Mahābhārata · Adhyāya 6.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.42.1
संन्यासत्य महाबाहो तत्त्वमिच्छामि वेदितुम् ।
त्यागस्य च हृषीकेश पृथक्केशिनिपूदन ॥ ६.४२.१ ॥
O Mächtigarmiger, ich wünsche die Wahrheit des Entsagens zu erkennen und ebenso die des Verzichtens, o Hṛṣīkeśa; erkläre sie getrennt, o Vernichter des Keśin.
6.42.2
काम्यानां कर्मणां न्यासं संन्यासं कवयो विदुः ।
सर्वकर्मफलत्यागं प्राहुस्त्यागं विचक्षणाः ॥ ६.४२.२ ॥
Die Weisen nennen das Aufgeben der begehrlichen Handlungen Entsagung; die Einsichtigen nennen das Aufgeben der Früchte aller Handlungen Verzicht.
6.42.3
त्याज्यं दोषवदित्येके कर्म प्राहुर्मनीषिणः ।
यज्ञदानतपःकर्म न त्याज्यमिति चापरे ॥ ६.४२.३ ॥
Einige Weise sagen, die Handlung sei als fehlerhaft aufzugeben; andere sagen, die Handlungen des Opfers, der Gabe und der Askese seien nicht aufzugeben.
6.42.4
निश्चयं श्रृणु मे तत्र त्यागे भरतसत्तम ।
त्यागो हि पुरुषव्याघ्र त्रिविधः संप्रकीर्तितः ॥ ६.४२.४ ॥
Höre meine feste Entscheidung über dieses Aufgeben, o Bester der Bharatas. Das Aufgeben, o Tiger unter den Menschen, wird als dreifach verkündet.
6.42.5
यज्ञदानतपःकर्म न त्याज्यं कार्यमेव तत् ।
यज्ञो दानं तपश्चैव पावनानि मनीषिणाम् ॥ ६.४२.५ ॥
Die Handlungen des Opfers, der Gabe und der Askese sind nicht aufzugeben, sondern gewiss zu vollziehen; denn Opfer, Gabe und Askese sind die Reiniger der Einsichtigen.
6.42.6
एतान्यपि तु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा फलानि च ।
कर्तव्यानीति मे पार्थ निश्चितं मतमुत्तमम् ॥ ६.४२.६ ॥
O Sohn der Pṛthā, auch diese Handlungen sind zu vollziehen, indem man Anhaftung und ihre Früchte aufgibt; dies ist meine feste und höchste Ansicht.
6.42.7
नियतस्य तु संन्यासः कर्मणो नोपपद्यते ।
मोहात्तस्य परित्यागस्तामसः परिकीर्तितः ॥ ६.४२.७ ॥
Doch der Verzicht auf eine vorgeschriebene Handlung ist nicht angemessen; ihre Aufgabe aus Verblendung wird als tamasisch erklärt.
6.42.8
दुःखमित्येव यत्कर्म कायक्लेशभयात्त्यजेत् ।
स कृत्वा राजसं त्यागं नैव त्यागफलं लभेत् ॥ ६.४२.८ ॥
Wer eine Handlung aufgibt, weil er sie für schmerzlich hält, aus Furcht vor körperlicher Mühsal, vollzieht einen Verzicht von rajasischer Art und erlangt nicht die Frucht des Verzichts.
6.42.9
कार्यमित्येव यत्कर्म नियतं क्रियतेऽर्जुन ।
सङ्गं त्यक्त्वा फलं चैव स त्यागः सात्विको मतः ॥ ६.४२.९ ॥
Jener Verzicht gilt als sattvisch, bei dem eine vorgeschriebene Handlung mit dem Gedanken ‚sie ist zu tun' vollzogen wird, o Arjuna, nachdem Anhaftung und Frucht aufgegeben sind.
6.42.10
न द्वेष्ट्यकुशलं कर्म कुशले नानुषज्जते ।
त्यागी सत्त्वसमाविष्टो मेधावी छिन्नसंशयः ॥ ६.४२.१० ॥
Wer weder die unheilvolle Handlung hasst noch an der heilvollen haftet, erfüllt von Sattva, weise und mit abgeschnittenen Zweifeln, der ist der Entsagende.
