மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.79
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.79.1
ततो दुर्योधनो राजा लोहितायति भास्करे ।
संग्रामरभसो भीमं हन्तुकामोऽभ्यधावत ॥ ६.७९.१ ॥
அப்போது அரசன் துரியோதனன், சூரியன் சிவந்துகொண்டிருக்கையில், போர் ஆவேசத்துடன் பீமனைக் கொல்லும் விருப்பத்தோடு அவன் மீது பாய்ந்தான்.
6.79.2
तमायान्तमभिप्रेक्ष्य नृवीरं दृढवैरिणम् ।
भीमसेनः सुसंक्रुद्ध इदं वचनमब्रवीत् ॥ ६.७९.२ ॥
அவன் வருவதைக் கண்ட பீமசேனன், மனிதர்களில் வீரனும் உறுதியான பகைவனுமான அவனை நோக்கி மிகவும் சினந்து இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
6.79.3
अयं स कालः संप्राप्तो वर्षपूगाभिवाञ्छितः ।
अद्य त्वां निहनिष्यामि यदि नोत्सृजसे रणम् ॥ ६.७९.३ ॥
பல ஆண்டுகளாக விரும்பிய அந்த நேரம் வந்துவிட்டது. இன்று நீ போரை விட்டுவிடவில்லையென்றால், உன்னைக் கொல்வேன்.
6.79.4
अद्य कुन्त्याः परिक्लेशं वनवासं च कृत्स्नशः ।
द्रौपद्याश्च परिक्लेशं प्रणेष्यामि हते त्वयि ॥ ६.७९.४ ॥
இன்று நீ கொல்லப்பட்டால், குந்தியின் துன்பங்களையும் காட்டு வாசத்தையும் முழுவதுமாகவும், திரௌபதியின் துன்பத்தையும் நான் முடித்து வைப்பேன்.
6.79.5
यत्पुरा मत्सरीभूत्वा पाण्डवानवमन्यसे ।
तस्य पापस्य गान्धारे पश्य व्यसनमागतम् ॥ ६.७९.५ ॥
முன்பு பொறாமை கொண்டு பாண்டவர்களை நீ அவமதித்தாயே, அந்தப் பாவத்தின் துன்பம் இப்போது வந்துவிட்டதைப் பார், காந்தாரியின் மகனே.
6.79.6
कर्णस्य मतमास्थाय सौबलस्य च यत्पुरा ।
अचिन्त्य पाण्डवान्कामाद्यथेष्टं कृतवानसि ॥ ६.७९.६ ॥
முன்பு கர்ணனின், சகுனியின் கருத்தைப் பின்பற்றி, பாண்டவர்களை மதிக்காமல், ஆசையால் உனக்கு விரும்பியபடியே செய்தாய்.
6.79.7
याचमानं च यन्मोहाद्दाशार्हमवमन्यसे ।
उलूकस्य समादेशं यद्ददासि च हृष्टवत् ॥ ६.७९.७ ॥
யாசித்த தாசார்ஹரை மயக்கத்தால் நீ அவமதிக்கிறாய்; உலூகனுக்கு நீ மகிழ்ச்சியுடன் அளித்த அந்தச் செய்தியையும் (அவமதித்தாய்).
6.79.8
तेन त्वां निहनिष्यामि सानुबन्धं सबान्धवम् ।
शमीकरिष्ये तत्पापं यत्पुरा कृतवानसि ॥ ६.७९.८ ॥
அதனால் உன்னை உன் உறவினர்களுடனும் பரிவாரத்துடனும் கொல்வேன்; முன்பு நீ செய்த அந்தப் பாவத்தை நான் பரிகரிப்பேன்.
6.79.9
एवमुक्त्वा धनुर्घोरं विकृष्योद्भ्राम्य चासकृत् ।
समाधत्त शरान्घोरान्महाशनिसमप्रभान् ॥ ६.७९.९ ॥
இவ்வாறு கூறி, அவன் கொடிய வில்லை இழுத்து பலமுறை சுழற்றி, பெரும் இடியின் ஒளியுடைய கொடிய அம்புகளைப் பொருத்தினான்.
