மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.27.1
ज्यायसी चेत्कर्मणस्ते मता बुद्धिर्जनार्दन ।
तत्किं कर्मणि घोरे मां नियोजयसि केशव ॥ ६.२७.१ ॥
ஜனார்தனா, உமது கருத்தில் அறிவு செயலை விடச் சிறந்ததெனில், கேசவா, இந்தக் கொடிய செயலில் ஏன் என்னை ஈடுபடுத்துகிறீர்?
6.27.2
व्यामिश्रेणेव वाक्येन बुद्धिं मोहयसीव मे ।
तदेकं वद निश्चित्य येन श्रेयोऽहमाप्नुयाम् ॥ ६.२७.२ ॥
கலந்த சொற்களால் என் அறிவை நீர் குழப்புவது போல் உள்ளது. ஆகையால், நான் நன்மையை அடையக்கூடிய ஒன்றை உறுதியாகச் சொல்லும்.
6.27.3
लोकेऽस्मिन्द्विविधा निष्ठा पुरा प्रोप्ता मयाऽनघ ।
ज्ञानयोगेन साङ्ख्यानां कर्मयोगेन योगिनाम् ॥ ६.२७.३ ॥
பாவமற்றவனே, இவ்வுலகில் இருவகை நிலைகள் முன்பு என்னால் சொல்லப்பட்டன: சாங்கியர்களுக்கு ஞானயோகத்தாலும், யோகிகளுக்கு கர்மயோகத்தாலும்.
6.27.4
न कर्मणामनारम्भान्नैष्कर्म्यं पुरुषोऽश्रुते ।
न च संन्यसनादेव सिद्धिं समधिगच्छति ॥ ६.२७.४ ॥
செயல்களைத் தொடங்காமல் இருப்பதால் மனிதன் செயலின்மையை அடைவதில்லை; துறவினால் மட்டுமே அவன் சித்தியை அடைவதுமில்லை.
6.27.5
न हि कश्चित्क्षणमपि जातु तिष्ठत्यकर्मकृत् ।
कार्यते ह्यवशः कर्म सर्वः प्रकृतिजैर्गुणैः ॥ ६.२७.५ ॥
உண்மையில், எவரும் ஒரு கணமேனும் செயலின்றி இருப்பதில்லை; இயற்கையில் பிறந்த குணங்களால் அனைவரும் தவிர்க்க இயலாமல் செயல் செய்ய வைக்கப்படுகின்றனர்.
6.27.6
कर्मेन्द्रियाणि संयम्य य आस्ते मनसा स्मरन् ।
इन्द्रियार्थान्विमूढात्मा मिथ्याचाराः स उच्यते ॥ ६.२७.६ ॥
கர்மேந்திரியங்களை அடக்கி, மனத்தால் புலன்களின் பொருட்களை நினைத்தபடி அமர்ந்திருக்கும் மயக்கமுற்ற ஆன்மா போலியொழுக்கம் உடையவன் எனப்படுகிறான்.
6.27.7
यस्त्विन्द्रियाणि पनसा नियम्यारमभतेऽर्जुन ।
कर्मेन्द्रियैः कर्मयोगमसक्तः स विशिष्यते ॥ ६.२७.७ ॥
ஆனால் அர்ஜுனா, மனத்தால் புலன்களை அடக்கி, செயலுறுப்புகளால் பற்றின்றி கர்மயோகத்தைத் தொடங்குபவனே சிறந்தவன்.
6.27.8
नियतं कुरु कर्म त्वं ज्यायो ह्यकर्मणः ।
शरीरयात्रापि च ते न प्रतिद्ध्येदकर्मणः ॥ ६.२७.८ ॥
நீ நியமிக்கப்பட்ட கர்மத்தைச் செய், ஏனெனில் செயலின்மையை விட செயல் சிறந்தது; செயலின்றி உனது உடல் வாழ்க்கையும் நிறைவேறாது.
6.27.9
यज्ञार्थात्कर्मणोऽन्यत्र लोकोऽयं कर्मबन्धनः ।
तदर्थं कर्म कौन्तेय मुक्तसङ्गः समाचर ॥ ६.२७.९ ॥
யாகத்திற்காக செய்யப்படும் கர்மத்தைத் தவிர்த்து, இவ்வுலகம் கர்மத்தால் கட்டப்பட்டுள்ளது; ஆகையால் கௌந்தேயா, பற்றை விட்டு அதற்காகவே கர்மத்தை நன்றாகச் செய்.
