மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.103
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.103.1
एवमुक्त्वाऽर्जुनं राजा त्रिभिर्मर्मातिगैः शरैः ।
अभ्यविध्यन्महावेगैश्चतुर्भिश्चतुरो हयान् ॥ ७.१०३.१ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, அரசன் அர்ஜுனனை மர்மங்களைத் துளைக்கும் மூன்று அம்புகளால் தாக்கினான்; மிகு வேகமுள்ள நான்கு அம்புகளால் அவனுடைய நான்கு குதிரைகளையும் தாக்கினான்.
7.103.2
वासुदेवं च दशभिः प्रत्यविध्यत्स्तनान्तरे ।
प्रतोदं चास्य भल्लेन च्छित्त्वा भूमावपातयत् ॥ ७.१०३.२ ॥
பத்து அம்புகளால் வாசுதேவனை (கிருஷ்ணனை) மார்புக்கு நடுவே தாக்கினான்; பல்ல அம்பால் அவனுடைய சாட்டையைத் துண்டித்து நிலத்தில் விழச் செய்தான்.
7.103.3
तं चतुर्दशभिः पार्थश्चित्रपुङ्खैः शिलाशितैः ।
अविध्यत्तूर्णमव्यग्रस्ते चाभ्रश्यन्त वर्मणि ॥ ७.१०३.३ ॥
அர்ஜுனன் அந்த அரசனை விரைவாக, கலக்கமின்றி, சித்திரமான இறகுகளும் கல்லில் தீட்டிய கூர்முனையும் கொண்ட பதினான்கு அம்புகளால் தாக்கினான்; அவை அவனுடைய கவசத்திலிருந்து சறுக்கி விழுந்தன.
7.103.4
तेषां नैष्फल्यमालोक्य पुनर्नव च पञ्च च ।
प्राहिणोन्निशितान्बाणांस्ते चाभ्रश्यन्त वर्मणः ॥ ७.१०३.४ ॥
அவை பயனற்றுப் போனதைக் கண்டு, அவன் மீண்டும் ஒன்பது, ஐந்து கூர்மையான அம்புகளை அனுப்பினான்; அவையும் அவனுடைய கவசத்திலிருந்து சறுக்கின.
7.103.5
अष्टाविंशांस्तु तान्बाणानस्तान्विप्रेक्ष्य निष्फलान् ।
अब्रवीत्परवीरघ्नः कृष्णोऽर्जुनमिदं वचः ॥ ७.१०३.५ ॥
அந்த இருபத்தெட்டு அம்புகளும் பயனற்று விழுந்ததைக் கண்ட, எதிரி வீரர்களை அழிப்பவனான கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
7.103.6
अदृष्टपूर्वं पश्यामि शिलानामिव सर्पणम् ।
त्वया सम्प्रेषिताः पार्थ नार्थं कुर्वन्ति पत्रिणः ॥ ७.१०३.६ ॥
பார்த்ததில்லாத ஒன்றைக் காண்கிறேன் — கற்கள் சறுக்குவது போல. பார்த்தா, நீ அனுப்பிய இந்த இறகுள்ள அம்புகள் தம் நோக்கத்தை நிறைவேற்றவில்லை.
7.103.7
कच्चिद्गाण्डीवजः प्राणस्तथैव भरतर्षभ ।
मुष्टिश्च ते यथा पूर्वं भुजयोश्च बलं तव ॥ ७.१०३.७ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, காண்டீவத்திலிருந்து எழும் உயிர்ப்பு அப்படியே இருக்கிறதா? உன் பிடியும் கைகளின் வலிமையும் முன்போல் உள்ளனவா?
7.103.8
न वा कच्चिदयं कालः प्राप्तः स्यादद्य पश्चिमः ।
तव चैवास्य शत्रोश्च तन्ममाचक्ष्व पृच्छतः ॥ ७.१०३.८ ॥
இன்று உனக்கும் இந்த எதிரிக்கும் கடைசி நேரம் வந்துவிட்டதோ? கேட்கும் எனக்கு அதைச் சொல்.
7.103.9
विस्मयो मे महान्पार्थ तव दृष्ट्वा शरानिमान् ।
व्यर्थान्निपतितान्सङ्खे दुर्योधनरथं प्रति ॥ ७.१०३.९ ॥
பார்த்தா, போரில் துரியோதனனின் தேரை நோக்கி விழுந்து வீணாகிப் போன உன் இந்த அம்புகளைக் கண்டு எனக்கு பெரும் வியப்பு ஏற்படுகிறது.
