മഹാഭാരതം · അധ്യായം 6.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.67.1
वासुदेवो महद्भूतं सर्वलोकेषु कथ्यते ।
तस्यागमं प्रतिष्ठां च ज्ञातुमिच्छे पितामह ॥ ६.६७.१ ॥
വാസുദേവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും മഹാസത്തയായി പറയപ്പെടുന്നു. അവന്റെ ആഗമനവും അടിസ്ഥാനവും അറിയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, പിതാമഹാ.
6.67.2
वासुदेवो महद्भूतं सर्वदैवतदैवतम् ।
न परं पुण्डरीकाक्षाद्दृश्यते भरतर्षभ ॥ ६.६७.२ ॥
വാസുദേവൻ മഹാസത്തയാണ്, സർവദേവതകൾക്കും ദേവനാണ്. ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, പുണ്ഡരീകാക്ഷനെക്കാൾ ഉയർന്നവൻ മറ്റൊരാളും കാണപ്പെടുന്നില്ല.
6.67.3
श्रुतं मे तात रामस्य जामदग्न्यस्य जल्पतः ।
नारदस्य च देवर्षेः कृष्णद्वैपायनस्य च।
असितो देवलश्चापि वालखिल्यास्तपोधनाः ॥ ६.६७.३ ॥
പ്രിയനേ, ജമദഗ്നിയുടെ പുത്രൻ രാമൻ, ദേവർഷി നാരദൻ, കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ, അസിതൻ, ദേവലൻ, തപോധനരായ വാലഖില്യർ എന്നിവർ പറഞ്ഞത് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
6.67.4
मार्कण्डेयश्च गोविन्दे कथयत्यद्भुतं महत् ।
सर्वभूतादिभूतात्मा महात्मा पुरुषोत्तमः ॥ ६.६७.४ ॥
മാർക്കണ്ഡേയനും ഗോവിന്ദനെക്കുറിച്ച് മഹത്തും അദ്ഭുതവുമായ ഒന്ന് പറയുന്നു: സർവഭൂതങ്ങളുടെയും ആദിഭൂതമായ ആത്മാവ്, മഹാത്മാവ്, പുരുഷോത്തമൻ.
6.67.5
आपो वायुश्च तेजश्च त्रयमेतदकल्पयत् ।
स सृष्ट्वा पृथिवीं देवीं सर्वलोकेश्वरः प्रभुः ॥ ६.६७.५ ॥
വെള്ളം, വായു, തേജസ്സ് ഈ മൂന്നും അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു. ദേവിയായ ഭൂമിയെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, സർവലോകേശ്വരനായ പ്രഭു (അവയെ ക്രമീകരിച്ചു).
6.67.6
अप्सु वै शयनं चक्रे महात्मा पुरुषोत्तमः ।
सर्वदेवमयो देवः शयानः शयने सुखम् ॥ ६.६७.६ ॥
മഹാത്മാവായ പുരുഷോത്തമൻ വെള്ളത്തിൽ തന്നെ തനിക്ക് ശയനം ഒരുക്കി. സർവദേവമയനായ ദേവൻ ശയ്യയിൽ സുഖമായി കിടന്നു.
6.67.7
मुखतः सोऽग्निमसृजत्प्राणाद्वायुमथापि च ।
सरस्वतीं च वेदांश्च मनसः ससृजेऽच्युत ॥ ६.६७.७ ॥
അവൻ മുഖത്തുനിന്ന് അഗ്നിയെയും പ്രാണനിൽനിന്ന് വായുവിനെയും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ സരസ്വതിയെയും വേദങ്ങളെയും; ഓ അച്യുതാ, മനസ്സിൽനിന്ന് അവൻ അവയെ സൃഷ്ടിച്ചു.
6.67.8
एषक लोकान्ससर्जादौ देवांश्च ऋषिभिः सह ।
अमृतं चैव मृत्युं च प्रजानां प्रभवाप्ययौ ॥ ६.६७.८ ॥
അവൻ ആദ്യം ലോകങ്ങളെയും ഋഷിമാരോടൊപ്പം ദേവന്മാരെയും സൃഷ്ടിച്ചു; അമൃതവും മൃത്യുവും, പ്രജകളുടെ ഉത്പത്തിയും ലയവും അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.
