Mahābhārata · Adhyāya 6.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.42.1
संन्यासत्य महाबाहो तत्त्वमिच्छामि वेदितुम् ।
त्यागस्य च हृषीकेश पृथक्केशिनिपूदन ॥ ६.४२.१ ॥
Ó de braços poderosos, desejo conhecer a verdade da renúncia e também do abandono, ó Hṛṣīkeśa; explica-os separadamente, ó destruidor de Keśin.
6.42.2
काम्यानां कर्मणां न्यासं संन्यासं कवयो विदुः ।
सर्वकर्मफलत्यागं प्राहुस्त्यागं विचक्षणाः ॥ ६.४२.२ ॥
Os sábios chamam renúncia ao abandono das ações movidas pelo desejo; os perspicazes chamam abandono à renúncia aos frutos de todas as ações.
6.42.3
त्याज्यं दोषवदित्येके कर्म प्राहुर्मनीषिणः ।
यज्ञदानतपःकर्म न त्याज्यमिति चापरे ॥ ६.४२.३ ॥
Alguns sábios dizem que a ação deve ser abandonada por ser defeituosa; outros dizem que as ações de sacrifício, doação e austeridade não devem ser abandonadas.
6.42.4
निश्चयं श्रृणु मे तत्र त्यागे भरतसत्तम ।
त्यागो हि पुरुषव्याघ्र त्रिविधः संप्रकीर्तितः ॥ ६.४२.४ ॥
Ouve a minha conclusão firme sobre este abandono, ó melhor dos Bharatas. O abandono, ó tigre entre os homens, é declarado triplo.
6.42.5
यज्ञदानतपःकर्म न त्याज्यं कार्यमेव तत् ।
यज्ञो दानं तपश्चैव पावनानि मनीषिणाम् ॥ ६.४२.५ ॥
As ações de sacrifício, doação e austeridade não devem ser abandonadas, mas certamente devem ser realizadas; pois sacrifício, doação e austeridade são os purificadores dos sábios.
6.42.6
एतान्यपि तु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा फलानि च ।
कर्तव्यानीति मे पार्थ निश्चितं मतमुत्तमम् ॥ ६.४२.६ ॥
Ó filho de Pṛthā, estas ações também devem ser realizadas abandonando o apego e seus frutos; esta é a minha opinião firme e suprema.
6.42.7
नियतस्य तु संन्यासः कर्मणो नोपपद्यते ।
मोहात्तस्य परित्यागस्तामसः परिकीर्तितः ॥ ६.४२.७ ॥
Mas a renúncia a uma ação prescrita não é apropriada; seu abandono por ilusão é declarado de natureza tāmasa.
6.42.8
दुःखमित्येव यत्कर्म कायक्लेशभयात्त्यजेत् ।
स कृत्वा राजसं त्यागं नैव त्यागफलं लभेत् ॥ ६.४२.८ ॥
Quem abandona uma ação por considerá-la dolorosa, por medo do sofrimento corporal, realiza uma renúncia de natureza rajásica e não obtém o fruto da renúncia.
6.42.9
कार्यमित्येव यत्कर्म नियतं क्रियतेऽर्जुन ।
सङ्गं त्यक्त्वा फलं चैव स त्यागः सात्विको मतः ॥ ६.४२.९ ॥
Aquela renúncia considerada de natureza sáttvica é a em que uma ação prescrita é realizada pensando "deve ser feita", ó Arjuna, após abandonar o apego e seu fruto.
6.42.10
न द्वेष्ट्यकुशलं कर्म कुशले नानुषज्जते ।
त्यागी सत्त्वसमाविष्टो मेधावी छिन्नसंशयः ॥ ६.४२.१० ॥
Aquele que nem odeia a ação desfavorável nem se apega à favorável, cheio de sattva, sábio e com as dúvidas cortadas, esse é o renunciante.
6.42.11
न हि देहभृता शक्यं त्यक्तुं कर्माण्यशेषतः ।
यस्तु कर्मफलत्यागी स त्यागीत्यभिधीयते ॥ ६.४२.११ ॥
Certamente não é possível a um ser encarnado abandonar completamente as ações; mas quem renuncia ao fruto da ação é chamado renunciante.