7.103.10
वज्राशनिसमा घोराः परकायावभेदिनः ।
शराः कुर्वन्ति ते नार्थं पार्थ काऽद्य विडम्बना ॥ ७.१०३.१० ॥
இடி மின்னலைப் போன்ற, எதிரியின் உடலைத் துளைக்கும் உன் கொடிய அம்புகள் இன்று பயனற்றுப் போகின்றன. பார்த்தா, இன்று இது என்ன கேலிக்கூத்து?
7.103.11
द्रोणेन नियतं कृष्ण धार्तराष्ट्रे निदर्शितम् ।
अन्ते विहितमस्त्राणामेतत्कवचधारणम् ॥ ७.१०३.११ ॥
கிருஷ்ணா, நிச்சயமாக துரோணர் திருதராஷ்டிரன் மகனுக்கு இதைக் காட்டியிருக்கிறார். படைக்கலங்களின் இறுதியில் விதிக்கப்பட்டதே இந்தக் கவச அணிதல்.
7.103.12
अस्मिन्नन्तर्हितं कृष्ण त्रैलोक्यमपि वर्मणि ।
एको द्रोणो हि वैदैतदहं तस्माच्च सत्तमात् ॥ ७.१०३.१२ ॥
கிருஷ்ணா, இந்தக் கவசத்தில் மூன்று உலகங்களும் மறைந்துள்ளன. இதை துரோணர் ஒருவரே அறிவார்; அந்தச் சிறந்த குருவிடமிருந்தே நானும் அறிந்தேன்.
7.103.13
न शक्यमेतत्कवचं बाणैर्भेत्तुं कथञ्चन ।
अपि वज्रेण गोविन्द स्वयं मघवता युधि ॥ ७.१०३.१३ ॥
கோவிந்தா, போரில் இந்திரனே தன் வஜ்ரத்தால் கூட இந்தக் கவசத்தை அம்புகளால் எந்த வகையிலும் துளைக்க முடியாது.
7.103.14
जानंस्त्वमपि वै कृष्ण मां विमोहयसे कथम् ।
यद्वृत्तं त्रिषु लोकेषु यच्च केशव वर्तते ॥ ७.१०३.१४ ॥
கிருஷ்ணா, நீ அனைத்தையும் அறிந்திருந்தும் ஏன் என்னை மயக்குகிறாய்? கேசவா, மூன்று உலகங்களில் நடந்ததும் நடப்பதும் உனக்குத் தெரியும்.
7.103.15
यथा भविष्यद्यच्चैव तत्सर्वं विदितं तव ।
न त्विदं वेद वै कश्चिद्यथा त्वं मधुसूदन ॥ ७.१०३.१५ ॥
எதிர்காலத்தில் நடப்பதும், இருப்பதும் அனைத்தும் உனக்குத் தெரியும். ஆனால் மதுசூதனா, இதை உன்னைப் போல் யாரும் அறிவதில்லை.
7.103.16
एष दुर्योधनः कृष्ण द्रोणेन विहितामिमाम् ।
तिष्ठत्यभीतवत्सङ्ख्ये बिभ्रत्कवचधारणाम् ॥ ७.१०३.१६ ॥
கிருஷ்ணா, துரியோதனன் துரோணரால் அமைக்கப்பட்ட இக்கவசத்தை அணிந்து போர்க்களத்தில் அஞ்சாதவன் போல் நிற்கிறான்.
7.103.17
यत्त्वत्र विहितं कार्यं नैष तद्वेत्ति माधव ।
स्त्रीवदेष बिभर्त्येतां युक्तां कवचधारणाम् ॥ ७.१०३.१७ ॥
மாதவா, இங்கு விதிக்கப்பட்ட கடமை என்னவென்று இவன் அறியவில்லை. பெண்ணைப் போல இத்தகைய கவசத்தை அணிந்திருக்கிறான்.
7.103.18
पश्य बाह्वोश्च मे वीर्यं धनुषश्च जनार्दन ।
पराजयिष्ये कौरव्यं कवचेनापि रक्षितम् ॥ ७.१०३.१८ ॥
ஜனார்தனா, என் தோள்களின் வீரியத்தையும் வில்லின் வலிமையையும் பார். கவசத்தால் காக்கப்பட்ட கௌரவனையும் நான் வெல்வேன்.
7.103.19
इदमङ्गिरसे प्रादाद्देवेशो वर्म भास्वरम् ।
तस्माद्वृहस्पतिः प्राप ततः प्राप पुरन्दरः ॥ ७.१०३.१९ ॥
ஒளிவீசும் இக்கவசத்தை தேவேசன் அங்கிரசருக்கு அளித்தார். அவரிடமிருந்து பிருஹஸ்பதி பெற்றார்; பின்னர் புரந்தரன் (இந்திரன்) அதைப் பெற்றான்.
