Mahābhārata · Adhyāya 6.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.42.1
संन्यासत्य महाबाहो तत्त्वमिच्छामि वेदितुम् ।
त्यागस्य च हृषीकेश पृथक्केशिनिपूदन ॥ ६.४२.१ ॥
Oh de poderosos brazos, deseo conocer la verdad de la renuncia y también del abandono, oh Hṛṣīkeśa; explícalos por separado, oh destructor de Keśin.
6.42.2
काम्यानां कर्मणां न्यासं संन्यासं कवयो विदुः ।
सर्वकर्मफलत्यागं प्राहुस्त्यागं विचक्षणाः ॥ ६.४२.२ ॥
Los sabios llaman renuncia al abandono de las acciones movidas por el deseo; los perspicaces llaman abandono al renunciar a los frutos de todas las acciones.
6.42.3
त्याज्यं दोषवदित्येके कर्म प्राहुर्मनीषिणः ।
यज्ञदानतपःकर्म न त्याज्यमिति चापरे ॥ ६.४२.३ ॥
Algunos sabios dicen que la acción debe abandonarse por ser defectuosa; otros dicen que las acciones de sacrificio, donación y austeridad no deben abandonarse.
6.42.4
निश्चयं श्रृणु मे तत्र त्यागे भरतसत्तम ।
त्यागो हि पुरुषव्याघ्र त्रिविधः संप्रकीर्तितः ॥ ६.४२.४ ॥
Escucha mi conclusión firme sobre este abandono, oh mejor de los Bharatas. El abandono, oh tigre entre los hombres, se declara de tres clases.
6.42.5
यज्ञदानतपःकर्म न त्याज्यं कार्यमेव तत् ।
यज्ञो दानं तपश्चैव पावनानि मनीषिणाम् ॥ ६.४२.५ ॥
Las acciones de sacrificio, donación y austeridad no deben abandonarse, sino que ciertamente deben realizarse; pues el sacrificio, la donación y la austeridad son los purificadores de los sabios.
6.42.6
एतान्यपि तु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा फलानि च ।
कर्तव्यानीति मे पार्थ निश्चितं मतमुत्तमम् ॥ ६.४२.६ ॥
Oh hijo de Pṛthā, estas acciones también deben realizarse abandonando el apego y sus frutos; este es mi firme y supremo parecer.
6.42.7
नियतस्य तु संन्यासः कर्मणो नोपपद्यते ।
मोहात्तस्य परित्यागस्तामसः परिकीर्तितः ॥ ६.४२.७ ॥
Pero la renuncia a una acción prescrita no es apropiada; su abandono por ilusión se declara de naturaleza tāmasa.
6.42.8
दुःखमित्येव यत्कर्म कायक्लेशभयात्त्यजेत् ।
स कृत्वा राजसं त्यागं नैव त्यागफलं लभेत् ॥ ६.४२.८ ॥
Quien abandona una acción porque la considera dolorosa, por temor a la molestia corporal, realiza una renuncia de naturaleza rajásica y no obtiene el fruto de la renuncia.
6.42.9
कार्यमित्येव यत्कर्म नियतं क्रियतेऽर्जुन ।
सङ्गं त्यक्त्वा फलं चैव स त्यागः सात्विको मतः ॥ ६.४२.९ ॥
Aquella renuncia que se considera de naturaleza sáttvica es la de la acción prescrita que se realiza pensando «debe hacerse», oh Arjuna, tras abandonar el apego y su fruto.
6.42.10
न द्वेष्ट्यकुशलं कर्म कुशले नानुषज्जते ।
त्यागी सत्त्वसमाविष्टो मेधावी छिन्नसंशयः ॥ ६.४२.१० ॥
Quien ni odia la acción desfavorable ni se aferra a la favorable, lleno de sattva, sabio y con las dudas cortadas, ese es el renunciante.
6.42.11
न हि देहभृता शक्यं त्यक्तुं कर्माण्यशेषतः ।
यस्तु कर्मफलत्यागी स त्यागीत्यभिधीयते ॥ ६.४२.११ ॥
Ciertamente, no es posible que un ser encarnado abandone totalmente las acciones; pero quien renuncia al fruto de la acción es llamado renunciante.
