மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.40.1
अभयं सत्वसंशुद्धिर्ज्ञानयोगव्यवस्थितिः ।
दानं दमश्च यज्ञश्च स्वाध्यायस्तप आर्जवम् ॥ ६.४०.१ ॥
அச்சமின்மை, உள்ளத் தூய்மை, ஞான யோகத்தில் நிலைபெற்ற நிலை, தானம், புலனடக்கம், யாகம், வேதப் பயிற்சி, தவம், நேர்மை.
6.40.2
अहिंसा सत्यमक्रोधस्त्यागः शान्तिरपैशुनम् ।
दया भूतेष्वलोलुत्वं मार्दवं ह्रीरचापलम् ॥ ६.४०.२ ॥
அறவழுக்காமை, உண்மை, கோபமின்மை, துறவு, அமைதி, புறங்கூறாமை, உயிர்களிடம் கருணை, பேராசையின்மை, மென்மை, நாணம், நிலைத்தன்மை.
6.40.3
तेजः क्षमा धृतिः शौचमद्रोहो नातिमानिता ।
भवन्ति संपदं दैवीमभिजातस्य भारत ॥ ६.४०.३ ॥
ஒளி, பொறுமை, உறுதி, தூய்மை, துரோகமின்மை, அதிக செருக்கின்மை — பாரதா, இவை பிறப்பால் அமைந்தவனுக்கு உண்டாகும் தெய்வ சம்பத்துகள்.
6.40.4
दम्भो दर्पोऽभिमानश्च क्रोधः पारुष्यमेव च ।
अज्ञानं चाभिजातस्य पार्थ संपदमासुरीम् ॥ ६.४०.४ ॥
ஆணவம், செருக்கு, அகந்தை, கோபம், கடுஞ்சொல், அறியாமை — பார்த்தா, இவை பிறப்பால் அமைந்தவனுக்கு உண்டாகும் அசுர சம்பத்துகள்.
6.40.5
दैवी संपद्विमोक्षाय निबन्धायासुरी मता ।
मा शुचः संपदं दैवीमभिजातोऽसि पाण्डव ॥ ६.४०.५ ॥
தெய்வ சம்பத்து விடுதலைக்கும், அசுர சம்பத்து பந்தத்துக்கும் என்று கருதப்படுகிறது. பாண்டவா, வருந்தாதே — நீ தெய்வ சம்பத்துடன் பிறந்திருக்கிறாய்.
6.40.6
द्वौ भूतसर्गौ लोकेऽस्मिन्दैव आसुर एव च ।
दैवो विस्तरशः प्रोक्त आसुरं पार्थ मे शृणु ॥ ६.४०.६ ॥
இவ்வுலகில் உயிர்களின் படைப்புகள் இரண்டு — தெய்வ இயல்புடையது, அசுர இயல்புடையது. தெய்வ இயல்பு விரிவாகக் கூறப்பட்டது; பார்த்தா, அசுர இயல்பை என்னிடமிருந்து கேள்.
6.40.7
प्रवृत्तिं च निवृत्तिं च जना न विदुरासुराः ।
न शौचं नापि चाचारो न सत्यं तेषु विद्यते ॥ ६.४०.७ ॥
அசுரர்கள் பிரவிருத்தியையும் நிவிருத்தியையும் அறிவதில்லை; அவர்களிடத்தில் தூய்மையோ, நல்ல ஒழுக்கமோ, உண்மையோ காணப்படுவதில்லை.
6.40.8
असत्यमप्रतिष्ठं ते जगदाहुरनीश्वरम् ।
अपरस्परसंभूतं किमन्यत्कामहैतुकम् ॥ ६.४०.८ ॥
அவர்கள் இவ்வுலகம் பொய்யானது, அடிப்படையற்றது, ஈசுவரன் இல்லாதது, ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்று தோன்றியது என்கின்றனர்; இதற்கு மேல் என்ன? இது ஆசையினால் உண்டானது.
