மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.42.1
संन्यासत्य महाबाहो तत्त्वमिच्छामि वेदितुम् ।
त्यागस्य च हृषीकेश पृथक्केशिनिपूदन ॥ ६.४२.१ ॥
மகாபாஹோ, சந்நியாசத்தின் உண்மையையும், ஹிருஷீகேசா, த்யாகத்தின் உண்மையையும் தனித்தனியாக அறிய விரும்புகிறேன், கேசினி நிசூதனா.
6.42.2
काम्यानां कर्मणां न्यासं संन्यासं कवयो विदुः ।
सर्वकर्मफलत्यागं प्राहुस्त्यागं विचक्षणाः ॥ ६.४२.२ ॥
காம்ய கர்மங்களை விடுவதை கவிஞர்கள் சந்நியாசம் என்று அறிவர்; அறிவுள்ளோர் எல்லா கர்மங்களின் பலனையும் விடுவதை த்யாகம் என்பர்.
6.42.3
त्याज्यं दोषवदित्येके कर्म प्राहुर्मनीषिणः ।
यज्ञदानतपःकर्म न त्याज्यमिति चापरे ॥ ६.४२.३ ॥
சிலர் கர்மம் குற்றமுடையது, ஆகையால் விடத்தக்கது என்று சொல்கின்றனர்; வேறு சிலர் யாகம், தானம், தவம் என்ற கர்மங்கள் விடத்தக்கவை அல்ல என்கின்றனர்.
6.42.4
निश्चयं श्रृणु मे तत्र त्यागे भरतसत्तम ।
त्यागो हि पुरुषव्याघ्र त्रिविधः संप्रकीर्तितः ॥ ६.४२.४ ॥
பரதஸ்ரேஷ்டா, இந்த த்யாகத்தைப் பற்றிய என் உறுதியான முடிவைக் கேள். புருஷவ்யாக்ரா, த்யாகம் மூன்று வகையானது என்று கூறப்பட்டுள்ளது.
6.42.5
यज्ञदानतपःकर्म न त्याज्यं कार्यमेव तत् ।
यज्ञो दानं तपश्चैव पावनानि मनीषिणाम् ॥ ६.४२.५ ॥
யாகம், தானம், தவம் என்ற கர்மங்கள் விடத்தக்கவை அல்ல, அவை நிச்சயம் செய்யப்படவேண்டும்; யாகமும் தானமும் தவமுமே அறிஞர்களைத் தூய்மைப்படுத்துபவை.
6.42.6
एतान्यपि तु कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा फलानि च ।
कर्तव्यानीति मे पार्थ निश्चितं मतमुत्तमम् ॥ ६.४२.६ ॥
பார்த்தா, இந்த கர்மங்களையும் பற்றையும் பலனையும் விட்டு செய்யத்தக்கவை என்பது என் உறுதியான, உயர்ந்த கருத்து.
6.42.7
नियतस्य तु संन्यासः कर्मणो नोपपद्यते ।
मोहात्तस्य परित्यागस्तामसः परिकीर्तितः ॥ ६.४२.७ ॥
ஆனால் நியமிக்கப்பட்ட கர்மத்தைத் துறப்பது பொருத்தமற்றது. மோகத்தால் அதைக் கைவிடுவது தாமசம் எனக் கூறப்படுகிறது.
6.42.8
दुःखमित्येव यत्कर्म कायक्लेशभयात्त्यजेत् ।
स कृत्वा राजसं त्यागं नैव त्यागफलं लभेत् ॥ ६.४२.८ ॥
"இது துன்பமானது" என்று எண்ணி உடல் வருத்தத்தின் அச்சத்தால் கர்மத்தைக் கைவிடுபவன், ராஜச துறவைச் செய்தவனாகி துறவின் பலனை அடைவதில்லை.
6.42.9
कार्यमित्येव यत्कर्म नियतं क्रियतेऽर्जुन ।
सङ्गं त्यक्त्वा फलं चैव स त्यागः सात्विको मतः ॥ ६.४२.९ ॥
"இது செய்யத்தக்கது" என்று எண்ணி நியமிக்கப்பட்ட கர்மம், பற்றையும் பலனையும் துறந்து செய்யப்படுமானால், அர்ஜுனா, அதுவே சாத்துவிகத் துறவு எனக் கருதப்படுகிறது.
6.42.10
न द्वेष्ट्यकुशलं कर्म कुशले नानुषज्जते ।
त्यागी सत्त्वसमाविष्टो मेधावी छिन्नसंशयः ॥ ६.४२.१० ॥
அசுபமான கர்மத்தை வெறுக்காமலும், சுபமான கர்மத்தில் பற்றாமலும் இருப்பவன், சத்துவத்தால் நிறைந்த, அறிவுள்ள, சந்தேகம் அறுந்த துறவியாவான்.
