Mahābhārata · Adhyāya 7.103
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.103.1
एवमुक्त्वाऽर्जुनं राजा त्रिभिर्मर्मातिगैः शरैः ।
अभ्यविध्यन्महावेगैश्चतुर्भिश्चतुरो हयान् ॥ ७.१०३.१ ॥
So gesprochen, durchbohrte der König Arjuna mit drei Pfeilen, die die verwundbaren Stellen trafen, und mit vier sehr schnellen Pfeilen durchbohrte er dessen vier Pferde.
7.103.2
वासुदेवं च दशभिः प्रत्यविध्यत्स्तनान्तरे ।
प्रतोदं चास्य भल्लेन च्छित्त्वा भूमावपातयत् ॥ ७.१०३.२ ॥
Und mit zehn Pfeilen traf er Vāsudeva (Kṛṣṇa) mitten in die Brust, und mit einem Bhalla-Pfeil durchschnitt er dessen Treibstachel und ließ ihn zu Boden fallen.
7.103.3
तं चतुर्दशभिः पार्थश्चित्रपुङ्खैः शिलाशितैः ।
अविध्यत्तूर्णमव्यग्रस्ते चाभ्रश्यन्त वर्मणि ॥ ७.१०३.३ ॥
Pārtha (Arjuna) traf ihn, unerschüttert, sogleich mit vierzehn Pfeilen mit buntem Gefieder, auf einem Wetzstein geschärft; doch sie glitten von seiner Rüstung ab.
7.103.4
तेषां नैष्फल्यमालोक्य पुनर्नव च पञ्च च ।
प्राहिणोन्निशितान्बाणांस्ते चाभ्रश्यन्त वर्मणः ॥ ७.१०३.४ ॥
Als er sah, dass jene wirkungslos waren, schickte er erneut vierzehn scharfe Pfeile ab; auch sie glitten von seiner Rüstung ab.
7.103.5
अष्टाविंशांस्तु तान्बाणानस्तान्विप्रेक्ष्य निष्फलान् ।
अब्रवीत्परवीरघ्नः कृष्णोऽर्जुनमिदं वचः ॥ ७.१०३.५ ॥
Als er sah, dass jene achtundzwanzig Pfeile wirkungslos abgeglitten waren, sprach Kṛṣṇa, der Bezwinger der feindlichen Helden, diese Worte zu Arjuna.
7.103.6
अदृष्टपूर्वं पश्यामि शिलानामिव सर्पणम् ।
त्वया सम्प्रेषिताः पार्थ नार्थं कुर्वन्ति पत्रिणः ॥ ७.१०३.६ ॥
O Pārtha, ich sehe etwas noch nie Gesehenes, als glitten Steine ab; diese gefiederten Pfeile, die du abgeschickt hast, erreichen ihren Zweck nicht.
7.103.7
कच्चिद्गाण्डीवजः प्राणस्तथैव भरतर्षभ ।
मुष्टिश्च ते यथा पूर्वं भुजयोश्च बलं तव ॥ ७.१०३.७ ॥
Ist der Atem, der aus dem Gāṇḍīva kommt, noch derselbe, Stier der Bharatas? Und sind dein Griff und die Kraft deiner Arme wie zuvor?
7.103.8
न वा कच्चिदयं कालः प्राप्तः स्यादद्य पश्चिमः ।
तव चैवास्य शत्रोश्च तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः ॥ ७.१०३.८ ॥
Ist vielleicht heute der letzte Augenblick für dich und für diesen Feind gekommen? Sag es mir, da ich frage.
7.103.9
विस्मयो मे महान्पार्थ तव दृष्ट्वा शरानिमान् ।
व्यर्थान्निपतितान्सङ्खे दुर्योधनरथं प्रति ॥ ७.१०३.९ ॥
Großes Staunen erfasst mich, Sohn der Pṛthā, da ich deine Pfeile sehe, die im Kampf zum Wagen Duryodhanas hin gefallen und nutzlos geworden sind.
7.103.10
वज्राशनिसमा घोराः परकायावभेदिनः ।
शराः कुर्वन्ति ते नार्थं पार्थ काऽद्य विडम्बना ॥ ७.१०३.१० ॥
Deine furchtbaren Pfeile, gleich Donnerkeil und Blitz, die fremde Körper durchbohren, bewirken nichts. Sohn der Pṛthā, welch eine Verhöhnung ist das heute!
