மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.37.1
प्रकृतिं पुरुषं चैव क्षेत्रं क्षेत्रज्ञमेव च ।
एतद्वेदितुमिच्छामि ज्ञानं ज्ञेयं च केशव ॥ ६.३७.१ ॥
இயற்கையையும் புருஷனையும், களத்தையும் களத்தை அறிபவனையும், அறிவையும் அறியப்படுவதையும் அறிய விரும்புகிறேன், ஓ கேசவா.
6.37.2
इदं शरीरं कौन्तेय क्षेत्रमित्यभिधीयते ।
एतद्यो वेत्ति तं प्राहुः क्षेत्रज्ञ इति तद्विदः ॥ ६.३७.२ ॥
ஓ குந்தியின் மகனே, இந்த உடல் களம் எனப்படுகிறது; இதை அறிபவனை அதை அறிந்தோர் களத்தை அறிபவன் என்கின்றனர்.
6.37.3
क्षेत्रज्ञं चापि मां विद्धि सर्वक्षेत्रेषु भारत ।
क्षेत्रक्षेत्रज्ञयोर्ज्ञानं यत्तज्ज्ञानं मतं मम ॥ ६.३७.३ ॥
ஓ பாரதா, எல்லா களங்களிலும் என்னையே களத்தை அறிபவனாக அறிவாயாக. களமும் களத்தை அறிபவனும் பற்றிய அறிவே எனக்குரிய அறிவு என்று கருதப்படுகிறது.
6.37.4
तत्क्षेत्रं यच्च यादृक् यद्विकारि यतश्च यत् ।
स च यो यत्प्रभावश्च तत्समासेन मे श्रृणु ॥ ६.३७.४ ॥
அந்தக் களம் எது, எத்தகையது, எந்த மாற்றங்களை உடையது, எதிலிருந்து எது உண்டாகிறது, அந்த அறிபவன் யார், அவனது ஆற்றல் என்ன என்பதை என்னிடமிருந்து சுருக்கமாகக் கேள்.
6.37.5
ऋषिभिर्बहुधा गीतं छन्दोभिर्विविधैः पृथक् ।
ब्रह्मसूत्रपदैश्चैव हेतुमद्भिर्विनिश्चितैः ॥ ६.३७.५ ॥
ரிஷிகள் இதை பல விதங்களில் பாடியுள்ளனர்; பல்வேறு சந்தங்களில் தனித்தனியாகவும், காரணங்களுடன் உறுதி செய்யப்பட்ட பிரம்மசூத்திரச் சொற்களிலும் பாடியுள்ளனர்.
6.37.6
महाभूतान्यहङ्कारो बुद्धिरव्यक्तमेव च ।
इन्द्रियाणि दशैकं च पञ्च चेन्द्रियगोचराः ॥ ६.३७.६ ॥
மகாபூதங்கள், அகங்காரம், புத்தி, அவ்யக்தம்; பத்து இந்திரியங்கள், ஒன்று (மனம்); ஐந்து இந்திரிய விஷயங்கள்.
6.37.7
इच्छा द्वेषः सुखं दुःखं सङ्घातश्चेतना धृतिः ।
एतत्क्षेत्रं समासेन सविकारमुदाहृतम् ॥ ६.३७.७ ॥
ஆசை, வெறுப்பு, இன்பம், துன்பம், உடல்-கூட்டு, உணர்வு, உறுதி — சுருக்கமாக இதுவே விகாரங்களுடன் கூடிய சேத்திரம் எனக் கூறப்பட்டது.
6.37.8
अमानित्वमदम्भित्वमहिंसा क्षान्तिरार्जवम् ।
आचार्योपासनं शौचं स्थैर्यमात्मविनिग्रहः ॥ ६.३७.८ ॥
பெருமையின்மை, வஞ்சகமின்மை, அகிம்சை, பொறுமை, நேர்மை, ஆசிரியரை வழிபடுதல், தூய்மை, உறுதி, தன்னடக்கம்.
6.37.9
इन्द्रियार्थेषु वैराग्यमनहङ्कार एव च ।
जन्ममृत्युजराव्याधिदुःखदोषानुदर्शनम् ॥ ६.३७.९ ॥
புலன் பொருட்களில் பற்றின்மை, அகங்காரமின்மை, பிறப்பு, இறப்பு, முதுமை, நோய் ஆகியவற்றின் துன்பக் குற்றங்களை உணர்தல்.
