Mahābhārata · Adhyāya 6.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.32.1
किं तद्ब्रह्म किमध्यात्मं किं कर्म पुरुषोत्तम् ।
अधिभूतं च किं प्रोक्तमधिदैवं किमुच्यते ॥ ६.३२.१ ॥
O Bester der Menschen! Was ist jenes Brahman? Was ist das Adhyātma? Was ist das Handeln? Was nennt man Adhibhūta, und was nennt man Adhidaiva?
6.32.2
अधियज्ञः कथं कोऽत्र देहेऽस्मिन्मधुसीदन ।
प्रयाणकाले च कथं ज्ञेयोऽसि नियतात्मभिः ॥ ६.३२.२ ॥
O Madhusūdana! Wer ist hier im Körper der Herr des Opfers, und wie ist er? Und wie wirst du im Augenblick des Todes von den Selbstbeherrschten erkannt?
6.32.3
अक्षरं ब्रह्म परमं स्वभावोऽध्यात्ममुच्यते ।
भूतभावोद्भवकरो विसर्गः कर्मसंज्ञितः ॥ ६.३२.३ ॥
Das Unvergängliche ist das höchste Brahman. Die eigene Natur heißt Adhyātma. Die Emission, die das Entstehen und Dasein der Wesen bewirkt, heißt Karma.
6.32.4
अधिभूतं क्षरो भावः पुरुषश्चाधिदैवतम् ।
अधियज्ञोऽहमेवात्र देहे देहभृतां वर ॥ ६.३२.४ ॥
Der vergängliche Zustand ist das Adhibhūta, und die Person ist das Adhidaiva. O Bester der verkörperten Wesen! Hier in diesem Körper bin ich selbst der Adhiyajña.
6.32.5
अन्तकाले च मामेव स्मरन्मुक्त्वा कलेवरम् ।
यः प्रयाति स मद्भावं याति नास्त्यत्र संशयः ॥ ६.३२.५ ॥
Wer im Augenblick des Todes den Körper verlässt und nur an mich denkt, der erlangt mein Wesen. Daran besteht kein Zweifel.
6.32.6
यं यं वापि स्मरन्भावं त्यजत्यन्ते कलेवरम् ।
तं तमेवैति कौन्तेय सदा तद्भावभावितः ॥ ६.३२.६ ॥
Sohn der Kuntī, welchen Zustand auch immer ein Mensch im Augenblick des Abschieds vom Körper im Gedächtnis hat, dorthin geht er, denn er war stets in diesen Zustand versenkt.
6.32.7
तस्मात्सर्वेषु कालेषु मामनुस्मर युध्य च ।
मय्यर्पितमनोबुद्धिर्मामेवैष्यस्यसंशयः ॥ ६.३२.७ ॥
Darum erinnere dich jederzeit an mich und kämpfe. Wenn du Geist und Verstand mir hingibst, wirst du ohne Zweifel zu mir gelangen.
6.32.8
अभ्यासयोगयुक्तेन चेतसाऽनान्यगामिना ।
परमं पुरुषं दिव्यं याति पार्थानुचिन्तयन् ॥ ६.३२.८ ॥
Mit einem durch die Übung des Yoga geeinten, nirgends abschweifenden Geist und ständig meditierend, o Pārtha, gelangt man zu jenem höchsten göttlichen Puruṣa.
6.32.9
कविं पुराणमनुशासितार-
मणोरणीयांसमनुस्मरेद्यः ।
सर्वस्य धातारमचिन्त्यरूप-
मादित्यवर्णं तमसः परस्तात् ॥ ६.३२.९ ॥
Wer sich des Sehers, des Uralten, des Herrschers erinnert, kleiner als das Kleinste, Erhalter von allem, von unfassbarer Gestalt, sonnenfarben, jenseits der Finsternis.
6.32.10
प्रयाणकाले मनसाऽचलेन ।
भक्त्या युक्तो योगबलेन चैव।
भ्रुवोर्मध्ये प्राणमावेश्य सम्य-
क्स तं परं पुरुषमुपैति दिव्यम् ॥ ६.३२.१० ॥
Im Augenblick des Scheidens, mit unbewegtem Geist, mit Hingabe und durch die Kraft des Yoga verbunden, nachdem er den Lebensatem fest zwischen den Augenbrauen gesammelt hat, gelangt er zu jenem höchsten göttlichen Puruṣa.
