ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 7.100
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.100.1
सलिले जनिते तस्मिन्कौन्तेयेन महात्मना ।
निस्तारिते द्विषत्सैन्ये कृते च शरवेश्मनि ॥ ७.१००.१ ॥
ସେହି ଜଳ ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ, ମହାତ୍ମା କୌନ୍ତେୟ ଶତ୍ରୁସୈନ୍ୟକୁ ପାର କରାଇ ଓ ଶରଗୃହ ରଚନା କଲେ...
7.100.2
वासुदेवो रथात्तूर्णमवतीर्य महाद्युतिः ।
मोचयामास तुरगान्विनुन्नान्कङ्कपत्रिभिः ॥ ७.१००.२ ॥
ମହାଦ୍ୟୁତି ବାସୁଦେବ ଶୀଘ୍ର ରଥରୁ ଓହ୍ଲାଇ, କଙ୍କପକ୍ଷୀ ପର ଶରରେ ଆହତ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ...
7.100.3
अदृष्टपूर्वं तद्दृष्ट्वा साधुवादो महानभूत् ।
सिद्धचारणसङ्घानां सैनिकानां च सर्वशः ॥ ७.१००.३ ॥
ପୂର୍ବେ କେବେ ନ ଦେଖା ଯାଇଥିବା ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସିଦ୍ଧ-ଚାରଣ ସମୂହ ଓ ସୈନିକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବତ୍ର ମହା ସାଧୁବାଦ ଉଠିଲା...
7.100.4
पदातिनं तु कौन्तेयं युध्यमानं महारथाः ।
नाशक्नुवन्वारयितुं तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.१००.४ ॥
କିନ୍ତୁ ପଦାତିକ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା କୌନ୍ତେୟଙ୍କୁ ମହାରଥୀମାନେ ରୋକି ପାରିଲେ ନାହିଁ; ତାହା ଅଦ୍ଭୁତ ପରି ହେଲା...
7.100.5
आपतत्सु रथौघेषु प्रभूतगजवाजिषु ।
नासम्भ्रमत्तदा पार्थस्तदस्य पुरुषानति ॥ ७.१००.५ ॥
ରଥସମୂହ, ପ୍ରଚୁର ହସ୍ତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବାବେଳେ ପାର୍ଥ ବିଚଳିତ ହେଲେ ନାହିଁ; ସେ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କଠାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ରହିଲେ...
7.100.6
व्यसृजन्त शरौघांस्ते पाण्डवं प्रति पार्थिवाः ।
न चाव्यथत धर्मात्मा वासविः परवीरहा ॥ ७.१००.६ ॥
ରାଜାମାନେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଉପରେ ଶରର ପ୍ରବାହ ନିକ୍ଷେପ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଧର୍ମାତ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର, ଶତ୍ରୁବୀରଙ୍କ ସଂହାରକ ବିଚଳିତ ହେଲେ ନାହିଁ...
7.100.7
शतानि शरजालानि गदाः प्रासांश्च वीर्यवान् ।
आगतानग्रसत्पार्थः सरितः सागरो यथा ॥ ७.१००.७ ॥
ଶହ ଶହ ଶରଜାଲ, ଗଦା ଓ ପ୍ରାସ—ଯାହା ଯାହା ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଆସିଲା, ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ପାର୍ଥ ସମୁଦ୍ର ନଦୀକୁ ଗ୍ରାସ କରିବା ପରି ସବୁ ଗ୍ରାସ କଲେ।
7.100.8
अस्त्रवेगेन महता पार्थो बाहुबलेन च ।
सर्वेषां पार्थिवेन्द्राणामग्रसत्ताञ्शरोत्तमान् ॥ ७.१००.८ ॥
ମହା ଅସ୍ତ୍ରବେଗ ଓ ବାହୁବଳରେ ପାର୍ଥ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଶରସବୁ ଗ୍ରାସ କଲେ।
7.100.9
तत्तु पार्थस्य विक्रान्तं वासुदेवस्य चोभयोः ।
अपूजयन्महाराज कौरवा महदद्भुतम् ॥ ७.१००.९ ॥
ହେ ମହାରାଜ, ପାର୍ଥ ଓ ବାସୁଦେବ ଉଭୟଙ୍କ ସେହି ବିକ୍ରମକୁ କୌରବମାନେ ମହା ଅଦ୍ଭୁତ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
7.100.10
किमद्भुततमं लोके भविताऽप्यथवा ह्यभूत् ।
यदश्वान्पार्थ गोविन्दौ पाययामासतू रणे ॥ ७.१००.१० ॥
ଜଗତରେ ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଅଦ୍ଭୁତ କିଛି ଘଟିଛି କି ଘଟିବ କି? ଯୁଦ୍ଧରେ ପାର୍ଥ ଓ ଗୋବିନ୍ଦ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ପାଣି ପିଆଇଲେ!
