مهابهاراتا · أدهيايا 7.103
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.103.1
एवमुक्त्वाऽर्जुनं राजा त्रिभिर्मर्मातिगैः शरैः ।
अभ्यविध्यन्महावेगैश्चतुर्भिश्चतुरो हयान् ॥ ७.१०३.१ ॥
وبعد أن قال هذا، أصاب الملك أرجونا بثلاثة أسهم أصابت المقاتل، وبأربعة أسهم شديدة السرعة أصاب خيوله الأربعة.
7.103.2
वासुदेवं च दशभिः प्रत्यविध्यत्स्तनान्तरे ।
प्रतोदं चास्य भल्लेन च्छित्त्वा भूमावपातयत् ॥ ७.१०३.२ ॥
وأصاب فاسوديفا (كريشنا) بعشرة أسهم في وسط صدره، وبسهم بَهَلَّا قطع سوطه فأسقطه إلى الأرض.
7.103.3
तं चतुर्दशभिः पार्थश्चित्रपुङ्खैः शिलाशितैः ।
अविध्यत्तूर्णमव्यग्रस्ते चाभ्रश्यन्त वर्मणि ॥ ७.१०३.३ ॥
فأصابه بارتجاف، أرجونا بلا اضطراب بسرعة بأربعة عشر سهماً ذات ريش ملوّن، مشحوذة على حجر الشحذ؛ لكنها انزلقت عن درعه.
7.103.4
तेषां नैष्फल्यमालोक्य पुनर्नव च पञ्च च ।
प्राहिणोन्निशितान्बाणांस्ते चाभ्रश्यन्त वर्मणः ॥ ७.१०३.४ ॥
ولما رأى أن تلك بلا جدوى، أطلق مرة أخرى أربعة عشر سهماً حاداً؛ فانزلقت هي أيضاً عن درعه.
7.103.5
अष्टाविंशांस्तु तान्बाणानस्तान्विप्रेक्ष्य निष्फलान् ।
अब्रवीत्परवीरघ्नः कृष्णोऽर्जुनमिदं वचः ॥ ७.१०३.५ ॥
ولما رأى تلك الأسهم الثمانية والعشرين قد سقطت بلا جدوى، قال كريشنا، قاتل أبطال العدو، لأرجونا هذه الكلمات.
7.103.6
अदृष्टपूर्वं पश्यामि शिलानामिव सर्पणम् ।
त्वया सम्प्रेषिताः पार्थ नार्थं कुर्वन्ति पत्रिणः ॥ ७.१०३.६ ॥
يا بارتا، أرى ما لم أره من قبل، كأن الحجارة تنزلق؛ هذه الأسهم المريشة التي أطلقتها لا تحقق غايتها.
7.103.7
कच्चिद्गाण्डीवजः प्राणस्तथैव भरतर्षभ ।
मुष्टिश्च ते यथा पूर्वं भुजयोश्च बलं तव ॥ ७.१०३.७ ॥
أما زال النفس الصادر عن الغاندیفا كما كان، يا ثور البهاراتا؟ وهل قبضتك وقوة ذراعيك كما كانتا من قبل؟
7.103.8
न वा कच्चिदयं कालः प्राप्तः स्यादद्य पश्चिमः ।
तव चैवास्य शत्रोश्च तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः ॥ ७.१०३.८ ॥
أيكون قد جاء اليوم الوقت الأخير لك ولهذا العدو؟ قل لي ذلك، فأنا أسأل.
7.103.9
विस्मयो मे महान्पार्थ तव दृष्ट्वा शरानिमान् ।
व्यर्थान्निपतितान्सङ्खे दुर्योधनरथं प्रति ॥ ७.१०३.९ ॥
عظيم عجبي، يا ابن بريثا، وأنا أرى سهامك هذه قد سقطت في المعركة نحو عربة دوريوضانا فذهبت سدى.
7.103.10
वज्राशनिसमा घोराः परकायावभेदिनः ।
शराः कुर्वन्ति ते नार्थं पार्थ काऽद्य विडम्बना ॥ ७.१०३.१० ॥
سهامك الرهيبة، المماثلة للصاعقة والبرق، والتي تنفذ في أجساد الآخرين، لا تحقق شيئاً. يا ابن بريثا، أي استهزاء هذا اليوم!
