Mahābhārata · Adhyāya 6.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.27.1
ज्यायसी चेत्कर्मणस्ते मता बुद्धिर्जनार्दन ।
तत्किं कर्मणि घोरे मां नियोजयसि केशव ॥ ६.२७.१ ॥
O Janārdana, wenn du die Einsicht höher als das Handeln hältst, warum, o Keśava, treibst du mich zu dieser schrecklichen Tat?
6.27.2
व्यामिश्रेणेव वाक्येन बुद्धिं मोहयसीव मे ।
तदेकं वद निश्चित्य येन श्रेयोऽहमाप्नुयाम् ॥ ६.२७.२ ॥
Mit deinen vermischten Worten scheinst du meine Einsicht zu verwirren. Darum entscheide dich und sag mir eine einzige Sache, durch die ich das höchste Gut erlangen kann.
6.27.3
लोकेऽस्मिन्द्विविधा निष्ठा पुरा प्रोप्ता मयाऽनघ ।
ज्ञानयोगेन साङ्ख्यानां कर्मयोगेन योगिनाम् ॥ ६.२७.३ ॥
O Makelloser, zwei Wege wurden in dieser Welt einst von mir verkündet: für die Anhänger des Sāṅkhya der Weg des Erkenntnis-Yoga, und für die Yogins der Weg des Handlungs-Yoga.
6.27.4
न कर्मणामनारम्भान्नैष्कर्म्यं पुरुषोऽश्रुते ।
न च संन्यसनादेव सिद्धिं समधिगच्छति ॥ ६.२७.४ ॥
Nicht durch das Unterlassen von Handlungen erlangt der Mensch das Freisein von Handlung, noch erreicht er durch Entsagung allein die Vollendung.
6.27.5
न हि कश्चित्क्षणमपि जातु तिष्ठत्यकर्मकृत् ।
कार्यते ह्यवशः कर्म सर्वः प्रकृतिजैर्गुणैः ॥ ६.२७.५ ॥
Fürwahr, niemand verweilt auch nur einen Augenblick ohne zu handeln; denn alle werden hilflos zum Handeln getrieben durch die aus der Natur geborenen Guṇas.
6.27.6
कर्मेन्द्रियाणि संयम्य य आस्ते मनसा स्मरन् ।
इन्द्रियार्थान्विमूढात्मा मिथ्याचाराः स उच्यते ॥ ६.२७.६ ॥
Wer still sitzt, die Organe des Handelns zurückhaltend, doch im Geist die Sinnesobjekte bedenkt, mit verwirrter Seele — der heißt ein Mensch falschen Wandels.
6.27.7
यस्त्विन्द्रियाणि पनसा नियम्यारमभतेऽर्जुन ।
कर्मेन्द्रियैः कर्मयोगमसक्तः स विशिष्यते ॥ ६.२७.७ ॥
Wer aber, o Arjuna, die Sinne durch den Geist zügelt und mit den Tätigkeitsorganen ohne Anhaftung das Handlungsjoga beginnt, der ragt hervor.
6.27.8
नियतं कुरु कर्म त्वं ज्यायो ह्यकर्मणः ।
शरीरयात्रापि च ते न प्रतिद्ध्येदकर्मणः ॥ ६.२७.८ ॥
Vollziehe die vorgeschriebene Handlung, denn Handeln ist besser als Nichthandeln; ohne Handeln gelänge nicht einmal die Erhaltung deines Körpers.
6.27.9
यज्ञार्थात्कर्मणोऽन्यत्र लोकोऽयं कर्मबन्धनः ।
तदर्थं कर्म कौन्तेय मुक्तसङ्गः समाचर ॥ ६.२७.९ ॥
Diese Welt ist an Handlungen gebunden, außer an solche, die dem Opfer dienen; darum, o Sohn der Kuntī, vollziehe Handlung allein dafür, frei von Anhaftung.
6.27.10
सहयज्ञाः प्रजाः सृष्ट्वा पुरोवाच प्रजापतिः ।
अनेन प्रसविष्यध्वमेष वोऽस्त्विष्टकामधुक् ॥ ६.२७.१० ॥
Nachdem Prajāpati die Geschöpfe zusammen mit dem Opfer erschaffen hatte, sprach er einst: Durch dieses sollt ihr euch mehren; dies sei euch die Wunschkuh.