6.79.10
षड्विंशतिमसं क्रुद्धो मुमोचाशु सुयोधने ।
ज्वलिताग्निशिखाकारान्वज्रकल्पानजिह्मगान् ॥ ६.७९.१० ॥
கோபமடைந்து அவன் விரைவாக சுயோதனன் மீது இருபத்தாறாவது அம்பை விடுத்தான்—எரியும் நெருப்புச் சுடரின் வடிவுடையதும், வஜ்ரத்தைப் போன்றதும், நேராகச் செல்வதுமான அம்புகள்.
6.79.11
ततोऽस्य कार्मुकं द्वाभ्यां सूतं द्वाभ्यां च विव्यधे ।
चतुर्भिरश्वाञ्जवनाननयद्यमसादनम् ॥ ६.७९.११ ॥
பின்னர் அவனுடைய வில்லை இரண்டு அம்புகளாலும், சாரதியை இரண்டாலும் துளைத்தான்; நான்கு அம்புகளால் வேகமான குதிரைகளைத் துளைத்து யமனின் உலகிற்கு அனுப்பினான்.
6.79.12
द्वाभ्यां च सुविकृष्टाभ्यां शराभ्यामरिमर्दनः ।
छत्रं चिच्छेद समरे राज्ञस्तस्य नरोत्तम् ॥ ६.७९.१२ ॥
இரண்டு நன்கு இழுத்துச் செலுத்தப்பட்ட அம்புகளால், எதிரிகளை நசுக்கும் அர்ஜுனன் போரில் அந்த அரசனின் குடையை அறுத்தான், ஓ நரோத்தமனே.
6.79.13
षङ्भिश्च तस्य चिच्छेद ज्वलन्तं ध्वजमुत्तमम् ।
छित्त्वा तं च ननादोच्चैस्तव पुत्रस्य पश्यतः ॥ ६.७९.१३ ॥
ஆறு அம்புகளால் அவனது ஒளிரும் சிறந்த கொடியை அவன் வெட்டினான். அதை வெட்டிவிட்டு உங்கள் மகன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் உரத்த குரலில் முழங்கினான்.
6.79.14
रथाच्च स ध्वजः श्रीमान्नानारत्नविभूषितात् ।
पपात सहसा भूमौ विद्युञ्जलधरादिव ॥ ६.७९.१४ ॥
பல்வேறு ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த ரதத்திலிருந்து, அந்த ஒளிமிக்க கொடி திடீரென நிலத்தில் விழுந்தது; மின்னலைக் கொண்ட மேகத்திலிருந்து விழுவது போல.
6.79.15
ज्वलन्तं सूर्यसंकाशं नागं मणिमयं शुभम् ।
ध्वजं कुरुपतेश्छिन्नं ददृशुः सर्वपार्थिवाः ॥ ६.७९.१५ ॥
ஒளிரும், சூரியனைப் போன்ற, மணிகளால் ஆன, சுபமான நாக அடையாளம் கொண்ட, குருபதியின் அந்தக் கொடி வெட்டுண்டு கிடப்பதை எல்லா அரசர்களும் கண்டனர்.
6.79.16
अथैनं दशभिर्बाणैस्तोत्रैरिव महाद्विपम् ।
आजघान रणे वीरं स्मयन्निव महारथः ॥ ६.७९.१६ ॥
பிறகு அந்த மகாரதன், பெரிய யானையை அங்குசங்களால் தாக்குவது போல, போரில் அந்த வீரனை பத்து அம்புகளால் தாக்கினான், புன்னகைப்பவன் போல.
6.79.17
स गाढविद्धो व्यथितो भीमसेनेन संयुगे ।
निषसाद रथोपस्थे मूर्च्छाभिहतचेतनः ॥ ६.७९.१७ ॥
போரில் பீமசேனனால் ஆழமாகக் காயமடைந்து வேதனையுற்ற அவன், மயக்கத்தால் உணர்வு தாக்கப்பட்டு ரதத்தின் தரையில் அமர்ந்தான்.
