மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 6.97
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
6.97.1
ततो दुर्योधनो राजा शकुनिश्चापि सौबलः ।
दुःशासनश्च पुत्रस्ते सूतपुत्रश्च दुर्जयः ॥ ६.९७.१ ॥
அப்போது அரசன் துரியோதனனும், சுபலனின் மகன் சகுனியும், உமது மகன் துச்சாசனனும், வெல்ல முடியாத சூதபுத்திரன் கர்ணனும் [கூடினர்].
6.97.2
समागम्य महाराज मन्त्रं चक्रुर्विवक्षितम् ।
कथं पाण्डुसुताः सङ्ख्ये जेतव्याः सगणा इति ॥ ६.९७.२ ॥
மகாராஜாவே, அவர்கள் கூடி விரும்பிய ஆலோசனையை நடத்தினர்: போரில் பாண்டுவின் மக்களை அவர்களின் படையுடன் எவ்வாறு வெல்வது என்று.
6.97.3
ततो दुर्योधनो राजा सर्वांस्तानाह मन्त्रिणः ।
सूतपुत्रं समाभाष्य सौबलं च महाबलम् ॥ ६.९७.३ ॥
அப்போது அரசன் துரியோதனன் அந்த அனைத்து மந்திரிகளிடமும் பேசினான் — சூதபுத்திரன் கர்ணனையும், மகாபலசாலியான சுபலனின் மகன் சகுனியையும் விளித்து.
6.97.4
द्रोणो भीष्म कृपः शल्यः सौमदत्तिश्च संयुगे ।
न पार्थान्प्रति बाधन्ते न जाने किंनु कारणम् ॥ ६.९७.४ ॥
துரோணர், பீஷ்மர், கிருபர், சல்யர், சோமதத்தனின் மகன் ஆகியோர் போரில் பார்த்தர்களைத் தாக்கவில்லை — அதற்கான காரணம் என்னவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை.
6.97.5
अवध्यमानास्ते चापि क्षपयन्ति बलं मम ।
सोऽस्मि क्षीणबलः कर्ण क्षीणशस्त्रश्च संयुगे ॥ ६.९७.५ ॥
அவர்கள் கொல்லப்படாதபோதும் என் படையை அழிக்கின்றனர். கர்ணா, போரில் நான் பலம் குன்றி, ஆயுதங்கள் இழந்தவனாக இருக்கிறேன்.
6.97.6
द्रोणस्य प्रमुखे वीरा हतास्ते भ्रातरो मम ।
भीमसेनेन राधेय मम चैव च पश्यतः ॥ ६.९७.६ ॥
துரோணரின் முன்னிலையில் என் வீர சகோதரர்கள் கொல்லப்பட்டனர் — ராதையின் மகனே, பீமசேனனால், என் கண்முன்னே.
6.97.7
निकृतः पाण्डवैः शूरैरवध्यैर्दैवतैरपि ।
सोऽहं संशयमापन्नः प्रकरिष्ये कथं रणम् ॥ ६.९७.७ ॥
தேவர்களாலும் கொல்ல முடியாத வீரப் பாண்டவர்களால் நான் தோற்கடிக்கப்பட்டேன். இப்போது ஐயத்தில் சிக்கியுள்ள நான் எவ்வாறு போரைச் செய்வேன்?
6.97.8
तमब्रवीन्महाराज सूतपुत्रो नराधिपम् ।
मा शोच भरतश्रेष्ठ करिष्येऽहं प्रियं तव ॥ ६.९७.८ ॥
மகாராஜாவே, சூதபுத்திரன் அந்த மன்னனிடம் கூறினான்: பரதர்களில் சிறந்தவனே, துயரப்படாதே; உனக்கு இனிய செயலைச் செய்வேன்.
6.97.9
भीष्मः शान्तनवस्तूर्णमपयातु महारणात् ।
निवृत्ते युधि गाङ्गेये न्यस्तशस्त्रे च भारत ॥ ६.९७.९ ॥
சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மன் விரைவில் அந்த மகாப் போரிலிருந்து விலகட்டும். பாரதனே, கங்கையின் மகன் போரில் பின்வாங்கி ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்த பின்னர் (நான் போரிடுவேன்).