6.42.12
अनिष्टमिष्टं मिश्रं च त्रिविधं कर्मणः फलम् ।
भवत्यत्यागिनीं प्रेत्य न तु संन्यासिनां क्वचित् ॥ ६.४२.१२ ॥
El fruto de la acción es de tres clases: indeseable, deseable y mixto; recae sobre quien no renuncia tras la muerte, pero nunca sobre los renunciantes.
6.42.13
पञ्चैतानि महाबाहो कारणानि निबोध मे ।
साङ्ख्ये कृतान्ते प्रोक्तानि सिद्धये सर्वकर्मणां ॥ ६.४२.१३ ॥
Oh tú de brazos poderosos, comprende de mí estas cinco causas para el cumplimiento de todas las acciones, tal como se declaran en el Sāṅkhya y el Kṛtānta.
6.42.14
अधिष्ठानं तथा कर्ता करणं च पृथग्विधम् ।
विविधाश्च पृथक्केष्टा दैवं चैवात्र पञ्चमम् ॥ ६.४२.१४ ॥
La base, el agente, los diversos instrumentos, los variados esfuerzos separados, y aquí, como quinto, el destino divino.
6.42.15
शरीरवाङ्भनोभिर्यत्कर्म प्रारभते नरः ।
न्याय्यं वा विपरीतं वा पञ्चैते तस्य हेतवः ॥ ६.४२.१५ ॥
Cualquier acción que el hombre inicia con cuerpo, palabra y mente, sea justa o injusta, estas cinco son sus causas.
6.42.16
तत्रैवं सति कर्तारमात्मानं केवलं तु यः ।
पश्यत्यकृतबुद्धित्वान्न स पश्यति दुर्मतिः ॥ ६.४२.१६ ॥
Siendo así, quien se ve únicamente a sí mismo como el agente, por entendimiento inmaduro, ese de mente torcida no ve.
6.42.17
यस्य नाहंकृतो भवो बुद्धिर्यस्य न लिप्यते ।
हत्वाऽपि स इमाँल्लोकान्न हन्ति न निबध्यते ॥ ६.४२.१७ ॥
Aquel cuyo estado no nace del ego y cuyo intelecto no se mancha: aunque mate a estos mundos, no mata, ni queda atado.
6.42.18
ज्ञानं ज्ञेयं परिज्ञाता त्रिविधा कर्मचोदना ।
करणं कर्म कर्तेति त्रिविधः कर्मसंग्रहः ॥ ६.४२.१८ ॥
Conocimiento, lo conocido y el conocedor: el impulso a la acción es triple; instrumento, acción y agente: la reunión de las acciones es triple.
6.42.19
ज्ञानं कर्म च कर्ता च त्रिधैव गुणभेदतः ।
प्रोच्यते गुणसंख्याने यथावच्छृणु तान्यपि ॥ ६.४२.१९ ॥
El conocimiento, la acción y el agente también se declaran triples según la división de los guṇas. Escúchalos también tal como son, en la enumeración de los guṇas.
6.42.20
सर्वभूतेषु येनैकं भावमव्ययमीक्षते ।
अविभक्तं विभक्तेषु तज्ज्ञानं विद्धि सात्विकं ॥ ६.४२.२० ॥
Aquel conocimiento por el cual uno ve en todos los seres una única realidad imperecedera, indivisa entre lo dividido, sábelo como sáttvico.
6.42.21
पृथक्त्वेन तु यज्ज्ञानं नानाभावान्पृथग्विधान् ।
वेत्ति सर्वेषु भूतेषु तज्ज्ञानं विद्धि राजसम् ॥ ६.४२.२१ ॥
El conocimiento que conoce los múltiples estados diversos como separados, en todos los seres — sábelo como rájasico.
6.42.22
यत्तु कृत्स्नवदेकस्मिन्कार्ये सक्तमहैतुकम् ।
अतत्त्वार्थवदल्पं च तत्तासममुदाहृतम् ॥ ६.४२.२२ ॥
Aquel que se aferra por entero, como si fuera el todo, a un solo efecto, sin causa, sin comprensión del verdadero sentido, y es insignificante — eso se declara támasico.
6.42.23
नियतं सङ्गरहितमरागद्वेषतः कृतम् ।
अफलप्रेप्सुना कर्म यत्तत्सात्विकमुच्यते ॥ ६.४२.२३ ॥
La acción realizada conforme a lo prescrito, libre de apego, sin pasión ni aversión, por quien no desea su fruto — eso se llama sáttvico.
