ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 6.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.37.1
प्रकृतिं पुरुषं चैव क्षेत्रं क्षेत्रज्ञमेव च ।
एतद्वेदितुमिच्छामि ज्ञानं ज्ञेयं च केशव ॥ ६.३७.१ ॥
ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪುರುಷ, ಕ್ಷೇತ್ರ ಮತ್ತು ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಜ್ಞೇಯ ಇವುಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ, ಓ ಕೇಶವ.
6.37.2
इदं शरीरं कौन्तेय क्षेत्रमित्यभिधीयते ।
एतद्यो वेत्ति तं प्राहुः क्षेत्रज्ञ इति तद्विदः ॥ ६.३७.२ ॥
ಓ ಕೌಂತೇಯ, ಈ ದೇಹವನ್ನು ಕ್ಷೇತ್ರ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ; ಇದನ್ನು ಅರಿತವನನ್ನು ಅದನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
6.37.3
क्षेत्रज्ञं चापि मां विद्धि सर्वक्षेत्रेषु भारत ।
क्षेत्रक्षेत्रज्ञयोर्ज्ञानं यत्तज्ज्ञानं मतं मम ॥ ६.३७.३ ॥
ಓ ಭಾರತ, ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನನ್ನನ್ನೇ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನೆಂದು ತಿಳಿ. ಕ್ಷೇತ್ರ ಮತ್ತು ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞರ ಜ್ಞಾನವೇ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನ.
6.37.4
तत्क्षेत्रं यच्च यादृक् यद्विकारि यतश्च यत् ।
स च यो यत्प्रभावश्च तत्समासेन मे श्रृणु ॥ ६.३७.४ ॥
ಆ ಕ್ಷೇತ್ರ ಯಾವುದು, ಅದು ಹೇಗಿದೆ, ಯಾವ ವಿಕಾರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ಯಾವುದರಿಂದ ಯಾವುದು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಆ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞ ಯಾರು ಮತ್ತು ಅವನ ಪ್ರಭಾವ ಏನು—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಕೇಳು.
6.37.5
ऋषिभिर्बहुधा गीतं छन्दोभिर्विविधैः पृथक् ।
ब्रह्मसूत्रपदैश्चैव हेतुमद्भिर्विनिश्चितैः ॥ ६.३७.५ ॥
ಋಷಿಗಳು ಇದನ್ನು ಹಲವು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ, ವಿವಿಧ ಛಂದಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿ, ಯುಕ್ತಿಯುತವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರ ಪದಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಡಿದ್ದಾರೆ.
6.37.6
महाभूतान्यहङ्कारो बुद्धिरव्यक्तमेव च ।
इन्द्रियाणि दशैकं च पञ्च चेन्द्रियगोचराः ॥ ६.३७.६ ॥
ಮಹಾಭೂತಗಳು, ಅಹಂಕಾರ, ಬುದ್ಧಿ, ಅವ್ಯಕ್ತ; ಹತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು (ಮನಸ್ಸು); ಐದು ಇಂದ್ರಿಯ ವಿಷಯಗಳು.
6.37.7
इच्छा द्वेषः सुखं दुःखं सङ्घातश्चेतना धृतिः ।
एतत्क्षेत्रं समासेन सविकारमुदाहृतम् ॥ ६.३७.७ ॥
ಇಚ್ಛೆ, ದ್ವೇಷ, ಸುಖ, ದುಃಖ, ಶರೀರಸಂಘಾತ, ಚೇತನೆ, ಧೃತಿ — ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಇದೇ ವಿಕಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿದ ಕ್ಷೇತ್ರ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
6.37.8
अमानित्वमदम्भित्वमहिंसा क्षान्तिरार्जवम् ।
आचार्योपासनं शौचं स्थैर्यमात्मविनिग्रहः ॥ ६.३७.८ ॥
ಅಮಾನಿತ್ವ, ಅದಂಭಿತ್ವ, ಅಹಿಂಸೆ, ಕ್ಷಾಂತಿ, ಆರ್ಜವ, ಆಚಾರ್ಯೋಪಾಸನೆ, ಶೌಚ, ಸ್ಥೈರ್ಯ, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹ.
6.37.9
इन्द्रियार्थेषु वैराग्यमनहङ्कार एव च ।
जन्ममृत्युजराव्याधिदुःखदोषानुदर्शनम् ॥ ६.३७.९ ॥
ಇಂದ್ರಿಯ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ವೈರಾಗ್ಯ, ಅಹಂಕಾರರಾಹಿತ್ಯ, ಜನನ ಮರಣ ಜರೆ ವ್ಯಾಧಿಗಳ ದುಃಖದೋಷಗಳ ಚಿಂತನ.