6.97.10
अहं पार्थान्हनिष्यामि सहितान्सर्वसोमकैः ।
पश्यतो युधि भीष्मस्य शपे सत्येन ते नृप ॥ ६.९७.१० ॥
பீஷ்மன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், போரில் சோமகர்களுடன் கூடிய பிருதையின் மக்களை நான் கொல்வேன். அரசே, உன்னிடம் சத்தியத்தின் பேரில் சபதம் செய்கிறேன்.
6.97.11
पाण्डवेषु दयां नित्यं स हि भीष्मः करोति वै ।
अशक्तश्च रणे भीष्मो जेतुमेतान्महारथान् ॥ ६.९७.११ ॥
அந்த பீஷ்மன் எப்போதும் பாண்டவர்கள் மீது இரக்கம் காட்டுகிறான். மேலும் பீஷ்மன் போரில் இந்த மகாரதர்களை வெல்லத் திறனற்றவன்.
6.97.12
अभिमानी रणे भीष्मो नित्यं चापि रणप्रियः ।
स कथं पाण्डवान्युद्धे जेष्यते तात संगतान् ॥ ६.९७.१२ ॥
பீஷ்மன் போரில் எப்போதும் கர்வமுள்ளவனும், எப்போதும் போரை விரும்புபவனுமாவான். அன்பு மகனே, ஒன்று கூடியுள்ள அந்தப் பாண்டவர்களை அவன் போரில் எவ்வாறு வெல்வான்?
6.97.13
स त्वं शीघ्रमितो गत्वा भीष्मस्य शिबिरं प्रति ।
अनुमान्य गुरुं वृद्धं शस्त्रं न्यासय भारत ॥ ६.९७.१३ ॥
நீ விரைவாக இங்கிருந்து பீஷ்மரின் கூடாரத்திற்குச் சென்று, வயதான ஆசிரியரிடம் அனுமதி பெற்று, பரதனின் வழித்தோன்றலே, ஆயுதங்களைக் கீழே வை.
6.97.14
न्यस्तशस्त्रे ततो भीष्मे निहतान्पश्य पाण्डवान् ।
मयैकेन रणे राजन्ससुहृद्गणबान्धवान् ॥ ६.९७.१४ ॥
பீஷ்மர் ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்த பின், அரசே, போரில் நான் ஒருவனாலேயே கொல்லப்பட்ட பாண்டவர்களை, அவர்களின் நண்பர்கள் உறவினர்களுடன் பார், என்று சொல்லு.
6.97.15
एवमुक्तस्तु कर्णेन पुत्रो दुर्योधनस्तव ।
अब्रवीद्भ्रातरं तत्र दुःशासनमिदं वचः ॥ ६.९७.१५ ॥
கர்ணனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், உன் மகன் துரியோதனன் அங்கு தன் சகோதரன் துச்சாசனனிடம் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
6.97.16
अनुयात्रं यथा सर्वं सज्जीभवति सर्वशः ।
दुःशासन तथा क्षिप्रं सर्वमेवोपपादय ॥ ६.९७.१६ ॥
துச்சாசனா, படையின் அனைத்து உபகரணங்களும் முழுமையாகத் தயாராகுமாறு, அனைத்தையும் விரைவாக ஏற்பாடு செய்.
6.97.17
एवमुक्त्वा ततो राजन्कर्णमाह जनेश्वरः ।
अनुमान्य रणे भीष्ममेषोऽहं द्विपदां वरम् ॥ ६.९७.१७ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, அரசே, மனிதர்களின் தலைவன் கர்ணனிடம் கூறினான்: "போரில் பீஷ்மரிடம் அனுமதி பெற்று, மனிதருள் சிறந்த நான் இதோ."
6.97.18
आगमिष्ये ततः क्षिप्रं त्वत्सकाशमरिन्दम ।
अपक्रान्ते ततो भीष्मे प्रहरिष्यसि संयुगे ॥ ६.९७.१८ ॥
பின்னர் நான் விரைவாக உன்னிடம் வருவேன், எதிரிகளை அடக்குபவனே. பீஷ்மர் விலகிய பின், போரில் நீ தாக்குவாய்.