6.27.10
सहयज्ञाः प्रजाः सृष्ट्वा पुरोवाच प्रजापतिः ।
अनेन प्रसविष्यध्वमेष वोऽस्त्विष्टकामधुक् ॥ ६.२७.१० ॥
முன்பொரு காலத்தில் யாகத்துடன் மக்களைப் படைத்த பிரஜாபதி கூறினார்: இதனால் நீங்கள் பெருகுங்கள்; இது உங்கள் விருப்பங்களைப் பொழியும் காமதேனுவாகட்டும்.
6.27.11
देवान्भावयताऽनेन ते देवा भावयन्तु वः ।
परस्परं भावयन्तः श्रेयः परमवाप्स्यथ ॥ ६.२७.११ ॥
இதனால் தேவர்களை வளர்; அந்தத் தேவர்கள் உங்களை வளர்க்கட்டும்; இவ்வாறு ஒருவரை ஒருவர் வளர்த்து உயர்ந்த நன்மையை அடைவீர்கள்.
6.27.12
इष्टान्भोगान्हि वो देवा दास्यन्ते यज्ञभाविताः ।
तैर्दत्तानप्रदायैभ्यो यो भुङ्क्ते स्तेन एव सः ॥ ६.२७.१२ ॥
யாகத்தால் வளர்க்கப்பட்ட தேவர்கள் உங்களுக்கு விரும்பிய போகங்களை நிச்சயம் அளிப்பார்கள்; அவர்கள் கொடுத்ததை அவர்களுக்கு அர்ப்பணிக்காமல் அனுபவிப்பவன் திருடனே.
6.27.13
यज्ञशिष्टाशिनः सन्तो मुच्यन्ते सर्वकिल्बिषैः ।
भुञ्जते ते त्वघं पापा ये पचन्त्यात्मकारणात् ॥ ६.२७.१३ ॥
யாகத்தின் எஞ்சியதை உண்ணும் நல்லோர் அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகின்றனர்; தங்களுக்காகவே சமைக்கும் பாவிகளோ பாவத்தையே உண்கின்றனர்.
6.27.14
अन्नाद्भवन्ति भूतानि पर्जन्यादन्नसंभवः ।
यज्ञाद्भवति पर्जन्यो यज्ञः कर्मसमुद्भवः ॥ ६.२७.१४ ॥
உணவிலிருந்து உயிரினங்கள் தோன்றுகின்றன; மழையிலிருந்து உணவு பிறக்கிறது; யாகத்தால் மழை வருகிறது; யாகம் செயலிலிருந்து தோன்றுகிறது.
6.27.15
कर्म ब्रह्मोद्भवं विद्धि ब्रह्माऽक्षरसमुद्भवम् ।
तस्मात्सर्वगतं ब्रह्म नित्यं यज्ञे प्रतिष्ठितम् ॥ ६.२७.१५ ॥
செயல் பிரம்மத்திலிருந்து தோன்றியதென்று அறிக; பிரம்மம் அழியாததிலிருந்து தோன்றியதென்று அறிக. ஆகவே எங்கும் நிறைந்த பிரம்மம் எப்போதும் யாகத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது.
6.27.16
एवं प्रवर्तितं चक्रं नानुवर्तयतीह यः ।
अघायुरिन्द्रियारामो मोघं पार्थ स जीवति ॥ ६.२७.१६ ॥
இவ்வாறு சுழற்றப்பட்ட சக்கரத்தை இங்கே எவன் பின்பற்றவில்லையோ, அவன் பாவமான வாழ்வுடையவன்; புலன்களில் மகிழ்பவன்; பார்த்தா, அவன் வீணாகவே வாழ்கிறான்.
6.27.17
यस्त्वात्मरतिरेव स्यादात्मतृप्तश्च मानवः ।
आत्मन्येव च संतुष्टस्तस्य कार्यं न विद्यते ॥ ६.२७.१७ ॥
ஆனால் எவன் ஆத்மாவிலேயே மகிழ்ந்து, ஆத்மாவாலேயே திருப்தியடைந்து, ஆத்மாவிலேயே நிறைவு கொள்கிறானோ, அந்த மனிதனுக்கு செய்ய வேண்டிய கடமை இல்லை.