6.42.24
यत्तु कामेप्सुना कर्म ताहङ्कारेण वा पुनः ।
क्रियते बहुलायासं तद्राजसमुदाहृतम् ॥ ६.४२.२४ ॥
La acción que se realiza con gran esfuerzo por quien desea el placer, o por egoísmo — eso se declara rájasico.
6.42.25
अनुबन्धं क्षयं हिंसामनपेक्ष्य च पौरुषम् ।
मोहादारभ्यते कर्म यत्तत्तामसमुच्यते ॥ ६.४२.२५ ॥
La acción emprendida por ofuscación, sin atender a sus consecuencias, pérdidas y daños, se llama tāmasa.
6.42.26
मुक्तसङ्गोनहंवादी धृत्युत्साहसमन्वितः ।
सिद्ध्यसिद्ध्योर्निर्विकारः कर्ता सात्विक उच्यते ॥ ६.४२.२६ ॥
El agente libre de apego, sin vanidad, dotado de firmeza y entusiasmo, e inalterable ante el éxito o el fracaso, se llama sāttvika.
6.42.27
रागी कर्मफलप्रेप्सुर्लुब्धो हिंसात्मकोऽशुचिः ।
हर्षशोकान्वितः कर्ता राजसः परिकीर्तितः ॥ ६.४२.२७ ॥
El agente apasionado, que desea el fruto de la acción, codicioso, violento por naturaleza, impuro y sujeto a alegría y tristeza, es declarado rājasa.
6.42.28
अयुक्तः प्राकृतः स्तब्धः शठो नैकृतिकोऽलसः ।
विषादी दीर्घसूत्री च कर्ता तामस उच्यते ॥ ६.४२.२८ ॥
El agente indisciplinado, vulgar, obstinado, engañoso, traicionero, perezoso, abatido y dilatorio se llama tāmasa.
6.42.29
बुद्धेर्भेदं धृतेश्चैव गुणतस्त्रिविधं श्रृणु ।
प्रोच्यमानमशेषेण पृथक्त्वेन धनंजय ॥ ६.४२.२९ ॥
Escucha, Dhanañjaya, la distinción triple de la inteligencia y la firmeza según los guṇas, que te expondré por completo y por separado.
6.42.30
प्रवृत्तिं च निवृत्तिं च कार्याकार्ये भयाभये ।
बन्धं मोक्षं च या वेत्ति बुद्धिः सा पार्थ सात्विकी ॥ ६.४२.३० ॥
La inteligencia que conoce la acción y el cese, lo que debe y no debe hacerse, el temor y la ausencia de temor, la atadura y la liberación, esa inteligencia, hijo de Pṛthā, es sāttvika.
6.42.31
यया धर्ममधर्मं च कार्यं चाकार्यमेव च ।
अयथावत्प्रजानाति बुद्धिः सा पार्थ राजसी ॥ ६.४२.३१ ॥
Aquella inteligencia con la que uno no discierne correctamente el dharma del adharma, y lo que debe hacerse de lo que no debe hacerse, esa inteligencia, oh Pārtha, es de la naturaleza de la pasión.
6.42.32
अधर्मं धर्ममिति या मन्यते तमसाऽऽवृता ।
सर्वार्थान्विपरीतांश्च बुद्धिः सा पार्थ तामसी ॥ ६.४२.३२ ॥
Aquella inteligencia que, cubierta por la oscuridad, toma el adharma por dharma y ve todas las cosas al revés, esa inteligencia, oh Pārtha, es de la naturaleza de la oscuridad (tamas).
6.42.33
धृत्या यया धारयते मनःप्रणेन्द्रियक्रियाः ।
योगेनाव्यभिचारिण्या धृतिः सा पार्थ सात्विकी ॥ ६.४२.३३ ॥
Aquella firmeza con la que se sostienen las actividades de la mente, el aliento y los sentidos mediante un yoga inquebrantable, esa firmeza, oh Pārtha, es de la naturaleza de la bondad (sattva).
6.42.34
यया तु धर्मकामार्धान्धृत्या धारयतेऽर्जुन ।
प्रसङ्गेन फलाकाङ्क्षी धृतिः सा पार्थ राजसी ॥ ६.४२.३४ ॥
Pero aquella firmeza por la que uno, deseando los frutos y sosteniendo el dharma, el placer y la riqueza por apego, los mantiene, esa firmeza, oh Arjuna, Pārtha, es de la naturaleza de la pasión.