6.37.10
असक्तिरनभिष्वङ्गः पुत्रदारगृहादिषु ।
नित्यं च समचित्तत्वमिष्टानिष्टोपपत्तिषु ॥ ६.३७.१० ॥
மகன், மனைவி, வீடு முதலியவற்றில் பற்றின்மையும் ஒட்டுதலின்மையும், இனியது வருகையிலும் இனியதல்லாதது வருகையிலும் எப்போதும் சம மனம்.
6.37.11
मयि चानन्ययोगेन भक्तिरव्यभिचारिणी ।
विविक्तदेशसेवित्वमरतिर्जनसंसदि ॥ ६.३७.११ ॥
என்னிடம் பிரிவற்ற யோகத்தால் சலிப்பற்ற பக்தி, தனிமையான இடங்களை நாடுதல், மக்கள் கூட்டத்தில் விருப்பமின்மை.
6.37.12
अध्यात्मज्ञाननित्यत्वं तत्त्वज्ञानार्थदर्शनम् ।
एतज्ज्ञानमिति प्रोक्तमज्ञानं यदतोऽन्यथा ॥ ६.३७.१२ ॥
ஆன்ம ஞானத்தில் நிலைத்திருத்தலும், தத்துவ ஞானத்தின் நோக்கத்தைக் காண்பதும் — இதுவே ஞானம் எனக் கூறப்பட்டது; இதிலிருந்து வேறானது அறியாமை.
6.37.13
ज्ञेयं यत्तत्प्रवक्ष्यामि यज्ज्ञात्वाऽमृतमश्रुते ।
अनादिमत्परं ब्रह्म न सत्तन्नासदुच्यते ॥ ६.३७.१३ ॥
அறியத்தக்கதை நான் கூறுவேன்; அதை அறிந்தவன் அமிர்தத்தை அடைகிறான். அது ஆதியற்ற பரம் பிரம்மம்; அதை சத் என்றும் சொல்லமுடியாது, அசத் என்றும் சொல்லமுடியாது.
6.37.14
सर्वतः पाणिपादं तत्सर्वतोऽक्षिशिरोमुखम् ।
सर्वतः श्रुतिमल्लोके सर्वमावृत्य तिष्ठति ॥ ६.३७.१४ ॥
அதற்கு எல்லா பக்கங்களிலும் கைகளும் கால்களும் உண்டு; எல்லா பக்கங்களிலும் கண்களும் தலையும் முகமும் உண்டு; உலகில் எல்லா பக்கங்களிலும் செவிகள் கொண்டது; எல்லாவற்றையும் சூழ்ந்து நிற்கிறது.
6.37.15
सर्वेन्द्रियगुणाभासं सर्वेन्द्रियविवर्जितम् ।
असक्तं सर्वभृच्चैव निर्गुणं गुणभोक्तृ च ॥ ६.३७.१५ ॥
அது எல்லா புலன்களின் குணங்களின் தோற்றமாயினும், எல்லா புலன்களும் அற்றது; பற்றற்றது, ஆயினும் அனைத்தையும் தாங்குவது; குணமற்றதாயினும் குணங்களை அனுபவிப்பது.
6.37.16
बहिरन्तश्च भूतानामचरं चरमेव च ।
सूक्ष्मत्वात्तदविज्ञेयं दूरस्थं चान्तिके च तत् ॥ ६.३७.१६ ॥
உயிரினங்களின் வெளியிலும் உள்ளிலும், அசையாததும் அசையும்தும் அதுவே; நுண்மையால் அது அறியமுடியாதது; தொலைவில் இருப்பதும் அருகில் இருப்பதும் அதுவே.
6.37.17
अविभक्तं च भूतेषु विभक्तमिव च स्थितम् ।
भूतभर्तृ च तज्ज्ञेयं ग्रसिष्णु प्रभविष्णु च ॥ ६.३७.१७ ॥
உயிரினங்களில் அது பிரிக்கப்படாதது, ஆயினும் பிரிந்தது போல நிற்கிறது; உயிர்களைத் தாங்குபவனும், அறியத்தக்கவனும், விழுங்குபவனும், தோற்றுவிப்பவனும் அதுவே.