6.79.18
ततः स राजा सिन्धूनां रथश्रेष्ठो महाबलः ।
दुर्योधनस्य जग्राह पार्ष्णिं स्वपुरुषैर्वृतः ॥ ६.७९.१८ ॥
பிறகு சிந்து நாட்டு அந்த அரசன், தேர்வீரர்களில் சிறந்தவனும் மகாபலமுள்ளவனும், தன் ஆட்களால் சூழப்பட்டு, துரியோதனனின் குதிகாலைப் பிடித்துக் கொண்டு சென்றான்.
6.79.19
कृपश्च रथिनां श्रेष्ठस्तव पुत्रमचेतनम् ।
आरोपयद्रथं राजन्दुर्योधनममर्षणम् ॥ ६.७९.१९ ॥
ஓ அரசே, தேர்வீரர்களில் சிறந்த கிருபர் உணர்விழந்த உம் மகனை, சினம் அடங்காத துரியோதனனை, தேரில் ஏற்றினார்.
6.79.20
परिवार्य ततो भीमं जेतुकामो जयद्रथः ।
रथैरनेकसाहस्रैर्भीमस्यावारयद्दिशः ॥ ६.७९.२० ॥
பின்னர் பீமனை வெல்ல விரும்பிய ஜயத்ரதன் அவனைச் சூழ்ந்து, ஆயிரக்கணக்கான தேர்களால் பீமனின் திசைகளை மறித்தான்.
6.79.21
धृष्टकेतुस्ततो राजन्नभिमन्युश्च वीर्यवान् ।
केकया द्रौपदेयाश्च तव पुत्रानयोधयन् ॥ ६.७९.२१ ॥
பின்னர், ஓ அரசே, திருஷ்டகேது, வீரியம் மிக்க அபிமன்யு, கேகயர்கள் மற்றும் திரௌபதியின் மகன்கள் உம் மகன்களுடன் போரிட்டனர்.
6.79.22
चित्रसेनः सुचित्रश्च चित्राङ्गश्चित्रदर्शनः ।
चारुचित्रः सुचारुश्च तथा नन्दोपनन्दकौ ॥ ६.७९.२२ ॥
சித்திரசேனன், சுசித்திரன், சித்திராங்கன், சித்திரதர்சனன், சாருசித்திரன், சுசாருவன், மற்றும் நந்தன், உபநந்தன் ஆகியோர்.
6.79.23
अष्टावेते महेष्वासाः सुकुमारा यशस्विनः ।
अभिमन्युरथं राजन्समन्तात्पर्यवारयन् ॥ ६.७९.२३ ॥
ஓ அரசே, இந்த எட்டு மகா வில்லாளிகளும், மென்மையான இளைஞர்களும், புகழ்பெற்றவர்களும் அபிமன்யுவின் தேரை எல்லாப் பக்கமும் சூழ்ந்தனர்.
6.79.24
आजघान ततस्तूर्णमभिमन्युर्महामनाः ।
एकैकं पञ्चभिर्बाणैः शितैः सन्नतपर्वभिः ॥ ६.७९.२४ ॥
பின்னர் பெருமனம் கொண்ட அபிமன்யு விரைவாக அவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் ஐந்து கூரிய, வளைந்த முனைகள் கொண்ட அம்புகளால் தாக்கினான்.
6.79.25
वज्रमृत्युप्रतीकाशैर्विचित्रायुधनिःसृतैः ।
अमृष्यमाणास्ते सर्वे सौभद्रं रथसत्तमम् ॥ ६.७९.२५ ॥
வஜ்ரம் மற்றும் மரணத்தைப் போன்ற, விचित्र ஆயுதங்களிலிருந்து ஏவப்பட்ட அம்புகளால், பொறுக்க முடியாதவர்களாக அவர்கள் அனைவரும் சௌபத்ரனாகிய சிறந்த தேர்வீரனை எதிர்த்தனர்.