6.42.11
न हि देहभृता शक्यं त्यक्तुं कर्माण्यशेषतः ।
यस्तु कर्मफलत्यागी स त्यागीत्यभिधीयते ॥ ६.४२.११ ॥
Gewiss ist es einem verkörperten Wesen nicht möglich, die Handlungen vollständig aufzugeben; wer aber die Frucht der Handlung aufgibt, der wird der Entsagende genannt.
6.42.12
अनिष्टमिष्टं मिश्रं च त्रिविधं कर्मणः फलम् ।
भवत्यत्यागिनीं प्रेत्य न तु संन्यासिनां क्वचित् ॥ ६.४२.१२ ॥
Die Frucht der Handlung ist dreifach — unerwünscht, erwünscht und gemischt; sie trifft nach dem Tod den, der nicht entsagt, niemals aber die Entsagenden.
6.42.13
पञ्चैतानि महाबाहो कारणानि निबोध मे ।
साङ्ख्ये कृतान्ते प्रोक्तानि सिद्धये सर्वकर्मणां ॥ ६.४२.१३ ॥
O Starkarmiger, vernimm von mir diese fünf Ursachen für die Vollendung aller Handlungen, wie sie in Sāṅkhya und Kṛtānta dargelegt sind.
6.42.14
अधिष्ठानं तथा कर्ता करणं च पृथग्विधम् ।
विविधाश्च पृथक्केष्टा दैवं चैवात्र पञ्चमम् ॥ ६.४२.१४ ॥
Die Grundlage, der Handelnde, die verschiedenartigen Werkzeuge, die vielfältigen einzelnen Bemühungen, und hier als Fünftes das Schicksal.
6.42.15
शरीरवाङ्भनोभिर्यत्कर्म प्रारभते नरः ।
न्याय्यं वा विपरीतं वा पञ्चैते तस्य हेतवः ॥ ६.४२.१५ ॥
Welche Handlung ein Mensch mit Körper, Rede und Geist beginnt, ob recht oder unrecht, diese fünf sind ihre Ursachen.
6.42.16
तत्रैवं सति कर्तारमात्मानं केवलं तु यः ।
पश्यत्यकृतबुद्धित्वान्न स पश्यति दुर्मतिः ॥ ६.४२.१६ ॥
Da dies so ist, sieht der, der nur sich selbst als Handelnden betrachtet, aus unausgereifter Einsicht nicht — dieser Irregeleitete sieht nicht.
6.42.17
यस्य नाहंकृतो भवो बुद्धिर्यस्य न लिप्यते ।
हत्वाऽपि स इमाँल्लोकान्न हन्ति न निबध्यते ॥ ६.४२.१७ ॥
Wessen Gesinnung nicht aus Ichhaftigkeit entsteht und wessen Einsicht nicht befleckt wird — selbst wenn er diese Welten erschlägt, erschlägt er nicht und wird nicht gebunden.
6.42.18
ज्ञानं ज्ञेयं परिज्ञाता त्रिविधा कर्मचोदना ।
करणं कर्म कर्तेति त्रिविधः कर्मसंग्रहः ॥ ६.४२.१८ ॥
Erkenntnis, das Erkannte und der Erkennende: Der Antrieb zur Handlung ist dreifach; Werkzeug, Handlung und Handelnder: die Zusammenfassung der Handlungen ist dreifach.
6.42.19
ज्ञानं कर्म च कर्ता च त्रिधैव गुणभेदतः ।
प्रोच्यते गुणसंख्याने यथावच्छृणु तान्यपि ॥ ६.४२.१९ ॥
Erkenntnis, Handlung und Handelnder werden ebenfalls als dreifach erklärt, entsprechend der Unterscheidung der Guṇas. Höre auch sie, wie sie sind, in der Aufzählung der Guṇas.
6.42.20
सर्वभूतेषु येनैकं भावमव्ययमीक्षते ।
अविभक्तं विभक्तेषु तज्ज्ञानं विद्धि सात्विकं ॥ ६.४२.२० ॥
Jene Erkenntnis, durch die man in allen Wesen eine einzige, unvergängliche Wirklichkeit sieht, ungeteilt unter dem Geteilten — erkenne sie als sāttvisch.