7.103.11
द्रोणेन नियतं कृष्ण धार्तराष्ट्रे निदर्शितम् ।
अन्ते विहितमस्त्राणामेतत्कवचधारणम् ॥ ७.१०३.११ ॥
لقد أرى درونا هذا بالتأكيد لابن دهريتاراشترا يا كريشنا. وهذا ارتداء الدرع هو ما يُقرَّر في نهاية علم الأسلحة.
7.103.12
अस्मिन्नन्तर्हितं कृष्ण त्रैलोक्यमपि वर्मणि ।
एको द्रोणो हि वैदैतदहं तस्माच्च सत्तमात् ॥ ७.१०३.१२ ॥
في هذا الدرع، يا كريشنا، تختفي حتى العوالم الثلاثة. ولا يعلمه إلا درونا وحده، وأنا تعلمته من ذلك المعلم الأفضل.
7.103.13
न शक्यमेतत्कवचं बाणैर्भेत्तुं कथञ्चन ।
अपि वज्रेण गोविन्द स्वयं मघवता युधि ॥ ७.१०३.१३ ॥
يا غوفيندا، لا يمكن لهذا الدرع أن يُخترق بالسهام بأي حال، ولا حتى إندرا نفسه بصاعقته في المعركة.
7.103.14
जानंस्त्वमपि वै कृष्ण मां विमोहयसे कथम् ।
यद्वृत्तं त्रिषु लोकेषु यच्च केशव वर्तते ॥ ७.१०३.१४ ॥
يا كريشنا، وأنت تعلم كل شيء، فلماذا تُضلّلني؟ يا كيشافا، أنت تعلم ما جرى وما يجري في العوالم الثلاثة.
7.103.15
यथा भविष्यद्यच्चैव तत्सर्वं विदितं तव ।
न त्विदं वेद वै कश्चिद्यथा त्वं मधुसूदन ॥ ७.१०३.१५ ॥
كل ما سيكون وكل ما هو كائن، أنت تعلمه. لكن يا مادهوسودانا، لا أحد غيرك يعلم هذا كما تعلمه أنت.
7.103.16
एष दुर्योधनः कृष्ण द्रोणेन विहितामिमाम् ।
तिष्ठत्यभीतवत्सङ्ख्ये बिभ्रत्कवचधारणाम् ॥ ७.१०३.१६ ॥
يا كريشنا، ها هو دورْيودهانا واقف في المعركة، يرتدي هذا الدرع الذي صنعه درونا، كأنه لا يخاف شيئًا.
7.103.17
यत्त्वत्र विहितं कार्यं नैष तद्वेत्ति माधव ।
स्त्रीवदेष बिभर्त्येतां युक्तां कवचधारणाम् ॥ ७.१०३.१७ ॥
يا مادهافا، إنه لا يعرف الواجب المفروض هنا. كالمرأة يلبس هذا الدرع المناسب.
7.103.18
पश्य बाह्वोश्च मे वीर्यं धनुषश्च जनार्दन ।
पराजयिष्ये कौरव्यं कवचेनापि रक्षितम् ॥ ७.१०३.१८ ॥
يا جاناردانا، انظر إلى قوة ذراعيّ وقوس. سأهزم الكاورافي، وإن كان محميًا بالدرع.
7.103.19
इदमङ्गिरसे प्रादाद्देवेशो वर्म भास्वरम् ।
तस्माद्वृहस्पतिः प्राप ततः प्राप पुरन्दरः ॥ ७.१०३.१९ ॥
أعطى سيّد الآلهة هذا الدرع المتلألئ لأنغيراس، فنالَه منه بريهاسباتي، ثم نالَه بورندَرا (إندرا).