6.97.19
निष्पपात ततस्तूर्णं पुत्रस्तव विशांपते ।
सहितो भ्रातृभिस्तैस्तु देवैरिव शतक्रतुः ॥ ६.९७.१९ ॥
மன்னா, அப்போது உங்கள் மகன் விரைவாக எழுந்தான், அவனுடைய சகோதரர்களுடன், தேவர்களுடன் இந்திரனைப் போல.
6.97.20
ततस्तं नृपशार्दूलं शार्दूलसमविक्रमम् ।
आरोपयद्धयं तूर्णं भ्राता दुःशासनस्तदा ॥ ६.९७.२० ॥
அப்போது சகோதரன் துச்சாசனன் புலியின் வீரம் கொண்ட அந்த மன்னர்களில் புலியை விரைவாக குதிரையில் ஏற்றினான்.
6.97.21
अङ्गदी बद्धमुकुटो हस्ताभरणवान्नृप ।
धार्तराष्ट्रो महाराज विबभौ स पथि व्रजन् ॥ ६.९७.२१ ॥
மன்னா, தோள்வளை அணிந்து, கிரீடம் கட்டி, கை ஆபரணங்களுடன் கூடிய அந்த திருதராஷ்டிரன் மகன், மகாராஜா, வழியில் செல்கையில் பிரகாசித்தான்.
6.97.22
भण्डीपुष्पनिकाशेन तपनीयनिभेन च ।
अनुलिप्तः परार्द्ध्येन चन्दनेन सुगन्धिना ॥ ६.९७.२२ ॥
பாண்டி மலரைப் போலவும் தங்கம் போலவும் ஒளிரும், உயர்ந்த விலைமதிப்புள்ள, நறுமணமுள்ள சந்தனத்தால் அவன் பூசப்பட்டிருந்தான்.
6.97.23
अरजोम्बरसंवीतः सिंहखेलगतिर्नृप ।
शुशुभे विमलार्चिष्मान्नभसीव दिवाकरः ॥ ६.९७.२३ ॥
மன்னா, தூசற்ற ஆடை அணிந்து, சிங்கத்தின் விளையாட்டு நடையுடன் அவன் வானில் தூய ஒளியுடன் விளங்கும் சூரியனைப் போல பிரகாசித்தான்.
6.97.24
तं प्रयान्तं नरव्याघ्रं भीष्मस्य शिबिरं प्रति ।
अनुजग्मुर्महेष्वासाः सर्वलोकस्य धन्विनः ।
भ्रातरश्च महेष्वासास्त्रिदशा इव वासवम् ॥ ६.९७.२४ ॥
பீஷ்மரின் பாசறையை நோக்கிச் செல்லும் அந்த நரவியாக்ரனைப் பின்தொடர்ந்து, உலகின் மகா வில்லாளிகளும், சகோதரர்களாகிய மகா வில்லாளிகளும் சென்றனர், தேவர்கள் வாசவனைப் பின்தொடர்வது போல.
6.97.25
हयानन्ये समारुह्य गजानन्ये च भारत ।
रथानन्ये नरश्रेष्ठं परिवव्रुः समन्ततः ॥ ६.९७.२५ ॥
ஓ பாரதா, சிலர் குதிரைகளின் மீதும், சிலர் யானைகளின் மீதும், சிலர் தேர்களின் மீதும் ஏறி அந்த நரசிரேஷ்டனை எல்லாப் பக்கங்களிலும் சூழ்ந்தனர்.
6.97.26
पदातयश्च त्वरिता नखरप्रासयोधिनः ।
परिवव्रुर्महेष्वासं धार्तराष्ट्रं महारथम् ॥ ६.९७.२६ ॥
நகங்களாலும் ஈட்டிகளாலும் போரிடும் காலாட்படை வீரர்கள் விரைந்து வந்து, அந்த மகா வில்லாளியும் மகாரதனுமான தார்தராஷ்ட்ரனைச் சூழ்ந்தனர்.
6.97.27
आत्तशस्त्राश्च सुहृदो रक्षणार्थं महीपतेः ।
प्रादुर्बभूवुः सहिताः शक्रस्येवामरा दिवि ॥ ६.९७.२७ ॥
அரசனின் பாதுகாப்புக்காக ஆயுதங்களை ஏந்திய நண்பர்கள் ஒன்றுகூடித் தோன்றினர்; வானில் இந்திரனைச் சுற்றித் தேவர்கள் தோன்றுவது போல.