6.42.35
यथा स्वप्नं भयं शोकं विषादं भदेमेव च ।
न विमुञ्चति दुर्मेधा धृतिः सा पार्थ तामसी ॥ ६.४२.३५ ॥
Aquella firmeza por la que el de mente torpe no abandona el sueño, el miedo, el dolor, la desesperanza y la embriaguez, esa firmeza, oh Pārtha, es de la naturaleza de la oscuridad (tamas).
6.42.36
सुखं त्विदानीं त्रिविधं श्रुणु मे भारतर्षभ ।
अभ्यासाद्रमते यत्र दुःखान्तं च निगच्छति ॥ ६.४२.३६ ॥
Ahora escucha de mí, oh toro de los Bharatas, la felicidad en tres clases: aquella en la que, por la práctica, uno se deleita y alcanza el fin del sufrimiento.
6.42.37
यत्तदग्रे विषमिव परिणामेऽमृतोपमम् ।
तत्सुखं सात्विकं प्रोक्तमात्मबुद्धिप्रसादजम् ॥ ६.४२.३७ ॥
Aquella felicidad que al principio es como veneno y al final como néctar, se declara sāttvika, nacida de la claridad de la inteligencia del yo.
6.42.38
विषयेन्द्रियसंयोगाद्यत्तदग्रेऽमृतोपभम् ।
परिणामे विषमिव तत्सुखं राजसं स्मृतम् ॥ ६.४२.३८ ॥
Aquella felicidad que, surgida del contacto de los sentidos con sus objetos, es al principio como néctar y al final como veneno, es recordada como rājasa.
6.42.39
यदग्रे चानुबन्धे च सुखं मोहनमात्मनः ।
निद्रालस्यप्रमादोत्थं तत्ताभसमुदाहृतम् ॥ ६.४२.३९ ॥
Aquella felicidad que, tanto al principio como en sus consecuencias, ciega al yo, nacida del sueño, la pereza y la negligencia, es declarada tāmasa.
6.42.40
न तदस्ति पृथिव्यां वा दिवि देवेषु वा पुनः ।
सत्त्वं प्रकृतिजैर्मुक्तं यदेमिः स्यात्रिभिर्गुणैः ॥ ६.४२.४० ॥
No existe ser alguno en la tierra, en el cielo, ni tampoco entre los dioses, que esté libre de estas tres cualidades nacidas de la naturaleza.
6.42.41
ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्राणां च परंतप ।
कर्माणि प्रविभक्तानि स्वभावप्रभवैर्गुणैः ॥ ६.४२.४१ ॥
Oh destructor de enemigos, los deberes de los brahmanes, kṣatriyas, vaiśyas y śūdras han sido distribuidos según las cualidades nacidas de su propia naturaleza.
6.42.42
शमो दमस्तपः शौचं क्षान्तिरार्जवमेव च ।
ज्ञानं विज्ञानमास्तिक्यं ब्रह्मकर्म स्वभावजम् ॥ ६.४२.४२ ॥
Calma, dominio de sí, austeridad, pureza, paciencia, rectitud, conocimiento, discernimiento y fe en las escrituras: estos son los deberes del brahmán, nacidos de su propia naturaleza.
6.42.43
शौर्यं तेजो धृतिर्दाक्ष्यं युद्धे चाप्यपलायनम् ।
दानमीश्वरभावश्च क्षात्रं कर्म स्वभावजम् ॥ ६.४२.४३ ॥
Valor, esplendor, firmeza, destreza, no huir en la batalla, la generosidad y la disposición de señor: estos son los deberes del kṣatriya, nacidos de su propia naturaleza.
6.42.44
कृषिगोरक्ष्यरभावश्च क्षात्रं कर्म स्वभावजम् ।
परिचर्यात्मकं कर्म शूद्रस्यापि स्वभावजम् ॥ ६.४२.४४ ॥
La agricultura, el cuidado del ganado y el trabajo del vaiśya son deberes nacidos de la naturaleza; y el servicio también es el deber nacido de la naturaleza del śūdra.