7.103.20
पुनर्ददौ सुरपतिर्मह्यं वर्म ससङ्ग्रहम् ।
दैवं यद्यस्य वर्मैतद्ब्रह्मणा वा स्वयं कृतम्।
नैनं गोप्स्यति दुर्बुद्धिमद्य बाणहतं मया ॥ ७.१०३.२० ॥
وهب سيّد الآلهة لي مرة أخرى هذا الدرع مع ما يلزمه. فأيًّا كان صاحب هذا الدرع الإلهي، أو ما صنعه براهما بنفسه، فلن يحمي هذا الخبيث الذي يُصاب اليوم بسهامي.
7.103.21
एवमुक्त्वाऽर्जुनो बाणानभिमन्त्र्य व्यकर्षयत् ।
मानवास्त्रेण मानार्हस्तीक्ष्णावरणभेदिना ॥ ७.१०३.२१ ॥
وبعد أن قال هذا، بارك أرجونا السهام بالمانترا وسحبها بسلاح مانافا، الجدير بالإجلال، الذي يخترق الدروع الحادة.
7.103.22
विकृष्यमाणांस्तेनैव धनुर्मध्यगताञ्छरान् ।
तानस्यास्त्रेण चिच्छेद द्रौणिः सर्वास्त्रघातिना ॥ ७.१०३.२२ ॥
تلك السهام التي سُحبت بذلك السلاح نفسه وبلغت وسط القوس، قطعها ابن دروَنا بسلاحه، وهو قاتل كل الأسلحة.
7.103.23
तान्निकृत्तानिषून्दृष्ट्वा दूरतो ब्रह्मवादिना ।
न्यवेदयत्केशवाय विस्मितः श्वेतवाहनः ॥ ७.१०३.२३ ॥
رأى الأبيض الجياد (أرجونا) تلك السهام مقطوعة من بعيد، فدهش وأبلغ كيشافا، المتكلم بالعلم المقدس.
7.103.24
नैतदस्त्रं मया शक्यं द्विः प्रयोक्तुं जनार्दन ।
अस्त्रं मामेव हन्याद्धि हन्याच्चापि बलं मम ॥ ७.१०३.२४ ॥
يا جاناردانا، لا يمكنني أن أستعمل هذا السلاح مرتين؛ فهو سيهلكني حقًا، وسيهلك قوتي أيضًا بالتأكيد.
7.103.25
ततो दुर्योधनः कृष्णौ नवभिर्नवभिः शरैः ।
अविध्यत रणे राजञ्शरैराशीविषोपमैः ॥ ७.१०३.२५ ॥
ثم أصاب دُريودهانا الكرشنَين في المعركة بتسعة تسعة سهام، أيها الملك، بسهام كالأفاعي السامة.
7.103.26
भूय एवाभ्यवर्षच्च समरे कृष्णपाण्डवौ ।
शरवर्षेण महता ततोऽहृष्यन्त तावकाः।
चक्रुर्वादित्रनिनदान्सिंहनादरवांस्तथा ॥ ७.१०३.२६ ॥
ثم أمطر في المعركة مطرًا عظيمًا من السهام على الكرشنَين، كرشنا والباندافا؛ فابتهج قومك، وأطلقوا أصوات الآلات ونداء الأسد.
7.103.27
ततः क्रुद्धो रणे पार्थः सृक्विणी परिसंलिहन् ।
नापश्यच्च ततोऽस्याङ्गं यन्न स्याद्वर्मरक्षितम् ॥ ७.१०३.२७ ॥
ثم إن بارثا، وقد غضب في المعركة ولحس زوايا شفتيه، لم يرَ من جسده عضوًا غير محمي بالدرع.
7.103.28
ततोऽस्य निशितैर्बाणैः सुमुक्तैरन्तकोपमैः ।
हयांश्चकार निर्देहानुभौ च पार्ष्णिसारथी ॥ ७.१०३.२८ ॥
ثم بسهامه الحادة المنطلقة بإحكام، الشبيهة بالموت، جعل خيوله وكلا سائقيه الخلفيين بلا حياة.
7.103.29
धनुरस्याच्छिनत्तूर्णं हस्तावापं च वीर्यवान् ।
रथं च शकलीकर्तुं सव्यसाची प्रचक्रमे ॥ ७.१०३.२९ ॥
فقطع الباسل سافياساتشين قوسه وقبضة يده على الفور، وشرع في تحطيم عربته إلى قطع.