6.97.28
स पूज्यमानः कुरुभिः कौरवाणां महाबलः ।
प्रययौ सदनं राजा गाङ्गेयस्य यशस्विनः ।
अन्वीयमानः सततं सोदरैः परिवारितः ॥ ६.९७.२८ ॥
குருக்களால் மதிக்கப்பட்ட அந்த மகாபலசாலியான அரசன், புகழ்மிக்க கங்கையின் மைந்தனின் இருப்பிடத்தை நோக்கிச் சென்றான். அவனது சகோதரர்கள் இடைவிடாமல் பின்தொடர்ந்து அவனைச் சூழ்ந்திருந்தனர்.
6.97.29
दक्षिणं दक्षिणः काले संभृत्य स्वभुजं तदा ।
हस्तिहस्तोपमं सौम्यं सर्वशत्रुनिबर्हणम् ॥ ६.९७.२९ ॥
அப்போது அந்த வலக்கை வீரன் தக்க நேரத்தில் தன் வலக்கரத்தை உயர்த்தினான்; யானையின் துதிக்கை போன்றதும் அமைதியானதும் எல்லாப் பகைவரையும் அழிப்பதுமான அந்தக் கரத்தை.
6.97.30
प्रगृह्णन्नञ्जलीन्नॄणामुद्यतान्सर्वतो दिशः ।
शुश्राव मधुरा वाचो नानादेशनिवासिनाम् ॥ ६.९७.३० ॥
எல்லாத் திசைகளிலும் மனிதர்கள் உயர்த்திய கூப்பிய கரங்களை ஏற்றுக்கொண்டவாறு, பல நாடுகளில் வசிப்பவர்களின் இனிய சொற்களை அவன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.
6.97.31
संस्तूयमानः सूतैश्च मागधैश्च महायशाः ।
पूजयानश्च तान्सर्वान्सर्वलोकेश्वरेश्वरः ॥ ६.९७.३१ ॥
சூதர்களாலும் மாகதர்களாலும் புகழப்பட்டவரும், பெரும் புகழுடையவரும், அனைவரையும் மதித்தவரும், எல்லா உலகங்களின் அதிபதிகளுக்கும் அதிபதியுமான அவர்.
6.97.32
प्रदीपैः काञ्चनैस्तत्र गन्धतैलावसेचितैः ।
परिवव्रुर्महाराजं प्रज्वलद्भिः समन्ततः ॥ ६.९७.३२ ॥
அங்கே நறுமண எண்ணெயால் நனைக்கப்பட்ட, ஒளிவீசும் பொன்னிற விளக்குகள் மகாராஜாவைச் சுற்றிலும் சூழ்ந்தன.
6.97.33
स तैः परिवृतो राजा प्रदीपैः काञ्चनैर्ज्वलन् ।
शुशुभे चन्द्रमायुक्तो दीप्तैरिव महाग्रहैः ॥ ६.९७.३३ ॥
அந்தப் பொன்னிற விளக்குகளால் சூழப்பட்ட அரசன், ஒளிவீசிக்கொண்டு, ஒளிரும் பெரும் கோள்களுடன் கூடிய சந்திரனைப் போலப் பிரகாசித்தார்.
6.97.34
कञ्चुकोष्णीषिणस्तत्र वेत्रझर्झरपाणयः ।
प्रोत्सारयन्तः शनकैस्तं जनं सर्वतो दिशम् ॥ ६.९७.३४ ॥
அங்கே அங்கி அணிந்தும் தலைப்பாகை கட்டியும், கைகளில் பிரம்புகளும் சலங்கைக் கோல்களும் ஏந்தியவர்கள் அந்தக் கூட்டத்தை எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் மெதுவாக விலக்கிக்கொண்டிருந்தனர்.
6.97.35
संप्राप्य तु ततो राजा भीष्मस्य सदनं शुभम् ।
अवतीर्य हयाच्चापि भीष्मं प्राप्य जनेश्वरः ॥ ६.९७.३५ ॥
பின்னர் அரசன் பீஷ்மரின் மங்கலமான இல்லத்தை அடைந்து, குதிரையிலிருந்து இறங்கி, பீஷ்மரை அணுகினான்; மக்களின் அதிபதி அவன்.