6.42.11
न हि देहभृता शक्यं त्यक्तुं कर्माण्यशेषतः ।
यस्तु कर्मफलत्यागी स त्यागीत्यभिधीयते ॥ ६.४२.११ ॥
உடல் தரித்தவனால் கர்மங்களை முழுமையாகத் துறப்பது நிச்சயமாக இயலாது; ஆனால் கர்மபலனைத் துறப்பவனே 'துறவி' எனப்படுகிறான்.
6.42.12
अनिष्टमिष्टं मिश्रं च त्रिविधं कर्मणः फलम् ।
भवत्यत्यागिनीं प्रेत्य न तु संन्यासिनां क्वचित् ॥ ६.४२.१२ ॥
கர்மத்தின் பலன் மூன்று வகை — அனிஷ்டம், இஷ்டம், மிஸ்ரம். துறவாதவனுக்கு மரணத்திற்குப் பின் அது கிடைக்கும்; துறவிகளுக்கு ஒருபோதும் கிடைப்பதில்லை.
6.42.13
पञ्चैतानि महाबाहो कारणानि निबोध मे ।
साङ्ख्ये कृतान्ते प्रोक्तानि सिद्धये सर्वकर्मणां ॥ ६.४२.१३ ॥
மகாபாஹுவே! சாங்க்கியத்திலும் கிருதாந்தத்திலும் கூறப்பட்ட, எல்லா செயல்களின் நிறைவுக்கான இந்த ஐந்து காரணங்களை என்னிடமிருந்து அறிவாயாக.
6.42.14
अधिष्ठानं तथा कर्ता करणं च पृथग्विधम् ।
विविधाश्च पृथक्केष्टा दैवं चैवात्र पञ्चमम् ॥ ६.४२.१४ ॥
இருப்பிடம், செய்பவன், பல வகையான கருவிகள், பல வேறுபட்ட முயற்சிகள், இங்கு ஐந்தாவது தெய்வம்.
6.42.15
शरीरवाङ्भनोभिर्यत्कर्म प्रारभते नरः ।
न्याय्यं वा विपरीतं वा पञ्चैते तस्य हेतवः ॥ ६.४२.१५ ॥
மனிதன் உடல், பேச்சு, மனம் ஆகியவற்றால் எந்த செயலைத் தொடங்குகிறானோ, அது நியாயமானதோ அல்லது தவறானதோ, இந்த ஐந்தும் அதற்குக் காரணங்கள்.
6.42.16
तत्रैवं सति कर्तारमात्मानं केवलं तु यः ।
पश्यत्यकृतबुद्धित्वान्न स पश्यति दुर्मतिः ॥ ६.४२.१६ ॥
இவ்வாறு இருக்கையில், தன்னை மட்டுமே செய்பவனாகக் காண்பவன், பண்படாத அறிவினால், அந்த தீய புத்தியுடையவன் உண்மையைக் காண்பதில்லை.
6.42.17
यस्य नाहंकृतो भवो बुद्धिर्यस्य न लिप्यते ।
हत्वाऽपि स इमाँल्लोकान्न हन्ति न निबध्यते ॥ ६.४२.१७ ॥
எவனுடைய நிலை அகங்காரத்தால் உருவாகவில்லையோ, எவனுடைய புத்தி பற்றில் சிக்கவில்லையோ, அவன் இந்த உலகங்களைக் கொன்றாலும் கொல்லுவதில்லை; கட்டப்படுவதுமில்லை.
6.42.18
ज्ञानं ज्ञेयं परिज्ञाता त्रिविधा कर्मचोदना ।
करणं कर्म कर्तेति त्रिविधः कर्मसंग्रहः ॥ ६.४२.१८ ॥
அறிவு, அறியப்படுவது, அறிபவன் — செயலைத் தூண்டுவது மூன்று வகை; கருவி, செயல், செய்பவன் — செயல்களின் தொகுப்பும் மூன்று வகை.
6.42.19
ज्ञानं कर्म च कर्ता च त्रिधैव गुणभेदतः ।
प्रोच्यते गुणसंख्याने यथावच्छृणु तान्यपि ॥ ६.४२.१९ ॥
அறிவு, செயல், செய்பவன் ஆகியவையும் குணங்களின் வேறுபாட்டால் மூன்று வகையாகவே சொல்லப்படுகின்றன. குணங்களின் கணக்கில் அவற்றையும் முறைப்படி கேள்.
6.42.20
सर्वभूतेषु येनैकं भावमव्ययमीक्षते ।
अविभक्तं विभक्तेषु तज्ज्ञानं विद्धि सात्विकं ॥ ६.४२.२० ॥
எதனால் ஒருவன் எல்லா உயிர்களிலும் ஒன்றான அழிவற்ற இருப்பைக் காண்கிறானோ, பிரிக்கப்பட்டவற்றில் பிரியாததை, அந்த அறிவை சாத்விகம் என்று அறி.