7.103.30
दुर्योधनं च बाणाभ्यां तीक्ष्णाभ्यां विरथीकृतम् ।
आविद्ध्यद्धस्ततलयोरुभयोरर्जुनस्तदा ॥ ७.१०३.३० ॥
ثم أصاب أرجونا دُريودهانا، الذي جُرّد من عربته، في كفّي يديه بسهمين حادين.
7.103.31
प्रयत्नज्ञो हि कौन्तयो नखमांसान्तरेषुभिः ।
स वेदनाभिराविग्नः पलायनपरायणः ॥ ७.१०३.३१ ॥
فإن كونتيّا (أرجونا)، الماهر في الجهد، طعنه بالسهام بين الظفر واللحم؛ فاضطرب من الآلام وانصرف إلى الفرار.
7.103.32
तं कृच्छ्रामापदं प्राप्तं दृष्ट्वा परमधन्विनः ।
समापेतुः परीप्सन्तो धनञ्जयशरार्दितम् ॥ ७.१०३.३२ ॥
فلما رأوه قد وقع في محنة شديدة، اجتمع أمهر الرماة يريدون حمايته، وهو مُعذّب بسهام دهنجيا.
7.103.33
तं रथैर्बहुसाहस्रैः कल्पितैः कुञ्जरैर्हयैः ।
पदात्योघैश्च संरब्धैः परिवव्रुर्धनञ्जयम् ॥ ७.१०३.३३ ॥
فأحاطوا بدهنجيا بألوف كثيرة من العربات والفيلة والخيل المُعدّة، وجموع المشاة الغاضبين.
7.103.34
अथ नार्जुनगोविन्दौ न रथो वा व्यदृश्यत ।
अस्त्रवर्षेण महता शरौघैश्चापि संवृतौ ॥ ७.१०३.३४ ॥
فلم يُرَ حينئذٍ أرجونا ولا جوفيندا ولا العربة، إذ غمرتهم أمطار عظيمة من الأسلحة وجموع من السهام.
7.103.35
ततोऽर्जुनोऽस्त्रवीर्येण निजघ्ने तां वरूथिनीम् ।
तत्र व्यङ्गी कृताः पेतुः शतशोऽथ रथद्विपाः ॥ ७.१०३.३५ ॥
ثم ضرب أرجونا ذلك الجيش بقوة سلاحه؛ فسقط هناك مئات من العربات والفيلة مُقطَّعةً الأعضاء.
7.103.36
ते हता हन्यमानाश्च न्यगृह्णंस्तं रथोत्तमम् ।
स रथः स्तम्भितस्तस्थौ क्रोशमात्रे समन्ततः ॥ ७.१०३.३६ ॥
قُتلوا، ومع ضربهم أمسكوا بتلك العربة الفاخرة؛ فوقفت العربة متوقفةً نحو كروشا (نحو ميلين) من كل جانب.
7.103.37
ततोऽर्जुनं वृष्णिवीरस्त्वरितो वाक्यमब्रवीत् ।
धनुर्विष्फारयात्यर्थमहं ध्मास्यामि चाम्बुजम् ॥ ७.१०३.३७ ॥
ثم قال بطل الفريشنيين بعجلة لأرجونا: «اشدد قوسك بقوة؛ وسأنفخ في محارتي.»
7.103.38
ततो विष्फार्य बलवद्गाण्डीवं जघ्निवान्रिपून् ।
महता शरवर्षेण तलशब्देन चार्जुनः ॥ ७.१०३.३८ ॥
ثم شدّ أرجونا قوس الغاندِيفا بقوة، فأهلك الأعداء بمطر عظيم من السهام وبصوت الضربة على الوتر.
7.103.39
पाञ्चजन्यं च बलवान्दध्मौ तारेण केशवः ।
रजसा ध्वस्तपक्ष्मान्तः प्रस्विन्नवदनो भृशम् ॥ ७.१०३.३९ ॥
نفخ كيشافا القوي في المحارة بانتشاجانيا بنغمة عالية؛ وقد غطى الغبار أطراف رموش عينيه، وابتل وجهه بالعرق بشدة.