6.27.11
देवान्भावयताऽनेन ते देवा भावयन्तु वः ।
परस्परं भावयन्तः श्रेयः परमवाप्स्यथ ॥ ६.२७.११ ॥
Nährt die Götter damit, und mögen die Götter euch nähren; einander nährend, werdet ihr das höchste Gut erlangen.
6.27.12
इष्टान्भोगान्हि वो देवा दास्यन्ते यज्ञभाविताः ।
तैर्दत्तानप्रदायैभ्यो यो भुङ्क्ते स्तेन एव सः ॥ ६.२७.१२ ॥
Die durch das Opfer genährten Götter werden euch gewiss die ersehnten Genüsse geben; wer das von ihnen Gegebene genießt, ohne es ihnen darzubringen, ist fürwahr ein Dieb.
6.27.13
यज्ञशिष्टाशिनः सन्तो मुच्यन्ते सर्वकिल्बिषैः ।
भुञ्जते ते त्वघं पापा ये पचन्त्यात्मकारणात् ॥ ६.२७.१३ ॥
Die Guten, die den Rest des Opfers essen, werden von allen Sünden befreit; die Bösen aber, die für sich selbst kochen, essen nur Sünde.
6.27.14
अन्नाद्भवन्ति भूतानि पर्जन्यादन्नसंभवः ।
यज्ञाद्भवति पर्जन्यो यज्ञः कर्मसमुद्भवः ॥ ६.२७.१४ ॥
Aus der Nahrung entstehen die Wesen; aus dem Regen kommt die Nahrung; aus dem Opfer kommt der Regen; und das Opfer entsteht aus dem Handeln.
6.27.15
कर्म ब्रह्मोद्भवं विद्धि ब्रह्माऽक्षरसमुद्भवम् ।
तस्मात्सर्वगतं ब्रह्म नित्यं यज्ञे प्रतिष्ठितम् ॥ ६.२७.१५ ॥
Wisse, dass das Handeln aus Brahman entsteht und Brahman aus dem Unvergänglichen. Daher ist das allgegenwärtige Brahman ewig im Opfer gegründet.
6.27.16
एवं प्रवर्तितं चक्रं नानुवर्तयतीह यः ।
अघायुरिन्द्रियारामो मोघं पार्थ स जीवति ॥ ६.२७.१६ ॥
Wer hier dem so in Bewegung gesetzten Rad nicht folgt, sondern in Sünde lebt und an den Sinnen sich erfreut, der lebt vergebens, o Sohn der Pṛthā.
6.27.17
यस्त्वात्मरतिरेव स्यादात्मतृप्तश्च मानवः ।
आत्मन्येव च संतुष्टस्तस्य कार्यं न विद्यते ॥ ६.२७.१७ ॥
Für den Menschen aber, der sich allein am Selbst erfreut, im Selbst gesättigt und im Selbst allein zufrieden ist, gibt es keine Pflicht zu erfüllen.
6.27.18
नैव तस्य कृतेनार्थो नाकृतेनेह कश्चन ।
न चास्य सर्वभूतेषु कश्चिदर्थव्यपाश्रयः ॥ ६.२७.१८ ॥
Für ihn gibt es hier keinen Zweck in dem, was getan wird, noch in dem, was ungetan bleibt; auch stützt er sich unter allen Wesen auf keinen Zweck.
6.27.19
तस्मादसक्तः सततं कार्यं कर्म समाचर ।
असक्तो ह्याचरन्कर्म परमाप्नोति पुरूषः ॥ ६.२७.१९ ॥
Handle daher stets ohne Anhaftung die Handlung, die zu tun ist. Der Mensch, der ohne Anhaftung handelt, erlangt das Höchste.
6.27.20
कर्मणैव हि संसिद्धिमास्थिता जनकादयः ।
लोकसंग्रहमेवापि संपश्यन्कर्तुमर्हसि ॥ ६.२७.२० ॥
Janaka und andere erlangten Vollkommenheit allein durch Handeln. Auch im Blick auf das Wohl der Welt sollst du handeln.
6.27.21
यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदेवेतरो जनः ।
स यत्प्रमाणं कुरुते लोकस्तदनुवर्तते ॥ ६.२७.२१ ॥
Was immer der Vorzügliche tut, das tun auch die anderen Menschen. Welchen Maßstab er setzt, dem folgt die Welt.
6.27.22
न मे पार्थास्ति कर्तव्यं त्रिषु लोकेषु किंचन ।
नानवाप्तमवाप्तव्यं वर्त एव च कर्मणि ॥ ६.२७.२२ ॥
O Pārtha, in den drei Welten habe ich keine Pflicht, und es gibt nichts Unerlangtes, das zu erlangen wäre. Dennoch bin ich im Handeln tätig.