6.37.18
ज्योतिषामपि तज्ज्योतिस्तमसः परमुच्यते ।
ज्ञानं ज्ञेयं ज्ञानगम्यं हृदि सर्वस्य विष्ठितम् ॥ ६.३७.१८ ॥
ஒளிகளுக்கெல்லாம் ஒளியாகவும் அது சொல்லப்படுகிறது; இருளுக்கு அப்பாற்பட்டது; அது ஞானம், அறியத்தக்கது, ஞானத்தால் அடையக்கூடியது; அனைவரின் இதயத்திலும் நிலைபெற்றுள்ளது.
6.37.19
इति क्षेत्रं तथा ज्ञानं ज्ञेयं चोक्तं समासतः ।
मद्भक्त एतद्विज्ञाय मद्भावायोपपद्यते ॥ ६.३७.१९ ॥
இவ்வாறு களமும், ஞானமும், அறியப்படுவதும் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டன. என் பக்தன் இதை அறிந்து என் நிலையை அடைகிறான்.
6.37.20
प्रकृतिं पुरुषं चैव विद्ध्यनादी उभावपि ।
विकारांश्च गुणांश्चैव विद्धि प्रकृतिसंभवान् ॥ ६.३७.२० ॥
பிரகிருதியையும் புருஷனையும் இருவரையும் ஆதியற்றவர்களாக அறிவாய். மாற்றங்களையும் குணங்களையும் பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றியவையாக அறிவாய்.
6.37.21
कार्यकारणकर्तृत्वे हेतुः प्रकृतिरुच्यते ।
पुरुषः सुखदुःखानां भोक्तृत्वे हेतुरुच्यते ॥ ६.३७.२१ ॥
காரியமும் காரணமும் செயலும் ஆவதற்குக் காரணம் பிரகிருதி என்று சொல்லப்படுகிறது. இன்ப துன்பங்களை அனுபவிப்பதற்குக் காரணம் புருஷன் என்று சொல்லப்படுகிறது.
6.37.22
पुरुषः प्रकृतिस्थो हि भुङ्क्ते प्रकृतिजान्गुणान् ।
कारणं गुणसङ्गोऽस्य सदसद्योनिजन्मसु ॥ ६.३७.२२ ॥
புருஷன் பிரகிருதியில் நிலைத்திருந்து பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றிய குணங்களை அனுபவிக்கிறான். குணங்களுடனான பற்றுதான் நல்ல, தீய பிறவிகளுக்கு அவனுடைய காரணம்.
6.37.23
उपद्रष्टानुमन्ता च भर्ता भोक्ता महेश्वरः ।
परमात्मेति चाप्युक्तो देहेऽस्मिन्पुरुषः परः ॥ ६.३७.२३ ॥
இந்த உடலில் உள்ள அந்த உயர்ந்த புருஷன் சாட்சியாகவும், அனுமதிப்பவனாகவும், தாங்குபவனாகவும், அனுபவிப்பவனாகவும், மகேசுவரனாகவும், பரமாத்மாவாகவும் கூறப்படுகிறான்.
6.37.24
य एवं वेत्ति पुरुषं प्रकृतिं च गुणैः सह ।
सर्वथा वर्तमानोऽपि न स भूयोऽभिजायते ॥ ६.३७.२४ ॥
இவ்வாறு புருஷனையும், குணங்களுடன் கூடிய பிரகிருதியையும் அறிபவன், எல்லா வகையிலும் நிலைபெற்றிருந்தாலும் மீண்டும் பிறப்பதில்லை.
6.37.25
ध्यानेनात्मनि पश्यन्ति केचिदात्मानमात्मना ।
अन्ये साङ्ख्येन योगेन कर्मयोगेन चापरे ॥ ६.३७.२५ ॥
சிலர் தியானத்தால் தன்னுள் தன்னை தன்னாலேயே காண்கின்றனர்; வேறு சிலர் சாங்க்ய யோகத்தாலும், மற்றவர்கள் கர்மயோகத்தாலும் காண்கின்றனர்.
6.37.26
अन्ये त्वेवमजानन्तः श्रुत्वाऽन्येभ्य उपासते ।
तेऽपि चातितरन्त्येव मृत्युं श्रुतिपरायणाः ॥ ६.३७.२६ ॥
ஆனால் வேறு சிலர், இவ்வாறு அறியாமல், பிறரிடம் கேட்டறிந்து உபாசிக்கின்றனர்; அவர்களும் சுருதியில் நிலைபெற்று மரணத்தைக் கடக்கின்றனர்.