6.67.9
एष धर्मश्च धर्मज्ञो वरदः सर्वकामदः ।
एष कर्ता च कार्यं च आदेरादिः स्वयं प्रभुः ॥ ६.६७.९ ॥
അവൻ തന്നെ ധർമ്മം, ധർമ്മജ്ഞൻ, വരം നൽകുന്നവൻ, സർവ്വകാമങ്ങളും സാധിപ്പിക്കുന്നവൻ; അവൻ തന്നെ കർത്താവും കാര്യവും, ആദിക്കും ആദി, സ്വയം പ്രഭു.
6.67.10
भूतं भव्यं भविष्यच्च पूर्वमेतदकल्पयत् ।
उभे सन्ध्ये दिवः खं च नियमांश्च जनार्दनः ॥ ६.६७.१० ॥
ഭൂതം, ഭവ്യം, ഭാവി — ഇവയെ അവൻ ആദ്യമേ ക്രമീകരിച്ചു; രണ്ട് സന്ധ്യകളും, സ്വർഗ്ഗവും ആകാശവും, നിയമങ്ങളും, ഓ ജനാർദ്ദനാ.
6.67.11
ऋषींश्चैव हि गोविन्दस्तपश्चैवाभ्यकल्पयत् ।
स्रष्टारं जगतश्चापि महात्मा प्रभुरव्ययः ॥ ६.६७.११ ॥
ഗോവിന്ദൻ ഋഷിമാരെയും തപസ്സിനെയും ക്രമീകരിച്ചു; ലോകസ്രഷ്ടാവിനെയും, ആ മഹാത്മാവും അവ്യയനായ പ്രഭുവും.
6.67.12
अग्रजं सर्वभूतानां संकर्षणमकल्पयत् ।
शेषं चाकल्पयद्देवमनन्तमिति तं विदुः ॥ ६.६७.१२ ॥
സർവഭൂതങ്ങളുടെയും ജ്യേഷ്ഠനായ സങ്കർഷണനെ അവൻ ക്രമീകരിച്ചു; ശേഷൻ എന്ന ദേവനെയും ക്രമീകരിച്ചു; അവനെ അനന്തനെന്ന് അറിയുന്നു.
6.67.13
यो धारयति भूतानि धरां चेमां सपर्वताम् ।
ध्यानयोगेन विप्राश्च तं विदन्ति महौजसम्।
कर्णस्रोतोभवं चापि मधुं नाम महासुरम् ॥ ६.६७.१३ ॥
പർവതങ്ങളോടുകൂടിയ ഈ ഭൂമിയെയും സർവഭൂതങ്ങളെയും ധരിക്കുന്നവനെ; ധ്യാനയോഗത്താൽ ബ്രാഹ്മണർ ആ മഹൗജസ്സിനെ അറിയുന്നു. കർണരന്ധ്രത്തിൽനിന്ന് ജനിച്ച മധു എന്ന മഹാസുരനെയും.
6.67.14
तमुग्रमुग्रकर्माणमुग्रां बुद्धइं समास्थितम् ।
हरन्तं ब्रह्मणो वेदाञ्जघान ब्रह्मणः पिता।
ब्रह्मणोपचितिं कुर्वन्महात्मा पुरुषोत्तमः ॥ ६.६७.१४ ॥
ആ ഉഗ്രനും ഉഗ്രകർമിയും ഉഗ്രബുദ്ധിയുള്ളവനുമായവനെ—ബ്രഹ്മാവിന്റെ വേദങ്ങൾ അപഹരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നവനെ—ബ്രഹ്മാവിന്റെ പിതാവ് വധിച്ചു. ബ്രഹ്മാവിനെ ആദരിച്ചുകൊണ്ട് മഹാത്മാവായ പുരുഷോത്തമൻ അങ്ങനെ ചെയ്തു.
6.67.15
तस्य तात वधादेव देवदानवमानवाः ।
मधुसूदनमित्याहुर्ऋषयश्च जनार्दनम् ॥ ६.६७.१५ ॥
പ്രിയനേ! അവനെ വധിച്ചതിനാലാണ് ദേവന്മാരും ദാനവന്മാരും മനുഷ്യരും അവനെ 'മധുസൂദനൻ' എന്നു പറയുന്നത്; ഋഷിമാർ അവനെ 'ജനാർദനൻ' എന്നും വിളിക്കുന്നു.
6.67.16
वराहं नारसिंहं च त्रिविक्रममिति प्रभुम् ।
एष धाता विधाता च सर्वेषां प्रामिनां हरिः ॥ ६.६७.१६ ॥
വരാഹൻ, നരസിംഹൻ, ത്രിവിക്രമൻ—ഇങ്ങനെ ആ പ്രഭു (അറിയപ്പെടുന്നു). ഈ ഹരിയാണ് സർവപ്രാണികളുടെയും ധാതാവും വിധാതാവും.