6.42.21
पृथक्त्वेन तु यज्ज्ञानं नानाभावान्पृथग्विधान् ।
वेत्ति सर्वेषु भूतेषु तज्ज्ञानं विद्धि राजसम् ॥ ६.४२.२१ ॥
Jene Erkenntnis, die in allen Wesen die vielfältigen, verschiedenartigen Zustände als getrennt erkennt — erkenne sie als rājasisch.
6.42.22
यत्तु कृत्स्नवदेकस्मिन्कार्ये सक्तमहैतुकम् ।
अतत्त्वार्थवदल्पं च तत्तासममुदाहृतम् ॥ ६.४२.२२ ॥
Jene Erkenntnis, die sich ganz, als wäre sie das Ganze, an eine einzige Wirkung klammert, ohne Grund, ohne Verständnis des wahren Sinnes, und gering ist — sie wird als tāmasisch erklärt.
6.42.23
नियतं सङ्गरहितमरागद्वेषतः कृतम् ।
अफलप्रेप्सुना कर्म यत्तत्सात्विकमुच्यते ॥ ६.४२.२३ ॥
Eine Handlung, die vorschriftsmäßig, frei von Anhaftung, ohne Leidenschaft oder Abneigung, von einem ausgeführt wird, der ihre Frucht nicht begehrt — sie heißt sāttvisch.
6.42.24
यत्तु कामेप्सुना कर्म ताहङ्कारेण वा पुनः ।
क्रियते बहुलायासं तद्राजसमुदाहृतम् ॥ ६.४२.२४ ॥
Eine Handlung, die mit großer Mühe von jemandem ausgeführt wird, der Lust begehrt, oder aus Ichhaftigkeit — sie wird als rājasisch erklärt.
6.42.25
अनुबन्धं क्षयं हिंसामनपेक्ष्य च पौरुषम् ।
मोहादारभ्यते कर्म यत्तत्तामसमुच्यते ॥ ६.४२.२५ ॥
Die aus Verblendung begonnene Handlung, ohne Rücksicht auf Folgen, Verlust und Schaden, heißt tāmasisch.
6.42.26
मुक्तसङ्गोनहंवादी धृत्युत्साहसमन्वितः ।
सिद्ध्यसिद्ध्योर्निर्विकारः कर्ता सात्विक उच्यते ॥ ६.४२.२६ ॥
Der Handelnde, frei von Anhaftung, ohne Ichbehauptung, mit Standhaftigkeit und Eifer ausgestattet und unberührt von Erfolg und Misserfolg, heißt sāttvisch.
6.42.27
रागी कर्मफलप्रेप्सुर्लुब्धो हिंसात्मकोऽशुचिः ।
हर्षशोकान्वितः कर्ता राजसः परिकीर्तितः ॥ ६.४२.२७ ॥
Der Handelnde, der leidenschaftlich ist, die Frucht der Handlung begehrt, gierig, von gewalttätiger Natur, unrein und von Freude und Leid bewegt ist, wird rājasisch genannt.
6.42.28
अयुक्तः प्राकृतः स्तब्धः शठो नैकृतिकोऽलसः ।
विषादी दीर्घसूत्री च कर्ता तामस उच्यते ॥ ६.४२.२८ ॥
Der Handelnde, der unbeherrscht, gewöhnlich, starrsinnig, betrügerisch, hinterlistig, träge, mutlos und zaudernd ist, heißt tāmasisch.
6.42.29
बुद्धेर्भेदं धृतेश्चैव गुणतस्त्रिविधं श्रृणु ।
प्रोच्यमानमशेषेण पृथक्त्वेन धनंजय ॥ ६.४२.२९ ॥
Höre, Dhanañjaya, die dreifache Unterscheidung von Intellekt und Standhaftigkeit nach den guṇas, die ich vollständig und einzeln darlegen werde.