7.103.11
द्रोणेन नियतं कृष्ण धार्तराष्ट्रे निदर्शितम् ।
अन्ते विहितमस्त्राणामेतत्कवचधारणम् ॥ ७.१०३.११ ॥
Droṇa hat dies dem Sohn Dhṛtarāṣṭras gewiss gezeigt, Kṛṣṇa. Dieses Anlegen der Rüstung ist das, was am Ende der Waffenkunde vorgeschrieben ist.
7.103.12
अस्मिन्नन्तर्हितं कृष्ण त्रैलोक्यमपि वर्मणि ।
एको द्रोणो हि वैदैतदहं तस्माच्च सत्तमात् ॥ ७.१०३.१२ ॥
In diesem Panzer, Kṛṣṇa, sind sogar die drei Welten verborgen. Nur Droṇa kennt es, und ich habe es von jenem besten aller Lehrer gelernt.
7.103.13
न शक्यमेतत्कवचं बाणैर्भेत्तुं कथञ्चन ।
अपि वज्रेण गोविन्द स्वयं मघवता युधि ॥ ७.१०३.१३ ॥
Govinda, dieser Panzer kann von Pfeilen auf keine Weise durchbohrt werden, nicht einmal von Indra selbst mit seinem Donnerkeil im Kampf.
7.103.14
जानंस्त्वमपि वै कृष्ण मां विमोहयसे कथम् ।
यद्वृत्तं त्रिषु लोकेषु यच्च केशव वर्तते ॥ ७.१०३.१४ ॥
Kṛṣṇa, obwohl du alles weißt, warum verwirrst du mich? Keśava, du kennst alles, was in den drei Welten geschehen ist und geschieht.
7.103.15
यथा भविष्यद्यच्चैव तत्सर्वं विदितं तव ।
न त्विदं वेद वै कश्चिद्यथा त्वं मधुसूदन ॥ ७.१०३.१५ ॥
Alles, was sein wird und was ist, kennst du. Doch, Madhusūdana, niemand sonst weiß es so wie du.
7.103.16
एष दुर्योधनः कृष्ण द्रोणेन विहितामिमाम् ।
तिष्ठत्यभीतवत्सङ्ख्ये बिभ्रत्कवचधारणाम् ॥ ७.१०३.१६ ॥
Kṛṣṇa, Duryodhana steht hier im Kampf, in diesem von Droṇa gefertigten Panzer, als wäre er furchtlos.
7.103.17
यत्त्वत्र विहितं कार्यं नैष तद्वेत्ति माधव ।
स्त्रीवदेष बिभर्त्येतां युक्तां कवचधारणाम् ॥ ७.१०३.१७ ॥
Mādhava, er weiß nicht, welche Pflicht hier vorgeschrieben ist. Wie eine Frau trägt er diesen passenden Panzer.
7.103.18
पश्य बाह्वोश्च मे वीर्यं धनुषश्च जनार्दन ।
पराजयिष्ये कौरव्यं कवचेनापि रक्षितम् ॥ ७.१०३.१८ ॥
Janārdana, sieh die Kraft meiner Arme und meines Bogens. Ich werde den Kaurava besiegen, obwohl er durch den Panzer geschützt ist.
7.103.19
इदमङ्गिरसे प्रादाद्देवेशो वर्म भास्वरम् ।
तस्माद्वृहस्पतिः प्राप ततः प्राप पुरन्दरः ॥ ७.१०३.१९ ॥
Der Herr der Götter gab diese strahlende Rüstung dem Aṅgiras. Von ihm erhielt sie Bṛhaspati, und dann erlangte sie Purandara (Indra).
7.103.20
पुनर्ददौ सुरपतिर्मह्यं वर्म ससङ्ग्रहम् ।
दैवं यद्यस्य वर्मैतद्ब्रह्मणा वा स्वयं कृतम्।
नैनं गोप्स्यति दुर्बुद्धिमद्य बाणहतं मया ॥ ७.१०३.२० ॥
Der Herr der Götter gab mir diese Rüstung erneut samt ihrem Vorrat. Wessen göttliche Rüstung dies auch sei oder was Brahmā selbst geschaffen hat — sie wird diesen Bösgesinnten nicht schützen, der heute von meinen Pfeilen getroffen wird.
