மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.38
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.38.1
परं भूयः प्रवक्ष्यामि ज्ञानानां ज्ञानमुत्तमम् ।
यज्ज्ञात्वा मुनयः सर्वे परां सिद्धिमितो गताः ॥ ६.३८.१ ॥
ஞானங்களில் உயர்ந்த பரம ஞானத்தை மீண்டும் உரைப்பேன்; அதை அறிந்து முனிவர்கள் அனைவரும் இங்கிருந்து பரம சித்தியை அடைந்தனர்.
6.38.2
इदं ज्ञानमुपाश्रित्य मम साधर्म्यमागताः ।
सर्गेऽपि नोपजायन्ते प्रलये न व्यथन्ति च ॥ ६.३८.२ ॥
இந்த ஞானத்தை ஏற்று அவர்கள் என்னுடைய சமநிலையை அடைகின்றனர்; படைப்பிலும் பிறப்பதில்லை, அழிவிலும் துன்புறுவதில்லை.
6.38.3
मम योनिर्महद्ब्रह्म तस्मिन्गर्भं दधाम्यहम् ।
संभवः सर्वभूतानां ततो भवति भारत ॥ ६.३८.३ ॥
மகத்தான பிரம்மமே என் யோனி; அதில் நான் கருவை வைக்கிறேன். பாரதா, அதிலிருந்தே எல்லா உயிர்களும் தோன்றுகின்றன.
6.38.4
सर्वयोनिषु कौन्तेय मूर्तयः संभवन्तिः याः ।
तासां ब्रह्म महद्योनिरहं बीजप्रदः पिता ॥ ६.३८.४ ॥
குந்தியின் மகனே, எல்லா கருப்பைகளிலும் தோன்றும் உருவங்களுக்கு மகத்தான கருப்பை பிரம்மம்; விதையளிக்கும் தந்தை நான்.
6.38.5
सत्वं रजस्तम इति गुणाः प्रकृतिसंभवाः ।
निबध्नन्ति महाबाहो देहे देहिनमव्ययम् ॥ ६.३८.५ ॥
சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்பவை இயற்கையிலிருந்து தோன்றிய குணங்கள். மகாபாகுவே, அவை உடலில் அழியாத உயிரை பிணைக்கின்றன.
6.38.6
तत्र सत्त्वं निर्मलत्वात्प्रकाशकमनामयम् ।
सुखसङ्गेन बध्नाति ज्ञानसङ्गेन चानघ ॥ ६.३८.६ ॥
அவற்றில் சத்துவம் மாசற்றதால் ஒளிர்வது, நோயற்றது; பாவமற்றவனே, அது இன்பப் பற்றாலும் ஞானப் பற்றாலும் பிணைக்கிறது.
6.38.7
रजो रागात्मकं विद्धि तृष्णासङ्गसमुद्भवम् ।
तन्निबध्नाति कौन्तेय कर्मसङ्गेन देहिनम् ॥ ६.३८.७ ॥
ரஜஸ் பற்றின் இயல்புடையது என்று அறிக; அது தாகமும் பற்றுதலும் இருந்து எழுகிறது. குந்தியின் மகனே, அது உடல் கொண்டவனை செயலின் பற்றுதலால் பிணைக்கிறது.
6.38.8
तमस्त्वज्ञानजं विद्धि मोहनं सर्वदेहिनाम् ।
प्रमादालस्यनिद्राभिस्तन्निबध्नाति भारत ॥ ६.३८.८ ॥
தமஸ் அறியாமையிலிருந்து பிறக்கிறது என்று அறிக; அது எல்லா உடல் கொண்டவர்களையும் மயக்குகிறது. பாரதா, அது கவனமின்மை, சோம்பல், உறக்கம் ஆகியவற்றால் பிணைக்கிறது.
6.38.9
सत्वं सुखे संजयति रजः कर्मणि भारत ।
ज्ञानमावृत्य तु तमः प्रमादे संजयत्युत ॥ ६.३८.९ ॥
சத்துவம் இன்பத்தில் பற்றுவிக்கிறது; ரஜஸ் செயலில், பாரதா. தமஸோ அறிவை மறைத்து கவனமின்மையில் பற்றுவிக்கிறது.