6.27.23
यदि ह्यहं न वर्तेयं जातु कर्मण्यतन्द्रितः ।
मम वर्त्मानुवर्तन्ते मनुष्याः पार्थ सर्वशः ॥ ६.२७.२३ ॥
Würde ich niemals unermüdlich im Handeln tätig sein, o Pārtha, so würden die Menschen in jeder Hinsicht meinem Weg folgen.
6.27.24
उत्सीदेयुरिमे लोका न कुर्यां कर्म चेदहम् ।
संकरस्य च कर्ता स्यामुपहन्यामिमाः प्रजाः ॥ ६.२७.२४ ॥
Würde ich nicht handeln, so gingen diese Welten zugrunde; dann wäre ich der Urheber der Mischung der Stände und würde diese Geschöpfe vernichten.
6.27.25
सक्ताः कर्मण्यविद्वांसो यथा कुर्वन्ति भारत ।
कुर्याद्विद्वांस्तथाऽसक्तश्चिकीर्षुर्लोकसंग्रहम् ॥ ६.२७.२५ ॥
O Nachkomme Bharatas, wie die Unwissenden an die Handlung gebunden handeln, so soll der Weise ungebunden handeln, das Wohl der Welt erstrebend.
6.27.26
न बुद्धिभेदं जनयेदज्ञानां कर्मसङ्गिनाम् ।
जोषयेत्सर्वकर्माणि विद्वान्युक्तः समाचरन् ॥ ६.२७.२६ ॥
Der Weise, der diszipliniert handelt, soll bei den Unwissenden, die an das Handeln gebunden sind, keine Verwirrung des Verstandes hervorrufen, sondern alle Handlungen gut vollziehen und sie darin anleiten.
6.27.27
प्रकृतेः क्रियमाणानि गुणैः कर्माणि सर्वशः ।
अहङ्कारविमूढात्मा कर्ताहमिति मन्यते ॥ ६.२७.२७ ॥
Handlungen werden in jeder Weise durch die Guṇas der Natur vollzogen; doch das vom Ich verblendete Selbst denkt: »Ich bin der Handelnde.«
6.27.28
तत्त्ववित्तु महाबाहो गुणकर्मविभागयोः ।
गुणा गुणेषु वर्तन्त इति मत्वा न सञ्जते ॥ ६.२७.२८ ॥
Doch der Kenner der Wahrheit, o Starkarmiger, der die Unterscheidung von Guṇas und Handlungen versteht und denkt: »Die Guṇas wirken auf die Guṇas«, der haftet nicht an.
6.27.29
प्रकृतेर्गुणसंमूढाः सञ्जन्ते गुणकर्मसु ।
तानकृत्स्नविदो मन्दान्कृत्स्नविन्न विचालयेत् ॥ ६.२७.२९ ॥
Die von den Guṇas der Natur Verblendeten haften an den Handlungen der Guṇas; wer das Ganze kennt, soll jene Stumpfen, die das Ganze nicht kennen, nicht verwirren.
6.27.30
मयि सर्वाणि कर्माणि संन्यस्याध्यात्मचेतसा ।
निराशीर्निर्ममो भूत्वा युध्यस्व विगतज्वरः ॥ ६.२७.३० ॥
Alle Handlungen mir übergebend, mit dem auf das Selbst gerichteten Geist, frei von Begierde und Besitzdenken, das Fieber der Seele abwerfend, kämpfe!
6.27.31
ये मे मतमिदं नित्यमनुतिष्ठन्ति मानवाः ।
श्रद्धावन्तोऽनसूयन्तो मुच्यन्ते तेऽपि कर्मभिः ॥ ६.२७.३१ ॥
Jene Menschen, die stets diese Meine Lehre befolgen, voll Vertrauen und frei von Neid, auch sie werden von den Handlungen befreit.
6.27.32
ये त्वेतदभ्यसूयन्तो नानुतिष्ठन्ति मे मतम् ।
सर्वज्ञानविमूढांस्तान्विद्धि नष्टानचेतसः ॥ ६.२७.३२ ॥
Jene aber, die dies tadeln und Meine Lehre nicht befolgen, erkenne als in allem Wissen verblendet, verloren und ohne Verstand.