7.103.20
पुनर्ददौ सुरपतिर्मह्यं वर्म ससङ्ग्रहम् ।
दैवं यद्यस्य वर्मैतद्ब्रह्मणा वा स्वयं कृतम्।
नैनं गोप्स्यति दुर्बुद्धिमद्य बाणहतं मया ॥ ७.१०३.२० ॥
தேவர்களின் தலைவன் மீண்டும் எனக்கு தொகுப்புடன் கூடிய இக்கவசத்தை அளித்தான். தெய்வீகமான இக்கவசம் யாருடையதோ, அல்லது பிரம்மாவே தானே படைத்ததோ — அது இந்தத் தீயவனைக் காக்காது; இன்று என் அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு.
7.103.21
एवमुक्त्वाऽर्जुनो बाणानभिमन्त्र्य व्यकर्षयत् ।
मानवास्त्रेण मानार्हस्तीक्ष्णावरणभेदिना ॥ ७.१०३.२१ ॥
இவ்வாறு சொல்லி அர்ஜுனன் அம்புகளை மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து இழுத்தான் — மானவாஸ்திரத்தால், மரியாதைக்குரியதும் கூர்மையான கவசத்தை ஊடுருவுவதுமான அதனால்.
7.103.22
विकृष्यमाणांस्तेनैव धनुर्मध्यगताञ्छरान् ।
तानस्यास्त्रेण चिच्छेद द्रौणिः सर्वास्त्रघातिना ॥ ७.१०३.२२ ॥
அதே அஸ்திரத்தால் இழுக்கப்பட்டு வில்லின் நடுவில் இருந்த அந்த அம்புகளை — அவனுடைய — துரோணரின் மகன் அஸ்திரத்தால் வெட்டினான், எல்லா அஸ்திரங்களையும் அழிப்பவன்.
7.103.23
तान्निकृत्तानिषून्दृष्ट्वा दूरतो ब्रह्मवादिना ।
न्यवेदयत्केशवाय विस्मितः श्वेतवाहनः ॥ ७.१०३.२३ ॥
தொலைவிலிருந்து அறுபட்ட அந்த அம்புகளைக் கண்டு, வியப்படைந்த வெண்குதிரையுடையவன் (அர்ஜுனன்) மறைநூல் வல்ல கேசவனுக்கு அறிவித்தான்.
7.103.24
नैतदस्त्रं मया शक्यं द्विः प्रयोक्तुं जनार्दन ।
अस्त्रं मामेव हन्याद्धि हन्याच्चापि बलं मम ॥ ७.१०३.२४ ॥
ஜனார்தனா, இந்த அஸ்திரத்தை நான் இருமுறை பிரயோகிக்க முடியாது. இந்த அஸ்திரம் என்னையே அழிக்கும்; என் வலிமையையும் நிச்சயம் அழிக்கும்.
7.103.25
ततो दुर्योधनः कृष्णौ नवभिर्नवभिः शरैः ।
अविध्यत रणे राजञ्शरैराशीविषोपमैः ॥ ७.१०३.२५ ॥
அப்போது துரியோதனன் போரில் கிருஷ்ணர்கள் இருவரையும் ஒன்பதொன்பது அம்புகளால் துளைத்தான், ஓ அரசே, விஷப் பாம்புகளைப் போன்ற அம்புகளால்.
7.103.26
भूय एवाभ्यवर्षच्च समरे कृष्णपाण्डवौ ।
शरवर्षेण महता ततोऽहृष्यन्त तावकाः।
चक्रुर्वादित्रनिनदान्सिंहनादरवांस्तथा ॥ ७.१०३.२६ ॥
மீண்டும் போரில் கிருஷ்ணனையும் பாண்டவனையும் இருவரையும் அவர் பெரும் அம்புமழையால் பொழிந்தார்; அப்போது உங்கள் ஆட்கள் மகிழ்ந்தனர்; அவர்கள் இசைக்கருவிகளின் முழக்கத்தையும் சிங்க முழக்கங்களையும் எழுப்பினர்.
7.103.27
ततः क्रुद्धो रणे पार्थः सृक्विणी परिसंलिहन् ।
नापश्यच्च ततोऽस्याङ्गं यन्न स्याद्वर्मरक्षितम् ॥ ७.१०३.२७ ॥
அப்போது போரில் கோபமுற்ற பார்த்தன், தன் வாயின் ஓரங்களை நக்கிக்கொண்டு, அவனுடைய உடலில் கவசத்தால் காக்கப்படாத எந்த அங்கத்தையும் காணவில்லை.