7.103.40
तेनाच्युतोष्ठपुटपूरितमारुतेन ।
शङ्खान्तरोदरविवृद्धविनिःसृतेन।
नादेन सासुरवियत्सुरलोकपाल… ।
मुद्विग्नमीश्वर जगत्स्फुटतीव सर्वम् ॥ ७.१०३.४० ॥
بذلك الصوت، المملوء بنفس شفتي أتشيوتا والمتعاظم الخارج من داخل المحارة — مع الأسورا والسماء والآلهة وحماة العوالم… ؛ يا رب، كان العالم كله يتصدع من الاضطراب كأنه على وشك الانشقاق.
7.103.41
तस्य शङ्खस्य नादेन धनुषो निःस्वनेन च ।
निःसत्वाश्च ससत्वाश्च क्षितौ पेतुस्तदा जनाः ॥ ७.१०३.४१ ॥
وعند صوت تلك المحارة وطنين القوس، سقط الناس على الأرض، الضعفاء والأقوياء على حد سواء.
7.103.42
तैर्विमुक्तो रथो रेजे वाय्वीरित इवाम्बुदः ।
जयद्रथस्य गोप्तारस्ततः क्षुब्धाः सहानुगाः ॥ ७.१०३.४२ ॥
تحرر العربة من تلك الأصوات، فلمعت كالسحابة تحركها الريح؛ ثم اضطرب حماة جايادراثا مع أتباعهم.
7.103.43
ते दृष्ट्वा सहसा पार्थं गोप्तारः सैन्धवस्य तु ।
चक्रुर्नादान्महेष्वासाः कम्पयन्तो वसुन्धराम् ॥ ७.१०३.४३ ॥
لما رأوا پارتا فجأة، أطلق حماة سايندهافا، الرماة العظام، صيحات تهز الأرض.
7.103.44
बाणशब्दरवांश्चोग्रान्विमिश्राञ्शङ्खनिःस्वनैः ।
प्रादुश्चक्रुर्महात्मानः सिंहनादरवानपि ॥ ७.१०३.४४ ॥
أطلق الأشداء العظماء أصواتا مروعة للسهام، مختلطة بنفير الأصداف، وزئير الأسود أيضا.
7.103.45
तं श्रुत्वा निनदं घोरं तावकानां समुत्थितम् ।
प्रदध्मतुः शङ्खवरौ वासुदेवधनञ्जयौ ॥ ७.१०३.४५ ॥
لما سمع فاسوديفا وذهنجايا ذلك الصخب الرهيب الذي انبعث من جانبكم، نفخا في صدفتيهما الفاخرتين.
7.103.46
तेन शब्देन महता पूरितेयं वसुन्धरा ।
सशैला सार्णवद्वीपा सपाताला विशाम्पते ॥ ७.१०३.४६ ॥
أيها السيد، بذلك الصوت العظيم امتلأت هذه الأرض مع جبالها وبحارها وجزرها وعوالمها السفلية.
7.103.47
स शब्दो भरतश्रेष्ठ व्याप्य सर्वा दिशो दश ।
प्रतिसस्वान तत्रैव कुरुपाण्डवयोर्बले ॥ ७.१०३.४७ ॥
ذلك الصوت، يا خير البهاراتا، ملأ الجهات العشر، فتردد هناك بعينه في جيشي الكوروين والباندافا.
7.103.48
तावका रथिनस्तत्र दृष्ट्वा कृष्णधनञ्जयौ ।
सम्भ्रमं परमं प्राप्तास्त्वरमाणा महारथाः ॥ ७.१०३.४८ ॥
هناك، لما رأى راكبو عرباتكم كريشنا وذهنجايا، أصابهم اضطراب شديد، فأسرع الرتابيون العظماء.
7.103.49
अथ कृष्णौ महाभागौ तावका वीक्ष्य दंशितौ ।
अभ्यद्रवन्त सङ्क्रुद्धास्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.१०३.४९ ॥
ثم لما رأى رجالك الكريشنَين ذوي الحظ العظيم وقد تسلّحا بالدروع، هاجموهما في غضب شديد، وكان ذلك المشهد كأنه أمر عجيب.