6.37.10
असक्तिरनभिष्वङ्गः पुत्रदारगृहादिषु ।
नित्यं च समचित्तत्वमिष्टानिष्टोपपत्तिषु ॥ ६.३७.१० ॥
ಪುತ್ರ, ಪತ್ನಿ, ಗೃಹ ಮೊದಲಾದವುಗಳಲ್ಲಿ ಅಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅಂಟಿಕೆಯಿಲ್ಲದಿರುವುದು; ಇಷ್ಟಾನಿಷ್ಟಗಳ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಸಮಚಿತ್ತತೆ.
6.37.11
मयि चानन्ययोगेन भक्तिरव्यभिचारिणी ।
विविक्तदेशसेवित्वमरतिर्जनसंसदि ॥ ६.३७.११ ॥
ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅನನ್ಯ ಯೋಗದಿಂದ ಅವ್ಯಭಿಚಾರಿಣೀ ಭಕ್ತಿ, ಏಕಾಂತ ಸ್ಥಳಗಳ ಸೇವೆ, ಜನಸಮೂಹದಲ್ಲಿ ಅರತಿ.
6.37.12
अध्यात्मज्ञाननित्यत्वं तत्त्वज्ञानार्थदर्शनम् ।
एतज्ज्ञानमिति प्रोक्तमज्ञानं यदतोऽन्यथा ॥ ६.३७.१२ ॥
ಅಧ್ಯಾತ್ಮಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯತ್ವ, ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನದ ಉದ್ದೇಶದ ದರ್ಶನ — ಇದೇ ಜ್ಞಾನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದುದು ಅಜ್ಞಾನ.
6.37.13
ज्ञेयं यत्तत्प्रवक्ष्यामि यज्ज्ञात्वाऽमृतमश्रुते ।
अनादिमत्परं ब्रह्म न सत्तन्नासदुच्यते ॥ ६.३७.१३ ॥
ತಿಳಿಯಬೇಕಾದುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅದು ಆದಿಯಿಲ್ಲದ ಪರಬ್ರಹ್ಮ; ಅದನ್ನು ಸತ್ ಎನ್ನಲಾಗದು, ಅಸತ್ ಎನ್ನಲೂ ಆಗದು.
6.37.14
सर्वतः पाणिपादं तत्सर्वतोऽक्षिशिरोमुखम् ।
सर्वतः श्रुतिमल्लोके सर्वमावृत्य तिष्ठति ॥ ६.३७.१४ ॥
ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಕೈಕಾಲುಗಳಿವೆ; ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಕಣ್ಣು, ತಲೆ, ಮುಖಗಳಿವೆ; ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಿವಿಗಳುಳ್ಳದು; ಸರ್ವವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿ ನಿಂತಿದೆ.
6.37.15
सर्वेन्द्रियगुणाभासं सर्वेन्द्रियविवर्जितम् ।
असक्तं सर्वभृच्चैव निर्गुणं गुणभोक्तृ च ॥ ६.३७.१५ ॥
ಅದು ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯಗುಣಗಳ ಆಭಾಸ; ಆದರೂ ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಲ್ಲದದ್ದು; ಅಸಕ್ತವಾದರೂ ಸರ್ವವನ್ನೂ ಧರಿಸುವದು; ನಿರ್ಗುಣವಾದರೂ ಗುಣಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವದು.
6.37.16
बहिरन्तश्च भूतानामचरं चरमेव च ।
सूक्ष्मत्वात्तदविज्ञेयं दूरस्थं चान्तिके च तत् ॥ ६.३७.१६ ॥
ಭೂತಗಳ ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ, ಚಲಿಸದ್ದು ಮತ್ತು ಚಲಿಸುವದೂ ಅದೇ; ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯಿಂದ ಅದು ತಿಳಿಯಲಾಗದ್ದು; ದೂರದಲ್ಲಿರುವುದೂ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವುದೂ ಅದೇ.