6.42.30
प्रवृत्तिं च निवृत्तिं च कार्याकार्ये भयाभये ।
बन्धं मोक्षं च या वेत्ति बुद्धिः सा पार्थ सात्विकी ॥ ६.४२.३० ॥
Der Intellekt, der Hinwendung und Abkehr, das Zu-Tuende und Nicht-Zu-Tuende, Furcht und Furchtlosigkeit, Bindung und Befreiung erkennt, dieser Intellekt, Sohn der Pṛthā, ist sāttvisch.
6.42.31
यया धर्ममधर्मं च कार्यं चाकार्यमेव च ।
अयथावत्प्रजानाति बुद्धिः सा पार्थ राजसी ॥ ६.४२.३१ ॥
Jener Verstand, durch den man Dharma von Adharma und das Zu-Tuende vom Nicht-zu-Tuenden nicht recht unterscheidet, dieser Verstand, o Pārtha, ist rājasisch.
6.42.32
अधर्मं धर्ममिति या मन्यते तमसाऽऽवृता ।
सर्वार्थान्विपरीतांश्च बुद्धिः सा पार्थ तामसी ॥ ६.४२.३२ ॥
Jener Verstand, der, von Finsternis umhüllt, Adharma für Dharma hält und alle Dinge verkehrt sieht, dieser Verstand, o Pārtha, ist tāmasisch.
6.42.33
धृत्या यया धारयते मनःप्रणेन्द्रियक्रियाः ।
योगेनाव्यभिचारिण्या धृतिः सा पार्थ सात्विकी ॥ ६.४२.३३ ॥
Jene Standhaftigkeit, durch die man die Tätigkeiten von Geist, Atem und Sinnen durch unwandelbares Yoga trägt, diese Standhaftigkeit, o Pārtha, ist sāttvisch.
6.42.34
यया तु धर्मकामार्धान्धृत्या धारयतेऽर्जुन ।
प्रसङ्गेन फलाकाङ्क्षी धृतिः सा पार्थ राजसी ॥ ६.४२.३४ ॥
Jene Standhaftigkeit aber, durch die man Dharma, Lust und Besitz aus Anhaftung festhält und die Früchte begehrt, diese Standhaftigkeit, o Arjuna, Pārtha, ist rājasisch.
6.42.35
यथा स्वप्नं भयं शोकं विषादं भदेमेव च ।
न विमुञ्चति दुर्मेधा धृतिः सा पार्थ तामसी ॥ ६.४२.३५ ॥
Jene Standhaftigkeit, durch die der Dummkluge Schlaf, Furcht, Kummer, Verzagtheit und Rausch nicht loslässt, diese Standhaftigkeit, o Pārtha, ist tāmasisch.
6.42.36
सुखं त्विदानीं त्रिविधं श्रुणु मे भारतर्षभ ।
अभ्यासाद्रमते यत्र दुःखान्तं च निगच्छति ॥ ६.४२.३६ ॥
Höre nun von mir, o Stier der Bharatas, das Glück in drei Arten: jenes, in dem man durch Übung Freude findet und das Ende des Leidens erreicht.
6.42.37
यत्तदग्रे विषमिव परिणामेऽमृतोपमम् ।
तत्सुखं सात्विकं प्रोक्तमात्मबुद्धिप्रसादजम् ॥ ६.४२.३७ ॥
Jenes Glück, das anfangs wie Gift und am Ende wie Nektar ist, wird sāttvisch genannt; es entsteht aus der Klarheit des Verstandes des Selbst.
6.42.38
विषयेन्द्रियसंयोगाद्यत्तदग्रेऽमृतोपभम् ।
परिणामे विषमिव तत्सुखं राजसं स्मृतम् ॥ ६.४२.३८ ॥
Jenes Glück, das aus der Berührung der Sinne mit ihren Objekten entsteht, am Anfang wie Nektar und am Ende wie Gift, gilt als rājasisch.
6.42.39
यदग्रे चानुबन्धे च सुखं मोहनमात्मनः ।
निद्रालस्यप्रमादोत्थं तत्ताभसमुदाहृतम् ॥ ६.४२.३९ ॥
Jenes Glück, das am Anfang und auch in seinen Folgen das Selbst verblendet und aus Schlaf, Trägheit und Nachlässigkeit entsteht, wird tāmasisch genannt.
