًّا.
6.27.38
धूमेनाव्रियते वह्निर्यथाऽऽदर्शो मलेन च ।
यथोल्बेनावृतो गर्भस्तथा तेनेदमावृतम् ॥ ६.२७.३८ ॥
كما تُغطّى النار بالدخان، والمرآة بالصدأ، والجنين بالغشاء، هكذا هذا مغطّى بذلك.
6.27.39
आवृतं ज्ञानमेतेन ज्ञानिनो नित्यवैरिणा ।
कामरूपेण कौन्तेय दुष्पूरेणानलेन च ॥ ६.२७.३९ ॥
يا ابن كونتي، إن معرفة الحكيم مغطّاة بهذا العدوّ الأبدي، الذي يتّخذ صورة الشهوة، وهو كنار لا تُملأ.
6.27.40
इन्द्रियाणि मनो बुद्धिरस्याधिष्ठानमुच्यते ।
एतैर्विमोहयत्येष ज्ञानमावृत्त्य देहिनम् ॥ ६.२७.४० ॥
يُقال إن الحواس والعقل والفهم هي مقرّه؛ وبها يغطّي المعرفة ويُضلّ المتجسّد.
6.27.41
तस्मात्त्वमिन्द्रियाण्यादौ नियम्य भरतर्षभ ।
पाप्मानं प्रजहि ह्येनं ज्ञानविज्ञाननाशनम् ॥ ६.२७.४१ ॥
فلذلك يا ثور البهاراتا، ضبط الحواس أولًا، ثم اقتل هذا الآثم المدمّر للمعرفة والتمييز.
6.27.42
इन्द्रियामि पराण्याहुरिन्द्रियेभ्यः परं मनः ।
मनसस्तु परा बुद्धिर्यो बुद्धेः परतस्तु सः ॥ ६.२७.४२ ॥
يُقال إن الحواس أعلى؛ وفوق الحواس العقل، وفوق العقل الفهم؛ أما من يتجاوز الفهم فهو ذلك.
6.27.43
एवं बुद्धेः परं बुद्धाः संस्तभ्यात्मानमात्मना ।
जहि शत्रुं महाबाहो कामरूपं दुरासदम् ॥ ६.२७.४३ ॥
هكذا، إذ تعرف ما هو أعلى من العقل، وتثبت الذات بالذات، فاقتل يا ذا الذراعين القويتين العدوّ ذا صورة الشهوة، العسير قهره.