6.42.21
पृथक्त्वेन तु यज्ज्ञानं नानाभावान्पृथग्विधान् ।
वेत्ति सर्वेषु भूतेषु तज्ज्ञानं विद्धि राजसम् ॥ ६.४२.२१ ॥
எந்த அறிவு எல்லா உயிர்களிலும் பல்வேறு வகைப்பட்ட பல நிலைகளைத் தனித்தனியாக அறிகிறதோ, அந்த அறிவை ராஜசம் என்று அறி.
6.42.22
यत्तु कृत्स्नवदेकस्मिन्कार्ये सक्तमहैतुकम् ।
अतत्त्वार्थवदल्पं च तत्तासममुदाहृतम् ॥ ६.४२.२२ ॥
எந்த அறிவு ஒரே செயலில் முழுவதுமாக ஒட்டிக்கொண்டு, காரணமின்றி, உண்மைப் பொருளற்று, சிறியதாக இருக்கிறதோ — அது தாமசம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
6.42.23
नियतं सङ्गरहितमरागद्वेषतः कृतम् ।
अफलप्रेप्सुना कर्म यत्तत्सात्विकमुच्यते ॥ ६.४२.२३ ॥
பற்றின்றி, விருப்பு வெறுப்பின்றி, பலனை விரும்பாதவனால் நியமமாகச் செய்யப்படும் செயல் சாத்விகம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
6.42.24
यत्तु कामेप्सुना कर्म ताहङ्कारेण वा पुनः ।
क्रियते बहुलायासं तद्राजसमुदाहृतम् ॥ ६.४२.२४ ॥
ஆசையை விரும்புபவனாலோ அல்லது அகங்காரத்தாலோ மிகுந்த முயற்சியுடன் செய்யப்படும் செயல் ராஜசம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
6.42.25
अनुबन्धं क्षयं हिंसामनपेक्ष्य च पौरुषम् ।
मोहादारभ्यते कर्म यत्तत्तामसमुच्यते ॥ ६.४२.२५ ॥
விளைவு, அழிவு, துன்பம் ஆகியவற்றைக் கருதாமல் மயக்கத்தால் தொடங்கப்படும் செயல் தாமசம் எனப்படுகிறது.
6.42.26
मुक्तसङ्गोनहंवादी धृत्युत्साहसमन्वितः ।
सिद्ध्यसिद्ध्योर्निर्विकारः कर्ता सात्विक उच्यते ॥ ६.४२.२६ ॥
பற்றற்றவனும், அகங்காரம் பேசாதவனும், உறுதியும் உற்சாகமும் கொண்டவனும், வெற்றி தோல்வியில் மாறாதவனுமான செய்பவன் சாத்துவிகன் எனப்படுகிறான்.
6.42.27
रागी कर्मफलप्रेप्सुर्लुब्धो हिंसात्मकोऽशुचिः ।
हर्षशोकान्वितः कर्ता राजसः परिकीर्तितः ॥ ६.४२.२७ ॥
பற்றுள்ளவனும், செயலின் பயனை விரும்புபவனும், பேராசையுள்ளவனும், வன்முறை இயல்புடையவனும், தூய்மையற்றவனும், மகிழ்ச்சி துயரங்களில் சிக்கியவனுமான செய்பவன் ராஜசன் என அறிவிக்கப்படுகிறான்.
6.42.28
अयुक्तः प्राकृतः स्तब्धः शठो नैकृतिकोऽलसः ।
विषादी दीर्घसूत्री च कर्ता तामस उच्यते ॥ ६.४२.२८ ॥
ஒழுங்கற்றவனும், சாதாரணனும், பிடிவாதக்காரனும், வஞ்சகனும், சூழ்ச்சியாளனும், சோம்பேறியும், மனச்சோர்வுள்ளவனும், தாமதப்படுத்துபவனுமான செய்பவன் தாமசன் எனப்படுகிறான்.
6.42.29
बुद्धेर्भेदं धृतेश्चैव गुणतस्त्रिविधं श्रृणु ।
प्रोच्यमानमशेषेण पृथक्त्वेन धनंजय ॥ ६.४२.२९ ॥
தனஞ்சயா, புத்தி மற்றும் உறுதியின் குணங்களைப் பொறுத்த மூன்று வகைப் பிரிவுகளை முழுமையாகவும் தனித்தனியாகவும் சொல்லப்போகிறேன், கேள்.