6.42.45
स्वे स्वे कर्मण्यभिरतः संसिद्धिं लभते नरः ।
स्वकर्मनिरत्तः सिद्धिं यथा विन्दति तच्छृणु ॥ ६.४२.४५ ॥
El hombre dedicado a su propio deber alcanza la perfección. Escucha cómo quien se deleita en su propio deber alcanza esa perfección.
6.42.46
यतः प्रवृत्तिर्भूतानां योन सर्वमिदं ततम् ।
स्वकर्मणा तमभ्यर्च्य सिद्धिं विन्दति मानवःक ॥ ६.४२.४६ ॥
Aquel de quien surge la actividad de los seres y por quien todo esto está penetrado: adorándolo con su propio deber, el hombre alcanza la perfección.
6.42.47
श्रेयान्स्वधर्मो विगुणः परधर्मात्स्वनुष्ठितात् ।
स्वभावनियतं कर्म कुर्वन्नाप्नोति किल्विषम् ॥ ६.४२.४७ ॥
El propio deber, aunque imperfectamente cumplido, es mejor que el deber ajeno bien cumplido. Quien realiza la acción prescrita por su naturaleza no incurre en pecado.
6.42.48
सहजं कर्म कौन्तेय सदोषमपि न त्यजेत् ।
सर्वारम्भा हि दोषेण धूमेनाग्निरिवावृताः ॥ ६.४२.४८ ॥
Hijo de Kuntī, no se debe abandonar el deber innato aunque tenga defectos; pues todas las empresas están envueltas en algún defecto, como el fuego lo está por el humo.
6.42.49
असक्तबुद्धिः सर्वत्र जितात्मा विगतस्पृहः ।
नैष्कर्म्यसिद्धिं परमां संन्यासेनाधिगच्छति ॥ ६.४२.४९ ॥
Quien tiene el intelecto desapegado en todas partes, se ha conquistado a sí mismo y está libre de anhelo, alcanza por la renuncia la suprema perfección de la libertad de la acción.
6.42.50
सिद्धिं प्राप्तो यथा ब्रह्म तथाऽऽप्नेति निबोध मे ।
समासेनैव कौन्तेय निष्ठा ज्ञानस्य या परा ॥ ६.४२.५० ॥
Escucha de mí brevemente cómo, habiendo alcanzado la perfección, llega a Brahman, oh hijo de Kuntī; esta es la suprema firmeza del conocimiento.
6.42.51
बुद्ध्या विशुद्धया युक्तो धृत्याऽऽत्मानं नियम्य च ।
शब्दादीन्विषयांस्त्यक्त्वा रागद्वेषौ व्युदस्य च ॥ ६.४२.५१ ॥
Dotado de un intelecto puro, habiendo refrenado el yo con firmeza, habiendo abandonado los objetos de los sentidos, comenzando por el sonido, y apartado el apego y la aversión,
6.42.52
विविक्तसेवी लध्वाशी यतकाक्कायमानसः ।
ध्यानयोगपरो नित्यं वैराग्यं समुपाश्रितः ॥ ६.४२.५२ ॥
Morando en soledad, comiendo con moderación, con el habla, el cuerpo y la mente dominados, dedicado siempre al yoga de la meditación y acogido constantemente al desapego,
6.42.53
अहङ्कारं बलं दर्पं कामं क्रोधं परिग्रहम् ।
विमुच्य निर्ममः शान्तो ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ ६.४२.५३ ॥
Habiendo abandonado el egoísmo, la violencia, la arrogancia, el deseo, la ira y la posesividad, libre de lo 'mío' y sereno, se hace apto para llegar a ser Brahman.
6.42.54
ब्रह्मभूतः प्रसन्नात्मा न शोचतिक न काङ्क्षति ।
समः सर्वेषु भूतेषु मद्तभक्तिं लभते पराम् ॥ ६.४२.५४ ॥
Convertido en Brahman, con el espíritu sereno, no se aflige ni anhela; igual hacia todos los seres, alcanza la suprema devoción hacia mí.
6.42.55
भक्त्या मामभिजानाति यावान्यश्चास्मि तत्त्वतः ।
ततो मां तत्त्वतो ज्ञात्वा विशते तदनन्तरम् ॥ ६.४२.५५ ॥
Por la devoción me conoce en verdad, cuánto soy y lo que realmente soy; luego, habiéndome conocido en verdad, entra en Mí de inmediato.