7.100.11
भयं विपुलमस्मासु तावधत्तां नरोत्तमौ ।
तेजो विदधतुश्चोग्रं यत्सैन्यं तावकं विभो।
दधारैको रणे पार्थो वेलेवोद्वृत्तमर्णवम् ॥ ७.१००.११ ॥
ସେହି ଦୁଇ ନରୋତ୍ତମ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ମହା ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ହେ ପ୍ରଭୋ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ସୈନ୍ୟ ଉପରେ ଉଗ୍ର ତେଜ ପ୍ରକଟ କଲେ; ଆଉ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକା ପାର୍ଥ ଉଚ୍ଛୁଳିତ ସମୁଦ୍ରକୁ ତଟ ଧରି ରଖେ ତଦ୍ରୂପ ତାହାକୁ ଧରି ରଖିଲେ।
7.100.12
पार्थस्य शरसञ्छन्ने तस्मिन्सद्मनि भारत ।
आकाशमिव सम्प्राप्य विचेरुस्तत्र पक्षिणः ॥ ७.१००.१२ ॥
ହେ ଭାରତ, ପାର୍ଥଙ୍କ ଶରରେ ଆବୃତ ସେହି ସ୍ଥାନରେ, ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତାର ପାଇ ପକ୍ଷୀମାନେ ସେଠାରେ ଉଡ଼ିବୁଲିଲେ।
7.100.13
न चैनं युधि तिष्ठन्तं सैन्येषु तव मारिष ।
अभ्यद्रवत्सुसङ्क्रुद्धः पुमान्कश्चित्तु तावकः ॥ ७.१००.१३ ॥
ହେ ମାନ୍ୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆପଣଙ୍କ ସୈନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କୌଣସି ବୀର ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ରୋଧରେ ଆକ୍ରମଣ କରିନଥିଲେ।
7.100.14
सर्वे विमनसोऽभूवंस्तव योधा विशाम्पते ।
सम्प्रेक्ष्य तत्र गोविन्दं पाण्डवं च धनञ्जयम् ॥ ७.१००.१४ ॥
ହେ ପ୍ରଜାପତି, ସେଠାରେ ଗୋବିନ୍ଦ ଓ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଦେଖି ଆପଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ଖିନ୍ନ ହୋଇଗଲେ।
7.100.15
अथ स्मयन्हृषीकेशः स्त्रीमध्य इव भारत ।
अर्जुनेन कृते सङ्ख्ये शरगर्भगृहे तदा ॥ ७.१००.१५ ॥
ହେ ଭାରତ, ସେତେବେଳେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ବାଣରେ ନିର୍ମିତ ସେହି ଶରଗର୍ଭଗୃହରେ ହୃଷୀକେଶ ହସି ହସି ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପରି ଦେଖାଗଲେ।
7.100.16
उपावर्तयदव्यग्रस्तानश्वान्पुष्करेक्षणः ।
मिषतां सर्वसैन्यानां त्वदीयानां विशाम्पते ॥ ७.१००.१६ ॥
ହେ ପ୍ରଜାପତି, କମଳନୟନ ଅବିଚଳିତ ଭାବେ ସେହି ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କୁ ଫେରାଇଲେ; ଆପଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ସୈନ୍ୟ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ।
7.100.17
उपावृत्त्योत्थितानश्वान्पाणिभ्यां पुष्करेक्षणः ।
सम्मार्जयन्रणे राजन्पश्यतां सर्वयोधिनाम् ॥ ७.१००.१७ ॥
ହେ ରାଜନ୍, କମଳନୟନ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଉଠାଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଜ ହାତରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପୋଛିଲେ; ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ଦେଖୁଥିଲେ।
7.100.18
तेषां श्रमं च ग्लानिं च वमथुं वेपथुं व्रणान् ।