6.37.17
अविभक्तं च भूतेषु विभक्तमिव च स्थितम् ।
भूतभर्तृ च तज्ज्ञेयं ग्रसिष्णु प्रभविष्णु च ॥ ६.३७.१७ ॥
ಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ವಿಭಾಗವಿಲ್ಲದ್ದು, ಆದರೂ ವಿಭಾಗವಾದಂತೆ ನೆಲೆಸಿದೆ; ಭೂತಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುವದು, ತಿಳಿಯಬೇಕಾದದ್ದು, ನುಂಗುವದು, ಉತ್ಪಾದಿಸುವದು ಕೂಡ ಅದೇ.
6.37.18
ज्योतिषामपि तज्ज्योतिस्तमसः परमुच्यते ।
ज्ञानं ज्ञेयं ज्ञानगम्यं हृदि सर्वस्य विष्ठितम् ॥ ६.३७.१८ ॥
ಅದು ಬೆಳಕುಗಳ ಬೆಳಕು ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಕತ್ತಲೆಗೆ ಆಚೆಯದು; ಅದು ಜ್ಞಾನ, ತಿಳಿಯಬೇಕಾದದ್ದು, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪಡೆಯಬಹುದಾದದ್ದು; ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ.
6.37.19
इति क्षेत्रं तथा ज्ञानं ज्ञेयं चोक्तं समासतः ।
मद्भक्त एतद्विज्ञाय मद्भावायोपपद्यते ॥ ६.३७.१९ ॥
ಹೀಗೆ ಕ್ಷೇತ್ರ, ಜ್ಞಾನ, ಜ್ಞೇಯವನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಯಿತು. ನನ್ನ ಭಕ್ತನು ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ನನ್ನ ಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.
6.37.20
प्रकृतिं पुरुषं चैव विद्ध्यनादी उभावपि ।
विकारांश्च गुणांश्चैव विद्धि प्रकृतिसंभवान् ॥ ६.३७.२० ॥
ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪುರುಷ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಅನಾದಿಯೆಂದು ತಿಳಿ. ವಿಕಾರಗಳನ್ನೂ ಗುಣಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವೆಂದು ತಿಳಿ.
6.37.21
कार्यकारणकर्तृत्वे हेतुः प्रकृतिरुच्यते ।
पुरुषः सुखदुःखानां भोक्तृत्वे हेतुरुच्यते ॥ ६.३७.२१ ॥
ಕಾರ್ಯ, ಕಾರಣ, ಕರ್ತೃತ್ವಕ್ಕೆ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಹೇತು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸುಖ-ದುಃಖಗಳ ಅನುಭೋಗಕ್ಕೆ ಪುರುಷನೇ ಹೇತು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
6.37.22
पुरुषः प्रकृतिस्थो हि भुङ्क्ते प्रकृतिजान्गुणान् ।
कारणं गुणसङ्गोऽस्य सदसद्योनिजन्मसु ॥ ६.३७.२२ ॥
ಪುರುಷನು ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಗುಣಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಗುಣಗಳ ಸಂಗವೇ ಅವನು ಸತ್-ಅಸತ್ ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ತಳೆಯಲು ಕಾರಣ.
6.37.23
उपद्रष्टानुमन्ता च भर्ता भोक्ता महेश्वरः ।
परमात्मेति चाप्युक्तो देहेऽस्मिन्पुरुषः परः ॥ ६.३७.२३ ॥
ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ಆ ಪರಮ ಪುರುಷನು ಸಾಕ್ಷಿ, ಅನುಮೋದಕ, ಧಾರಕ, ಭೋಕ್ತಾ, ಮಹೇಶ್ವರ ಮತ್ತು ಪರಮಾತ್ಮ ಎಂದೂ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.
6.37.24
य एवं वेत्ति पुरुषं प्रकृतिं च गुणैः सह ।
सर्वथा वर्तमानोऽपि न स भूयोऽभिजायते ॥ ६.३७.२४ ॥
ಯಾರು ಹೀಗೆ ಪುರುಷನನ್ನೂ ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿದ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಇದ್ದರೂ ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮ ತಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ.
6.37.25
ध्यानेनात्मनि पश्यन्ति केचिदात्मानमात्मना ।
अन्ये साङ्ख्येन योगेन कर्मयोगेन चापरे ॥ ६.३७.२५ ॥
ಕೆಲವರು ಧ್ಯಾನದಿಂದ ತನ್ನೊಳಗೆ ತನ್ನನ್ನು ತನ್ನಿಂದಲೇ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ; ಇತರರು ಸಾಂಖ್ಯ ಯೋಗದಿಂದ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಕರ್ಮಯೋಗದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.
