ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 6.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.67.1
वासुदेवो महद्भूतं सर्वलोकेषु कथ्यते ।
तस्यागमं प्रतिष्ठां च ज्ञातुमिच्छे पितामह ॥ ६.६७.१ ॥
ವಾಸುದೇವನು ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಸತ್ತ್ವನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಆಗಮನವನ್ನು ಮತ್ತು ಆಧಾರವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ, ಪಿತಾಮಹ.
6.67.2
वासुदेवो महद्भूतं सर्वदैवतदैवतम् ।
न परं पुण्डरीकाक्षाद्दृश्यते भरतर्षभ ॥ ६.६७.२ ॥
ವಾಸುದೇವನು ಮಹಾ ಸತ್ತ್ವ, ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳ ದೇವ. ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಕಮಲನಯನನಿಗಿಂತ ಉನ್ನತನು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
6.67.3
श्रुतं मे तात रामस्य जामदग्न्यस्य जल्पतः ।
नारदस्य च देवर्षेः कृष्णद्वैपायनस्य च।
असितो देवलश्चापि वालखिल्यास्तपोधनाः ॥ ६.६७.३ ॥
ಪ್ರಿಯನೇ, ಜಮದಗ್ನಿಯ ಮಗ ರಾಮನು, ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದನು, ಕೃಷ್ಣದ್ವೈಪಾಯನನು, ಅಸಿತನು, ದೇವಲನು, ತಪೋಧನರಾದ ವಾಲಖಿಲ್ಯರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ.
6.67.4
मार्कण्डेयश्च गोविन्दे कथयत्यद्भुतं महत् ।
सर्वभूतादिभूतात्मा महात्मा पुरुषोत्तमः ॥ ६.६७.४ ॥
ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನೂ ಗೋವಿಂದನ ಕುರಿತು ಮಹತ್ತಾದ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಆದಿ ಭೂತಾತ್ಮ, ಮಹಾತ್ಮ, ಪುರುಷೋತ್ತಮ.
6.67.5
आपो वायुश्च तेजश्च त्रयमेतदकल्पयत् ।
स सृष्ट्वा पृथिवीं देवीं सर्वलोकेश्वरः प्रभुः ॥ ६.६७.५ ॥
ನೀರು, ಗಾಳಿ, ಬೆಂಕಿ — ಈ ಮೂರನ್ನು ಅವನು ರಚಿಸಿದನು. ದೇವಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಸರ್ವಲೋಕೇಶ್ವರನಾದ ಪ್ರಭು (ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು).
6.67.6
अप्सु वै शयनं चक्रे महात्मा पुरुषोत्तमः ।
सर्वदेवमयो देवः शयानः शयने सुखम् ॥ ६.६७.६ ॥
ಮಹಾತ್ಮ ಪುರುಷೋತ್ತಮನು ನೀರಿನಲ್ಲಿಯೇ ತನಗೆ ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಸರ್ವದೇವಮಯನಾದ ದೇವನು ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ ಮಲಗಿದನು.
6.67.7
मुखतः सोऽग्निमसृजत्प्राणाद्वायुमथापि च ।
सरस्वतीं च वेदांश्च मनसः ससृजेऽच्युत ॥ ६.६७.७ ॥
ಅವನು ಮುಖದಿಂದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು, ಪ್ರಾಣದಿಂದ ವಾಯುವನ್ನು, ಮತ್ತೆ ಸರಸ್ವತಿ ಮತ್ತು ವೇದಗಳನ್ನೂ; ಹೇ ಅಚ್ಯುತ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಅವುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
6.67.8
एषक लोकान्ससर्जादौ देवांश्च ऋषिभिः सह ।
अमृतं चैव मृत्युं च प्रजानां प्रभवाप्ययौ ॥ ६.६७.८ ॥
ಅವನು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು, ಋಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ; ಅಮೃತ ಮತ್ತು ಮೃತ್ಯುವನ್ನೂ, ಪ್ರಜೆಗಳ ಉದ್ಭವ ಮತ್ತು ಲಯವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
6.67.9
एष धर्मश्च धर्मज्ञो वरदः सर्वकामदः ।
एष कर्ता च कार्यं च आदेरादिः स्वयं प्रभुः ॥ ६.६७.९ ॥
ಅವನೇ ಧರ್ಮ, ಧರ್ಮಜ್ಞ, ವರ ನೀಡುವವನು, ಸರ್ವ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವವನು; ಅವನೇ ಕರ್ತನೂ ಕಾರ್ಯವೂ, ಆದಿಗೂ ಆದಿ, ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಭು.