7.103.28
ततोऽस्य निशितैर्बाणैः सुमुक्तैरन्तकोपमैः ।
हयांश्चकार निर्देहानुभौ च पार्ष्णिसारथी ॥ ७.१०३.२८ ॥
அப்போது அவனுடைய கூரிய, நன்கு எய்யப்பட்ட, யமனுக்கு ஒப்பான அம்புகளால் அவன் குதிரைகளையும், இருவரான பின்புற தேரோட்டிகளையும் உயிரற்றவர்களாக ஆக்கினான்.
7.103.29
धनुरस्याच्छिनत्तूर्णं हस्तावापं च वीर्यवान् ।
रथं च शकलीकर्तुं सव्यसाची प्रचक्रमे ॥ ७.१०३.२९ ॥
வலிமையுடைய சவ்யசாசி விரைவில் அவனுடைய வில்லையும் கைப்பிடிப் பகுதியையும் துண்டித்தான்; தேரைத் துண்டுகளாக்கவும் தொடங்கினான்.
7.103.30
दुर्योधनं च बाणाभ्यां तीक्ष्णाभ्यां विरथीकृतम् ।
आविद्ध्यद्धस्ततलयोरुभयोरर्जुनस्तदा ॥ ७.१०३.३० ॥
அப்போது அர்ஜுனன், தேரற்றவனாக்கப்பட்ட துரியோதனனை இரண்டு கூரிய அம்புகளால் அவனுடைய இரு உள்ளங்கைகளிலும் துளைத்தான்.
7.103.31
प्रयत्नज्ञो हि कौन्तयो नखमांसान्तरेषुभिः ।
स वेदनाभिराविग्नः पलायनपरायणः ॥ ७.१०३.३१ ॥
முயற்சியில் திறமையுள்ள கௌந்தேயன் (அர்ஜுனன்) நகத்திற்கும் சதைக்கும் இடையே அம்புகளால் (துரியோதனனைத் துளைத்தான்). அவன் வேதனைகளால் கலக்கமுற்று ஓட்டத்தில் ஈடுபட்டான்.
7.103.32
तं कृच्छ्रामापदं प्राप्तं दृष्ट्वा परमधन्विनः ।
समापेतुः परीप्सन्तो धनञ्जयशरार्दितम् ॥ ७.१०३.३२ ॥
அவன் (அர்ஜுனன்) கடும் ஆபத்தில் சிக்கியிருப்பதைக் கண்டு, சிறந்த வில்வீரர்கள் அவனைக் காக்க விரும்பி ஒன்று கூடினர் — தனஞ்சயனின் அம்புகளால் வருத்தப்பட்ட அவனை.
7.103.33
तं रथैर्बहुसाहस्रैः कल्पितैः कुञ्जरैर्हयैः ।
पदात्योघैश्च संरब्धैः परिवव्रुर्धनञ्जयम् ॥ ७.१०३.३३ ॥
அவர்கள் தனஞ்சயனை (அர்ஜுனனை) பல்லாயிரக்கணக்கான தேர்களாலும், அலங்கரிக்கப்பட்ட யானைகளாலும், குதிரைகளாலும், கோபமுற்ற காலாட்படைக் கூட்டங்களாலும் சூழ்ந்துகொண்டனர்.
7.103.34
अथ नार्जुनगोविन्दौ न रथो वा व्यदृश्यत ।
अस्त्रवर्षेण महता शरौघैश्चापि संवृतौ ॥ ७.१०३.३४ ॥
பின்னர் அர்ஜுனனும் கோவிந்தனும் காணப்படவில்லை, தேரும் தெரியவில்லை — பெரும் படைக்கலமழையாலும் அம்புக் கூட்டங்களாலும் அவர்கள் மூடப்பட்டிருந்தனர்.
7.103.35
ततोऽर्जुनोऽस्त्रवीर्येण निजघ्ने तां वरूथिनीम् ।
तत्र व्यङ्गी कृताः पेतुः शतशोऽथ रथद्विपाः ॥ ७.१०३.३५ ॥
பின்னர் அர்ஜுனன் தன் படைக்கல வலிமையால் அந்தப் படையை அழித்தான். அங்கே அங்கவீனமாக்கப்பட்டு நூற்றுக்கணக்கான தேர்களும் யானைகளும் வீழ்ந்தன.