6.42.12
अनिष्टमिष्टं मिश्रं च त्रिविधं कर्मणः फलम् ।
भवत्यत्यागिनीं प्रेत्य न तु संन्यासिनां क्वचित् ॥ ६.४२.१२ ॥
O fruto da ação é triplo — indesejável, desejável e misto; recai sobre quem não renuncia após a morte, mas nunca sobre os renunciantes.
6.42.13
पञ्चैतानि महाबाहो कारणानि निबोध मे ।
साङ्ख्ये कृतान्ते प्रोक्तानि सिद्धये सर्वकर्मणां ॥ ६.४२.१३ ॥
Ó tu de braços poderosos, compreende de mim estas cinco causas para o cumprimento de todas as ações, como declaradas no Sāṅkhya e no Kṛtānta.
6.42.14
अधिष्ठानं तथा कर्ता करणं च पृथग्विधम् ।
विविधाश्च पृथक्केष्टा दैवं चैवात्र पञ्चमम् ॥ ६.४२.१४ ॥
O fundamento, o agente, os diversos instrumentos, os múltiplos esforços separados, e aqui, em quinto, o destino divino.
6.42.15
शरीरवाङ्भनोभिर्यत्कर्म प्रारभते नरः ।
न्याय्यं वा विपरीतं वा पञ्चैते तस्य हेतवः ॥ ६.४२.१५ ॥
Qualquer ação que o homem inicia com corpo, fala e mente, seja justa ou injusta, essas cinco são suas causas.
6.42.16
तत्रैवं सति कर्तारमात्मानं केवलं तु यः ।
पश्यत्यकृतबुद्धित्वान्न स पश्यति दुर्मतिः ॥ ६.४२.१६ ॥
Sendo assim, quem vê apenas a si mesmo como o agente, por entendimento imaturo, esse de mente perversa não vê.
6.42.17
यस्य नाहंकृतो भवो बुद्धिर्यस्य न लिप्यते ।
हत्वाऽपि स इमाँल्लोकान्न हन्ति न निबध्यते ॥ ६.४२.१७ ॥
Aquele cujo estado não nasce do ego e cujo intelecto não se mancha: mesmo que mate estes mundos, não mata, nem fica preso.
6.42.18
ज्ञानं ज्ञेयं परिज्ञाता त्रिविधा कर्मचोदना ।
करणं कर्म कर्तेति त्रिविधः कर्मसंग्रहः ॥ ६.४२.१८ ॥
Conhecimento, o conhecido e o conhecedor: o impulso à ação é triplo; instrumento, ação e agente: a reunião das ações é tripla.
6.42.19
ज्ञानं कर्म च कर्ता च त्रिधैव गुणभेदतः ।
प्रोच्यते गुणसंख्याने यथावच्छृणु तान्यपि ॥ ६.४२.१९ ॥
O conhecimento, a ação e o agente são igualmente declarados triplos, segundo a distinção dos guṇas. Ouve-os também, tal como são, na enumeração dos guṇas.
6.42.20
सर्वभूतेषु येनैकं भावमव्ययमीक्षते ।
अविभक्तं विभक्तेषु तज्ज्ञानं विद्धि सात्विकं ॥ ६.४२.२० ॥
Aquele conhecimento pelo qual se vê, em todos os seres, uma única realidade imperecível, indivisa entre o dividido — sabe que é sáttvico.
6.42.21
पृथक्त्वेन तु यज्ज्ञानं नानाभावान्पृथग्विधान् ।
वेत्ति सर्वेषु भूतेषु तज्ज्ञानं विद्धि राजसम् ॥ ६.४२.२१ ॥
O conhecimento que percebe os vários estados diversos como separados, em todos os seres — sabe que é rájasico.
6.42.22
यत्तु कृत्स्नवदेकस्मिन्कार्ये सक्तमहैतुकम् ।
अतत्त्वार्थवदल्पं च तत्तासममुदाहृतम् ॥ ६.४२.२२ ॥
Aquele que se apega por inteiro, como se fosse o todo, a um único efeito, sem causa, sem compreensão do verdadeiro sentido, e é insignificante — isso é declarado tamásico.
6.42.23
नियतं सङ्गरहितमरागद्वेषतः कृतम् ।
अफलप्रेप्सुना कर्म यत्तत्सात्विकमुच्यते ॥ ६.४२.२३ ॥
A ação realizada conforme prescrito, livre de apego, sem paixão nem aversão, por quem não deseja o seu fruto — isso se chama sáttvico.