6.37.27
यावत्संजायते किंचित्सत्त्वं स्थावरजङ्गमम् ।
क्षेत्रक्षेत्रज्ञसंयोगात्तद्विद्धि भरतर्षभ ॥ ६.३७.२७ ॥
நிலையானதும் அசையுவதுமான எந்த உயிரினம் தோன்றுகிறதோ, அது க்ஷேத்திரம் மற்றும் க்ஷேத்திரஜ்ஞனின் சேர்க்கையால் ஆனது என்று அறிவாயாக, பரதர்களில் சிறந்தவனே.
6.37.28
समं सर्वेषु भूतेषु तिष्ठन्तं परमेश्वरम् ।
विनश्यत्स्वविनश्यन्तं यः पश्यति स पश्यति ॥ ६.३७.२८ ॥
எல்லா உயிர்களிலும் சமமாக நிலைத்திருக்கும் பரமேஸ்வரனை, அழிபவற்றில் அழியாதவனைக் காண்பவன் உண்மையில் காண்கிறான்.
6.37.29
समं पश्यन्हि सर्वत्र समवस्थितमीश्वरम् ।
न हिनस्त्यात्मनात्मानं ततो याति परां गतिं ॥ ६.३७.२९ ॥
எங்கும் சமமாக நிலைத்திருக்கும் ஈஸ்வரனை சமமாகக் காண்பவன், தன்னால் தன்னை வருத்திக்கொள்வதில்லை; பின்னர் அவன் உயர்ந்த கதியை அடைகிறான்.
6.37.30
प्रत्यत्यैव च कर्माणि क्रियमाणानि सर्वशः ।
यः पश्यति तथात्मानमकर्तारं स पश्यति ॥ ६.३७.३० ॥
எல்லா விதத்திலும் செய்யப்படும் கர்மங்களை (இயற்கையால் நடப்பவையென) உணர்ந்து, ஆத்மாவை அகர்த்தாவாகக் காண்பவன் உண்மையில் காண்கிறான்.
6.37.31
यदा भूतपृथग्भावमेकस्थमनुपश्यति ।
तत एव च विस्तारं ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ ६.३७.३१ ॥
உயிர்களின் தனித்தன்மையை ஒன்றில் நிலைத்ததாகக் காணும்போது, அதிலிருந்தே விரிவடைந்து அவன் பிரம்மமாகிறான்.
6.37.32
अनादित्वान्निर्गुणत्वात्परमात्मायमव्ययः ।
शरीरस्थोऽपि कौन्तेय न करोति न लिप्यते ॥ ६.३७.३२ ॥
குந்தியின் மகனே, தொடக்கமற்றதும் குணங்களற்றதுமாகையால், அழிவற்ற இந்தப் பரமாத்மா உடலில் இருந்தாலும் செயல்புரிவதில்லை, கறைபடுவதுமில்லை.
6.37.33
यथा सर्वगतं सौक्ष्म्यादाकाशं नोपलिप्यते ।
सर्वत्रावस्थितो देहे तथात्मा नोपलिप्यते ॥ ६.३७.३३ ॥
எங்கும் வியாபித்த ஆகாயம் நுட்பமானதால் கறைபடாததுபோல, உடலில் எங்கும் நிலைத்த ஆத்மாவும் கறைபடுவதில்லை.
6.37.34
यथा प्रकाशयत्येकः कृत्स्नं लोकमिमं रविः ।
क्षेत्रं क्षेत्री तथा कृत्स्नं प्रकाशयति भारत ॥ ६.३७.३४ ॥
ஒரே சூரியன் இந்த முழு உலகையும் ஒளிரச் செய்வதுபோல, பாரதா, க்ஷேத்ரஜ்ஞன் முழு க்ஷேத்ரத்தையும் ஒளிரச் செய்கிறான்.
6.37.35
क्षेत्रक्षेत्रज्ञयोरेवमन्तरं ज्ञानचक्षुषा ।
भूतप्रकृतिमोक्षं च ये विदुर्यान्ति ते परम् ॥ ६.३७.३५ ॥
ஞானக் கண்ணால் க்ஷேத்ரத்திற்கும் க்ஷேத்ரஜ்ஞனுக்கும் உள்ள இந்த வேறுபாட்டையும், உயிர்களின் இயற்கையிலிருந்து விடுதலையையும் அறிபவர்கள் உயர்ந்த கதியை அடைகிறார்கள்.