6.79.26
ववृषुर्मार्गणैस्तीक्ष्णैर्गिरिं मेरुमिवाम्बुदाः ।
स पीड्यमानः समरे कृतास्त्रो युद्धदुर्मदः ॥ ६.७९.२६ ॥
மேரு மலையின் மீது மேகங்கள் பொழிவது போல, அவர்கள் கூர்மையான அம்புகளை மழையெனப் பொழிந்தனர். ஆயுதக்கலையில் தேர்ந்தவனும், போர் வெறியில் மதம் கொண்டவனுமாகிய அவன் அந்தப் போரில் துன்புறுத்தப்பட்டான்.
6.79.27
अभिमन्युर्महाराज तावकान्समकम्पयत् ।
यथा देवासुरे युद्धे वज्रपाणिर्महासुरान् ॥ ६.७९.२७ ॥
மகாராஜனே, அபிமன்யு உங்கள் வீரர்கள் அனைவரையும் நடுங்கச் செய்தான். தேவர்-அசுர போரில் வஜ்ரபாணியான இந்திரன் மகா அசுரர்களை நடுங்கச் செய்வது போல.
6.79.28
विकर्णस्य ततो भल्लान्प्रेषयामास भारत ।
चतुर्दश रथश्रेष्ठो घोरानाशीविषोपमान् ॥ ६.७९.२८ ॥
பின்னர், ஹே பாரதா, அந்தத் தேர்ச்சிறந்தவன் விகர்ணனின் மீது பதினான்கு பல்ல அம்புகளை ஏவினான்; அவை கொடிய, விஷப் பாம்புகளைப் போன்றவை.
6.79.29
स तैर्विकर्णस्य रथात्पातयामास वीर्यवान् ।
ध्वजं सूतं हयांश्चैव नृत्यमान इवाहवे ॥ ६.७९.२९ ॥
அந்த வீரியவான் அவற்றினால் விகர்ணனின் தேரிலிருந்து கொடியையும், சாரதியையும், குதிரைகளையும் வீழ்த்தினான்; போரில் நடனமாடுவது போல.
6.79.30
पुनश्चान्याञ्शरान्पीतानकुण्ठाग्राञ्शिलाशितान् ।
प्रेषयामास संक्रुद्धो विकर्णाय महाबलः ॥ ६.७९.३० ॥
மீண்டும், கோபமடைந்த மகாபலசாலியான அவன் விகர்ணனின் மீது வேறு அம்புகளை ஏவினான்—மஞ்சள் நிறமும், மழுங்காத முனைகளும், கல்லில் தீட்டப்பட்டவையுமான அம்புகள்.
6.79.31
ते विकर्णं समासाद्य कङ्कबर्हिणवाससः ।
भित्त्वा देहं गता भूमिं ज्वलन्त इव पन्नगाः ॥ ६.७९.३१ ॥
கங்கம் மற்றும் மயில் இறகுகளுடன் கூடிய அந்த அம்புகள் விகர்ணனை அடைந்து, அவன் உடலைத் துளைத்து, எரியும் பாம்புகளைப் போல பூமியில் விழுந்தன.
6.79.32
ते शरा हेमपुङ्खाग्रा व्यदृश्यन्त महीतले ।
विकर्णरुधिरक्लिन्ना वमन्त इव शोणितम् ॥ ६.७९.३२ ॥
பொன் முனைகளும் இறகுகளும் கொண்ட அந்த அம்புகள், விகர்ணனின் குருதியில் நனைந்து, இரத்தத்தை வாந்தி எடுப்பது போல் தரையில் காணப்பட்டன.
6.79.33
विकर्णं वीक्ष्य निर्भिन्नं तस्यैवान्ये सहोदराः ।
अभ्यद्रवन्त समरे सौभद्रप्रमुखान्रथान् ॥ ६.७९.३३ ॥
விகர்ணன் துளைக்கப்பட்டதைக் கண்டு, அவன் மற்ற சகோதரர்கள் போரில் சௌபத்ரனை முன்னிட்டு நின்ற தேர்களை நோக்கிப் பாய்ந்தனர்.
6.79.34
अभियात्वा तथैवान्यान्रथांस्तान्सूर्यवर्चसः ।
अविध्यन्समरेऽन्योन्यं संरम्भाद्युद्धदुर्मदाः ॥ ६.७९.३४ ॥
சூரியனைப் போல ஒளிரும் அந்த மற்ற தேர்களை எதிர்த்துச் சென்று, போரின் மதத்தால் வெறிகொண்டவர்கள் கோபத்துடன் போரில் ஒருவரையொருவர் அம்பால் துளைத்தனர்.