6.42.24
यत्तु कामेप्सुना कर्म ताहङ्कारेण वा पुनः ।
क्रियते बहुलायासं तद्राजसमुदाहृतम् ॥ ६.४२.२४ ॥
A ação realizada com grande esforço por quem deseja o prazer, ou por egoísmo — isso é declarado rájasico.
6.42.25
अनुबन्धं क्षयं हिंसामनपेक्ष्य च पौरुषम् ।
मोहादारभ्यते कर्म यत्तत्तामसमुच्यते ॥ ६.४२.२५ ॥
A ação iniciada por delusão, sem considerar consequências, perda e dano, é chamada tāmasa.
6.42.26
मुक्तसङ्गोनहंवादी धृत्युत्साहसमन्वितः ।
सिद्ध्यसिद्ध्योर्निर्विकारः कर्ता सात्विक उच्यते ॥ ६.४२.२६ ॥
O agente livre de apego, sem autoafirmação, dotado de firmeza e entusiasmo, e imperturbável diante do sucesso ou do fracasso, é chamado sāttvika.
6.42.27
रागी कर्मफलप्रेप्सुर्लुब्धो हिंसात्मकोऽशुचिः ।
हर्षशोकान्वितः कर्ता राजसः परिकीर्तितः ॥ ६.४२.२७ ॥
O agente apaixonado, que deseja o fruto da ação, ganancioso, violento por natureza, impuro e tomado por alegria e tristeza, é declarado rājasa.
6.42.28
अयुक्तः प्राकृतः स्तब्धः शठो नैकृतिकोऽलसः ।
विषादी दीर्घसूत्री च कर्ता तामस उच्यते ॥ ६.४२.२८ ॥
O agente indisciplinado, vulgar, obstinado, enganador, traiçoeiro, preguiçoso, abatido e protelador é chamado tāmasa.
6.42.29
बुद्धेर्भेदं धृतेश्चैव गुणतस्त्रिविधं श्रृणु ।
प्रोच्यमानमशेषेण पृथक्त्वेन धनंजय ॥ ६.४२.२९ ॥
Ouve, Dhanañjaya, a distinção tripla da inteligência e da firmeza segundo os guṇas, que exporei por completo e separadamente.
6.42.30
प्रवृत्तिं च निवृत्तिं च कार्याकार्ये भयाभये ।
बन्धं मोक्षं च या वेत्ति बुद्धिः सा पार्थ सात्विकी ॥ ६.४२.३० ॥
A inteligência que conhece o engajamento e o desengajamento, o que deve e não deve ser feito, o medo e a ausência de medo, o vínculo e a libertação, essa inteligência, filho de Pṛthā, é sāttvika.
6.42.31
यया धर्ममधर्मं च कार्यं चाकार्यमेव च ।
अयथावत्प्रजानाति बुद्धिः सा पार्थ राजसी ॥ ६.४२.३१ ॥
Aquela inteligência pela qual não se discerne corretamente o dharma do adharma, e o que deve ser feito do que não deve ser feito, essa inteligência, ó Pārtha, é de natureza rājasa.
6.42.32
अधर्मं धर्ममिति या मन्यते तमसाऽऽवृता ।
सर्वार्थान्विपरीतांश्च बुद्धिः सा पार्थ तामसी ॥ ६.४२.३२ ॥
Aquela inteligência que, envolta pela escuridão, toma o adharma por dharma e vê todas as coisas invertidas, essa inteligência, ó Pārtha, é de natureza tamásica.
6.42.33
धृत्या यया धारयते मनःप्रणेन्द्रियक्रियाः ।
योगेनाव्यभिचारिण्या धृतिः सा पार्थ सात्विकी ॥ ६.४२.३३ ॥
Aquela firmeza pela qual se sustentam as atividades da mente, do alento e dos sentidos por meio de um yoga inabalável, essa firmeza, ó Pārtha, é de natureza sáttvica.