7.103.21
एवमुक्त्वाऽर्जुनो बाणानभिमन्त्र्य व्यकर्षयत् ।
मानवास्त्रेण मानार्हस्तीक्ष्णावरणभेदिना ॥ ७.१०३.२१ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, weihte Arjuna die Pfeile mit einem Mantra und zog sie zurück mit der Mānava-Waffe, würdig der Ehre, die scharfe Rüstungen durchdringt.
7.103.22
विकृष्यमाणांस्तेनैव धनुर्मध्यगताञ्छरान् ।
तानस्यास्त्रेण चिच्छेद द्रौणिः सर्वास्त्रघातिना ॥ ७.१०३.२२ ॥
Jene Pfeile, die durch eben diese Waffe zurückgezogen wurden und die Mitte des Bogens erreichten, schnitt Droṇas Sohn mit seiner Waffe ab — er, der Töter aller Waffen.
7.103.23
तान्निकृत्तानिषून्दृष्ट्वा दूरतो ब्रह्मवादिना ।
न्यवेदयत्केशवाय विस्मितः श्वेतवाहनः ॥ ७.१०३.२३ ॥
Als er jene Pfeile aus der Ferne abgeschnitten sah, berichtete der weißrossige (Arjuna) erstaunt es Keśava, dem Sprecher des heiligen Wissens.
7.103.24
नैतदस्त्रं मया शक्यं द्विः प्रयोक्तुं जनार्दन ।
अस्त्रं मामेव हन्याद्धि हन्याच्चापि बलं मम ॥ ७.१०३.२४ ॥
O Janārdana, diese Waffe kann ich nicht zweimal einsetzen. Diese Waffe würde mich selbst vernichten, und sie würde gewiss auch meine Kraft zerstören.
7.103.25
ततो दुर्योधनः कृष्णौ नवभिर्नवभिः शरैः ।
अविध्यत रणे राजञ्शरैराशीविषोपमैः ॥ ७.१०३.२५ ॥
Da durchbohrte Duryodhana im Kampf die beiden Kṛṣṇa, neun Pfeile jeden, o König, mit Pfeilen gleich giftigen Schlangen.
7.103.26
भूय एवाभ्यवर्षच्च समरे कृष्णपाण्डवौ ।
शरवर्षेण महता ततोऽहृष्यन्त तावकाः।
चक्रुर्वादित्रनिनदान्सिंहनादरवांस्तथा ॥ ७.१०३.२६ ॥
Erneut ließ er im Kampf einen gewaltigen Pfeilregen auf die beiden, Kṛṣṇa und den Pāṇḍava, niedergehen; da freuten sich deine Leute und erhoben Instrumentenklang und Löwengebrüll.
7.103.27
ततः क्रुद्धो रणे पार्थः सृक्विणी परिसंलिहन् ।
नापश्यच्च ततोऽस्याङ्गं यन्न स्याद्वर्मरक्षितम् ॥ ७.१०३.२७ ॥
Da sah Pārtha, im Kampf zornig und sich die Mundwinkel leckend, an seinem Körper kein Glied, das nicht durch Panzer geschützt war.
7.103.28
ततोऽस्य निशितैर्बाणैः सुमुक्तैरन्तकोपमैः ।
हयांश्चकार निर्देहानुभौ च पार्ष्णिसारथी ॥ ७.१०३.२८ ॥
Dann machte er mit seinen scharfen, gut abgeschossenen Pfeilen, gleich dem Tod, seine Pferde und beide hinteren Wagenlenker leblos.
7.103.29
धनुरस्याच्छिनत्तूर्णं हस्तावापं च वीर्यवान् ।
रथं च शकलीकर्तुं सव्यसाची प्रचक्रमे ॥ ७.१०३.२९ ॥
Der mächtige Savyasācin zerschnitt rasch seinen Bogen und den Griff seiner Hand und machte sich daran, den Wagen in Stücke zu schlagen.