6.42.30
प्रवृत्तिं च निवृत्तिं च कार्याकार्ये भयाभये ।
बन्धं मोक्षं च या वेत्ति बुद्धिः सा पार्थ सात्विकी ॥ ६.४२.३० ॥
பார்த்தா, செயலும் துறவும், செய்யத் தகுவதும் தகாததும், அச்சமும் அச்சமின்மையும், பந்தமும் விடுதலையும் அறியும் புத்தியே சாத்துவிகமானது.
6.42.31
यया धर्ममधर्मं च कार्यं चाकार्यमेव च ।
अयथावत्प्रजानाति बुद्धिः सा पार्थ राजसी ॥ ६.४२.३१ ॥
எதனால் தர்மத்தையும் அதர்மத்தையும், செய்யத்தக்கதையும் செய்யத்தகாததையும் சரியாக அறியாமல் இருக்கிறானோ, ஓ பார்த்தா, அந்த புத்தி ராஜசமானது.
6.42.32
अधर्मं धर्ममिति या मन्यते तमसाऽऽवृता ।
सर्वार्थान्विपरीतांश्च बुद्धिः सा पार्थ तामसी ॥ ६.४२.३२ ॥
தமஸால் மூடப்பட்டு, அதர்மத்தைத் தர்மமென்று நினைக்கும்; எல்லாப் பொருள்களையும் தலைகீழாகக் காணும் புத்தி, ஓ பார்த்தா, அது தாமசமானது.
6.42.33
धृत्या यया धारयते मनःप्रणेन्द्रियक्रियाः ।
योगेनाव्यभिचारिण्या धृतिः सा पार्थ सात्विकी ॥ ६.४२.३३ ॥
எந்த உறுதியால் மனம், பிராணன், புலன்களின் செயல்கள் தாங்கப்படுகின்றனவோ, அவ்யபிசாரிணியான யோகத்தால், ஓ பார்த்தா, அந்த திருதி சாத்த்விகமானது.
6.42.34
यया तु धर्मकामार्धान्धृत्या धारयतेऽर्जुन ।
प्रसङ्गेन फलाकाङ्क्षी धृतिः सा पार्थ राजसी ॥ ६.४२.३४ ॥
எந்த திருதியால் பற்றுதலால் பலனை விரும்பி தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகியவற்றைத் தாங்குகிறானோ, ஓ அர்ஜுனா, பார்த்தா, அந்த திருதி ராஜசமானது.
6.42.35
यथा स्वप्नं भयं शोकं विषादं भदेमेव च ।
न विमुञ्चति दुर्मेधा धृतिः सा पार्थ तामसी ॥ ६.४२.३५ ॥
எந்த திருதியால் துர்புத்தி கொண்டவன் உறக்கம், பயம், துக்கம், விஷாதம், மதம் ஆகியவற்றை விடாமல் இருக்கிறானோ, ஓ பார்த்தா, அந்த திருதி தாமசமானது.
6.42.36
सुखं त्विदानीं त्रिविधं श्रुणु मे भारतर्षभ ।
अभ्यासाद्रमते यत्र दुःखान्तं च निगच्छति ॥ ६.४२.३६ ॥
ஆனால் இப்போது, ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, மூன்று வகையான சுகத்தைக் கேள்; பயிற்சியால் எதில் மகிழ்ந்து துக்கத்தின் முடிவை அடைகிறானோ அதை.
6.42.37
यत्तदग्रे विषमिव परिणामेऽमृतोपमम् ।
तत्सुखं सात्विकं प्रोक्तमात्मबुद्धिप्रसादजम् ॥ ६.४२.३७ ॥
எது முதலில் விஷம் போலவும் முடிவில் அமிர்தம் போலவும் இருக்கிறதோ, அந்த சுகம் சாத்துவிகம் எனச் சொல்லப்படுகிறது; அது ஆன்ம புத்தியின் தெளிவிலிருந்து பிறக்கிறது.
6.42.38
विषयेन्द्रियसंयोगाद्यत्तदग्रेऽमृतोपभम् ।
परिणामे विषमिव तत्सुखं राजसं स्मृतम् ॥ ६.४२.३८ ॥
புலன்களும் புலன்பொருட்களும் சேர்வதால் எது முதலில் அமிர்தம் போலவும் முடிவில் விஷம் போலவும் இருக்கிறதோ, அந்த சுகம் இராஜசம் எனக் கருதப்படுகிறது.
6.42.39
यदग्रे चानुबन्धे च सुखं मोहनमात्मनः ।
निद्रालस्यप्रमादोत्थं तत्ताभसमुदाहृतम् ॥ ६.४२.३९ ॥
எது முதலிலும் பின்விளைவிலும் ஆன்மாவை மயக்குகிறதோ, தூக்கம், சோம்பல், கவனமின்மை ஆகியவற்றிலிருந்து பிறக்கும் அந்த சுகம் தாமசம் எனக் கூறப்படுகிறது.