6.42.34
यया तु धर्मकामार्धान्धृत्या धारयतेऽर्जुन ।
प्रसङ्गेन फलाकाङ्क्षी धृतिः सा पार्थ राजसी ॥ ६.४२.३४ ॥
Mas aquela firmeza pela qual se sustentam o dharma, o desejo e a riqueza por apego, desejando os frutos, essa firmeza, ó Arjuna, Pārtha, é de natureza rājasa.
6.42.35
यथा स्वप्नं भयं शोकं विषादं भदेमेव च ।
न विमुञ्चति दुर्मेधा धृतिः सा पार्थ तामसी ॥ ६.४२.३५ ॥
Aquela firmeza pela qual o de mente obtusa não abandona o sono, o medo, a tristeza, o abatimento e a embriaguez, essa firmeza, ó Pārtha, é de natureza tamásica.
6.42.36
सुखं त्विदानीं त्रिविधं श्रुणु मे भारतर्षभ ।
अभ्यासाद्रमते यत्र दुःखान्तं च निगच्छति ॥ ६.४२.३६ ॥
Agora ouve de mim, ó touro dos Bharatas, a felicidade em três tipos: aquela em que, pela prática, se deleita e alcança o fim do sofrimento.
6.42.37
यत्तदग्रे विषमिव परिणामेऽमृतोपमम् ।
तत्सुखं सात्विकं प्रोक्तमात्मबुद्धिप्रसादजम् ॥ ६.४२.३७ ॥
Aquela felicidade que no início é como veneno e no fim como néctar é declarada sāttvika, nascida da clareza do intelecto do eu.
6.42.38
विषयेन्द्रियसंयोगाद्यत्तदग्रेऽमृतोपभम् ।
परिणामे विषमिव तत्सुखं राजसं स्मृतम् ॥ ६.४२.३८ ॥
Aquela felicidade que, surgida do contato dos sentidos com seus objetos, é no início como néctar e no fim como veneno, é lembrada como rājasa.
6.42.39
यदग्रे चानुबन्धे च सुखं मोहनमात्मनः ।
निद्रालस्यप्रमादोत्थं तत्ताभसमुदाहृतम् ॥ ६.४२.३९ ॥
Aquela felicidade que, tanto no início quanto em suas consequências, deludes o eu, nascida do sono, da preguiça e da negligência, é declarada tāmasa.
6.42.40
न तदस्ति पृथिव्यां वा दिवि देवेषु वा पुनः ।
सत्त्वं प्रकृतिजैर्मुक्तं यदेमिः स्यात्रिभिर्गुणैः ॥ ६.४२.४० ॥
Não há ser algum na terra, no céu ou entre os deuses que esteja livre destas três qualidades nascidas da natureza.
6.42.41
ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्राणां च परंतप ।
कर्माणि प्रविभक्तानि स्वभावप्रभवैर्गुणैः ॥ ६.४२.४१ ॥
Ó destruidor de inimigos, os deveres dos brâmanes, kṣatriyas, vaiśyas e śūdras foram distribuídos segundo as qualidades nascidas de sua própria natureza.
6.42.42
शमो दमस्तपः शौचं क्षान्तिरार्जवमेव च ।
ज्ञानं विज्ञानमास्तिक्यं ब्रह्मकर्म स्वभावजम् ॥ ६.४२.४२ ॥
Calma, domínio de si, austeridade, pureza, paciência, retidão, conhecimento, discernimento e fé nas escrituras: estes são os deveres do brâmane, nascidos de sua própria natureza.
6.42.43
शौर्यं तेजो धृतिर्दाक्ष्यं युद्धे चाप्यपलायनम् ।
दानमीश्वरभावश्च क्षात्रं कर्म स्वभावजम् ॥ ६.४२.४३ ॥
Valor, brilho, firmeza, habilidade, não fugir na batalha, generosidade e disposição de senhor: estes são os deveres do kṣatriya, nascidos de sua própria natureza.
6.42.44
कृषिगोरक्ष्यरभावश्च क्षात्रं कर्म स्वभावजम् ।
परिचर्यात्मकं कर्म शूद्रस्यापि स्वभावजम् ॥ ६.४२.४४ ॥
A agricultura, a criação de gado e o trabalho do vaiśya são deveres nascidos da natureza; e o serviço também é o dever nascido da natureza do śūdra.
