مهابهاراتا · أدهيايا 6.38
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.38.1
परं भूयः प्रवक्ष्यामि ज्ञानानां ज्ञानमुत्तमम् ।
यज्ज्ञात्वा मुनयः सर्वे परां सिद्धिमितो गताः ॥ ६.३८.१ ॥
سأعلن مرة أخرى المعرفة العليا، أسمى المعارف، التي بمعرفتها بلغ جميع الحكماء من هنا الكمال الأسمى.
6.38.2
इदं ज्ञानमुपाश्रित्य मम साधर्म्यमागताः ।
सर्गेऽपि नोपजायन्ते प्रलये न व्यथन्ति च ॥ ६.३८.२ ॥
وبالاعتماد على هذه المعرفة بلغوا طبيعة تشبه طبيعتي؛ لا يولدون عند الخلق ولا يضطربون عند الفناء.
6.38.3
मम योनिर्महद्ब्रह्म तस्मिन्गर्भं दधाम्यहम् ।
संभवः सर्वभूतानां ततो भवति भारत ॥ ६.३८.३ ॥
البراهمان العظيم هو رحمي؛ وفيه أضع البذرة. ومنه، يا بهارata، يكون أصل جميع الكائنات.
6.38.4
सर्वयोनिषु कौन्तेय मूर्तयः संभवन्तिः याः ।
तासां ब्रह्म महद्योनिरहं बीजप्रदः पिता ॥ ६.३८.४ ॥
يا ابن كونتي، إن كل الصور التي تنشأ في جميع الأرحام، رحمها العظيم هو البراهمان، وأنا الأب الذي يهب البذرة.
6.38.5
सत्वं रजस्तम इति गुणाः प्रकृतिसंभवाः ।
निबध्नन्ति महाबाहो देहे देहिनमव्ययम् ॥ ६.३८.५ ॥
السَّتْفا والرَّجَس والتَّمَس — هذه الصفات المولودة من الطبيعة تقيد الذات المتجسدة الخالدة في الجسد، يا ذا الذراعين القويتين.
6.38.6
तत्र सत्त्वं निर्मलत्वात्प्रकाशकमनामयम् ।
सुखसङ्गेन बध्नाति ज्ञानसङ्गेन चानघ ॥ ६.३८.६ ॥
ومن بين هذه، فإن السَّتْفا لطهارته مضيء وخالٍ من العلل؛ يا بلا خطيئة، إنه يقيّد بالتعلق بالسعادة وبالتعلق بالمعرفة.
6.38.7
रजो रागात्मकं विद्धि तृष्णासङ्गसमुद्भवम् ।
तन्निबध्नाति कौन्तेय कर्मसङ्गेन देहिनम् ॥ ६.३८.७ ॥
اعلم أن الرجس (الغُنا الهوائية) طبيعته الشهوة، ينشأ من العطش والتعلق. يا ابن كونتي، يقيّد المتجسّد بالتعلق بالفعل.
6.38.8
तमस्त्वज्ञानजं विद्धि मोहनं सर्वदेहिनाम् ।
प्रमादालस्यनिद्राभिस्तन्निबध्नाति भारत ॥ ६.३८.८ ॥
اعلم أن الظلمة (التمس) تنشأ من الجهل وتُضلّ جميع المتجسّدين. يا بهارتا، تقيّد بالغفلة والكسل والنوم.
6.38.9
सत्वं सुखे संजयति रजः कर्मणि भारत ।
ज्ञानमावृत्य तु तमः प्रमादे संजयत्युत ॥ ६.३८.९ ॥
السَّتْفا تُلصق بالسعادة، والرَّجَس بالفعل، يا بهارتا؛ أما التَّمَس فيحجب المعرفة ويُلصق بالغفلة.
6.38.10
रजस्तमश्चाभिभूय सत्वं भवति भारत ।
रजः सत्वं तमश्चैव तमः सत्वं रजस्तथा ॥ ६.३८.१० ॥
يا بهارتا، إذ يغلب الرَّجَس والتَّمَس يصير السَّتْفا هو الغالب؛ ويغلب الرَّجَس السَّتْفا والتَّمَس، ويغلب التَّمَس السَّتْفا والرَّجَس.
6.38.11
सर्वद्वारेषु देहेऽस्मिन्प्राकाश उपजायते ।
ज्ञानं यदा तदा विद्याद्विवृद्धं सत्वमित्युत ॥ ६.३८.११ ॥
عندما ينشأ النور والمعرفة في جميع أبواب هذا الجسد، فليعلم حينئذ أن السَّتْفا قد نما.
6.38.12
लोभः प्रवृत्तिरारम्भः कर्मणामशमः स्पृहा ।
रजस्येतानि जायन्ते विवृद्धे भरतर्षभ ॥ ६.३८.१२ ॥
الطمع والنشاط المضطرب وبدء الأفعال والقلق والشهوة — تنشأ هذه حين يقوى الرَّجَس، يا ثور البهاراتا.
6.38.13
अप्रकाशोऽप्रवृत्तिश्च प्रमादो मोह एव च ।
तमस्येतानि जायन्ते विवृद्धे कुरुनन्दन ॥ ६.३८.१३ ॥
يظهر الخفاء والخمول والغفلة والوهم أيضًا في التاماس حين يتعاظم، يا فرح الكوروس.