6.67.17
परं हि पुण्डरीकाक्षान्न भूतं न भविष्यति ।
मुखतः सोसृजद्विप्रान्बाहुभ्यां क्षत्रियांस्तथा ॥ ६.६७.१७ ॥
പുണ്ഡരീകാക്ഷനെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠനായി ആരും ഉണ്ടായിട്ടില്ല, ഉണ്ടാകുകയുമില്ല. അവൻ മുഖത്തുനിന്ന് ബ്രാഹ്മണരെയും ഭുജങ്ങളിൽനിന്ന് ക്ഷത്രിയരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.
6.67.18
वैश्यांश्चाप्यूरुतो राजञ्शूद्रान्पद्भ्यां तथैवच ।
तपसा नियतं देवं निधानं सर्वदेहिनाम् ॥ ६.६७.१८ ॥
ഹേ രാജൻ! തുടകളിൽനിന്ന് വൈശ്യരെയും കാലുകളിൽനിന്ന് ശൂദ്രരെയും അതുപോലെ സൃഷ്ടിച്ചു. തപസ്സിനാൽ എപ്പോഴും നിയതമായി ധ്യാനിക്കപ്പെടുന്ന ആ ദേവൻ സർവദേഹികളുടെയും നിധാനമാണ്.
6.67.19
ब्रह्मभूतममावास्यां पौर्णमास्यां तथैव च ।
योगभूतं परिचरन्केशवं महदाप्नुयात् ॥ ६.६७.१९ ॥
അമാവാസ്യയിലും പൗർണമിയിലും ബ്രഹ്മഭൂതനായി യോഗനിഷ്ഠയോടെ കേശവനെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്നവൻ മഹാഫലം പ്രാപിക്കും.
6.67.20
केशवः परमं तेजः सर्वलोकपितामहः ।
एवमार्हुर्हृषीकेशं मुनयो वै नराधिप ॥ ६.६७.२० ॥
കേശവൻ പരമതേജസ്സാണ്, സർവലോകങ്ങളുടെയും പിതാമഹനാണ്. നരാധിപാ, മുനിമാർ ഇപ്രകാരമാണ് ഹൃഷീകേശനെ വിളിച്ചത്.
6.67.21
एवमेनं विजानीहि आचार्यं पितरं गुरुम् ।
कृष्णो यस्य प्रसीदेत लोकास्तेनाक्षया जिताः ॥ ६.६७.२१ ॥
ഇദ്ദേഹത്തെ ആചാര്യനായും പിതാവായും ഗുരുവായും ഇപ്രകാരം അറിയുക. കൃഷ്ണൻ ആരിൽ പ്രസാദിക്കുന്നുവോ, അവൻ അക്ഷയലോകങ്ങൾ ജയിക്കുന്നു.
6.67.22
यश्चैवैनं भयस्थाने केशवं शरणं व्रजेत् ।
सदा नरः पठंश्चेदं स्वस्तिमान्स सुखी भवेत् ॥ ६.६७.२२ ॥
ഭയസ്ഥാനത്ത് ഇപ്രകാരം കേശവനെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവനും, ഇതു സദാ ചൊല്ലുന്നവനുമായ മനുഷ്യൻ മംഗളവാനും സുഖിയുമായിത്തീരും.
6.67.23
ये च कृष्णं प्रपद्यन्ते ते न मुह्यन्ति मानवाः ।
भये महति मग्नांश्च पाति नित्यं जनार्दनःक ॥ ६.६७.२३ ॥
കൃഷ്ണനെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്ന മനുഷ്യർ മോഹിക്കുന്നില്ല. മഹാഭയത്തിൽ മുങ്ങിയവരെയും ജനാർദ്ദനൻ എപ്പോഴും രക്ഷിക്കുന്നു.
6.67.24
स तं युधिष्ठिरो ज्ञात्वा याथातथ्येन भारत ।
सर्वात्मना महात्मानं केशवं जगदीश्वरम्।
प्रपन्नः शरणं राजन्योगानां प्रभुमीश्वरम् ॥ ६.६७.२४ ॥
ഭാരതാ, യുധിഷ്ഠിരൻ അദ്ദേഹത്തെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിഞ്ഞ്, സർവാത്മനാ മഹാത്മാവും ജഗദീശ്വരനുമായ കേശവനെ ശരണം പ്രാപിച്ചു. രാജാവേ, അദ്ദേഹം യോഗങ്ങളുടെ പ്രഭുവും ഈശ്വരനുമാണ്.