6.27.18
नैव तस्य कृतेनार्थो नाकृतेनेह कश्चन ।
न चास्य सर्वभूतेषु कश्चिदर्थव्यपाश्रयः ॥ ६.२७.१८ ॥
அவனுக்கு இங்கு செய்ததால் எந்தப் பயனும் இல்லை; செய்யாததாலும் எந்தப் பயனும் இல்லை. எல்லா உயிர்களிலும் அவனுக்கு எந்தப் பயனையும் சார்ந்திருக்கும் தேவையும் இல்லை.
6.27.19
तस्मादसक्तः सततं कार्यं कर्म समाचर ।
असक्तो ह्याचरन्कर्म परमाप्नोति पुरूषः ॥ ६.२७.१९ ॥
ஆகையால் பற்றின்றி எப்போதும் கடமையான செயலை நன்றாகச் செய். பற்றின்றிச் செயல் செய்யும் மனிதன் உயர்ந்ததை அடைகிறான்.
6.27.20
कर्मणैव हि संसिद्धिमास्थिता जनकादयः ।
लोकसंग्रहमेवापि संपश्यन्कर्तुमर्हसि ॥ ६.२७.२० ॥
ஜனகர் முதலானோர் செயலாலேயே சித்தியை அடைந்தனர். உலகை ஒன்றுபடுத்துவதை நோக்கியும் நீ செயல் செய்ய வேண்டும்.
6.27.21
यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदेवेतरो जनः ।
स यत्प्रमाणं कुरुते लोकस्तदनुवर्तते ॥ ६.२७.२१ ॥
சிறந்தவன் எதை எதைச் செய்கிறானோ, மற்றவர்களும் அதையே செய்கின்றனர். அவன் எதை அளவுகோலாகக் கொள்கிறானோ, உலகம் அதைப் பின்பற்றுகிறது.
6.27.22
न मे पार्थास्ति कर्तव्यं त्रिषु लोकेषु किंचन ।
नानवाप्तमवाप्तव्यं वर्त एव च कर्मणि ॥ ६.२७.२२ ॥
பார்த்தா, மூன்று உலகங்களிலும் எனக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமை எதுவும் இல்லை. அடையாத எதுவும் அடைய வேண்டியதாக இல்லை. ஆயினும் நான் செயலில் ஈடுபட்டிருக்கிறேன்.
6.27.23
यदि ह्यहं न वर्तेयं जातु कर्मण्यतन्द्रितः ।
मम वर्त्मानुवर्तन्ते मनुष्याः पार्थ सर्वशः ॥ ६.२७.२३ ॥
நான் ஒருபோதும் சோம்பலின்றி செயலில் ஈடுபடாவிட்டால், பார்த்தா, மனிதர்கள் எல்லா வகையிலும் என் வழியையே பின்பற்றுவார்கள்.
6.27.24
उत्सीदेयुरिमे लोका न कुर्यां कर्म चेदहम् ।
संकरस्य च कर्ता स्यामुपहन्यामिमाः प्रजाः ॥ ६.२७.२४ ॥
நான் செயல் செய்யாவிட்டால் இந்த உலகங்கள் அழிந்துவிடும். அப்போது நான் கலப்புக்குக் காரணமாவேன்; இந்த உயிர்களை அழித்தவனாவேன்.
6.27.25
सक्ताः कर्मण्यविद्वांसो यथा कुर्वन्ति भारत ।
कुर्याद्विद्वांस्तथाऽसक्तश्चिकीर्षुर्लोकसंग्रहम् ॥ ६.२७.२५ ॥
பாரதா, அறியாதவர்கள் பற்றுடன் செயல்களைச் செய்வது போல, அறிஞன் உலக ஒழுங்கைக் காக்க விரும்பி பற்றின்றிச் செயல் செய்ய வேண்டும்.
6.27.26
न बुद्धिभेदं जनयेदज्ञानां कर्मसङ्गिनाम् ।
जोषयेत्सर्वकर्माणि विद्वान्युक्तः समाचरन् ॥ ६.२७.२६ ॥
யோகத்தில் நிலைத்து செயல்படும் அறிஞன், செயலில் பற்றுள்ள அறிவிலிகளின் புத்தியில் குழப்பம் உண்டாக்கக் கூடாது; எல்லாச் செயல்களையும் சிறப்பாகச் செய்து அவர்களையும் அதில் ஈடுபடுத்த வேண்டும்.