6.40.9
एतां दृष्टिमवष्टभ्य नष्टात्मानोऽल्पबुद्धयः ।
प्रभवन्त्युग्रकर्माणः क्षयाय जगतोऽहिताः ॥ ६.४०.९ ॥
இந்தக் கருத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, தன்னை இழந்த, சிறு அறிவுடைய, கொடிய செயல் செய்யும், உலகிற்குக் கேடு விளைவிக்கும் மனிதர்கள் உலகின் அழிவுக்காக மேலோங்குகிறார்கள்.
6.40.10
काममाश्रित्य दुष्पूरं दम्भमानमदान्विताः ।
मोहाद्गृहीत्वाऽसद्ग्राहान्प्रवर्तन्तेऽशुचिव्रताः ॥ ६.४०.१० ॥
நிரப்ப முடியாத ஆசையை நாடி, பொய்ம்மை, செருக்கு, மதம் ஆகியவற்றுடன் கூடியவர்கள், மயக்கத்தால் தவறான கருத்துக்களைப் பற்றிக்கொண்டு, தூய்மையற்ற விரதம் உடையவர்களாகச் செயல்படுகின்றனர்.
6.40.11
चिन्तामपरिमेयां च प्रलयान्तामुपाश्रिताः ।
कामोपभोगपरमा एतावदिति निश्चिताः ॥ ६.४०.११ ॥
அளவற்ற கவலையை நாடி, மரணம் வரை நீடிக்கும்; ஆசைகளை அனுபவிப்பதே பரமமாகக் கொண்டு, "இவ்வளவுதான்" என்று உறுதி கொள்கின்றனர்.
6.40.12
आशापाशशतैर्बद्धाः कामक्रोधपरायणाः ।
ईहन्तो कामभोगार्थमन्यायेनार्थसंचयान् ॥ ६.४०.१२ ॥
நூற்றுக்கணக்கான ஆசைக் கயிறுகளால் கட்டுண்டவர்கள், காமமும் கோபமுமே பற்றுக்கோடாகக் கொண்டவர்கள், ஆசை இன்பத்திற்காக அநியாயமாகச் செல்வம் குவிக்க முயல்பவர்கள்.
6.40.13
इदमद्य मया लब्धमिमं प्राप्स्ये मनोरथम् ।
इदमस्तीदमपि मे भविष्यति पुनर्धनम् ॥ ६.४०.१३ ॥
இன்று இது என்னால் பெறப்பட்டது; இந்த விருப்பத்தையும் நான் அடைவேன். இதுவும் எனக்கு உள்ளது; மீண்டும் இந்தச் செல்வமும் எனக்கு ஆகும்.
6.40.14
असौ मया हतः शत्रुर्हनिष्ये चापरानपि ।
ईश्वरोऽहमहं भोगी सिद्धोऽहं बलवान्सुखी ॥ ६.४०.१४ ॥
அந்தப் பகைவன் என்னால் கொல்லப்பட்டான்; மற்றவர்களையும் நான் கொல்வேன். நான் ஈசுவரன், நான் அனுபவிப்பவன், நான் சித்தன், நான் வலிமையுள்ளவன், நான் சுகமுள்ளவன்.
6.40.15
आढ्योऽभिजनवानस्मि कोऽन्योस्ति सदृशो मया ।
यक्ष्ये दास्यामि मोदिष्य इत्यज्ञानविमोहिताः ॥ ६.४०.१५ ॥
நான் செல்வந்தன், உயர்குலத்தவன்; என்னைப் போன்றவன் வேறு யார் உள்ளார்? நான் யாகம் செய்வேன், தானம் கொடுப்பேன், மகிழ்வேன் என்று அறியாமையால் மயங்கியவர்கள்.
6.40.16
अनेकचित्तविभ्रान्त मोहजालसमावृताः ।
प्रसक्ताः कामभोगेषु पतन्ति नरकेऽशुचौ ॥ ६.४०.१६ ॥
பல எண்ணங்களால் குழம்பியவர்கள், மோக வலையால் சூழப்பட்டவர்கள், இன்பபோகங்களில் பற்றுள்ளவர்கள் அசுத்தமான நரகத்தில் விழுகின்றனர்.