सर्वं व्यपानुदत्कृष्णः कुशलो ह्यश्वकर्मणि ॥ ७.१००.१८ ॥
ସେମାନଙ୍କ ଶ୍ରମ, ଗ୍ଳାନି, ବାନ୍ତି, କମ୍ପନ ଓ କ୍ଷତ ସବୁ କୃଷ୍ଣ ଦୂର କଲେ, କାରଣ ସେ ଅଶ୍ୱକର୍ମରେ ନିପୁଣ ଥିଲେ।
7.100.19
शल्यानुद्धृत्य पाणिभ्यां परिमृज्य च तान्हयान् ।
उपावर्त्य यथान्यायं पाययामास वारि सः ॥ ७.१००.१९ ॥
ସେ ବାଣ କାଢ଼ି, ହାତରେ ସେହି ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ପୋଛି, ନିୟମାନୁସାରେ ଫେରାଇ ପାଣି ପିଆଇଲେ।
7.100.20
स ताँल्लब्धोदकान्स्नाताञ्जग्धान्नान्विगतक्लमान् ।
योजयामास संहृष्टः पुनरेव रथोत्तमे ॥ ७.१००.२० ॥
ପାଣି ପିଇ, ସ୍ନାନ କରି, ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ, କ୍ଳାନ୍ତି ଦୂର ହୋଇଥିବା ସେହି ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ପୁଣି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରେ ଯୋଡ଼ିଲେ।
7.100.21
स तं रथवरं शौरिः सर्वशस्त्रभृतां वरः ।
समास्थाय महातेजाः सार्जुनः प्रययौ द्रुतम् ॥ ७.१००.२१ ॥
ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାତେଜସ୍ୱୀ ଶୌରି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସହ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ।
7.100.22
योजयित्वा हयांस्तस्य विधिदृष्टेन कर्मणा ।
रणे चचार गोविन्दस्तृणीकृत्य महारथान् ॥ ७.१००.२२ ॥
ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ବିଧି ଅନୁସାରେ ଯୋଡ଼ି, ଗୋବିନ୍ଦ ରଣରେ ମହାରଥୀମାନଙ୍କୁ ତୃଣ ସମାନ କରି ବିଚରଣ କଲେ।
7.100.23
रथं रथवरस्याजौ युक्तं लब्धोदकैर्हयैः ।
दृष्ट्वा कुरुबलश्रेष्ठाः पुनर्विमनसोऽभवन् ॥ ७.१००.२३ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀଙ୍କ ରଥ ପାଣି ପିଇଥିବା ଘୋଡ଼ାଙ୍କ ସହ ଯୋଡ଼ା ଦେଖି କୁରୁ ସେନାର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ପୁଣି ବିଷଣ୍ଣ ହେଲେ।
7.100.24
विनिःस्वसन्तस्ते राजन्भग्नदंष्ट्रा इवोरगाः ।
घिगहोऽतिगतः पार्थः कृष्णश्चेत्यब्रुवन्पृथक् ॥ ७.१००.२४ ॥
ହେ ରାଜନ, ଭଙ୍ଗା ଦାଁତ ବିଶିଷ୍ଟ ସାପଙ୍କ ପରି ଦୀର୍ଘ ନିଃଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ସେମାନେ ପୃଥକ ପୃଥକ ଭାବେ କହିଲେ, "ଧିକ୍! ପାର୍ଥ ଓ କୃଷ୍ଣ ଆମକୁ ଟପି ଚାଲିଗଲେ!"
7.100.25
तत्सैन्यं सर्वतो दृष्ट्वा रोमहर्षणमद्भुतम् ।
त्वरध्वमिति चाक्रन्दन्नैतदस्तीति चावुवन् ॥ ७.१००.२५ ॥
ସେହି ସୈନ୍ୟକୁ ସବୁଆଡେ ଦେଖି, ଯାହା ରୋମାଞ୍ଚକର ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଥିଲା, ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ: 'ତ୍ୱରା କର!' ଏବଂ 'ଏହା ସତ୍ୟ ହୋଇ ନପାରେ!' ବୋଲି କହିଲେ।
7.100.26
सर्वक्षत्रस्य मिषतो रथेनैकेन दंशितौ ।
बालः क्रीडनकेनेव कदर्थीकृत्य नो बलम् ॥ ७.१००.२६ ॥
ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ଏକ ରଥରେ ସଜ୍ଜିତ ସେ ଦୁଇଜଣ, ଶିଶୁ ଖେଳନାରେ ଖେଳିବା ପରି, ଆମ ବଳକୁ ତୁଚ୍ଛ କରି...