6.42.45
स्वे स्वे कर्मण्यभिरतः संसिद्धिं लभते नरः ।
स्वकर्मनिरत्तः सिद्धिं यथा विन्दति तच्छृणु ॥ ६.४२.४५ ॥
O homem dedicado ao seu próprio dever alcança a perfeição. Ouve como quem se deleita no seu próprio dever alcança essa perfeição.
6.42.46
यतः प्रवृत्तिर्भूतानां योन सर्वमिदं ततम् ।
स्वकर्मणा तमभ्यर्च्य सिद्धिं विन्दति मानवःक ॥ ६.४२.४६ ॥
De quem procede a atividade dos seres e por quem tudo isto é penetrado: honrando-o com o próprio dever, o homem alcança a perfeição.
6.42.47
श्रेयान्स्वधर्मो विगुणः परधर्मात्स्वनुष्ठितात् ।
स्वभावनियतं कर्म कुर्वन्नाप्नोति किल्विषम् ॥ ६.४२.४७ ॥
O próprio dever, ainda que imperfeitamente cumprido, é melhor que o dever alheio bem cumprido. Quem realiza a ação prescrita pela sua natureza não incorre em pecado.
6.42.48
सहजं कर्म कौन्तेय सदोषमपि न त्यजेत् ।
सर्वारम्भा हि दोषेण धूमेनाग्निरिवावृताः ॥ ६.४२.४८ ॥
Filho de Kuntī, não se deve abandonar o dever inato, mesmo que tenha falhas; pois todas as empreitadas estão envolvidas por algum defeito, como o fogo pela fumaça.
6.42.49
असक्तबुद्धिः सर्वत्र जितात्मा विगतस्पृहः ।
नैष्कर्म्यसिद्धिं परमां संन्यासेनाधिगच्छति ॥ ६.४२.४९ ॥
Aquele cuja inteligência é desapegada em toda parte, que se venceu a si mesmo e está livre do desejo, alcança pela renúncia a suprema perfeição da ausência de ação.
6.42.50
सिद्धिं प्राप्तो यथा ब्रह्म तथाऽऽप्नेति निबोध मे ।
समासेनैव कौन्तेय निष्ठा ज्ञानस्य या परा ॥ ६.४२.५० ॥
Ouve de mim, em resumo, como, tendo alcançado a perfeição, ele atinge Brahman, ó filho de Kuntī; esta é a suprema firmeza do conhecimento.
6.42.51
बुद्ध्या विशुद्धया युक्तो धृत्याऽऽत्मानं नियम्य च ।
शब्दादीन्विषयांस्त्यक्त्वा रागद्वेषौ व्युदस्य च ॥ ६.४२.५१ ॥
Dotado de inteligência pura, tendo refreado o eu pela firmeza, tendo abandonado os objetos dos sentidos a começar pelo som, e afastado o apego e a aversão,
6.42.52
विविक्तसेवी लध्वाशी यतकाक्कायमानसः ।
ध्यानयोगपरो नित्यं वैराग्यं समुपाश्रितः ॥ ६.४२.५२ ॥
Habitando na solidão, comendo com moderação, com fala, corpo e mente contidos, sempre devotado ao yoga da meditação e continuamente acolhido no desapego,
6.42.53
अहङ्कारं बलं दर्पं कामं क्रोधं परिग्रहम् ।
विमुच्य निर्ममः शान्तो ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ ६.४२.५३ ॥
Tendo abandonado o egoísmo, a violência, a arrogância, o desejo, a ira e a posse, livre do 'meu' e sereno, torna-se apto a tornar-se Brahman.
6.42.54
ब्रह्मभूतः प्रसन्नात्मा न शोचतिक न काङ्क्षति ।
समः सर्वेषु भूतेषु मद्तभक्तिं लभते पराम् ॥ ६.४२.५४ ॥
Tornado Brahman, de espírito sereno, não se aflige nem deseja; igual para com todos os seres, alcança a suprema devoção a mim.
6.42.55
भक्त्या मामभिजानाति यावान्यश्चास्मि तत्त्वतः ।
ततो मां तत्त्वतो ज्ञात्वा विशते तदनन्तरम् ॥ ६.४२.५५ ॥
Pela devoção me conhece na verdade, quanto sou e o que realmente sou; então, tendo-me conhecido na verdade, entra em Mim logo em seguida.