6.42.56
सर्वकर्माण्यपि सदा कुर्वाणो मद्व्यपाश्रयः ।
मत्प्रसादादवाप्नोति शाश्वतं पदमव्ययम् ॥ ६.४२.५६ ॥
Aunque siempre realice todas las acciones, tomando refugio en Mí, por Mi gracia alcanza el estado eterno e imperecedero.
6.42.57
चेतसा सर्वकर्माणि मयि संन्यस्य मत्परः ।
बुद्धियोगमपाश्रित्य मच्चित्तः सततं भव ॥ ६.४२.५७ ॥
Entregando con la mente todas las acciones a Mí, dedicado a Mí, apoyándote en el yoga de la discriminación, mantén siempre tu mente fija en Mí.
6.42.58
मच्चित्तः सर्वदुर्गाणि मत्प्रसादात्तरिष्यसि ।
अथ चेत्त्वमहङ्कारान्न श्रोष्यसि विनङ्क्ष्यसि ॥ ६.४२.५८ ॥
Con tu mente puesta en Mí, por Mi gracia superarás todas las dificultades; pero si por egoísmo no escuchas, perecerás.
6.42.59
यदहङ्कारमाश्रित्य न योत्स्य इति मन्यसे ।
मिथ्यैष व्यवसायस्ते प्रकृतिस्त्वां नियोक्ष्यति ॥ ६.४२.५९ ॥
Si, apoyándote en el egoísmo, piensas 'no lucharé', tu decisión es falsa; tu propia naturaleza te obligará.
6.42.60
स्वभावजेन कौन्तेय निबद्धः स्वेन कर्मणा ।
कर्तुं नेच्छसि यन्मोहात्करिष्यस्यवशोपि तत् ॥ ६.४२.६० ॥
Hijo de Kuntī, atado por tu propia acción nacida de tu naturaleza, lo que por delusión no quieres hacer, lo harás incluso sin poder evitarlo.
6.42.61
ईश्वरः सर्वभूतानां हृद्देशेऽर्जुन तिष्ठति ।
भ्रामयन्सर्वभूतानि यन्त्रारूढानि मायया ॥ ६.४२.६१ ॥
Oh Arjuna, el Señor reside en la región del corazón de todos los seres y, por medio de la māyā, hace girar a todos los seres montados como en una máquina.
6.42.62
तमेव शरणं गच्छ सर्वभावेन भारत ।
तत्प्रसादात्परां शान्तिं स्थानं प्राप्स्यसि शाश्वतं ॥ ६.४२.६२ ॥
Oh Bhārata, busca refugio solo en él con todo tu ser; por su gracia alcanzarás la paz suprema y la morada eterna.
6.42.63
इति ते ज्ञानमाख्यातं गुह्याद्गुह्यतरं मया ।
विमृश्यैतदशेषेण यथेच्छसि तथा कुरु ॥ ६.४२.६३ ॥
Así te he expuesto este conocimiento, más secreto que lo secreto; reflexiona sobre ello por completo y haz lo que desees.
6.42.64
सर्वगुह्यतमं भूयः श्रृणु मे परमं वचः ।
इष्टेऽसि मे दृढमिति ततो वक्ष्यामि ते हितम् ॥ ६.४२.६४ ॥
Escucha de nuevo mi palabra suprema, la más secreta de todas; eres verdaderamente querido para mí, por eso te diré lo que es para tu bien.
6.42.65
मन्मना भव मद्भक्तो मद्याजी मां नमस्कुरु ।
मामेवैष्यसि सत्यं ते प्रतिजाने प्रियोऽसि मे ॥ ६.४२.६५ ॥
Fija tu mente en mí, sé mi devoto, ofréceme sacrificios, inclínate ante mí; ciertamente vendrás a mí, te lo prometo en verdad, pues eres querido para mí.
6.42.66
सर्वधर्मान्परित्यज्य मामेकं शरणं व्रज ।
अहं त्वा सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि मा शुचः ॥ ६.४२.६६ ॥
Abandona todos los deberes y toma refugio solo en mí; yo te libraré de todos los pecados, no te aflijas.
6.42.67
इदं ते नातपस्काय नाभक्ताय कदाचन ।
न चाशुश्रूषवे वाच्यं न च मां योऽभ्यसूयति ॥ ६.४२.६७ ॥
Esto nunca debe decirse a quien no es austero, no es devoto, no desea escuchar y me censura.