6.37.26
अन्ये त्वेवमजानन्तः श्रुत्वाऽन्येभ्य उपासते ।
तेऽपि चातितरन्त्येव मृत्युं श्रुतिपरायणाः ॥ ६.३७.२६ ॥
ಹೀಗೆ ತಿಳಿಯದ ಇತರರು ಬೇರೆಯವರಿಂದ ಕೇಳಿ ಉಪಾಸನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಅವರೂ ಶ್ರುತಿಪರಾಯಣರಾಗಿ ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ.
6.37.27
यावत्संजायते किंचित्सत्त्वं स्थावरजङ्गमम् ।
क्षेत्रक्षेत्रज्ञसंयोगात्तद्विद्धि भरतर्षभ ॥ ६.३७.२७ ॥
ಸ್ಥಾವರ ಜಂಗಮವಾದ ಯಾವುದೇ ಜೀವಿ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತದೆಯೋ, ಅದು ಕ್ಷೇತ್ರ-ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞರ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಎಂದು ತಿಳಿ, ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ.
6.37.28
समं सर्वेषु भूतेषु तिष्ठन्तं परमेश्वरम् ।
विनश्यत्स्वविनश्यन्तं यः पश्यति स पश्यति ॥ ६.३७.२८ ॥
ಎಲ್ಲಾ ಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು, ನಶಿಸುವವುಗಳಲ್ಲಿ ನಶಿಸದವನನ್ನು ಯಾರು ಕಾಣುತ್ತಾನೋ, ಅವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.
6.37.29
समं पश्यन्हि सर्वत्र समवस्थितमीश्वरम् ।
न हिनस्त्यात्मनात्मानं ततो याति परां गतिं ॥ ६.३७.२९ ॥
ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಸಮಭಾವದಿಂದ ಕಾಣುವವನು ತನ್ನಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆಗ ಅವನು ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
6.37.30
प्रत्यत्यैव च कर्माणि क्रियमाणानि सर्वशः ।
यः पश्यति तथात्मानमकर्तारं स पश्यति ॥ ६.३७.३० ॥
ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದಾದವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಆತ್ಮನನ್ನು ಅಕರ್ತನೆಂದು ಕಾಣುವವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.
6.37.31
यदा भूतपृथग्भावमेकस्थमनुपश्यति ।
तत एव च विस्तारं ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ ६.३७.३१ ॥
ಜೀವಿಗಳ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಭಾವವು ಒಂದರಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ ಎಂದು ಯಾರು ಕಾಣುತ್ತಾನೋ, ಆಗ ಆತನು ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡು ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.
6.37.32
अनादित्वान्निर्गुणत्वात्परमात्मायमव्ययः ।
शरीरस्थोऽपि कौन्तेय न करोति न लिप्यते ॥ ६.३७.३२ ॥
ಕೌಂತೇಯ, ಆದಿರಹಿತ ಮತ್ತು ನಿರ್ಗುಣನಾದ್ದರಿಂದ, ಈ ಅವ್ಯಯ ಪರಮಾತ್ಮನು ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದರೂ ಕರ್ಮ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಲಿಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
6.37.33
यथा सर्वगतं सौक्ष्म्यादाकाशं नोपलिप्यते ।
सर्वत्रावस्थितो देहे तथात्मा नोपलिप्यते ॥ ६.३७.३३ ॥
ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾದ ಆಕಾಶವು ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯಿಂದ ಲಿಪ್ತವಾಗದಂತೆ, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೆಲೆಸಿರುವ ಆತ್ಮವೂ ಲಿಪ್ತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
6.37.34
यथा प्रकाशयत्येकः कृत्स्नं लोकमिमं रविः ।
क्षेत्रं क्षेत्री तथा कृत्स्नं प्रकाशयति भारत ॥ ६.३७.३४ ॥
ಒಬ್ಬನೇ ಸೂರ್ಯನು ಈ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುವಂತೆ, ಭಾರತ, ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನು ಸಮಸ್ತ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತಾನೆ.
6.37.35
क्षेत्रक्षेत्रज्ञयोरेवमन्तरं ज्ञानचक्षुषा ।
भूतप्रकृतिमोक्षं च ये विदुर्यान्ति ते परम् ॥ ६.३७.३५ ॥
ಜ್ಞಾನಚಕ್ಷುವಿನಿಂದ ಕ್ಷೇತ್ರ ಮತ್ತು ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞರ ಈ ಭೇದವನ್ನು, ಜೀವಿಗಳ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಯಾರು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.