6.38.10
रजस्तमश्चाभिभूय सत्वं भवति भारत ।
रजः सत्वं तमश्चैव तमः सत्वं रजस्तथा ॥ ६.३८.१० ॥
பாரதா, ரஜஸையும் தமஸையும் அடக்கி சத்துவம் மேலோங்குகிறது. ரஜஸ் சத்துவத்தையும் தமஸையும், தமஸ் சத்துவத்தையும் ரஜஸையும் (அடக்குகிறது).
6.38.11
सर्वद्वारेषु देहेऽस्मिन्प्राकाश उपजायते ।
ज्ञानं यदा तदा विद्याद्विवृद्धं सत्वमित्युत ॥ ६.३८.११ ॥
இந்த உடலின் எல்லா வாயில்களிலும் ஒளியும் அறிவும் தோன்றும்போது, சத்துவம் வளர்ந்துள்ளது என்று அறிய வேண்டும்.
6.38.12
लोभः प्रवृत्तिरारम्भः कर्मणामशमः स्पृहा ।
रजस्येतानि जायन्ते विवृद्धे भरतर्षभ ॥ ६.३८.१२ ॥
பேராசை, செயலில் ஈடுபாடு, செயல்களைத் தொடங்குதல், அமைதியின்மை, ஆசை — ரஜஸ் வளரும்போது இவை தோன்றுகின்றன, பரதர்களில் சிறந்தவனே.
6.38.13
अप्रकाशोऽप्रवृत्तिश्च प्रमादो मोह एव च ।
तमस्येतानि जायन्ते विवृद्धे कुरुनन्दन ॥ ६.३८.१३ ॥
ஒளியின்மை, செயலின்மை, மறதி, மயக்கம் ஆகியவையும் தமஸ் பெருகும்போது தோன்றுகின்றன, ஓ குருநந்தனா.
6.38.14
यदा सत्वे प्रवृद्धे तु प्रलयं याति देहभृत् ।
तदोत्तमविदां लोकानमलान्प्रतिपद्यते ॥ ६.३८.१४ ॥
சத்துவம் பெருகியபோது உடலுடைய உயிர் மரணத்தை அடையும்போது, உயர்ந்ததை அறிந்தோரின் மாசற்ற உலகங்களை அடைகிறது.
6.38.15
रजसि प्रलयं गत्वा कर्मसङ्गिषु जायते ।
तथा प्रलीनस्तमसि मूढयोनिषु जायते ॥ ६.३८.१५ ॥
ரஜஸில் மரணமடைந்தால் செயலில் பற்றுள்ளோரிடையே பிறக்கிறான்; அதுபோல தமஸில் ஒடுங்கியவன் மூடமான யோனிகளில் பிறக்கிறான்.
6.38.16
कर्मणः सुकृतस्याहुः सात्विकं निर्मलं फलम् ।
रजसस्तु फलं दुःखमज्ञानं तमसः फलम् ॥ ६.३८.१६ ॥
நல்வினையின் பயன் சாத்வீகமும் மாசற்றதுமானது என்கின்றனர்; ரஜஸின் பயன் துன்பம், தமஸின் பயன் அறியாமை.
6.38.17
सत्वात्संजायते ज्ञानं रजसो लोभ एव च ।
प्रमादमोहौ तमसो भवतोऽज्ञानमेव च ॥ ६.३८.१७ ॥
சத்துவத்திலிருந்து ஞானம் தோன்றுகிறது; ரஜஸிலிருந்து பேராசையே; தமஸிலிருந்து மறதியும் மயக்கமும், அறியாமையும்.
6.38.18
ऊर्ध्वं गच्छन्ति सत्वस्था मध्ये तिष्ठन्ति राजसाः ।
जघन्यगुणवृत्तस्था अघो गच्छन्ति तामसाः ॥ ६.३८.१८ ॥
சத்துவத்தில் நிலைத்தோர் மேலே செல்கின்றனர்; ரஜஸ் உள்ளோர் நடுவில் நிற்கின்றனர்; தாழ்ந்த குணங்களின் நடத்தையில் நிலைத்த தமஸ் உள்ளோர் கீழே செல்கின்றனர்.
6.38.19
नान्यं गुणेभ्यः कर्तारं यदा द्रष्टाऽनुपश्यति ।
गुणेभ्यश्च परं वेत्ति मद्भावं सोऽधिगच्छति ॥ ६.३८.१९ ॥
எப்போது பார்ப்பவன் குணங்களை விட வேறு செயலாளனை காணவில்லையோ, குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டதை அறிகிறானோ, அப்போது அவன் என் நிலையை அடைகிறான்.