6.42.40
न तदस्ति पृथिव्यां वा दिवि देवेषु वा पुनः ।
सत्त्वं प्रकृतिजैर्मुक्तं यदेमिः स्यात्रिभिर्गुणैः ॥ ६.४२.४० ॥
பூமியிலோ, சொர்க்கத்திலோ, தேவர்களிடமோ, இயற்கையிலிருந்து பிறந்த இந்த மூன்று குணங்களிலிருந்து விடுபட்ட எந்த உயிரும் இல்லை.
6.42.41
ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्राणां च परंतप ।
कर्माणि प्रविभक्तानि स्वभावप्रभवैर्गुणैः ॥ ६.४२.४१ ॥
பரந்தபா, பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் ஆகியோரின் கடமைகள் அவரவர் இயல்பிலிருந்து பிறந்த குணங்களால் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன.
6.42.42
शमो दमस्तपः शौचं क्षान्तिरार्जवमेव च ।
ज्ञानं विज्ञानमास्तिक्यं ब्रह्मकर्म स्वभावजम् ॥ ६.४२.४२ ॥
அமைதி, அடக்கம், தவம், தூய்மை, பொறுமை, நேர்மை, அறிவு, விஞ்ஞானம், ஆஸ்திகம்—இவை பிராமணரின் கடமைகள், அவர்களின் இயல்பிலிருந்து பிறந்தவை.
6.42.43
शौर्यं तेजो धृतिर्दाक्ष्यं युद्धे चाप्यपलायनम् ।
दानमीश्वरभावश्च क्षात्रं कर्म स्वभावजम् ॥ ६.४२.४३ ॥
வீரம், ஒளி, உறுதி, திறமை, போரில் புறமுதுகிடாமை, தானம், தலைமைக் குணம் — இவை இயல்பிலிருந்து பிறந்த க்ஷத்திரிய கர்மம்.
6.42.44
कृषिगोरक्ष्यरभावश्च क्षात्रं कर्म स्वभावजम् ।
परिचर्यात्मकं कर्म शूद्रस्यापि स्वभावजम् ॥ ६.४२.४४ ॥
உழவு, பசுப் பாதுகாப்பு, வைசிய கர்மம் — இவை இயல்பிலிருந்து பிறந்த கர்மம்; சேவையாகிய கர்மமும் சூத்திரனுக்கு இயல்பிலிருந்து பிறந்தது.
6.42.45
स्वे स्वे कर्मण्यभिरतः संसिद्धिं लभते नरः ।
स्वकर्मनिरत्तः सिद्धिं यथा विन्दति तच्छृणु ॥ ६.४२.४५ ॥
தன் தன் கர்மத்தில் ஈடுபட்ட மனிதன் சித்தியை அடைகிறான். தன் கர்மத்தில் ஈடுபட்டவன் எவ்வாறு சித்தியை அடைகிறான் என்பதைக் கேள்.
6.42.46
यतः प्रवृत्तिर्भूतानां योन सर्वमिदं ततम् ।
स्वकर्मणा तमभ्यर्च्य सिद्धिं विन्दति मानवःक ॥ ६.४२.४६ ॥
எவரிடமிருந்து உயிர்களின் செயல் தோன்றுகிறதோ, எவரால் இவை அனைத்தும் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளனவோ, அவரைத் தன் கர்மத்தால் வழிபட்டு மனிதன் சித்தியை அடைகிறான்.
6.42.47
श्रेयान्स्वधर्मो विगुणः परधर्मात्स्वनुष्ठितात् ।
स्वभावनियतं कर्म कुर्वन्नाप्नोति किल्विषम् ॥ ६.४२.४७ ॥
தன் தர்மம் குறைவுள்ளதாயினும், பிறர் தர்மத்தை நன்கு செய்வதைவிட சிறந்தது. இயல்பால் நியமிக்கப்பட்ட கர்மத்தைச் செய்பவன் பாவத்தை அடைவதில்லை.
6.42.48
सहजं कर्म कौन्तेय सदोषमपि न त्यजेत् ।
सर्वारम्भा हि दोषेण धूमेनाग्निरिवावृताः ॥ ६.४२.४८ ॥
கௌந்தேயா! இயல்பான கர்மம் குற்றமுள்ளதாயினும் விடக்கூடாது; ஏனெனில் எல்லா முயற்சிகளும் குற்றத்தால் சூழப்பட்டுள்ளன, நெருப்பு புகையால் சூழப்பட்டிருப்பது போல.
6.42.49
असक्तबुद्धिः सर्वत्र जितात्मा विगतस्पृहः ।
नैष्कर्म्यसिद्धिं परमां संन्यासेनाधिगच्छति ॥ ६.४२.४९ ॥
எங்கும் பற்றற்ற புத்தியும், வென்ற ஆத்மாவும், ஆசையற்றவனுமாக இருப்பவன் துறவினால் செயலின்மையின் உயர் சித்தியை அடைகிறான்.