6.67.10
भूतं भव्यं भविष्यच्च पूर्वमेतदकल्पयत् ।
उभे सन्ध्ये दिवः खं च नियमांश्च जनार्दनः ॥ ६.६७.१० ॥
ಭೂತ, ಭವ್ಯ, ಭವಿಷ್ಯ — ಇವನ್ನು ಅವನು ಮೊದಲೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು; ಎರಡು ಸಂಧ್ಯೆಗಳು, ಸ್ವರ್ಗ, ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ನಿಯಮಗಳನ್ನೂ, ಹೇ ಜನಾರ್ದನ.
6.67.11
ऋषींश्चैव हि गोविन्दस्तपश्चैवाभ्यकल्पयत् ।
स्रष्टारं जगतश्चापि महात्मा प्रभुरव्ययः ॥ ६.६७.११ ॥
ಗೋವಿಂದನು ಋಷಿಗಳನ್ನೂ ತಪಸ್ಸನ್ನೂ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು; ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವವನನ್ನೂ, ಆ ಮಹಾತ್ಮ, ಅವ್ಯಯ ಪ್ರಭು.
6.67.12
अग्रजं सर्वभूतानां संकर्षणमकल्पयत् ।
शेषं चाकल्पयद्देवमनन्तमिति तं विदुः ॥ ६.६७.१२ ॥
ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಹಿರಿಯನಾದ ಸಂಕರ್ಷಣನನ್ನು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು; ಶೇಷ ಎಂಬ ದೇವನನ್ನೂ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು, ಅವನನ್ನು ಜನರು ಅನಂತ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ.
6.67.13
यो धारयति भूतानि धरां चेमां सपर्वताम् ।
ध्यानयोगेन विप्राश्च तं विदन्ति महौजसम्।
कर्णस्रोतोभवं चापि मधुं नाम महासुरम् ॥ ६.६७.१३ ॥
ಪರ್ವತಗಳೊಂದಿಗೆ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವವನು; ಧ್ಯಾನಯೋಗದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಆ ಮಹೌಜಸನನ್ನು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಕಿವಿಯ ರಂಧ್ರದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಧು ಎಂಬ ಮಹಾಸುರನನ್ನೂ ಸಹ.
6.67.14
तमुग्रमुग्रकर्माणमुग्रां बुद्धइं समास्थितम् ।
हरन्तं ब्रह्मणो वेदाञ्जघान ब्रह्मणः पिता।
ब्रह्मणोपचितिं कुर्वन्महात्मा पुरुषोत्तमः ॥ ६.६७.१४ ॥
ಆ ಉಗ್ರನೂ, ಉಗ್ರಕರ್ಮಿಯೂ, ಉಗ್ರ ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನೂ ಆದ ಅಸುರನು ಬ್ರಹ್ಮನ ವೇದಗಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನ ತಂದೆಯು ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾ ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಪುರುಷೋತ್ತಮನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದನು.
6.67.15
तस्य तात वधादेव देवदानवमानवाः ।
मधुसूदनमित्याहुर्ऋषयश्च जनार्दनम् ॥ ६.६७.१५ ॥
ಎಲೈ ಮಗನೇ! ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ್ದರಿಂದಲೇ ದೇವತೆಗಳು, ದಾನವರು ಮತ್ತು ಮಾನವರು ಆತನನ್ನು 'ಮಧುಸೂದನ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ; ಋಷಿಗಳು ಆತನನ್ನು 'ಜನಾರ್ದನ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
6.67.16
वराहं नारसिंहं च त्रिविक्रममिति प्रभुम् ।
एष धाता विधाता च सर्वेषां प्रामिनां हरिः ॥ ६.६७.१६ ॥
ವರಾಹ, ನರಸಿಂಹ ಮತ್ತು ತ್ರಿವಿಕ್ರಮ—ಹೀಗೆ ಆ ಪ್ರಭುವು (ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ). ಈ ಹರಿಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಧಾತಾ ಮತ್ತು ವಿಧಾತಾ.