6.79.35
दुर्मुखः श्रुतकर्माणं विद्ध्वा सप्तभिराशुगैः ।
ध्वजमेकेन चिच्छेद सारथिं चास्य सप्तमिः ॥ ६.७९.३५ ॥
துர்முகன் சுருதகர்மனை ஏழு விரைவான அம்புகளால் துளைத்து, ஒரு அம்பால் அவனது கொடியை அறுத்தான்; ஏழு அம்புகளால் அவன் சாரதியையும் வெட்டினான்.
6.79.36
अश्वाञ्जाम्बूनदैर्जालैः प्रच्छन्नान्वातरंहसः ।
जघान षङ्भिरासाद्य सारथिं चाभ्यपातयत् ॥ ६.७९.३६ ॥
காற்றின் வேகமுள்ள, பொன் வலைகளால் மூடப்பட்ட குதிரைகளை அவன் ஆறு அம்புகளால் தாக்கினான்; அருகில் சென்று அவன் சாரதியையும் வீழ்த்தினான்.
6.79.37
स हताश्वे रथे तिष्ठञ्श्रुतकर्मा महारथः ।
शक्तिं चिक्षेप संक्रुद्धो महोल्कां ज्वलितामिव ॥ ६.७९.३७ ॥
குதிரைகள் கொல்லப்பட்ட தேரில் நின்றிருந்த மகாரதன் சுருதகர்மா, கோபத்தால் நிறைந்து, எரியும் பெரும் எரிகல்லைப் போன்ற ஒரு சக்தி ஆயுதத்தை எறிந்தான்.
6.79.38
सा दुर्मुखस्य विमलं वर्म भित्त्वा यशस्विनः ।
विदार्य प्राविशद्भूभिं दीप्यमाना स्वतेजसा ॥ ६.७९.३८ ॥
அது புகழ்பெற்ற துர்முகனின் தூய கவசத்தைத் துளைத்து, பிளந்து, தன் சொந்த ஒளியால் ஒளிர்ந்தபடி பூமிக்குள் நுழைந்தது.
6.79.39
दुर्मुखो विह्वलस्तत्र निषसाद रणे विभो ।
विसंज्ञं प्रेक्ष्य ते सर्वे भ्रातरः पर्यवारयन् ॥ ६.७९.३९ ॥
ஓ பிரபுவே, அங்கே போர்க்களத்தில் துர்முகன் கலங்கி அமர்ந்தான். அவன் நினைவிழந்ததைக் கண்டு அவனுடைய சகோதரர்கள் அனைவரும் அவனைச் சூழ்ந்துகொண்டனர்.
6.79.40
तं दृष्ट्वा विरथं तत्र सुतसोमो महारथः ।
पश्यतां सर्वसैन्यानां रथमारोपयत्स्वकम् ॥ ६.७९.४० ॥
அங்கே தேரிழந்தவனாக அவனைக் கண்ட மகாரதன் சுதசோமன், எல்லாப் படைகளும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அவனைத் தன் தேரில் ஏற்றிக்கொண்டான்.
6.79.41
श्रुतकीर्तिस्तथा वीरो जयत्सेनं सुतं तव ।
अभ्ययात्समरे राजन्हन्तुकामो यशस्विनम् ॥ ६.७९.४१ ॥
ஓ அரசே, வீரன் சுருதகீர்த்தியும் போரில் உன் மகன் ஜயத்சேனனைக் கொல்ல விரும்பி, அந்தப் புகழ்பெற்றவனை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
6.79.42
तस्य विक्षिपतश्चापं श्रुतकीर्तेर्महास्वनम् ।
चिच्छेद समरे तूर्णं जयत्सेनः सुतस्तव ॥ ६.७९.४२ ॥
சுருதகீர்த்தி தன் வில்லை இழுத்துக்கொண்டிருந்தபோது, உன் மகன் ஜயத்சேனன் போரில் விரைவாக அவனுடைய பெரும் ஒலியெழுப்பும் வில்லை அறுத்தான்.