6.38.20
गुणानेतानतीत्य त्रीन्देही देहसमुद्भवान् ।
जन्ममृत्युजरादुःखैर्विमुक्तोऽमृतमश्रुते ॥ ६.३८.२० ॥
உடலிலிருந்து தோன்றும் இந்த மூன்று குணங்களையும் கடந்து, உடலுடையவன் பிறப்பு, இறப்பு, முதுமையின் துன்பங்களிலிருந்து விடுபட்டு அமிர்தத்தை அடைகிறான்.
6.38.21
कैर्लिङ्गैस्त्रीन्गुणानेतानीतो भवति प्रभो ।
किमाचारः कथं चैतांस्त्रीन्गुणानतिवर्तते ॥ ६.३८.२१ ॥
ஓ பிரபுவே, எந்த அடையாளங்களால் ஒருவன் இந்த மூன்று குணங்களைக் கடந்தவனாகிறான்? அவன் நடத்தை எப்படிப்பட்டது, அவன் இவற்றை எப்படிக் கடக்கிறான்?
6.38.22
प्रकाशं च प्रवृत्तिं च मोहमेव च पाण्डव ।
न द्वेष्टि संप्रवृत्तानि न निवृत्तानि काङ्क्षति ॥ ६.३८.२२ ॥
ஓ பாண்டவனே, ஒளி, செயல்பாடு, மயக்கம் ஆகியவை தோன்றும்போது அவன் வெறுப்பதில்லை; அவை மறையும்போது விரும்புவதுமில்லை.
6.38.23
उदासीनवदासीनो गुणैर्यो न विचाल्यते ।
गुणा वर्तन्त इत्येव योऽवतिष्ठति नेङ्गते ॥ ६.३८.२३ ॥
நடுநிலையாளன் போல அமர்ந்திருப்பவன், குணங்களால் அசைக்கப்படாதவன், 'குணங்களே செயல்படுகின்றன' என்று அறிந்து நிலைத்து, அசையாதிருப்பவன்.
6.38.24
समदुःखसुखः स्वस्थः समलोष्टाश्मकाञ्चनः ।
तुल्यप्रियाप्रियो धीरस्तुल्यनिन्दात्मसंस्तुतिः ॥ ६.३८.२४ ॥
இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் சமமானவன், தன்னில் நிலைத்தவன், மண்கட்டி, கல், பொன் ஆகியவற்றை சமமாகக் காண்பவன், விருப்பம் வெறுப்பு இரண்டிலும் சமமானவன், தீரன், நிந்தையிலும் புகழ்ச்சியிலும் சமமானவன்.
6.38.25
मानापमानयोस्तुल्यस्तुल्यो मित्रारिपक्षयोः ।
सर्वारम्भपरित्यागी गुणातीतः स उच्यते ॥ ६.३८.२५ ॥
மானத்திலும் அவமானத்திலும் சமமாக இருப்பவன், நண்பர் பக்கத்திலும் பகைவர் பக்கத்திலும் சமமாக இருப்பவன், எல்லா முயற்சிகளையும் துறந்தவன் — அவனே குணங்களைக் கடந்தவன் எனப்படுகிறான்.
6.38.26
मां च योऽव्यभिचारेण भक्तियोगेन सेवते ।
स गुणान्समतीत्यैतान्ब्रह्म भूयाय कल्पते ॥ ६.३८.२६ ॥
எவன் மாறாத பக்தி யோகத்தால் என்னைச் சேவிக்கிறானோ, அவன் இந்த குணங்களை முழுமையாகக் கடந்து பிரம்மநிலை அடையத் தகுதி பெறுகிறான்.
6.38.27
ब्रह्मणो हि प्रतिष्ठाहममृतस्याव्ययस्य च ।
शाश्वतस्य च धर्मस्य सुखस्यैकान्तिकस्य च ॥ ६.३८.२७ ॥
ஏனெனில் பிரம்மத்துக்கும், அழியாததும் மாறாததுமான அமிர்தத்துக்கும் நானே அடித்தளம்; நிலையான தர்மத்துக்கும், ஒருமுகமான இன்பத்துக்கும் நானே அடித்தளம்.