6.42.50
सिद्धिं प्राप्तो यथा ब्रह्म तथाऽऽप्नेति निबोध मे ।
समासेनैव कौन्तेय निष्ठा ज्ञानस्य या परा ॥ ६.४२.५० ॥
சித்தியை அடைந்தவன் எவ்வாறு பிரம்மத்தை அடைகிறான் என்பதை என்னிடமிருந்து சுருக்கமாகக் கேள், கௌந்தேயா. இதுவே ஞானத்தின் உயர் நிலை.
6.42.51
बुद्ध्या विशुद्धया युक्तो धृत्याऽऽत्मानं नियम्य च ।
शब्दादीन्विषयांस्त्यक्त्वा रागद्वेषौ व्युदस्य च ॥ ६.४२.५१ ॥
தூய புத்தியுடன் கூடியவனாய், திடத்தால் ஆத்மாவை அடக்கி, ஒலி முதலிய புலன் பொருட்களைத் துறந்து, விருப்பு-வெறுப்புகளை விலக்கி,
6.42.52
विविक्तसेवी लध्वाशी यतकाक्कायमानसः ।
ध्यानयोगपरो नित्यं वैराग्यं समुपाश्रितः ॥ ६.४२.५२ ॥
தனிமையில் வசிப்பவனும், குறைவாக உண்பவனும், வாக்கு, உடல், மனம் அடக்கியவனும், தியான யோகத்தில் ஈடுபட்டவனும், எப்போதும் வைராக்கியத்தை ஏற்றவனுமாக,
6.42.53
अहङ्कारं बलं दर्पं कामं क्रोधं परिग्रहम् ।
विमुच्य निर्ममः शान्तो ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ ६.४२.५३ ॥
அகங்காரம், பலம், செருக்கு, காமம், கோபம், பற்றுப்பொருள் ஆகியவற்றைத் துறந்து, ‘எனது’ என்னும் உணர்வின்றி அமைதியுடன் இருப்பவன் பிரம்மநிலைக்குத் தகுதி பெறுகிறான்.
6.42.54
ब्रह्मभूतः प्रसन्नात्मा न शोचतिक न काङ्क्षति ।
समः सर्वेषु भूतेषु मद्तभक्तिं लभते पराम् ॥ ६.४२.५४ ॥
பிரம்மமாகி, மகிழ்ந்த ஆத்மா கொண்டவன் துயரப்படுவதுமில்லை, விரும்புவதுமில்லை. எல்லா உயிர்களிடத்தும் சமமாக இருந்து, அவன் என்மீது உயர்ந்த பக்தியை அடைகிறான்.
6.42.55
भक्त्या मामभिजानाति यावान्यश्चास्मि तत्त्वतः ।
ततो मां तत्त्वतो ज्ञात्वा विशते तदनन्तरम् ॥ ६.४२.५५ ॥
பக்தியினால் நான் எத்தகையவன், உண்மையில் யார் என்பதை அவன் அறிகிறான். பின்னர் என்னை உண்மையாக அறிந்த பின் உடனே அவன் என்னுள் நுழைகிறான்.
6.42.56
सर्वकर्माण्यपि सदा कुर्वाणो मद्व्यपाश्रयः ।
मत्प्रसादादवाप्नोति शाश्वतं पदमव्ययम् ॥ ६.४२.५६ ॥
எப்போதும் எல்லாச் செயல்களையும் செய்தாலும், என்னையே அடைக்கலமாகக் கொண்டவன் என் அருளால் நிலையான, அழியாத நிலையை அடைகிறான்.
6.42.57
चेतसा सर्वकर्माणि मयि संन्यस्य मत्परः ।
बुद्धियोगमपाश्रित्य मच्चित्तः सततं भव ॥ ६.४२.५७ ॥
மனத்தால் எல்லாச் செயல்களையும் என்னிடம் துறந்து, என்னையே பற்றுக்கோடாகக் கொண்டு, புத்தியோகத்தை ஆதரித்து, எப்போதும் என்னிலேயே சித்தத்தை நிலைநிறுத்தியிரு.
6.42.58
मच्चित्तः सर्वदुर्गाणि मत्प्रसादात्तरिष्यसि ।
अथ चेत्त्वमहङ्कारान्न श्रोष्यसि विनङ्क्ष्यसि ॥ ६.४२.५८ ॥
என்னிலேயே சித்தத்தை நிறுத்தி, என் அருளால் எல்லாத் தடைகளையும் கடப்பாய். ஆனால் அகங்காரத்தினால் நீ கேளாமல் போனால், அழிந்துபோவாய்.