6.42.40
न तदस्ति पृथिव्यां वा दिवि देवेषु वा पुनः ।
सत्त्वं प्रकृतिजैर्मुक्तं यदेमिः स्यात्रिभिर्गुणैः ॥ ६.४२.४० ॥
Es gibt weder auf der Erde noch im Himmel, noch unter den Göttern ein Wesen, das frei wäre von diesen drei aus der Natur geborenen Qualitäten.
6.42.41
ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्राणां च परंतप ।
कर्माणि प्रविभक्तानि स्वभावप्रभवैर्गुणैः ॥ ६.४२.४१ ॥
O Bezwinger der Feinde, die Pflichten der Brahmanen, Kṣatriyas, Vaiśyas und Śūdras sind gemäß den aus ihrer eigenen Natur entspringenden Qualitäten verteilt.
6.42.42
शमो दमस्तपः शौचं क्षान्तिरार्जवमेव च ।
ज्ञानं विज्ञानमास्तिक्यं ब्रह्मकर्म स्वभावजम् ॥ ६.४२.४२ ॥
Ruhe, Selbstbeherrschung, Askese, Reinheit, Geduld, Aufrichtigkeit, Wissen, Unterscheidungskraft und Glaube an die Schrift – das sind die Pflichten eines Brahmanen, aus seiner eigenen Natur geboren.
6.42.43
शौर्यं तेजो धृतिर्दाक्ष्यं युद्धे चाप्यपलायनम् ।
दानमीश्वरभावश्च क्षात्रं कर्म स्वभावजम् ॥ ६.४२.४३ ॥
Tapferkeit, Glanz, Standhaftigkeit, Geschick, im Kampf nicht zu fliehen, Freigebigkeit und herrscherliche Haltung – dies sind die aus seiner Natur geborenen Pflichten des kṣatriya.
6.42.44
कृषिगोरक्ष्यरभावश्च क्षात्रं कर्म स्वभावजम् ।
परिचर्यात्मकं कर्म शूद्रस्यापि स्वभावजम् ॥ ६.४२.४४ ॥
Ackerbau, Viehhaltung und das Werk des vaiśya sind aus der Natur geborene Pflichten; auch der Dienst ist die aus der Natur des śūdra geborene Pflicht.
6.42.45
स्वे स्वे कर्मण्यभिरतः संसिद्धिं लभते नरः ।
स्वकर्मनिरत्तः सिद्धिं यथा विन्दति तच्छृणु ॥ ६.४२.४५ ॥
Ein Mensch, der seiner eigenen Pflicht hingegeben ist, erlangt Vollkommenheit. Höre, wie der, der an seiner Pflicht Freude hat, diese Vollkommenheit erreicht.
6.42.46
यतः प्रवृत्तिर्भूतानां योन सर्वमिदं ततम् ।
स्वकर्मणा तमभ्यर्च्य सिद्धिं विन्दति मानवःक ॥ ६.४२.४६ ॥
Von dem die Regung der Wesen ausgeht und durch den dies alles durchdrungen ist – ihn ehrt der Mensch durch seine eigene Pflicht und erlangt Vollkommenheit.
6.42.47
श्रेयान्स्वधर्मो विगुणः परधर्मात्स्वनुष्ठितात् ।
स्वभावनियतं कर्म कुर्वन्नाप्नोति किल्विषम् ॥ ६.४२.४७ ॥
Die eigene Pflicht, auch wenn sie unvollkommen erfüllt wird, ist besser als die fremde Pflicht, gut erfüllt. Wer das seiner Natur gemäß bestimmte Werk tut, lädt keine Schuld auf sich.
6.42.48
सहजं कर्म कौन्तेय सदोषमपि न त्यजेत् ।
सर्वारम्भा हि दोषेण धूमेनाग्निरिवावृताः ॥ ६.४२.४८ ॥
Sohn der Kuntī, man soll die angeborene Pflicht nicht aufgeben, auch wenn sie mangelhaft ist; denn alle Unternehmungen sind von einem Makel umhüllt, wie das Feuer vom Rauch.