7.100.27
क्रोशतां यतमानानामसंसक्तौ परन्तपौ ।
दर्शयित्वाऽत्मनो वीर्यं प्रयातौ सर्वराजसु ॥ ७.१००.२७ ॥
ଆମେ ଚିତ୍କାର କରି ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବାବେଳେ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତାପ ଦେଉଥିବା ସେ ଦୁଇଜଣ ବାଧାବିହୀନ ଭାବେ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ବୀର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଇ ଚାଲିଗଲେ।
7.100.28
यथा देवासुरे युद्धे तृणीकृत्य च दानवान् ।
इन्द्राविष्णू पुरा राजञ्जम्भस्य वधकाङ्क्षिणौ ॥ ७.१००.२८ ॥
ଦେବାସୁର ଯୁଦ୍ଧରେ, ହେ ରାଜା, ପୂର୍ବରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ତୃଣ ପରି ତୁଚ୍ଛ କରି, ଜମ୍ଭଙ୍କ ବଧ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, ସେପରି।
7.100.29
तौ प्रयातौ पुनर्दृष्ट्वा तदाऽन्ये सैनिकाब्रुवन् ।
त्वरध्वं कुरवः सर्वे वधे कृष्णकिरीटिनोः ॥ ७.१००.२९ ॥
ସେହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ପୁଣି ଯାଉଥିବା ଦେଖି, ସେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ସୈନିକମାନେ କହିଲେ, 'ହେ କୁରୁଗଣ, ସମସ୍ତେ ତ୍ୱରା କର, କୃଷ୍ଣ ଓ କିରୀଟୀଙ୍କ ବଧ ପାଇଁ!'
7.100.30
रथं युङ्क्त्वा हि दाशार्हो मिषतां सर्वधन्विनाम् ।
जयद्रथाय यात्येष कदर्थीकृत्य नो रणे ॥ ७.१००.३० ॥
ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ଦ୍ଧରଙ୍କ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ଦାଶାର୍ହ (କୃଷ୍ଣ) ରଥ ଯୋଡ଼ି ଜୟଦ୍ରଥ ପାଇଁ ଯାଉଛନ୍ତି, ରଣରେ ଆମକୁ ତୁଚ୍ଛ କରି।
7.100.31
तत्र केचिन्मिथो राजन्समभाषन्त भूमिपाः ।
अदृष्टपूर्वं सङ्ग्रामे तदृष्ट्वा महदद्भुतम् ॥ ७.१००.३१ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ସେଠାରେ କେତେକ ଭୂପାଳ ପରସ୍ପର ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପୂର୍ବେ ନ ଦେଖାଯାଇଥିବା ସେହି ମହା ଅଦ୍ଭୁତକୁ ଦେଖି।
7.100.32
सर्वसैन्यानि राजा च धृतराष्ट्रोऽत्ययं गतः ।
दुर्योधनापराघेन क्षत्रं कृत्स्ना च मेदिनी ॥ ७.१००.३२ ॥
ସମସ୍ତ ସୈନ୍ୟ ଏବଂ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ବିନାଶକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ; ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅପରାଧରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବର୍ଗ ଓ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ।
7.100.33
विलयं समनुप्राप्ता तच्च राजा न बुध्यते ।
इत्येवं क्षत्रियास्तत्र ब्रुवन्त्यन्ये च भारत ॥ ७.१००.३३ ॥
ସେହି ବିନାଶ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆସିଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ରାଜା ତାହା ବୁଝୁନାହାଁନ୍ତି। ହେ ଭାରତ, ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି କହୁଛନ୍ତି।
7.100.34
सिन्धुराजस्य यत्कृत्यं गतस्य यमसादनम् ।
तत्करोतु वृथादृष्टिर्धार्तराष्ट्रोऽनुपायवित् ॥ ७.१००.३४ ॥
ଯମସଦନକୁ ଯାଇଥିବା ସିନ୍ଧୁରାଜଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ତାହା ବ୍ୟର୍ଥଦୃଷ୍ଟି, ଉପାୟ ନ ଜାଣିଥିବା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର କରୁ।