6.27.33
सदृशं चेष्टते स्वस्याः प्रकृतेर्ज्ञानवानपि ।
प्रकृतिं यान्ति भूतानि निग्रहः किं करिष्यति ॥ ६.२७.३३ ॥
Auch der Weise handelt gemäß seiner eigenen Natur; die Wesen folgen ihrer Natur. Was wird Zwang bewirken?
6.27.34
इन्द्रियस्येन्द्रियस्यार्थे रागद्वेषौ व्यवस्थितौ ।
तयोर्न वशमागच्छेत्तौ ह्यस्य परिपन्थिनौ ॥ ६.२७.३४ ॥
Im Gegenstand jedes Sinnes sind Anziehung und Abneigung festgelegt; man soll nicht in deren Gewalt geraten, denn sie sind seine Feinde.
6.27.35
श्रेयान्स्वधर्मो विगुणः परधर्मात्स्वनुष्ठितात् ।
स्वधर्मे निधनं श्रेयः परधर्मो भयावहः ॥ ६.२७.३५ ॥
Besser die eigene Pflicht, mag sie unvollkommen sein, als die fremde Pflicht gut erfüllt. Im eigenen Pflichtbereich zu sterben ist besser; fremde Pflicht bringt Gefahr.
6.27.36
अथ केन प्रयुक्तोऽयं पापं चरति पूरुषः ।
अनिच्छन्नपि वार्ष्णेय बलादिव नियोजितः ॥ ६.२७.३६ ॥
Durch was wird dieser Mensch dann zur Sünde getrieben, o Nachkomme Vṛṣṇis, als würde er mit Gewalt gezwungen, obwohl er es nicht will?
6.27.37
काम एष क्रोध एष रजोगुणसमुद्भवः ।
महाशनो महापाप्मा विद्ध्येनमिह वैरिणम् ॥ ६.२७.३७ ॥
Dies ist das Begehren, dies ist der Zorn, entstanden aus der Eigenschaft der Leidenschaft. Er ist von großem Appetit und großer Sünde; erkenne ihn hier als Feind.
6.27.38
धूमेनाव्रियते वह्निर्यथाऽऽदर्शो मलेन च ।
यथोल्बेनावृतो गर्भस्तथा तेनेदमावृतम् ॥ ६.२७.३८ ॥
Wie das Feuer vom Rauch, der Spiegel vom Schmutz und der Embryo von der Haut bedeckt wird, so ist dies von jenem bedeckt.
6.27.39
आवृतं ज्ञानमेतेन ज्ञानिनो नित्यवैरिणा ।
कामरूपेण कौन्तेय दुष्पूरेणानलेन च ॥ ६.२७.३९ ॥
O Sohn der Kuntī, das Wissen des Weisen wird von diesem ewigen Feind verhüllt, der die Gestalt des Begehrens annimmt und wie ein nie zu füllendes Feuer ist.
6.27.40
इन्द्रियाणि मनो बुद्धिरस्याधिष्ठानमुच्यते ।
एतैर्विमोहयत्येष ज्ञानमावृत्त्य देहिनम् ॥ ६.२७.४० ॥
Die Sinne, der Geist und der Verstand gelten als sein Sitz. Durch sie verhüllt er das Wissen und verwirrt das verkörperte Wesen.
6.27.41
तस्मात्त्वमिन्द्रियाण्यादौ नियम्य भरतर्षभ ।
पाप्मानं प्रजहि ह्येनं ज्ञानविज्ञाननाशनम् ॥ ६.२७.४१ ॥
Darum, o Stier der Bharatas, zügle zuerst die Sinne und erschlage dann diesen Sünder, den Zerstörer von Wissen und Unterscheidungskraft.
6.27.42
इन्द्रियामि पराण्याहुरिन्द्रियेभ्यः परं मनः ।
मनसस्तु परा बुद्धिर्यो बुद्धेः परतस्तु सः ॥ ६.२७.४२ ॥
Die Sinne gelten als überlegen; über den Sinnen steht der Geist, und über dem Geist der Verstand; wer aber jenseits des Verstandes ist, das ist jener.
6.27.43
एवं बुद्धेः परं बुद्धाः संस्तभ्यात्मानमात्मना ।
जहि शत्रुं महाबाहो कामरूपं दुरासदम् ॥ ६.२७.४३ ॥
So, das Höhere als den Verstand erkennend, das Selbst durch das Selbst festigend, erschlage, o Starkarmiger, den Feind in Gestalt des Begehrens, schwer zu überwinden.