6.40.17
आत्मसंभाविताः स्तब्धा धनमानमदान्विताः ।
यजन्ते नामयज्ञैस्ते दम्भेनाविधिपूर्वकम् ॥ ६.४०.१७ ॥
தன்னையே பெருமையாக எண்ணும், செருக்குள்ளவர்கள், செல்வ மான மதம் கொண்டவர்கள் — வெறும் பெயர் யாகங்களைப் பகட்டால், முறைப்படி அல்லாமல் செய்கின்றனர்.
6.40.18
अहङ्कारं बलं दर्पं कामं क्रोधं च संश्रिताः ।
मामत्मपरदेहेषु प्रद्विषन्तोऽभ्यसूयकाः ॥ ६.४०.१८ ॥
அகங்காரம், பலம், செருக்கு, காமம், கோபம் ஆகியவற்றைச் சார்ந்தவர்கள்; தம் உடலிலும் பிறர் உடலிலும் உறையும் என்னை வெறுத்துப் பொறாமை கொள்பவர்கள்.
6.40.19
तानहं द्विषतः क्रूरान्संसारेषु नराधमान् ।
क्षिपाम्यजस्रमशुभानासुरीष्वेव योनिषु ॥ ६.४०.१९ ॥
அந்த வெறுப்பாளர்களும் கொடியவர்களுமான, உலகில் மிகத் தாழ்ந்த மனிதர்களை நான் இடைவிடாமல் அசுர யோனிகளிலேயே தள்ளுகிறேன்.
6.40.20
आसुरीं योनिमापन्ना मूढा जन्मनिजन्मनि ।
मामप्राप्यैव कौन्तेय ततो यान्त्यधमां गतिम् ॥ ६.४०.२० ॥
அசுர யோனியை அடைந்த மூடர்கள், பிறவி தோறும், குந்தியின் மகனே, என்னை அடையாமலே அதன் பின் தாழ்ந்த கதியை அடைகின்றனர்.
6.40.21
त्रिविधं नरकस्येदं द्वारं नाशनमात्मनः ।
कामः क्रोधस्तथा लोभस्तस्मादेतत्रयं त्यजेत् ॥ ६.४०.२१ ॥
நரகத்தின் இந்த மூன்று வகை வாயில்கள் ஆன்மாவை அழிப்பவை — காமம், கோபம், பேராசை. ஆகவே இம்மூன்றையும் விட வேண்டும்.
6.40.22
एतैर्विमुक्तः कौन्तेय तमोद्वारैस्त्रिभिर्नरः ।
आचरत्यात्मनः श्रेयस्ततो याति परां गतिम् ॥ ६.४०.२२ ॥
குந்தியின் மகனே, இம்மூன்று இருளின் வாயில்களிலிருந்து விடுபட்ட மனிதன் தனக்கு நன்மையானதைச் செய்கிறான்; பின் உயர்ந்த கதியை அடைகிறான்.
6.40.23
यः शास्त्रविधिमुत्सृज्य वर्तते कामकारतः ।
न स सिद्धिमवाप्नोति न सुखं न परां गतिम् ॥ ६.४०.२३ ॥
சாஸ்திர விதியை விட்டுவிட்டு விருப்பத்தின்படி நடப்பவன் சித்தியையும் அடையான், சுகத்தையும் அடையான், உயர்ந்த கதியையும் அடையான்.
6.40.24
तस्माच्छास्त्रं प्रमाणं ते कार्याकार्यव्यवस्थितौ ।
ज्ञात्वा शास्त्रविधानोक्तं कर्म कर्तुमिहार्हसि ॥ ६.४०.२४ ॥
ஆகவே, செய்யத்தக்கது எது, செய்யத்தகாதது எது என்று தீர்மானிப்பதில் சாஸ்திரமே உனக்கு பிரமாணம். சாஸ்திர விதானத்தில் சொல்லப்பட்ட கர்மத்தை அறிந்து, இங்கு அதைச் செய்வதே உனக்குத் தகும்.