6.42.59
यदहङ्कारमाश्रित्य न योत्स्य इति मन्यसे ।
मिथ्यैष व्यवसायस्ते प्रकृतिस्त्वां नियोक्ष्यति ॥ ६.४२.५९ ॥
அகங்காரத்தை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, 'நான் போரிடமாட்டேன்' என்று நீ நினைத்தால், உன் இந்தத் தீர்மானம் பொய்; உன் இயல்பே உன்னைச் செயலில் ஈடுபடுத்தும்.
6.42.60
स्वभावजेन कौन्तेय निबद्धः स्वेन कर्मणा ।
कर्तुं नेच्छसि यन्मोहात्करिष्यस्यवशोपि तत् ॥ ६.४२.६० ॥
குந்தியின் மகனே, உன் இயல்பினால் பிறந்த உன் சொந்தச் செயலால் கட்டுண்டு, மயக்கத்தால் நீ எதைச் செய்ய விரும்பவில்லையோ, அதையும் வசமின்றிச் செய்வாய்.
6.42.61
ईश्वरः सर्वभूतानां हृद्देशेऽर्जुन तिष्ठति ।
भ्रामयन्सर्वभूतानि यन्त्रारूढानि मायया ॥ ६.४२.६१ ॥
அர்ஜுனா, ஈசுவரன் எல்லா உயிர்களின் இதய இடத்தில் வசிக்கிறான்; மாயையால் இயந்திரத்தில் ஏற்றப்பட்ட எல்லா உயிர்களையும் சுழற்றுகிறான்.
6.42.62
तमेव शरणं गच्छ सर्वभावेन भारत ।
तत्प्रसादात्परां शान्तिं स्थानं प्राप्स्यसि शाश्वतं ॥ ६.४२.६२ ॥
பாரதா, அவனையே முழு மனதுடன் சரணடை; அவனுடைய அருளால் உயர்ந்த அமைதியையும் நித்திய நிலையையும் அடைவாய்.
6.42.63
इति ते ज्ञानमाख्यातं गुह्याद्गुह्यतरं मया ।
विमृश्यैतदशेषेण यथेच्छसि तथा कुरु ॥ ६.४२.६३ ॥
இவ்வாறு நான் உனக்கு இரகசியத்திலும் மிக இரகசியமான ஞானத்தை உரைத்தேன்; இதை முழுமையாக ஆராய்ந்து விரும்பியபடி செய்.
6.42.64
सर्वगुह्यतमं भूयः श्रृणु मे परमं वचः ।
इष्टेऽसि मे दृढमिति ततो वक्ष्यामि ते हितम् ॥ ६.४२.६४ ॥
மீண்டும் என் உயர்ந்த வார்த்தையைக் கேள், அது எல்லாவற்றிலும் மிக இரகசியமானது; நீ எனக்கு மிகவும் உறுதியாக அன்புக்குரியவன்; ஆகையால் உனக்கு நன்மையானதைச் சொல்வேன்.
6.42.65
मन्मना भव मद्भक्तो मद्याजी मां नमस्कुरु ।
मामेवैष्यसि सत्यं ते प्रतिजाने प्रियोऽसि मे ॥ ६.४२.६५ ॥
என்னிடம் மனதை வை, என் பக்தனாக இரு, என்னை வழிபடு, என்னை வணங்கு; நீ நிச்சயமாக என்னையே அடைவாய் என்று உனக்கு வாக்களிக்கிறேன்; நீ எனக்கு அன்புக்குரியவன்.
6.42.66
सर्वधर्मान्परित्यज्य मामेकं शरणं व्रज ।
अहं त्वा सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि मा शुचः ॥ ६.४२.६६ ॥
எல்லா தர்மங்களையும் துறந்து, ஒருவனாக என்னையே சரணடை; நான் உன்னை எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிப்பேன்; கவலைப்படாதே.
6.42.67
इदं ते नातपस्काय नाभक्ताय कदाचन ।
न चाशुश्रूषवे वाच्यं न च मां योऽभ्यसूयति ॥ ६.४२.६७ ॥
தவம் செய்யாதவனுக்கும், பக்தி இல்லாதவனுக்கும், கேட்க விரும்பாதவனுக்கும், என்னை நிந்திப்பவனுக்கும் இது ஒருபோதும் சொல்லப்படக்கூடாது.
6.42.68
य इदं परमं गुह्यं मद्भक्तेष्वभिधास्यति ।
भक्तिं मयि परां कृत्वा मामेवैष्यत्यसंशयः ॥ ६.४२.६८ ॥
என் பக்தர்களுக்கு இந்த உயர்ந்த இரகசியத்தை எடுத்துரைத்து, என்மீது உயர்ந்த பக்தியைக் கொண்டவன் சந்தேகமின்றி என்னையே அடைவான்.