7.103.30
दुर्योधनं च बाणाभ्यां तीक्ष्णाभ्यां विरथीकृतम् ।
आविद्ध्यद्धस्ततलयोरुभयोरर्जुनस्तदा ॥ ७.१०३.३० ॥
Da durchbohrte Arjuna den Duryodhana, der des Wagens beraubt war, mit zwei scharfen Pfeilen durch beide Handflächen.
7.103.31
प्रयत्नज्ञो हि कौन्तयो नखमांसान्तरेषुभिः ।
स वेदनाभिराविग्नः पलायनपरायणः ॥ ७.१०३.३१ ॥
Denn Kaunteya (Arjuna), geschickt im Bemühen, durchbohrte ihn mit Pfeilen zwischen Nagel und Fleisch; von den Schmerzen gequält, war Duryodhana nur noch auf die Flucht bedacht.
7.103.32
तं कृच्छ्रामापदं प्राप्तं दृष्ट्वा परमधन्विनः ।
समापेतुः परीप्सन्तो धनञ्जयशरार्दितम् ॥ ७.१०३.३२ ॥
Als sie ihn in schwere Gefahr geraten sahen, versammelten sich die höchsten Bogenschützen, begierig ihn zu schützen, ihn, der von Dhanañjayas Pfeilen gequält war.
7.103.33
तं रथैर्बहुसाहस्रैः कल्पितैः कुञ्जरैर्हयैः ।
पदात्योघैश्च संरब्धैः परिवव्रुर्धनञ्जयम् ॥ ७.१०३.३३ ॥
Sie umringten Dhanañjaya mit vielen tausend Streitwagen, aufgestellten Elefanten und Pferden und zornentbrannten Fußtruppen.
7.103.34
अथ नार्जुनगोविन्दौ न रथो वा व्यदृश्यत ।
अस्त्रवर्षेण महता शरौघैश्चापि संवृतौ ॥ ७.१०३.३४ ॥
Da waren weder Arjuna noch Govinda, noch der Streitwagen zu sehen, denn sie waren von einem großen Regen von Waffen und Pfeilmassen eingehüllt.
7.103.35
ततोऽर्जुनोऽस्त्रवीर्येण निजघ्ने तां वरूथिनीम् ।
तत्र व्यङ्गी कृताः पेतुः शतशोऽथ रथद्विपाः ॥ ७.१०३.३५ ॥
Da schlug Arjuna durch die Macht seiner Waffen jenes Heer nieder; dort fielen verstümmelt hunderte Streitwagen und Elefanten.
7.103.36
ते हता हन्यमानाश्च न्यगृह्णंस्तं रथोत्तमम् ।
स रथः स्तम्भितस्तस्थौ क्रोशमात्रे समन्ततः ॥ ७.१०३.३६ ॥
Sie wurden erschlagen, und während sie geschlagen wurden, hielten sie jenen vortrefflichen Streitwagen an; der Wagen stand gebannt auf einem krośa (etwa zwei Meilen) ringsum.
7.103.37
ततोऽर्जुनं वृष्णिवीरस्त्वरितो वाक्यमब्रवीत् ।
धनुर्विष्फारयात्यर्थमहं ध्मास्यामि चाम्बुजम् ॥ ७.१०३.३७ ॥
Da sprach der Held der Vṛṣṇis hastig zu Arjuna: 'Spanne deinen Bogen gewaltig; ich werde meine Muschel blasen.'
7.103.38
ततो विष्फार्य बलवद्गाण्डीवं जघ्निवान्रिपून् ।
महता शरवर्षेण तलशब्देन चार्जुनः ॥ ७.१०३.३८ ॥
Dann spannte Arjuna den Gāṇḍīva-Bogen gewaltig und erschlug die Feinde mit einem großen Pfeilregen und dem Klang des Handschlags auf die Sehne.
7.103.39
पाञ्चजन्यं च बलवान्दध्मौ तारेण केशवः ।
रजसा ध्वस्तपक्ष्मान्तः प्रस्विन्नवदनो भृशम् ॥ ७.१०३.३९ ॥
Der mächtige Keśava blies die Muschel Pāñcajanya mit hellem Ton; die Ränder seiner Wimpern waren mit Staub bedeckt, und sein Gesicht war von Schweiß durchnässt.
