Mahābhārata · Adhyāya 6.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.40.1
अभयं सत्वसंशुद्धिर्ज्ञानयोगव्यवस्थितिः ।
दानं दमश्च यज्ञश्च स्वाध्यायस्तप आर्जवम् ॥ ६.४०.१ ॥
Furchtlosigkeit, Reinheit des Seins, Festigkeit im Yoga der Erkenntnis, Geben, Selbstbeherrschung, Opfer, Studium der Schrift, Askese und Aufrichtigkeit.
6.40.2
अहिंसा सत्यमक्रोधस्त्यागः शान्तिरपैशुनम् ।
दया भूतेष्वलोलुत्वं मार्दवं ह्रीरचापलम् ॥ ६.४०.२ ॥
Gewaltlosigkeit, Wahrhaftigkeit, Zornlosigkeit, Entsagung, Friedfertigkeit, Nichtverleumdung, Mitgefühl gegenüber den Wesen, Gierlosigkeit, Sanftmut, Scham und Standhaftigkeit.
6.40.3
तेजः क्षमा धृतिः शौचमद्रोहो नातिमानिता ।
भवन्ति संपदं दैवीमभिजातस्य भारत ॥ ६.४०.३ ॥
Glanz, Vergebung, Standhaftigkeit, Reinheit, Freiheit von Bosheit und Freiheit von übermäßigem Stolz – dies sind die göttlichen Reichtümer dessen, der dazu geboren ist, o Bhārata.
6.40.4
दम्भो दर्पोऽभिमानश्च क्रोधः पारुष्यमेव च ।
अज्ञानं चाभिजातस्य पार्थ संपदमासुरीम् ॥ ६.४०.४ ॥
Heuchelei, Hochmut, Eitelkeit, Zorn, Härte und Unwissenheit – dies sind die dämonischen Reichtümer dessen, der dazu geboren ist, o Pārtha.
6.40.5
दैवी संपद्विमोक्षाय निबन्धायासुरी मता ।
मा शुचः संपदं दैवीमभिजातोऽसि पाण्डव ॥ ६.४०.५ ॥
Der göttliche Reichtum gilt als Befreiung, der dämonische als Fesselung. Sei nicht betrübt, o Pāṇḍava – du bist mit dem göttlichen Reichtum geboren.
6.40.6
द्वौ भूतसर्गौ लोकेऽस्मिन्दैव आसुर एव च ।
दैवो विस्तरशः प्रोक्त आसुरं पार्थ मे शृणु ॥ ६.४०.६ ॥
In dieser Welt gibt es zwei Arten von Wesen: die göttliche und die dämonische. Die göttliche wurde ausführlich dargelegt; höre nun von mir die dämonische, o Pārtha.
6.40.7
प्रवृत्तिं च निवृत्तिं च जना न विदुरासुराः ।
न शौचं नापि चाचारो न सत्यं तेषु विद्यते ॥ ६.४०.७ ॥
Die Dämonischen kennen weder das Tätigsein noch das Entsagen; in ihnen findet sich weder Reinheit noch rechter Wandel noch Wahrheit.
6.40.8
असत्यमप्रतिष्ठं ते जगदाहुरनीश्वरम् ।
अपरस्परसंभूतं किमन्यत्कामहैतुकम् ॥ ६.४०.८ ॥
Sie sagen, die Welt sei falsch, ohne Grund, ohne Herrn, aus wechselseitiger Entstehung; was sonst? Sie ist allein durch das Verlangen verursacht.
6.40.9
एतां दृष्टिमवष्टभ्य नष्टात्मानोऽल्पबुद्धयः ।
प्रभवन्त्युग्रकर्माणः क्षयाय जगतोऽहिताः ॥ ६.४०.९ ॥
An dieser Ansicht festhaltend, werden die verlorenen, engherzigen, grausam handelnden, der Welt feindlichen Menschen mächtig zum Untergang der Welt.
6.40.10
काममाश्रित्य दुष्पूरं दम्भमानमदान्विताः ।
मोहाद्गृहीत्वाऽसद्ग्राहान्प्रवर्तन्तेऽशुचिव्रताः ॥ ६.४०.१० ॥
Sich dem unersättlichen Verlangen hingebend, erfüllt von Heuchelei, Stolz und Rausch, aus Verblendung falsche Vorstellungen ergreifend, handeln sie mit unreinen Gelübden.
6.40.11
चिन्तामपरिमेयां च प्रलयान्तामुपाश्रिताः ।
कामोपभोगपरमा एतावदिति निश्चिताः ॥ ६.४०.११ ॥
Sich einer unermesslichen Sorge hingebend, die bis zum Tod währt, nur auf den Genuss der Begierden aus, kommen sie zu der Überzeugung: "Das allein ist alles."
6.40.12
आशापाशशतैर्बद्धाः कामक्रोधपरायणाः ।
ईहन्तो कामभोगार्थमन्यायेनार्थसंचयान् ॥ ६.४०.१२ ॥
An hundert Schlingen der Hoffnung gebunden, dem Verlangen und dem Zorn ergeben, sich bemühend, aus Unrecht Reichtum anzuhäufen, um die Begierden zu genießen.