6.32.11
यदक्षरं वेदविदो वदन्ति ।
विशन्ति यद्यतयो वीतरागाः ।
यदिच्छन्तो ब्रह्मचर्यं चरन्ति ।
तत्ते पदं संग्रहेण प्रवक्ष्ये ॥ ६.३२.११ ॥
Was die Kenner des Veda das Unvergängliche nennen, in das die leidenschaftslosen Asketen eingehen, wonach sie verlangend das Keuschheitsgelübde üben, diesen Zustand will ich dir kurz verkünden.
6.32.12
सर्वद्वाराणि संयम्य मनो हृदि निरुध्य च ।
मूर्ध्न्याधायात्मनः प्राणमास्थितो योगधारणां ॥ ६.३२.१२ ॥
Nachdem er alle Tore gezügelt, den Geist im Herzen festgehalten und den eigenen Lebensatem im Scheitel platziert hat, verweilt er in der yogischen Sammlung.
6.32.13
ओमित्येकाक्षरं ब्रह्म व्याहरन्मामनुस्मरन् ।
यः प्रयाति त्यजन्दें स याति परमां गतिम् ॥ ६.३२.१३ ॥
Wer, das eine Silbenwort Oṃ, das Brahman ist, aussprechend und sich meiner erinnernd, den Körper verlassend hinscheidet, der erreicht das höchste Ziel.
6.32.14
अनन्यचेताः सततं यो मां स्मरति नित्यशः ।
तस्याहं सुलभः पार्थ नित्ययुक्तस्य योगिनः ॥ ६.३२.१४ ॥
Für den Yogin, der mit ungeteiltem Geist mich beständig, Tag für Tag, erinnert, o Sohn der Pṛthā, bin ich leicht zu erlangen, ihn, der stets im Yoga gefestigt ist.
6.32.15
मामुपेत्य पुनर्जन्म दुःखालयमशाश्वतम् ।
नाप्नुवन्ति महात्मानः संसिद्धिं परमां गताः ॥ ६.३२.१५ ॥
Wenn sie zu mir gelangt sind, erlangen die großen Seelen nicht die Wiedergeburt, die Wohnstätte des Leidens und vergänglich ist; sie haben die höchste Vollkommenheit erreicht.
6.32.16
आब्रह्मभुवनाल्लोकाः पुनरावर्तिनोऽर्जुन ।
मामुपेत्य तु कौन्तेय पुनर्जन्म न विद्यते ॥ ६.३२.१६ ॥
Alle Welten bis hinauf zur Welt Brahmās sind dem Wiederkehren unterworfen, o Arjuna; wer aber zu mir gelangt, o Sohn der Kuntī, dem gibt es keine Wiedergeburt.
6.32.17
सहस्रयुगपर्यन्तमहर्यद्ब्रह्मणो विदुः ।
रात्रिं युगसहस्रां तां तेऽहोरात्रविदो जनाः ॥ ६.३२.१७ ॥
Die Menschen, die Tag und Nacht kennen, wissen, dass Brahmās Tag tausend Yugas währt und seine Nacht ebenso tausend Yugas lang ist.
6.32.18
अव्यक्ताद्व्यक्तयः सर्वाः प्रभवन्त्यहरागमे ।
रात्र्यामे प्रलीयन्ते तत्रैवाव्यक्तसंज्ञके ॥ ६.३२.१८ ॥
Mit dem Anbruch des Tages entstehen alle manifesten Dinge aus dem Unmanifesten; mit dem Anbruch der Nacht lösen sie sich in eben jenem auf, das Unmanifestes heißt.
6.32.19
भूतग्रामः स एवायं भूत्वा भूत्वा प्रलीयते ।
रात्र्यगमेऽवशः पार्थत प्रभवत्यहरागमे ॥ ६.३२.१९ ॥
Dieselbe Schar der Wesen, immer wieder entstehend, löst sich wider Willen bei Anbruch der Nacht auf, o Pārtha, und erhebt sich wieder bei Anbruch des Tages.