6.79.43
क्षुरप्रेण सुतीक्ष्णेन प्रहसन्निव भारत ।
तं दृष्ट्वा च्छिन्नधन्वानं शतानीकः सहोदरम् ॥ ६.७९.४३ ॥
பாரதா, மிகக் கூர்மையான க்ஷுரப்ர அம்பால், சிரித்தவாறு போல, தன் சகோதரனின் வில் அறுந்ததைக் கண்டு சதானீகன் —
6.79.44
अभ्यपद्यत तेजस्वी सिंहवन्निनदन्मुहुः ।
शतानीकस्तु समरे दृढं विस्पार्य कार्मुकम् ॥ ६.७९.४४ ॥
ஒளிமிக்க சதானீகன் சிங்கம் போல் மீண்டும் மீண்டும் முழங்கியவாறு முன்னேறி, போரில் வில்லை உறுதியாக முழுதாக இழுத்து —
6.79.45
विव्याध दशभिस्तूर्णं जयत्सेनं शिलीमुखैः ।
ननाद सुमहानादं प्रभिन्न इव वारणः ॥ ६.७९.४५ ॥
அவன் விரைவில் பத்து சிலீமுக அம்புகளால் ஜயத்சேனனைத் துளைத்தான்; மதம்பிடித்த யானைபோல் பெரும் முழக்கமிட்டான்.
6.79.46
अथान्येन सुतीक्ष्णेन सर्वावरणभेदिना ।
शतानीको जयत्सेनं विव्याध हृदये भृशम् ॥ ६.७९.४६ ॥
பின்னர் எல்லாக் கவசங்களையும் துளைக்கும் மற்றொரு மிகக் கூர்மையான அம்பால் சதானீகன் ஜயத்சேனனின் இதயத்தில் ஆழமாகத் துளைத்தான்.
6.79.47
तथा तस्मिन्वर्तमाने दुष्कर्णो भ्रातुरन्तिके ।
मुमोचास्मैशितान्बाणांस्तीक्ष्णानाशीविषोपमान्
चिच्छेद समरे चापं नाकुलेः क्रोधमूर्च्छितः ॥ ६.७९.४७ ॥
அப்போது அவனது சகோதரனின் அருகில் இவ்வாறு நடந்து கொண்டிருக்க, துஷ்கர்ணன் அவன் மீது விஷப்பாம்புகள் போன்ற கூர்மையான அம்புகளை ஏவினான்; கோபத்தால் மூர்ச்சையுற்று, போரில் நகுலனின் மகனின் வில்லை வெட்டினான்.
6.79.48
अथान्यद्धनुरादाय भारसाहमनुत्तमम् ।
समादत्त शरान्घोराञ्शतानीको महाबलः ॥ ६.७९.४८ ॥
பின்னர் சுமையைத் தாங்கும் வல்லமைமிக்க மற்றொரு உயர்ந்த வில்லை எடுத்து, மகாபலியான சதானீகன் கொடிய அம்புகளைப் பற்றினான்.
6.79.49
तिष्ठतिष्ठेति चामन्त्र्य दुष्कर्णं भ्रातुरग्रतः ।
मुमोचास्मै शितान्बाणाज्ज्वलितान्पन्नगानिव ॥ ६.७९.४९ ॥
"நில், நில்" என்று சொல்லி, சகோதரனின் முன்னால் துஷ்கர்ணனை அழைத்து, எரியும் பாம்புகளைப் போன்ற கூரிய அம்புகளை அவன் மீது ஏவினான்.
6.79.50
ततोऽस्य धनुरेकेन द्वाभ्यां सूतं च मारिष ।
चिच्छेद समरे तूर्णं तं च विव्याध सप्तभिः ॥ ६.७९.५० ॥
பின்னர் ஒரு அம்பால் அவனது வில்லையும், இரண்டால் தேரோட்டியையும் வெட்டினான், ஓ மான்யனே; போரில் விரைவாக ஏழு அம்புகளால் அவனையே துளைத்தான்.