6.42.49
असक्तबुद्धिः सर्वत्र जितात्मा विगतस्पृहः ।
नैष्कर्म्यसिद्धिं परमां संन्यासेनाधिगच्छति ॥ ६.४२.४९ ॥
Wer überall unanhaftenden Geist hat, sich selbst bezwungen hat und frei von Verlangen ist, erlangt durch Entsagung die höchste Vollendung der Tatlosigkeit.
6.42.50
सिद्धिं प्राप्तो यथा ब्रह्म तथाऽऽप्नेति निबोध मे ।
समासेनैव कौन्तेय निष्ठा ज्ञानस्य या परा ॥ ६.४२.५० ॥
Höre von mir kurz, wie er, nachdem er die Vollendung erlangt hat, Brahman erreicht, o Sohn der Kuntī; dies ist die höchste Festigkeit der Erkenntnis.
6.42.51
बुद्ध्या विशुद्धया युक्तो धृत्याऽऽत्मानं नियम्य च ।
शब्दादीन्विषयांस्त्यक्त्वा रागद्वेषौ व्युदस्य च ॥ ६.४२.५१ ॥
Mit reinem Verstand begabt, das Selbst durch Standhaftigkeit gezügelt, die Sinnesobjekte, beginnend mit dem Klang, aufgegeben und Anhaftung und Abneigung abgelegt,
6.42.52
विविक्तसेवी लध्वाशी यतकाक्कायमानसः ।
ध्यानयोगपरो नित्यं वैराग्यं समुपाश्रितः ॥ ६.४२.५२ ॥
In der Einsamkeit wohnend, wenig essend, Rede, Körper und Geist gezügelt, stets dem Meditationsyoga ergeben und beständig die Entsagung suchend,
6.42.53
अहङ्कारं बलं दर्पं कामं क्रोधं परिग्रहम् ।
विमुच्य निर्ममः शान्तो ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ ६.४२.५३ ॥
Nachdem er Ich-Sucht, Gewalt, Hochmut, Begierde, Zorn und Besitzgier abgelegt hat, frei von »mein« und ruhig, wird er geeignet, Brahman zu werden.
6.42.54
ब्रह्मभूतः प्रसन्नात्मा न शोचतिक न काङ्क्षति ।
समः सर्वेषु भूतेषु मद्तभक्तिं लभते पराम् ॥ ६.४२.५४ ॥
Zu Brahman geworden, mit heiterem Geist, trauert er nicht und begehrt nicht; gleich gegen alle Wesen erlangt er die höchste Hingabe an mich.
6.42.55
भक्त्या मामभिजानाति यावान्यश्चास्मि तत्त्वतः ।
ततो मां तत्त्वतो ज्ञात्वा विशते तदनन्तरम् ॥ ६.४२.५५ ॥
Durch Hingabe erkennt er Mich in Wahrheit, wie groß Ich bin und was Ich wahrhaftig bin; dann, nachdem er Mich in Wahrheit erkannt hat, geht er sogleich in Mich ein.
6.42.56
सर्वकर्माण्यपि सदा कुर्वाणो मद्व्यपाश्रयः ।
मत्प्रसादादवाप्नोति शाश्वतं पदमव्ययम् ॥ ६.४२.५६ ॥
Auch wenn er stets alle Handlungen vollzieht und in Mir Zuflucht nimmt, erlangt er durch Meine Gnade den ewigen, unvergänglichen Zustand.
6.42.57
चेतसा सर्वकर्माणि मयि संन्यस्य मत्परः ।
बुद्धियोगमपाश्रित्य मच्चित्तः सततं भव ॥ ६.४२.५७ ॥
Indem du in Gedanken alle Handlungen Mir übergibst, Mir ergeben, im Yoga der Unterscheidung verankert, sei stets mit dem Geist auf Mich gerichtet.
6.42.58
मच्चित्तः सर्वदुर्गाणि मत्प्रसादात्तरिष्यसि ।
अथ चेत्त्वमहङ्कारान्न श्रोष्यसि विनङ्क्ष्यसि ॥ ६.४२.५८ ॥
Mit dem Geist auf Mich gerichtet, wirst du durch Meine Gnade alle Schwierigkeiten überwinden; doch wenn du aus Ichsucht nicht hörst, wirst du zugrunde gehen.