6.32.20
परस्तस्मात्तु भावोऽन्यो व्यक्तोऽव्यक्तात्सनातनः ।
यः स सर्वेषु भूतेषुक नश्यत्सु न विनश्यति ॥ ६.३२.२० ॥
Doch jenseits dieses Unmanifesten gibt es einen anderen, ewigen Zustand, der weder manifest noch unmanifest ist; wenn alle Wesen vergehen, vergeht er nicht.
6.32.21
अव्यक्तोऽक्षर इत्युक्तस्तमाहुः परमां गतिम् ।
यं प्राप्य न निवर्तन्ते तद्धाम परमं मम ॥ ६.३२.२१ ॥
Er wird das Unmanifeste und Unvergängliche genannt; man nennt es das höchste Ziel, und wer es erreicht, kehrt nicht zurück; das ist mein höchstes Reich.
6.32.22
पुरुषः स परः पार्थ भक्त्या लभ्यस्त्वनन्यया ।
यस्यान्तस्थानि भूतानि येन सर्वमिदं ततम् ॥ ६.३२.२२ ॥
Jene höchste Person, o Pārtha, wird allein durch ungeteilte Hingabe erreicht; in ihr weilen alle Wesen, und von ihr ist all dies durchdrungen.
6.32.23
यत्र काले त्वनावृत्तिमावृत्तिं चैव योगिनः ।
प्रयाता यान्ति तं कालं वक्ष्यामि भरतर्षभ ॥ ६.३२.२३ ॥
O Stier der Bharatas, ich will dir die Zeit nennen, zu der die abgeschiedenen Yogins nicht zurückkehren, und die Zeit, zu der sie zurückkehren.
6.32.24
अग्निर्ज्योतिरहः शुक्लः षण्मासा उत्तरायणम् ।
तत्र प्रयाता गच्छन्ति ब्रह्म ब्रह्मविदो जनाः ॥ ६.३२.२४ ॥
Feuer, Licht, Tag, die helle Monatshälfte, die sechs Monate des nördlichen Sonnenlaufs: Auf diesem Weg hinausgehend, gelangen die Brahman-Kundigen zu Brahman.
6.32.25
धूमो रात्रिस्तथा कृष्णः षण्मसा दक्षिणायनम् ।
तत्र चान्द्रमसं ज्योतिर्योगी प्राप्य निवर्तते ॥ ६.३२.२५ ॥
Rauch, Nacht, ebenso die dunkle Hälfte und die sechs Monate des südlichen Sonnenlaufs; dort kehrt der Yogin, nachdem er das Mondlicht erreicht hat, zurück.
6.32.26
शुक्लकृष्णे गती ह्येते जगतः शाश्वते मते ।
एकया यात्यनावृत्तिमन्ययाऽऽवर्तते पुनः ॥ ६.३२.२६ ॥
Diese beiden Wege, der helle und der dunkle, gelten als ewig für die Welt: auf dem einen gelangt man zur Nicht-Wiederkehr, auf dem anderen kehrt man wieder zurück.
6.32.27
नैते सृती पार्थ जानन्योगी मुह्यति कश्चन ।
तस्मात्सर्वेषु कालेषु योगयुक्तो भवार्जुन ॥ ६.३२.२७ ॥
O Sohn der Pṛthā, kein Yogin, der diese beiden Wege kennt, wird verwirrt. Darum, Arjuna, sei zu allen Zeiten im Yoga geeint.
6.32.28
वेदेषु यज्ञेषु तपःसु चैव ।
दानेषु यत्पुण्यफलं प्रदिष्टम्।
अत्येति तत्सर्वमिदं विदित्वा ।
योगी परं स्थानमुपैति चाद्यम् ॥ ६.३२.२८ ॥
Welche Verdienstfrucht in den Veden, bei den Opfern, in Askese und in Gaben verkündet wird, dies alles überschreitet der Yogin, nachdem er es erkannt hat, und erlangt den höchsten, ursprünglichen Ort.