6.79.51
अश्वान्मनोजवांस्तस्य कर्बुरान्वातरंहसः ।
जघान निशितैस्तूर्णं सर्वान्द्वादशभिः शरैः ॥ ६.७९.५१ ॥
அவனது மனோவேகமும் காற்றின் வேகமும் கொண்ட புள்ளி நிறக் குதிரைகள் அனைத்தையும், கூரிய பன்னிரண்டு அம்புகளால் விரைவாக வீழ்த்தினான்.
6.79.52
अथापरेण भल्लेन सुयुक्तेनाशुपातिना ।
दुष्कर्णं नाकुलिः क्रुद्धो विव्याध हृदये भृशम् ॥ ६.७९.५२ ॥
பின்னர் கோபமுற்ற நாகுலி, மற்றொரு நன்கு பொருத்தப்பட்ட, விரைந்து பறக்கும் பல்லத்தால் துஷ்கர்ணனின் இதயத்தை மிகக் கடுமையாகத் துளைத்தான்.
6.79.53
स पपात ततो भूमौ वज्राहत इव द्रुमः ।
दुष्कर्णं व्यथितं दृष्ट्वा पञ्च राजन्महारथाः ॥ ६.७९.५३ ॥
இடிதாக்கிய மரம் போல அவன் நிலத்தில் வீழ்ந்தான்; ஓ அரசே, துஷ்கர்ணன் துன்புறுவதைக் கண்டு ஐந்து மகாரதர்கள்...
6.79.54
दिघांसन्तः शतानीकं सर्वतः पर्यवारयन् ।
छाद्यमानं शरव्रतैः शतानीकं यशस्विनम् ॥ ६.७९.५४ ॥
சதாநீகனைக் கொல்ல விரும்பி அவர்கள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் அவனைச் சூழ்ந்தனர்; புகழ்மிக்க சதாநீகன் அம்புமழையால் மறைக்கப்பட்டான்.
6.79.55
अभ्यधावन्त संक्रुद्धाः केकयाः पञ्च सोदराः ।
तानभ्यापततः प्रेक्ष्य तव पुत्रा महारथाः ॥ ६.७९.५५ ॥
கோபத்தால் நிறைந்த ஐந்து கேகய சகோதரர்கள் முன்னேறி பாய்ந்தனர். அவர்கள் தாக்குவதைக் கண்ட உமது மகன்கள், மகாரதர்கள்,
6.79.56
प्रत्युद्ययुर्महाराज गजानिव महागजाः ।
दुर्मुखो दुर्जयश्चैव तथा दुर्मर्षणो युवा ॥ ६.७९.५६ ॥
மஹாராஜனே, மகாகஜங்கள் யானைகளை எதிர்கொள்வது போல, துர்முகனும், துர்ஜயனும், இளைஞன் துர்மர்ஷணனும் எதிர்கொண்டு முன்னேறினர்.
6.79.57
शत्रुंजयः सत्रुसहः सर्वे क्रुद्धा यशस्विनः ।
प्रत्युद्याता महाराज केकयान्भ्रातरः समम् ॥ ६.७९.५७ ॥
மஹாராஜனே, கோபம்கொண்ட புகழ்மிக்க சத்ருஞ்சயனும் சத்ருசஹனும் ஆகிய சகோதரர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக கேகயர்களை எதிர்கொண்டனர்.
6.79.58
रथैर्नगरसंकाशैर्हयैर्युक्तैर्मनोजवैः ।
नानावर्णविचित्राभिः पताकाभिरलङ्कृतैः ॥ ६.७९.५८ ॥
நகரங்களைப் போன்ற பெரிய தேர்களுடன், மனத்தைப் போல் வேகமான குதிரைகள் பூட்டப்பட்டு, பல வண்ணக் கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு.
6.79.59
शरचापधरा वीरा विचित्रकवचध्वजाः ।
विविशुस्ते परं सैन्यं सिंहा इव वनाद्वनम् ॥ ६.७९.५९ ॥
அம்பும் வில்லும் ஏந்திய வீரர்கள், விசித்திர கவசமும் கொடிகளும் கொண்டு, சிங்கங்கள் ஒரு காட்டிலிருந்து மற்றொரு காட்டுக்குப் பாய்வது போல் அந்த எதிரிப் படையில் நுழைந்தனர்.