7.100.35
ततः शीघ्रतरं प्रायात्पाण्डवः सैन्धवं प्रति ।
विवर्तमाने तिग्मांशौ हृष्टैः पीतोदकैर्हयैः ॥ ७.१००.३५ ॥
ତା'ପରେ ପାଣ୍ଡବ ସୈନ୍ଧବ ଆଡ଼କୁ ଅଧିକ ଶୀଘ୍ର ଗଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଢଳୁଥିବାବେଳେ, ଜଳ ପିଇ ଆନନ୍ଦିତ ଘୋଡ଼ା ସହିତ।
7.100.36
तं प्रयान्तं महाबाहुं सर्वशस्त्रभृतां वरम् ।
नाशक्नुवन्वारयितुं योधाः क्रुद्धमिवान्तकम् ॥ ७.१००.३६ ॥
ଆଗକୁ ଯାଉଥିବା ସେହି ମହାବାହୁଙ୍କୁ, ସର୍ବଶସ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ରୋକି ପାରିଲେ ନାହିଁ; କ୍ରୁଦ୍ଧ ଅନ୍ତକଙ୍କୁ ଯେପରି କେହି ରୋକି ନ ପାରନ୍ତି।
7.100.37
विद्राव्य तु ततः सैन्यं पाण्डवः शत्रुतापनः ।
यथा मृगगणान्सिंहः सैन्धवार्थे व्यलोडयत् ॥ ७.१००.३७ ॥
ତା'ପରେ ଶତ୍ରୁତାପନ ପାଣ୍ଡବ ସେନାକୁ ପଳାଇ, ସିନ୍ଧୁରାଜ ପାଇଁ ସିଂହ ଯେପରି ମୃଗପଲକୁ ଆଲୋଡ଼ିତ କରେ, ସେପରି ତାକୁ ଆଲୋଡ଼ିଲେ।
7.100.38
गाहमानस्त्वनीकानि तूर्णमश्वानचोदयत् ।
बलाकाभं तु दाशार्हः पाञ्चजन्यं व्यनादयत् ॥ ७.१००.३८ ॥
ସେନାର ପଂକ୍ତି ଭେଦ କରି ସେ ଶୀଘ୍ର ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କୁ ଚଳାଇଲେ; ଏବଂ ବଗୁଲା ପରି ଧଳା ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଙ୍ଖକୁ ଦାଶାର୍ହ ଜୋରରେ ବଜାଇଲେ।
7.100.39
कौन्तेयेनाग्रतः सृष्टा न्यपतन्पृष्ठतः शराः ।
तूर्णात्तूर्णतरं ह्यश्वाः प्रावहन्वातरंहसः ॥ ७.१००.३९ ॥
କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଗକୁ ଛଡ଼ାଯାଇଥିବା ବାଣ ପଛରେ ପଡ଼ୁଥିଲା; ପବନ ପରି ବେଗିଆ ଅଶ୍ୱମାନେ ଦ୍ରୁତରୁ ଅଧିକ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ତାକୁ ବହି ନେଉଥିଲେ।
7.100.40
ततो नृपतयः क्रुद्धाः परिवव्रुर्धनञ्जयम् ।
क्षत्रिया बहवश्चान्ये जयद्रथवधैषिणम् ॥ ७.१००.४० ॥
ତା'ପରେ କ୍ରୋଧିତ ରାଜାମାନେ ଓ ବହୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଜୟଦ୍ରଥବଧ ଇଚ୍ଛୁକ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଘେରିଲେ।
7.100.41
सैन्येषु विप्रयातेषु धिष्ठितं पुरुषर्षभम् ।
दुर्योधनोऽत्वयात्पार्थं त्वरमाणो महाहवे ॥ ७.१००.४१ ॥
ସେନାମାନେ ପଳାଇଗଲେ, ସେଠାରେ ଅଚଳ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ସେହି ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାର୍ଥଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ଶୀଘ୍ର ଧାଇଁଲେ।
7.100.42
वातोद्धूतपताकं तं रथं जलदनिःस्वनम् ।
घोरं कपिध्वजं दृष्ट्वा विषण्णा रथिनोऽभवन् ॥ ७.१००.४२ ॥
ପବନରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପତାକା, ମେଘ ପରି ଗର୍ଜୁଥିବା, କପିଧ୍ୱଜ ଥିବା ସେହି ଭୟଙ୍କର ରଥ ଦେଖି ରଥୀମାନେ ବିଷଣ୍ଣ ହେଲେ।
7.100.43
दिवाकरेऽथ रजसा सर्वतः संवृते भृशम् ।
शरार्ताश्चरणे योधाः शेकुः कृष्णौ न वीक्षितुम् ॥ ७.१००.४३ ॥
ଏବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧୂଳିରେ ଚାରିପାଖରୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଢାଙ୍କି ହେଲେ, ବାଣରେ ପୀଡ଼ିତ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ରଣଭୂମିରେ ସେହି ଦୁଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ପାରିଲେ ନାହିଁ।