6.42.56
सर्वकर्माण्यपि सदा कुर्वाणो मद्व्यपाश्रयः ।
मत्प्रसादादवाप्नोति शाश्वतं पदमव्ययम् ॥ ६.४२.५६ ॥
Embora sempre realizando todas as ações, tomando refúgio em Mim, pela Minha graça alcança o estado eterno e imperecível.
6.42.57
चेतसा सर्वकर्माणि मयि संन्यस्य मत्परः ।
बुद्धियोगमपाश्रित्य मच्चित्तः सततं भव ॥ ६.४२.५७ ॥
Entregando com a mente todas as ações a Mim, devotado a Mim, apoiando-te no yoga do discernimento, sê sempre com a mente fixa em Mim.
6.42.58
मच्चित्तः सर्वदुर्गाणि मत्प्रसादात्तरिष्यसि ।
अथ चेत्त्वमहङ्कारान्न श्रोष्यसि विनङ्क्ष्यसि ॥ ६.४२.५८ ॥
Com a mente fixa em Mim, pela Minha graça superarás todas as dificuldades; mas se, por egoísmo, não ouvires, perecerás.
6.42.59
यदहङ्कारमाश्रित्य न योत्स्य इति मन्यसे ।
मिथ्यैष व्यवसायस्ते प्रकृतिस्त्वां नियोक्ष्यति ॥ ६.४२.५९ ॥
Se, apoiado no egoísmo, pensas 'não lutarei', tua decisão é falsa; tua própria natureza te compelirá.
6.42.60
स्वभावजेन कौन्तेय निबद्धः स्वेन कर्मणा ।
कर्तुं नेच्छसि यन्मोहात्करिष्यस्यवशोपि तत् ॥ ६.४२.६० ॥
Filho de Kuntī, atado à tua própria ação nascida da tua natureza, o que por ilusão não queres fazer, fá-lo-ás mesmo sem querer.
6.42.61
ईश्वरः सर्वभूतानां हृद्देशेऽर्जुन तिष्ठति ।
भ्रामयन्सर्वभूतानि यन्त्रारूढानि मायया ॥ ६.४२.६१ ॥
Ó Arjuna, o Senhor habita na região do coração de todos os seres e, pela māyā, faz errar todos os seres montados como numa máquina.
6.42.62
तमेव शरणं गच्छ सर्वभावेन भारत ।
तत्प्रसादात्परां शान्तिं स्थानं प्राप्स्यसि शाश्वतं ॥ ६.४२.६२ ॥
Ó Bhārata, busca refúgio apenas nele com todo o teu ser; pela sua graça alcançarás a paz suprema e a morada eterna.
6.42.63
इति ते ज्ञानमाख्यातं गुह्याद्गुह्यतरं मया ।
विमृश्यैतदशेषेण यथेच्छसि तथा कुरु ॥ ६.४२.६३ ॥
Assim te foi revelado este conhecimento, mais secreto que o secreto, por mim; reflete sobre ele por completo e faze como desejares.
6.42.64
सर्वगुह्यतमं भूयः श्रृणु मे परमं वचः ।
इष्टेऽसि मे दृढमिति ततो वक्ष्यामि ते हितम् ॥ ६.४२.६४ ॥
Ouve outra vez a minha palavra suprema, a mais secreta de todas; és de facto caro para mim, por isso dir-te-ei o que é para o teu bem.
6.42.65
मन्मना भव मद्भक्तो मद्याजी मां नमस्कुरु ।
मामेवैष्यसि सत्यं ते प्रतिजाने प्रियोऽसि मे ॥ ६.४२.६५ ॥
Fixa a tua mente em mim, sê meu devoto, oferece-me sacrifícios, prostra-te diante de mim; certamente virás a mim, prometo-te em verdade, pois és-me querido.
6.42.66
सर्वधर्मान्परित्यज्य मामेकं शरणं व्रज ।
अहं त्वा सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि मा शुचः ॥ ६.४२.६६ ॥
Abandona todos os deveres e toma refúgio apenas em mim; livrar-te-ei de todos os pecados, não te aflijas.
6.42.67
इदं ते नातपस्काय नाभक्ताय कदाचन ।
न चाशुश्रूषवे वाच्यं न च मां योऽभ्यसूयति ॥ ६.४२.६७ ॥
Isto nunca deve ser dito a quem não é austero, não é devoto, não deseja ouvir ou me censura.