6.42.68
य इदं परमं गुह्यं मद्भक्तेष्वभिधास्यति ।
भक्तिं मयि परां कृत्वा मामेवैष्यत्यसंशयः ॥ ६.४२.६८ ॥
Quien enseñe este supremo secreto entre mis devotos, habiendo puesto en mí suprema devoción, sin duda vendrá a mí.
6.42.69
न च तस्मान्मनुष्येषु कश्चिन्मे प्रियकृत्तमः ।
भविता न च मे तस्मादन्यः प्रियतरो भुवि ॥ ६.४२.६९ ॥
Entre los hombres no habrá nadie que me sea más grato en sus actos, y en la tierra no habrá otro más querido para mí que él.
6.42.70
अध्येष्यते च य इमं धर्म्यं संवादमावयोः ।
ज्ञानयज्ञेन तेनाहमिष्टः स्यामिति मे मतिः ॥ ६.४२.७० ॥
Y quien estudie este diálogo justo entre nosotros, por el sacrificio del conocimiento será honrado por mí; tal es mi parecer.
6.42.71
श्रद्धावाननसूयश्च श्रृणुयादपि यो नरः ।
सोपि मुक्तः शुभाँल्लोकान्प्राप्नुयात्पुण्यकर्मणां ॥ ६.४२.७१ ॥
El hombre que lo escuche con fe y sin envidia, también, liberado, alcanzará los mundos auspiciosos de los que obran el bien.
6.42.72
कच्चिदेतच्छ्रुतं पार्थ त्वयैकाग्रेण चेतसा ।
कच्चिदज्ञानसंमोहः प्रनष्टस्ते धनंजय ॥ ६.४२.७२ ॥
¡Oh hijo de Pṛthā!, ¿has escuchado esto con mente concentrada? ¡Oh conquistador de riquezas!, ¿se ha destruido tu confusión nacida de la ignorancia?
6.42.73
नष्टो मोहः स्मृतिर्लब्धा त्वत्प्रसादान्मयाऽच्युत ।
स्थितोऽस्मि गतसंदेहः करिष्ये वचनं तव ॥ ६.४२.७३ ॥
¡Oh Acyuta! Por tu gracia se ha destruido mi confusión y he recobrado la memoria. Libre de duda, permanezco firme; haré tu palabra.
6.42.74
इत्यहं वासुदेवस्य पार्थस्य च महात्मनः ।
संवादमिममश्रौषमद्भुतं रोमहर्षणम् ॥ ६.४२.७४ ॥
Así escuché este diálogo maravilloso y estremecedor entre Vāsudeva y el magnánimo Pārtha.
6.42.75
व्यासप्रसादाच्छ्रुतवानेतद्गुह्यमहं परम् ।
योगं योगेश्वरात्कृष्णात्साक्षात्कथयतः स्वयम् ॥ ६.४२.७५ ॥
Por la gracia de Vyāsa escuché este yoga supremo y secreto directamente de Kṛṣṇa, señor del yoga, cuando él mismo lo exponía.
6.42.76
राजन्संस्मृत्य संस्मृत्य संवादमिममद्भुतम् ।
केशवार्जुवयोः पुण्यं हृष्यामि च मुहुर्मुहुः ॥ ६.४२.७६ ॥
¡Oh rey! Recordando una y otra vez este diálogo maravilloso y sagrado de Keśava y Arjuna, me regocijo una y otra vez.
6.42.77
तच्च संस्मृत्य संस्मृत्य रूपमत्यद्भुतं हरेः ।
विस्मयो मे महान्राजन्हृष्यामि च पुनः पुनः ॥ ६.४२.७७ ॥
¡Oh rey! Recordando una y otra vez aquella forma tan maravillosa de Hari, me asombro grandemente y me regocijo una y otra vez.
6.42.78
यत्र योगेश्वरः कृष्णो यत्र पार्थो धनुर्धरः ।
तत्र श्रीर्विजयो भूतिर्ध्रुवा नीतिर्मतिर्मम ॥ ६.४२.७८ ॥
Donde está Kṛṣṇa, señor del yoga, y donde está Pārtha, el portador del arco, allí están, a mi juicio, la fortuna, la victoria, el poder y la política firme.