6.42.59
यदहङ्कारमाश्रित्य न योत्स्य इति मन्यसे ।
मिथ्यैष व्यवसायस्ते प्रकृतिस्त्वां नियोक्ष्यति ॥ ६.४२.५९ ॥
Wenn du aus Ichsucht meinst: ›Ich werde nicht kämpfen‹, so ist dieser dein Entschluss falsch; deine eigene Natur wird dich dazu zwingen.
6.42.60
स्वभावजेन कौन्तेय निबद्धः स्वेन कर्मणा ।
कर्तुं नेच्छसि यन्मोहात्करिष्यस्यवशोपि तत् ॥ ६.४२.६० ॥
Sohn der Kuntī, gebunden an dein eigenes Handeln, das aus deiner Natur entspringt, wirst du, was du aus Verblendung nicht tun willst, dennoch wider Willen tun.
6.42.61
ईश्वरः सर्वभूतानां हृद्देशेऽर्जुन तिष्ठति ।
भ्रामयन्सर्वभूतानि यन्त्रारूढानि मायया ॥ ६.४२.६१ ॥
O Arjuna, der Herr weilt in der Gegend des Herzens aller Wesen und lässt durch seine Māyā alle Wesen, wie auf einer Maschine gesetzt, umherirren.
6.42.62
तमेव शरणं गच्छ सर्वभावेन भारत ।
तत्प्रसादात्परां शान्तिं स्थानं प्राप्स्यसि शाश्वतं ॥ ६.४२.६२ ॥
O Bhārata, suche bei ihm allein mit ganzem Wesen Zuflucht; durch seine Gnade wirst du den höchsten Frieden und die ewige Stätte erlangen.
6.42.63
इति ते ज्ञानमाख्यातं गुह्याद्गुह्यतरं मया ।
विमृश्यैतदशेषेण यथेच्छसि तथा कुरु ॥ ६.४२.६३ ॥
So habe ich dir dieses Wissen verkündet, geheimer als das Geheime; erwäge es vollständig und tu dann, wie du willst.
6.42.64
सर्वगुह्यतमं भूयः श्रृणु मे परमं वचः ।
इष्टेऽसि मे दृढमिति ततो वक्ष्यामि ते हितम् ॥ ६.४२.६४ ॥
Höre noch einmal mein höchstes Wort, das geheimste von allen; du bist mir wahrhaft lieb, darum will ich dir sagen, was dir zum Heil dient.
6.42.65
मन्मना भव मद्भक्तो मद्याजी मां नमस्कुरु ।
मामेवैष्यसि सत्यं ते प्रतिजाने प्रियोऽसि मे ॥ ६.४२.६५ ॥
Richte deinen Geist auf mich, werde mein Verehrer, opfere mir, verneige dich vor mir; du wirst gewiss zu mir kommen, das verspreche ich dir wahrhaftig, denn du bist mir lieb.
6.42.66
सर्वधर्मान्परित्यज्य मामेकं शरणं व्रज ।
अहं त्वा सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि मा शुचः ॥ ६.४२.६६ ॥
Lass alle Pflichten fahren und suche allein bei mir Zuflucht; ich werde dich von allen Sünden befreien, trauere nicht.
6.42.67
इदं ते नातपस्काय नाभक्ताय कदाचन ।
न चाशुश्रूषवे वाच्यं न च मां योऽभ्यसूयति ॥ ६.४२.६७ ॥
Dies soll niemals zu jemandem gesprochen werden, der nicht asketisch, nicht hingegeben, nicht zum Hören bereit ist oder mich tadelt.
6.42.68
य इदं परमं गुह्यं मद्भक्तेष्वभिधास्यति ।
भक्तिं मयि परां कृत्वा मामेवैष्यत्यसंशयः ॥ ६.४२.६८ ॥
Wer dieses höchste Geheimnis unter meinen Anhängern lehrt und mir höchste Hingabe entgegenbringt, wird zweifellos zu mir gelangen.