6.40.13
इदमद्य मया लब्धमिमं प्राप्स्ये मनोरथम् ।
इदमस्तीदमपि मे भविष्यति पुनर्धनम् ॥ ६.४०.१३ ॥
Heute habe ich dies erlangt; diesen Wunsch werde ich ebenfalls erreichen. Dies ist mein, und wieder wird dieser Reichtum mein sein.
6.40.14
असौ मया हतः शत्रुर्हनिष्ये चापरानपि ।
ईश्वरोऽहमहं भोगी सिद्धोऽहं बलवान्सुखी ॥ ६.४०.१४ ॥
Jener Feind ist von mir erschlagen worden, und andere werde ich ebenfalls erschlagen. Ich bin der Herr, ich bin der Genießende, ich bin vollendet, ich bin stark, ich bin glücklich.
6.40.15
आढ्योऽभिजनवानस्मि कोऽन्योस्ति सदृशो मया ।
यक्ष्ये दास्यामि मोदिष्य इत्यज्ञानविमोहिताः ॥ ६.४०.१५ ॥
Ich bin reich und von edler Geburt; wer sonst ist mir gleich? Ich werde opfern, geben, mich freuen — so verblendet von Unwissenheit.
6.40.16
अनेकचित्तविभ्रान्त मोहजालसमावृताः ।
प्रसक्ताः कामभोगेषु पतन्ति नरकेऽशुचौ ॥ ६.४०.१६ ॥
Verwirrt durch vielerlei Gedanken, umhüllt vom Netz der Verblendung, an sinnliche Genüsse gebunden, stürzen sie in die unreine Hölle.
6.40.17
आत्मसंभाविताः स्तब्धा धनमानमदान्विताः ।
यजन्ते नामयज्ञैस्ते दम्भेनाविधिपूर्वकम् ॥ ६.४०.१७ ॥
Selbstgefällig, hochmütig, berauscht von Reichtum und Ehre, bringen sie nur dem Namen nach Opfer dar — aus Heuchelei, nicht nach der Vorschrift.
6.40.18
अहङ्कारं बलं दर्पं कामं क्रोधं च संश्रिताः ।
मामत्मपरदेहेषु प्रद्विषन्तोऽभ्यसूयकाः ॥ ६.४०.१८ ॥
Sich auf Ichsucht, Stärke, Hochmut, Begierde und Zorn stützend, mich hassend, der ich in ihren eigenen und in fremden Leibern wohne, und voller Neid.
6.40.19
तानहं द्विषतः क्रूरान्संसारेषु नराधमान् ।
क्षिपाम्यजस्रमशुभानासुरीष्वेव योनिषु ॥ ६.४०.१९ ॥
Jene hasserfüllten, grausamen und niedrigsten Menschen im Saṃsāra stoße ich unablässig in die unheilvollen asurischen Schöße.
6.40.20
आसुरीं योनिमापन्ना मूढा जन्मनिजन्मनि ।
मामप्राप्यैव कौन्तेय ततो यान्त्यधमां गतिम् ॥ ६.४०.२० ॥
Die Verblendeten, die in asurische Schöße eingegangen sind, Geburt um Geburt, ohne Mich je zu erreichen, o Sohn der Kuntī, gehen dann den niedrigsten Weg.
6.40.21
त्रिविधं नरकस्येदं द्वारं नाशनमात्मनः ।
कामः क्रोधस्तथा लोभस्तस्मादेतत्रयं त्यजेत् ॥ ६.४०.२१ ॥
Diese dreifachen Tore der Hölle zerstören das Selbst: Begierde, Zorn und Gier. Darum soll man diese drei aufgeben.
6.40.22
एतैर्विमुक्तः कौन्तेय तमोद्वारैस्त्रिभिर्नरः ।
आचरत्यात्मनः श्रेयस्ततो याति परां गतिम् ॥ ६.४०.२२ ॥
O Sohn der Kuntī, der Mensch, der von diesen drei Toren der Finsternis befreit ist, übt das, was seinem Selbst heilsam ist, und dann erreicht er den höchsten Weg.
6.40.23
यः शास्त्रविधिमुत्सृज्य वर्तते कामकारतः ।
न स सिद्धिमवाप्नोति न सुखं न परां गतिम् ॥ ६.४०.२३ ॥
Wer die Vorschrift der Schrift verwirft und nach seiner Begierde handelt, erlangt weder Vollendung, noch Glück, noch den höchsten Weg.
6.40.24
तस्माच्छास्त्रं प्रमाणं ते कार्याकार्यव्यवस्थितौ ।
ज्ञात्वा शास्त्रविधानोक्तं कर्म कर्तुमिहार्हसि ॥ ६.४०.२४ ॥
Darum sei dir die Schrift Maßstab, um zu bestimmen, was zu tun und was zu lassen ist. Wenn du das in den Vorschriften der Schrift gelehrte Handeln erkannt hast, sollst du es hier vollziehen.