6.42.69
न च तस्मान्मनुष्येषु कश्चिन्मे प्रियकृत्तमः ।
भविता न च मे तस्मादन्यः प्रियतरो भुवि ॥ ६.४२.६९ ॥
மனிதர்களுள் அவனைவிட எனக்கு மிகவும் பிரியமானவன் எவனும் இருக்கமாட்டான்; பூமியில் அவனைவிட எனக்குப் பிரியமானவன் வேறெவனும் இல்லை.
6.42.70
अध्येष्यते च य इमं धर्म्यं संवादमावयोः ।
ज्ञानयज्ञेन तेनाहमिष्टः स्यामिति मे मतिः ॥ ६.४२.७० ॥
நமது இந்த தர்ம உரையாடலை எவன் ஓதுவானோ, அவனது ஞான யாகத்தால் நான் வழிபடப்படுகிறேன் என்பது என் கருத்து.
6.42.71
श्रद्धावाननसूयश्च श्रृणुयादपि यो नरः ।
सोपि मुक्तः शुभाँल्लोकान्प्राप्नुयात्पुण्यकर्मणां ॥ ६.४२.७१ ॥
நம்பிக்கையுடனும் பொறாமையின்றியும் இதைக் கேட்கும் மனிதனும் விடுதலை பெற்று, புண்ணியம் செய்தவர்களின் சுபமான உலகங்களை அடைவான்.
6.42.72
कच्चिदेतच्छ्रुतं पार्थ त्वयैकाग्रेण चेतसा ।
कच्चिदज्ञानसंमोहः प्रनष्टस्ते धनंजय ॥ ६.४२.७२ ॥
பார்த்தா, இதை நீ ஒருமுகமான மனத்துடன் கேட்டாயா? தனஞ்சயா, உன் அறியாமையால் உண்டான மயக்கம் அழிந்ததா?
6.42.73
नष्टो मोहः स्मृतिर्लब्धा त्वत्प्रसादान्मयाऽच्युत ।
स्थितोऽस्मि गतसंदेहः करिष्ये वचनं तव ॥ ६.४२.७३ ॥
அச்யுதா! உமது அருளால் என் மயக்கம் அழிந்தது; நினைவு மீண்டது. ஐயம் நீங்கி நிலைபெற்றுள்ளேன்; உமது சொல்லின்படியே செய்வேன்.
6.42.74
इत्यहं वासुदेवस्य पार्थस्य च महात्मनः ।
संवादमिममश्रौषमद्भुतं रोमहर्षणम् ॥ ६.४२.७४ ॥
இவ்வாறு வாசுதேவருக்கும் மகாத்மாவான பார்த்தனுக்கும் இடையிலான இந்த அற்புதமான, மயிர்சிலிர்க்க வைக்கும் உரையாடலை நான் கேட்டேன்.
6.42.75
व्यासप्रसादाच्छ्रुतवानेतद्गुह्यमहं परम् ।
योगं योगेश्वरात्कृष्णात्साक्षात्कथयतः स्वयम् ॥ ६.४२.७५ ॥
வியாசரின் அருளால், யோகேஸ்வரரான கிருஷ்ணர் தாமே நேரடியாக உரைத்த இந்த உயர்ந்த இரகசிய யோகத்தை நான் கேட்டேன்.
6.42.76
राजन्संस्मृत्य संस्मृत्य संवादमिममद्भुतम् ।
केशवार्जुवयोः पुण्यं हृष्यामि च मुहुर्मुहुः ॥ ६.४२.७६ ॥
அரசே! கேசவனுக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் இடையிலான இந்த அற்புதமான, புனிதமான உரையாடலை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூர்ந்து நான் மகிழ்கிறேன்.
6.42.77
तच्च संस्मृत्य संस्मृत्य रूपमत्यद्भुतं हरेः ।
विस्मयो मे महान्राजन्हृष्यामि च पुनः पुनः ॥ ६.४२.७७ ॥
அரசே! ஹரியின் அந்த மிக அற்புதமான திருவுருவை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூர்ந்து எனக்கு பெரும் வியப்பு உண்டாகிறது; நான் மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்கிறேன்.
6.42.78
यत्र योगेश्वरः कृष्णो यत्र पार्थो धनुर्धरः ।
तत्र श्रीर्विजयो भूतिर्ध्रुवा नीतिर्मतिर्मम ॥ ६.४२.७८ ॥
எங்கே யோகேஸ்வரரான கிருஷ்ணரும் எங்கே வில்லேந்திய பார்த்தனும் இருக்கிறார்களோ, அங்கே செல்வம், வெற்றி, பெருமை, உறுதியான நீதி உண்டு என்பது என் கருத்து.