6.97.36
अभिवाद्य ततो भीष्मं निषण्णः परमासने ।
काञ्चने सर्वतोभद्रे स्पर्द्ध्यास्तरणसंवृते।
उवाच प्राञ्जलिर्भीष्मं बाष्पकण्ठोऽश्रुलोचनः ॥ ६.९७.३६ ॥
பின்னர் பீஷ்மரை வணங்கி, உயர்ந்த இருக்கையில், பொன்னிற சர்வதோபத்ரத்தில், விரும்பத்தக்க விரிப்புகளால் மூடப்பட்டதில் அமர்ந்து, கைகூப்பி, தழுதழுத்த குரலுடனும் கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடனும் பீஷ்மரிடம் சொன்னான்.
6.97.37
त्वां वयं हि समाश्रित्य संयुगे शत्रुसूदन ।
उत्सहेम रणे जेतुं सेन्द्रानपि सुरासुरान् ।
किमु पाण्डुसुतान्वीरान्ससुहृद्गणबान्धवान् ॥ ६.९७.३७ ॥
எதிரிகளை அழிப்பவரே, உம்மைச் சார்ந்து நாங்கள் போரில் இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களையும் அசுரர்களையும் வெல்ல முடியும்; பின் நண்பர்கள், கூட்டத்தினர், உறவினர்களுடன் கூடிய வீரப் பாண்டவர்களைப் பற்றி என்ன சொல்வது?
6.97.38
तस्मादर्हसि गाङ्गेय कृपां कर्तुं मयि प्रभो ।
जहि पाणडुसुतान्वारान्महेन्द्र इव दानवान् ॥ ६.९७.३८ ॥
ஆகையால், கங்கையின் மகனே, பிரபுவே, என்மீது கருணை காட்டுவது உமக்குத் தகும்; மகேந்திரன் தானவர்களை அழிப்பது போல வீரப் பாண்டுமக்களை வதைத்திடுங்கள்.
6.97.39
पूर्वमुक्तं महाबाहो हनिष्यामि ससोमकान् ।
पाञ्चालान्केकयैः सार्धं करूपांश्चेति भारत ॥ ६.९७.३९ ॥
பெருந்தோளனே, முன்பே சொல்லப்பட்டது: சோமகர்களையும், பாஞ்சாலர்களையும், கேகயர்களையும், கரூஷர்களையும் நான் வதைப்பேன், பரதனின் வழியவனே.
6.97.40
त्वद्वचः सत्यमेवास्तु जहि पार्थान्समागतान् ।
सोमकांश्च महेष्वासान्सत्यवाग्भव भारत ॥ ६.९७.४० ॥
உமது சொல் உண்மையாகட்டும்; கூடியிருக்கும் பிருதையின் மைந்தர்களையும், பெரும் வில்லாளிகளான சோமகர்களையும் வதையுங்கள்; பாரதனே, சத்தியவாதியாக இருங்கள்.
6.97.41
दयया यदि वा राजन्द्वेष्यभावान्मम प्रभो ।
मन्दभाग्यतया वापि मम रक्षसि पाण्डवान् ॥ ६.९७.४१ ॥
அரசே, பிரபுவே, கருணையாலோ, என்மீதுள்ள வெறுப்பாலோ, அல்லது என் துர்பாக்கியத்தாலோ, நீர் பாண்டவர்களைக் காக்கிறீர்.
6.97.42
अनुजानीहि समरे कर्णमाहवशोभिनम् ।
स जेष्यति रणे पार्थान्ससुहृद्गणबान्धवान् ॥ ६.९७.४२ ॥
போரில் போர்க்களத்தை அலங்கரிக்கும் கர்ணனுக்கு அனுமதி கொடுங்கள்; அவன் போரில் நண்பர், கூட்டத்தினர், உறவினருடன் பிருதையின் மைந்தர்களை வெல்வான்.
6.97.43
स एवमुक्त्वा नृपतिः पुत्रो दुर्योधनस्तव ।
नोवाच वचनं किंचिद्भीष्मं सत्यपराक्रमम् ॥ ६.९७.४३ ॥
இவ்வாறு கூறிய அரசனாகிய உம் மகன் துரியோதனன், உண்மையான வீரம் கொண்ட பீஷ்மரிடம் ஒரு சொல்லும் பேசவில்லை.