6.42.68
य इदं परमं गुह्यं मद्भक्तेष्वभिधास्यति ।
भक्तिं मयि परां कृत्वा मामेवैष्यत्यसंशयः ॥ ६.४२.६८ ॥
Quem ensinar este supremo segredo entre os meus devotos, tendo em mim suprema devoção, certamente virá a mim, sem dúvida.
6.42.69
न च तस्मान्मनुष्येषु कश्चिन्मे प्रियकृत्तमः ।
भविता न च मे तस्मादन्यः प्रियतरो भुवि ॥ ६.४२.६९ ॥
Entre os homens não haverá ninguém que me faça mais agrado, e na terra não haverá outro mais querido para mim do que ele.
6.42.70
अध्येष्यते च य इमं धर्म्यं संवादमावयोः ।
ज्ञानयज्ञेन तेनाहमिष्टः स्यामिति मे मतिः ॥ ६.४२.७० ॥
E quem estudar este diálogo justo entre nós, pelo sacrifício do conhecimento será por mim honrado; tal é a minha opinião.
6.42.71
श्रद्धावाननसूयश्च श्रृणुयादपि यो नरः ।
सोपि मुक्तः शुभाँल्लोकान्प्राप्नुयात्पुण्यकर्मणां ॥ ६.४२.७१ ॥
O homem que o ouvir com fé e sem inveja, também ele, libertado, alcançará os mundos auspiciosos dos que praticam ações meritórias.
6.42.72
कच्चिदेतच्छ्रुतं पार्थ त्वयैकाग्रेण चेतसा ।
कच्चिदज्ञानसंमोहः प्रनष्टस्ते धनंजय ॥ ६.४२.७२ ॥
Ó filho de Pṛthā, ouviste isto com a mente concentrada? Ó conquistador de riquezas, foi destruída a tua confusão nascida da ignorância?
6.42.73
नष्टो मोहः स्मृतिर्लब्धा त्वत्प्रसादान्मयाऽच्युत ।
स्थितोऽस्मि गतसंदेहः करिष्ये वचनं तव ॥ ६.४२.७३ ॥
Ó Acyuta! Pela tua graça, minha ilusão foi destruída e a memória voltou. Livre de dúvida, permaneço firme; farei a tua palavra.
6.42.74
इत्यहं वासुदेवस्य पार्थस्य च महात्मनः ।
संवादमिममश्रौषमद्भुतं रोमहर्षणम् ॥ ६.४२.७४ ॥
Assim ouvi este diálogo maravilhoso e arrepiante entre Vāsudeva e o magnânimo Pārtha.
6.42.75
व्यासप्रसादाच्छ्रुतवानेतद्गुह्यमहं परम् ।
योगं योगेश्वरात्कृष्णात्साक्षात्कथयतः स्वयम् ॥ ६.४२.७५ ॥
Pela graça de Vyāsa, ouvi este yoga supremo e secreto diretamente de Kṛṣṇa, senhor do yoga, enquanto ele mesmo o ensinava.
6.42.76
राजन्संस्मृत्य संस्मृत्य संवादमिममद्भुतम् ।
केशवार्जुवयोः पुण्यं हृष्यामि च मुहुर्मुहुः ॥ ६.४२.७६ ॥
Ó rei! Recordando vez após vez este diálogo maravilhoso e sagrado entre Keśava e Arjuna, regozijo-me repetidamente.
6.42.77
तच्च संस्मृत्य संस्मृत्य रूपमत्यद्भुतं हरेः ।
विस्मयो मे महान्राजन्हृष्यामि च पुनः पुनः ॥ ६.४२.७७ ॥
Ó rei! Recordando vez após vez aquela forma tão maravilhosa de Hari, sinto grande espanto e regozijo-me repetidamente.
6.42.78
यत्र योगेश्वरः कृष्णो यत्र पार्थो धनुर्धरः ।
तत्र श्रीर्विजयो भूतिर्ध्रुवा नीतिर्मतिर्मम ॥ ६.४२.७८ ॥
Onde estiver Kṛṣṇa, senhor do yoga, e onde estiver Pārtha, o portador do arco, ali estão, na minha opinião, a fortuna, a vitória, o poder e a política firme.