6.27.27
प्रकृतेः क्रियमाणानि गुणैः कर्माणि सर्वशः ।
अहङ्कारविमूढात्मा कर्ताहमिति मन्यते ॥ ६.२७.२७ ॥
இயற்கையின் குணங்களால் எல்லாவிதமான செயல்களும் செய்யப்படுகின்றன; அகங்காரத்தால் மயங்கிய மனிதன் "நானே செய்பவன்" என்று நினைக்கிறான்.
6.27.28
तत्त्ववित्तु महाबाहो गुणकर्मविभागयोः ।
गुणा गुणेषु वर्तन्त इति मत्वा न सञ्जते ॥ ६.२७.२८ ॥
ஆனால் மகாபாஹுவே, குணங்களுக்கும் செயல்களுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை அறிந்த தத்துவ அறிஞன், குணங்களே குணங்களில் நடக்கின்றன என்று எண்ணி பற்றுக் கொள்வதில்லை.
6.27.29
प्रकृतेर्गुणसंमूढाः सञ्जन्ते गुणकर्मसु ।
तानकृत्स्नविदो मन्दान्कृत्स्नविन्न विचालयेत् ॥ ६.२७.२९ ॥
இயற்கையின் குணங்களால் மயங்கியவர்கள் குணங்களின் செயல்களில் பற்றுக்கொள்கின்றனர்; முழு அறிவுள்ள ஞானி அந்த அறிவு குறைந்த மந்த புத்தியுள்ளவர்களை குலைக்கக் கூடாது.
6.27.30
मयि सर्वाणि कर्माणि संन्यस्याध्यात्मचेतसा ।
निराशीर्निर्ममो भूत्वा युध्यस्व विगतज्वरः ॥ ६.२७.३० ॥
எல்லாச் செயல்களையும் என்னில் அர்ப்பணித்து, ஆன்ம சிந்தையுடன், பலனில் ஆசையின்றி, உடைமை உணர்வின்றி, மனக்கொதிப்பை விட்டு போர் செய்.
6.27.31
ये मे मतमिदं नित्यमनुतिष्ठन्ति मानवाः ।
श्रद्धावन्तोऽनसूयन्तो मुच्यन्ते तेऽपि कर्मभिः ॥ ६.२७.३१ ॥
எவர்கள் எப்போதும் என் இந்தக் கொள்கையைப் பின்பற்றுகிறார்களோ, நம்பிக்கையுடனும் பொறாமையின்றியும் இருக்கும் அம்மனிதர்களும் செயல்களிலிருந்து விடுபடுகிறார்கள்.
6.27.32
ये त्वेतदभ्यसूयन्तो नानुतिष्ठन्ति मे मतम् ।
सर्वज्ञानविमूढांस्तान्विद्धि नष्टानचेतसः ॥ ६.२७.३२ ॥
ஆனால் இதை வெறுத்து என் கொள்கையைப் பின்பற்றாதவர்கள், எல்லா ஞானத்திலும் மயங்கியவர்களும், அழிந்தவர்களும், அறிவற்றவர்களுமாகும் என்று அறிந்துகொள்.
6.27.33
सदृशं चेष्टते स्वस्याः प्रकृतेर्ज्ञानवानपि ।
प्रकृतिं यान्ति भूतानि निग्रहः किं करिष्यति ॥ ६.२७.३३ ॥
ஞானியும் தன் இயல்புக்கு ஏற்பவே செயல்படுகிறான்; உயிரினங்கள் அனைத்தும் தங்கள் இயல்பையே அடைகின்றன; அப்படியானால் அடக்குதல் என்ன செய்யும்?
6.27.34
इन्द्रियस्येन्द्रियस्यार्थे रागद्वेषौ व्यवस्थितौ ।
तयोर्न वशमागच्छेत्तौ ह्यस्य परिपन्थिनौ ॥ ६.२७.३४ ॥
ஒவ்வொரு புலனுக்கும் அதன் பொருளில் விருப்பும் வெறுப்பும் நிலைபெற்றிருக்கின்றன; அவ்விரண்டின் வசத்துக்கு ஒருவன் செல்லக்கூடாது, ஏனெனில் அவையே அவனுக்குப் பகைவர்கள்.