6.42.69
न च तस्मान्मनुष्येषु कश्चिन्मे प्रियकृत्तमः ।
भविता न च मे तस्मादन्यः प्रियतरो भुवि ॥ ६.४२.६९ ॥
Unter den Menschen wird es keinen geben, der mir in seinem Tun lieber ist, und auf der Erde wird kein anderer mir teurer sein als er.
6.42.70
अध्येष्यते च य इमं धर्म्यं संवादमावयोः ।
ज्ञानयज्ञेन तेनाहमिष्टः स्यामिति मे मतिः ॥ ६.४२.७० ॥
Wer dieses rechtschaffene Gespräch zwischen uns studiert, den werde ich durch das Opfer des Wissens verehrt haben; so ist meine Meinung.
6.42.71
श्रद्धावाननसूयश्च श्रृणुयादपि यो नरः ।
सोपि मुक्तः शुभाँल्लोकान्प्राप्नुयात्पुण्यकर्मणां ॥ ६.४२.७१ ॥
Der Mensch, der dies mit Glauben und ohne Neid hört, auch er wird, befreit, die glückverheißenden Welten derer erlangen, die verdienstvolle Taten vollbringen.
6.42.72
कच्चिदेतच्छ्रुतं पार्थ त्वयैकाग्रेण चेतसा ।
कच्चिदज्ञानसंमोहः प्रनष्टस्ते धनंजय ॥ ६.४२.७२ ॥
O Sohn der Pṛthā, hast du dies mit gesammeltem Geist gehört? O Erringer des Reichtums, ist deine aus Unwissenheit entstandene Verblendung vernichtet?
6.42.73
नष्टो मोहः स्मृतिर्लब्धा त्वत्प्रसादान्मयाऽच्युत ।
स्थितोऽस्मि गतसंदेहः करिष्ये वचनं तव ॥ ६.४२.७३ ॥
O Acyuta! Durch deine Gnade ist meine Verblendung vergangen und mein Gedächtnis wiedergekehrt. Frei von Zweifel stehe ich fest; ich werde dein Wort erfüllen.
6.42.74
इत्यहं वासुदेवस्य पार्थस्य च महात्मनः ।
संवादमिममश्रौषमद्भुतं रोमहर्षणम् ॥ ६.४२.७४ ॥
So hörte ich diesen wunderbaren, haarsträubenden Dialog zwischen Vāsudeva und dem großherzigen Pārtha.
6.42.75
व्यासप्रसादाच्छ्रुतवानेतद्गुह्यमहं परम् ।
योगं योगेश्वरात्कृष्णात्साक्षात्कथयतः स्वयम् ॥ ६.४२.७५ ॥
Durch Vyāsas Gnade hörte ich dieses höchste, geheime Yoga unmittelbar von Kṛṣṇa, dem Herrn des Yoga, als er selbst es verkündete.
6.42.76
राजन्संस्मृत्य संस्मृत्य संवादमिममद्भुतम् ।
केशवार्जुवयोः पुण्यं हृष्यामि च मुहुर्मुहुः ॥ ६.४२.७६ ॥
O König! Immer wieder mich an diesen wunderbaren, heiligen Dialog zwischen Keśava und Arjuna erinnernd, freue ich mich immer wieder.
6.42.77
तच्च संस्मृत्य संस्मृत्य रूपमत्यद्भुतं हरेः ।
विस्मयो मे महान्राजन्हृष्यामि च पुनः पुनः ॥ ६.४२.७७ ॥
O König! Immer wieder jene überaus wunderbare Gestalt Haris in Erinnerung rufend, bin ich tief erstaunt, und ich freue mich immer wieder.
6.42.78
यत्र योगेश्वरः कृष्णो यत्र पार्थो धनुर्धरः ।
तत्र श्रीर्विजयो भूतिर्ध्रुवा नीतिर्मतिर्मम ॥ ६.४२.७८ ॥
Wo Kṛṣṇa, der Herr des Yoga, ist und wo Pārtha, der Bogenschütze, ist — dort sind, so meine Meinung, Glück, Sieg, Macht und feste Staatskunst.