7.103.40
तेनाच्युतोष्ठपुटपूरितमारुतेन ।
शङ्खान्तरोदरविवृद्धविनिःसृतेन।
नादेन सासुरवियत्सुरलोकपाल… ।
मुद्विग्नमीश्वर जगत्स्फुटतीव सर्वम् ॥ ७.१०३.४० ॥
Durch jenen Klang, gefüllt vom Atem aus Acyutas Lippenhöhle und aus dem Innern der Muschel gewachsen hervorgedrungen — mit den Asuras, dem Himmel, den Göttern und den Weltwächtern… ; o Herr, die ganze Welt schien vor Erregung zu zerspringen.
7.103.41
तस्य शङ्खस्य नादेन धनुषो निःस्वनेन च ।
निःसत्वाश्च ससत्वाश्च क्षितौ पेतुस्तदा जनाः ॥ ७.१०३.४१ ॥
Beim Klang jener Muschel und dem Schwirren des Bogens fielen da die Menschen, Schwache wie Starke, zu Boden.
7.103.42
तैर्विमुक्तो रथो रेजे वाय्वीरित इवाम्बुदः ।
जयद्रथस्य गोप्तारस्ततः क्षुब्धाः सहानुगाः ॥ ७.१०३.४२ ॥
Von jenen Lauten befreit, glänzte der Wagen wie eine vom Wind bewegte Wolke; da gerieten Jayadrathas Beschützer mit ihrem Gefolge in Aufruhr.
7.103.43
ते दृष्ट्वा सहसा पार्थं गोप्तारः सैन्धवस्य तु ।
चक्रुर्नादान्महेष्वासाः कम्पयन्तो वसुन्धराम् ॥ ७.१०३.४३ ॥
Als sie Pārtha plötzlich erblickten, stießen die Beschützer Saindhavas, die großen Bogenschützen, Brüllen aus, die die Erde erbeben ließen.
7.103.44
बाणशब्दरवांश्चोग्रान्विमिश्राञ्शङ्खनिःस्वनैः ।
प्रादुश्चक्रुर्महात्मानः सिंहनादरवानपि ॥ ७.१०३.४४ ॥
Die Hochgesinnten erzeugten grimmige Pfeiltöne, vermischt mit Muschelhörnern, und auch Löwengebrüll.
7.103.45
तं श्रुत्वा निनदं घोरं तावकानां समुत्थितम् ।
प्रदध्मतुः शङ्खवरौ वासुदेवधनञ्जयौ ॥ ७.१०३.४५ ॥
Als sie jenen schrecklichen Lärm hörten, der auf eurer Seite aufgestiegen war, bliesen Vāsudeva und Dhanañjaya ihre hervorragenden Muscheln.
7.103.46
तेन शब्देन महता पूरितेयं वसुन्धरा ।
सशैला सार्णवद्वीपा सपाताला विशाम्पते ॥ ७.१०३.४६ ॥
O Herr der Menschen, durch jenen gewaltigen Schall wurde diese Erde gefüllt, mit ihren Bergen, Meeren, Inseln und Unterwelten.
7.103.47
स शब्दो भरतश्रेष्ठ व्याप्य सर्वा दिशो दश ।
प्रतिसस्वान तत्रैव कुरुपाण्डवयोर्बले ॥ ७.१०३.४७ ॥
Jener Schall, o Bester der Bharatas, erfüllte alle zehn Richtungen und hallte gerade dort in den Heeren der Kurus und Pāṇḍavas wider.
7.103.48
तावका रथिनस्तत्र दृष्ट्वा कृष्णधनञ्जयौ ।
सम्भ्रमं परमं प्राप्तास्त्वरमाणा महारथाः ॥ ७.१०३.४८ ॥
Dort gerieten eure Wagenkämpfer beim Anblick Kṛṣṇas und Dhanañjayas in große Bestürzung, und die großen Wagenkrieger eilten herbei.
7.103.49
अथ कृष्णौ महाभागौ तावका वीक्ष्य दंशितौ ।
अभ्यद्रवन्त सङ्क्रुद्धास्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.१०३.४९ ॥
Als deine Krieger die beiden hochgesegneten Kṛṣṇas gepanzert sahen, stürmten sie zornentbrannt auf sie zu, und es war wie ein wundersames Ereignis.