6.67.17
परं हि पुण्डरीकाक्षान्न भूतं न भविष्यति ।
मुखतः सोसृजद्विप्रान्बाहुभ्यां क्षत्रियांस्तथा ॥ ६.६७.१७ ॥
ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷನಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಹಿಂದೆ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಮುಖದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು, ಬಾಹುಗಳಿಂದ ಕ್ಷತ್ರಿಯರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.
6.67.18
वैश्यांश्चाप्यूरुतो राजञ्शूद्रान्पद्भ्यां तथैवच ।
तपसा नियतं देवं निधानं सर्वदेहिनाम् ॥ ६.६७.१८ ॥
ಎಲೈ ರಾಜನೇ! ತೊಡೆಗಳಿಂದ ವೈಶ್ಯರನ್ನು, ಪಾದಗಳಿಂದ ಶೂದ್ರರನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸದಾ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುವ ಆ ದೇವನು ಎಲ್ಲಾ ದೇಹಧಾರಿಗಳ ನಿಧಿ.
6.67.19
ब्रह्मभूतममावास्यां पौर्णमास्यां तथैव च ।
योगभूतं परिचरन्केशवं महदाप्नुयात् ॥ ६.६७.१९ ॥
ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ಮತ್ತು ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಭೂತನಾಗಿ, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ಕೇಶವನನ್ನು ಸೇವಿಸುವವನು ಮಹಾಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
6.67.20
केशवः परमं तेजः सर्वलोकपितामहः ।
एवमार्हुर्हृषीकेशं मुनयो वै नराधिप ॥ ६.६७.२० ॥
ಕೇಶವನು ಪರಮ ತೇಜಸ್ಸು, ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ಪಿತಾಮಹ. ಓ ನರಾಧಿಪ, ಮುನಿಗಳು ಹೀಗೆಯೇ ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನು ಕರೆದಿದ್ದಾರೆ.
6.67.21
एवमेनं विजानीहि आचार्यं पितरं गुरुम् ।
कृष्णो यस्य प्रसीदेत लोकास्तेनाक्षया जिताः ॥ ६.६७.२१ ॥
ಇವನನ್ನು ಆಚಾರ್ಯನೆಂದು, ತಂದೆಯೆಂದು, ಗುರುವೆಂದು ಹೀಗೆ ತಿಳಿ. ಕೃಷ್ಣನು ಯಾರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಂದ ಅಕ್ಷಯ ಲೋಕಗಳು ಗೆಲ್ಲಲ್ಪಡುತ್ತವೆ.
6.67.22
यश्चैवैनं भयस्थाने केशवं शरणं व्रजेत् ।
सदा नरः पठंश्चेदं स्वस्तिमान्स सुखी भवेत् ॥ ६.६७.२२ ॥
ಭಯದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಕೇಶವನನ್ನು ಶರಣಾಗುವವನು, ಇದನ್ನು ಸದಾ ಪಠಿಸುವವನು ಮಂಗಳಕರನಾಗಿ ಸುಖಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.
6.67.23
ये च कृष्णं प्रपद्यन्ते ते न मुह्यन्ति मानवाः ।
भये महति मग्नांश्च पाति नित्यं जनार्दनःक ॥ ६.६७.२३ ॥
ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಶರಣಾಗುವ ಮನುಷ್ಯರು ಮೋಹಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮಹಾ ಭಯದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದವರನ್ನೂ ಜನಾರ್ದನನು ಸದಾ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ.
6.67.24
स तं युधिष्ठिरो ज्ञात्वा याथातथ्येन भारत ।
सर्वात्मना महात्मानं केशवं जगदीश्वरम्।
प्रपन्नः शरणं राजन्योगानां प्रभुमीश्वरम् ॥ ६.६७.२४ ॥
ಭಾರತ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಅವನನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿದು, ಸರ್ವಾತ್ಮದಿಂದ ಮಹಾತ್ಮನೂ ಜಗದೀಶ್ವರನೂ ಆದ ಕೇಶವನನ್ನು ಶರಣಾದನು. ರಾಜನೇ, ಅವನು ಯೋಗಗಳ ಪ್ರಭು, ಈಶ್ವರ.