6.79.60
तेषां सुतुमुलं युद्धं व्यतिषक्तरथद्विपम् ।
अवर्तत महारौद्रं निघ्नतामितरेतरम् ॥ ६.७९.६० ॥
அவர்களுக்கிடையே அத்தகைய பெரும் கொடிய போர் நடந்தது; தேர்களும் யானைகளும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்தன; அவர்கள் ஒருவரையொருவர் தாக்கி மிகக் கொடூரமாகப் போரிட்டனர்.
6.79.61
अन्योन्यागस्कृतां राजन्यमराष्ट्रविवर्धनम् ।
मुहूर्तास्तमिते सूर्ये चक्रुर्युद्धं सुदारुणम् ॥ ६.७९.६१ ॥
அரசே, ஒருவருக்கொருவர் குற்றம் செய்த, நாடுகளின் அழிவைப் பெருக்கிய அரசர்கள் சூரியன் மறைந்த ஒரு முகூர்த்த நேரத்திற்குப் பிறகு மிகக் கொடிய போரைச் செய்தனர்.
6.79.62
रथिनः सादिनश्चाथ व्यकीर्यन्त सहस्रशः ।
ततः शान्तनवः क्रुद्धः शरैः सन्नतपर्वभिः ॥ ६.७९.६२ ॥
தேர் வீரர்களும் குதிரை வீரர்களும் ஆயிரக்கணக்கில் சிதறினர். பின்னர் சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மர் கோபமடைந்து வளைந்த முனைகளுள்ள அம்புகளால்.
6.79.63
नाशयामास सेनां तां भीष्मस्तेषां महात्मनाम् ।
पञ्चालानां च सैन्यानि शरैर्निन्ये यमक्षयम् ॥ ६.७९.६३ ॥
பீஷ்மர் அந்த மகாத்மாக்களின் அந்தப் படையை அழித்தார்; பாஞ்சாலர்களின் படைகளையும் அம்புகளால் யமலோகத்திற்கு அனுப்பினார்.
6.79.64
एवं भित्त्वा महेष्वासः पाण्डवानामनीकिनीम् ।
कृत्वाऽवहारं सैन्यानां ययौ स्वशिबिरं नृप ॥ ६.७९.६४ ॥
இவ்வாறு அந்த மாபெரும் வில்லாளி பாண்டவர்களின் படையைப் பிளந்து, அரசே, படைகளை விலக்கி தம் பாசறைக்குச் சென்றார்.
6.79.65
नाशयामासतुर्वीरौ धृष्टद्युम्नवृकोदरौ ।
करवाणामनीकानि शरैः सन्नतपर्वभिः ॥ ६.७९.६५ ॥
வீரர்களான திருஷ்டத்யும்னனும் வ்ருகோதரனும் (பீமனும்) வளைந்த முனைகளுள்ள அம்புகளால் கௌரவர்களின் படைகளை அழித்தனர்.
6.79.66
धर्मराजोऽपि संप्रेक्ष्य धृष्टद्युम्नवृकोदरौ ।
मूर्ध्नि चैतावुपाघ्राय प्रहृष्टः शिबिरं ययौ ॥ ६.७९.६६ ॥
தர்மராஜனாகிய யுதிஷ்டிரரும் திருஷ்டத்யும்னனையும் வ்ருகோதரனையும் கண்டு, அவர்களின் தலையை முகர்ந்து, மகிழ்ச்சியுடன் பாசறைக்குச் சென்றார்.
6.79.67
अर्जुनो वासुदेवश्च कौरवाणामनीकिनीम् ।
हत्वा विद्राव्य च शरैः शिबिरायैव जग्मतुः ॥ ६.७९.६७ ॥
அர்ஜுனனும் வாசுதேவரும் கௌரவர்களின் படையை அம்புகளால் அழித்து, சிதறடித்த பின் பாசறையை நோக்கிச் சென்றனர்.