6.27.35
श्रेयान्स्वधर्मो विगुणः परधर्मात्स्वनुष्ठितात् ।
स्वधर्मे निधनं श्रेयः परधर्मो भयावहः ॥ ६.२७.३५ ॥
தன் தர்மம் குறைவுள்ளதாக இருந்தாலும், பிறருடைய தர்மத்தை நன்றாகச் செய்வதைவிட சிறந்தது; தன் தர்மத்தில் மரணம் அடைவதும் சிறந்தது; பிறர் தர்மம் அச்சம் தருவது.
6.27.36
अथ केन प्रयुक्तोऽयं पापं चरति पूरुषः ।
अनिच्छन्नपि वार्ष्णेय बलादिव नियोजितः ॥ ६.२७.३६ ॥
அப்படியானால், வார்ஷ்ணேயனே, விரும்பாதிருந்தும் பலவந்தமாகத் தூண்டப்பட்டவன் போல, இந்த மனிதன் எதனால் தூண்டப்பட்டு பாவம் செய்கிறான்?
6.27.37
काम एष क्रोध एष रजोगुणसमुद्भवः ।
महाशनो महापाप्मा विद्ध्येनमिह वैरिणम् ॥ ६.२७.३७ ॥
இது காமம், இது கோபம்; ரஜோகுணத்திலிருந்து தோன்றுவது. இது பெரும் பசியுடையது, பெரும் பாவமுடையது; இதை இங்கு எதிரியாக அறிக.
6.27.38
धूमेनाव्रियते वह्निर्यथाऽऽदर्शो मलेन च ।
यथोल्बेनावृतो गर्भस्तथा तेनेदमावृतम् ॥ ६.२७.३८ ॥
புகையால் நெருப்பு மூடப்படுவது போலவும், அழுக்கால் கண்ணாடி மூடப்படுவது போலவும், சவ்வால் கரு மூடப்படுவது போலவும், அதனால் இது மூடப்பட்டுள்ளது.
6.27.39
आवृतं ज्ञानमेतेन ज्ञानिनो नित्यवैरिणा ।
कामरूपेण कौन्तेय दुष्पूरेणानलेन च ॥ ६.२७.३९ ॥
குந்தியின் மகனே! ஞானியின் அறிவு இந்த நித்திய எதிரியால் மூடப்பட்டுள்ளது; அது காமவடிவானது, நிரப்ப முடியாத நெருப்பைப் போன்றது.
6.27.40
इन्द्रियाणि मनो बुद्धिरस्याधिष्ठानमुच्यते ।
एतैर्विमोहयत्येष ज्ञानमावृत्त्य देहिनम् ॥ ६.२७.४० ॥
புலன்கள், மனம், புத்தி ஆகியவை இதன் இருப்பிடம் எனப்படுகின்றன. இவற்றின் மூலம் இது அறிவை மூடி உடலுடையவனை மயக்குகிறது.
6.27.41
तस्मात्त्वमिन्द्रियाण्यादौ नियम्य भरतर्षभ ।
पाप्मानं प्रजहि ह्येनं ज्ञानविज्ञाननाशनम् ॥ ६.२७.४१ ॥
ஆகவே, பரதர்களில் காளையே! முதலில் புலன்களை அடக்கி, அறிவையும் விஞ்ஞானத்தையும் அழிக்கும் இந்தப் பாவியை நிச்சயமாகக் கொல்.
6.27.42
इन्द्रियामि पराण्याहुरिन्द्रियेभ्यः परं मनः ।
मनसस्तु परा बुद्धिर्यो बुद्धेः परतस्तु सः ॥ ६.२७.४२ ॥
புலன்கள் உயர்ந்தவை என்பர்; புலன்களை விட மனம் உயர்ந்தது; மனத்தை விட புத்தி உயர்ந்தது; புத்திக்கும் அப்பால் உள்ளவன் அவனே.
6.27.43
एवं बुद्धेः परं बुद्धाः संस्तभ्यात्मानमात्मना ।
जहि शत्रुं महाबाहो कामरूपं दुरासदम् ॥ ६.२७.४३ ॥
இவ்வாறு புத்திக்கு மேலானதை அறிந்து, தன்னைத்தானே தன்னால் நிலைநிறுத்தி, மகாபாஹுவே, காமரூபமும் வெல்லுதற்கரிதுமான எதிரியைக் கொல்வாயாக.