6.38.14
यदा सत्वे प्रवृद्धे तु प्रलयं याति देहभृत् ।
तदोत्तमविदां लोकानमलान्प्रतिपद्यते ॥ ६.३८.१४ ॥
حين تنمو السattva ويبلغ الكائن المتجسد الفناء، عندئذٍ ينال عوالم العارفين بالأعلى الطاهرة.
6.38.15
रजसि प्रलयं गत्वा कर्मसङ्गिषु जायते ।
तथा प्रलीनस्तमसि मूढयोनिषु जायते ॥ ६.३८.१५ ॥
من يبلغ الفناء في الرجاس يولد بين المتعلقين بالفعل؛ وكذلك من ينحل في التاماس يولد في أرحام الجهل.
6.38.16
कर्मणः सुकृतस्याहुः सात्विकं निर्मलं फलम् ।
रजसस्तु फलं दुःखमज्ञानं तमसः फलम् ॥ ६.३८.१६ ॥
يقال إن ثمرة العمل الصالح سattvika طاهرة؛ وثمرة الرجاس الألم، وثمرة التاماس الجهل.
6.38.17
सत्वात्संजायते ज्ञानं रजसो लोभ एव च ।
प्रमादमोहौ तमसो भवतोऽज्ञानमेव च ॥ ६.३८.१७ ॥
من السattva ينشأ العلم، ومن الرجاس الطمع حقًا؛ ومن التاماس تنشأ الغفلة والوهم، وكذلك الجهل.
6.38.18
ऊर्ध्वं गच्छन्ति सत्वस्था मध्ये तिष्ठन्ति राजसाः ।
जघन्यगुणवृत्तस्था अघो गच्छन्ति तामसाः ॥ ६.३८.१८ ॥
يصعد المستقرون في السattva، ويبقى أهل الرجاس في الوسط، وينزل أهل التاماس المستقرون في سلوك الصفات الدنيا.
6.38.19
नान्यं गुणेभ्यः कर्तारं यदा द्रष्टाऽनुपश्यति ।
गुणेभ्यश्च परं वेत्ति मद्भावं सोऽधिगच्छति ॥ ६.३८.१९ ॥
عندما يرى الرائي أنه لا فاعل غير الغونات، ويعرف ما هو أعلى من الغونات، فإنه يبلغ حالي.
6.38.20
गुणानेतानतीत्य त्रीन्देही देहसमुद्भवान् ।
जन्ममृत्युजरादुःखैर्विमुक्तोऽमृतमश्रुते ॥ ६.३८.२० ॥
إذ يتجاوز هذه الغونات الثلاث المولودة من الجسد، يتحرر ذو الجسد من آلام الولادة والموت والشيخوخة، فينال الخلود.
6.38.21
कैर्लिङ्गैस्त्रीन्गुणानेतानीतो भवति प्रभो ।
किमाचारः कथं चैतांस्त्रीन्गुणानतिवर्तते ॥ ६.३८.२१ ॥
بأي علامات، أيها الرب، يُعرف من تجاوز هذه الغونات الثلاث؟ وما سلوكه، وكيف يتخطى هذه الغونات الثلاث؟
6.38.22
प्रकाशं च प्रवृत्तिं च मोहमेव च पाण्डव ।
न द्वेष्टि संप्रवृत्तानि न निवृत्तानि काङ्क्षति ॥ ६.३८.२२ ॥
يا بن بانду، حين تنشأ الإضاءة والنشاط والوهم لا يكرهها، وحين تزول لا يشتاق إليها.
6.38.23
उदासीनवदासीनो गुणैर्यो न विचाल्यते ।
गुणा वर्तन्त इत्येव योऽवतिष्ठति नेङ्गते ॥ ६.३८.२३ ॥
من يجلس كأنه غير مبالٍ، لا تزعزعه الغونات، يثبت عالماً أن «الغونات وحدها هي التي تعمل»، فلا يتحرك.
6.38.24
समदुःखसुखः स्वस्थः समलोष्टाश्मकाञ्चनः ।
तुल्यप्रियाप्रियो धीरस्तुल्यनिन्दात्मसंस्तुतिः ॥ ६.३८.२४ ॥
المتساوي في السرور والألم، الثابت في ذاته، الذي يرى الطين والحجر والذهب سواء، ويتساوى في المحبوب وغير المحبوب، الثابت الحليم، والمتساوي في الذم والمدح.
6.38.25
मानापमानयोस्तुल्यस्तुल्यो मित्रारिपक्षयोः ।
सर्वारम्भपरित्यागी गुणातीतः स उच्यते ॥ ६.३८.२५ ॥
من يتساوى في الكرامة والمهانة، ويتساوى تجاه الصديق والعدو، ويترك كل مشروع، يقال إنه قد تجاوز الغُنَا.
6.38.26
मां च योऽव्यभिचारेण भक्तियोगेन सेवते ।
स गुणान्समतीत्यैतान्ब्रह्म भूयाय कल्पते ॥ ६.३८.२६ ॥
ومن يخدمني بيوغا التعبّد الذي لا يتزعزع، فيتجاوز هذه الغُنَا تماماً، يصبح أهلاً لأن يصير براهما.
6.38.27
ब्रह्मणो हि प्रतिष्ठाहममृतस्याव्ययस्य च ।
शाश्वतस्य च धर्मस्य सुखस्यैकान्तिकस्य च ॥ ६.३८.२७ ॥
فإني أنا أساس البراهمان والخالد الذي لا يفنى، وأساس الدهرما الأبدية والسعادة المطلقة.