7.103.36
ते हता हन्यमानाश्च न्यगृह्णंस्तं रथोत्तमम् ।
स रथः स्तम्भितस्तस्थौ क्रोशमात्रे समन्ततः ॥ ७.१०३.३६ ॥
அவர்கள் கொல்லப்பட்டனர்; கொல்லப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும்போதும் அந்த உயர்ந்த தேரைத் தடுத்து நிறுத்தினர். அந்தத் தேர் நாற்புறமும் ஒரு குரோசம் தொலைவுக்குத் தடைபட்டு நின்றது.
7.103.37
ततोऽर्जुनं वृष्णिवीरस्त्वरितो वाक्यमब्रवीत् ।
धनुर्विष्फारयात्यर्थमहं ध्मास्यामि चाम्बुजम् ॥ ७.१०३.३७ ॥
அப்போது விருஷ்ணி வீரன் விரைவாக அர்ஜுனனிடம் கூறினான்: 'உன் வில்லை மிகவும் நன்றாக நாண் ஏற்று; நான் சங்கை ஊதுவேன்.'
7.103.38
ततो विष्फार्य बलवद्गाण्डीवं जघ्निवान्रिपून् ।
महता शरवर्षेण तलशब्देन चार्जुनः ॥ ७.१०३.३८ ॥
பின்னர் அர்ஜுனன் காண்டீவ வில்லை வலிமையாக நாணேற்றி, பெரும் அம்பு மழையாலும் நாண் ஒலியாலும் எதிரிகளைத் தாக்கினான்.
7.103.39
पाञ्चजन्यं च बलवान्दध्मौ तारेण केशवः ।
रजसा ध्वस्तपक्ष्मान्तः प्रस्विन्नवदनो भृशम् ॥ ७.१०३.३९ ॥
வலிமையான கேசவன் பாஞ்சஜன்யச் சங்கை உயர்ந்த ஒலியில் ஊதினான்; தூசியால் இமை ஓரங்கள் மூடப்பட்டு, அவன் முகம் மிகவும் வியர்வையால் நனைந்தது.
7.103.40
तेनाच्युतोष्ठपुटपूरितमारुतेन ।
शङ्खान्तरोदरविवृद्धविनिःसृतेन।
नादेन सासुरवियत्सुरलोकपाल… ।
मुद्विग्नमीश्वर जगत्स्फुटतीव सर्वम् ॥ ७.१०३.४० ॥
அச்சுதனின் உதட்டுக் குழியில் நிரம்பிய காற்றால், சங்கின் உள்ளிருந்து பெருகி வெளிப்பட்ட அந்த ஒலியால் — அசுரர், வானம், தேவர், லோகபாலர்களுடன்… ; ஈசுவரா, உலகம் முழுவதும் பிளந்துவிடுவதுபோல் கலங்கியது.
7.103.41
तस्य शङ्खस्य नादेन धनुषो निःस्वनेन च ।
निःसत्वाश्च ससत्वाश्च क्षितौ पेतुस्तदा जनाः ॥ ७.१०३.४१ ॥
அந்தச் சங்கின் ஒலியாலும் வில்லின் நாண் ஒலியாலும், அப்போது வலிமையற்றவர்களும் வலிமையுள்ளவர்களும் நிலத்தில் விழுந்தனர்.
7.103.42
तैर्विमुक्तो रथो रेजे वाय्वीरित इवाम्बुदः ।
जयद्रथस्य गोप्तारस्ततः क्षुब्धाः सहानुगाः ॥ ७.१०३.४२ ॥
அவற்றால் விடுவிக்கப்பட்ட அந்தத் தேர் காற்றால் அசைக்கப்பட்ட மேகம்போல் ஒளிர்ந்தது; பின்னர் ஜயத்ரதனின் காவலர்கள் தம் அனுசரர்களுடன் கலங்கினர்.
7.103.43
ते दृष्ट्वा सहसा पार्थं गोप्तारः सैन्धवस्य तु ।
चक्रुर्नादान्महेष्वासाः कम्पयन्तो वसुन्धराम् ॥ ७.१०३.४३ ॥
பார்த்தனை திடீரென்று கண்ட சைந்தவனின் காவலர்களான அந்த மகா வில்வீரர்கள் பூமியை நடுங்கச் செய்யும் முழக்கங்களை எழுப்பினர்.
7.103.44
बाणशब्दरवांश्चोग्रान्विमिश्राञ्शङ्खनिःस्वनैः ।
प्रादुश्चक्रुर्महात्मानः सिंहनादरवानपि ॥ ७.१०३.४४ ॥
மகாத்மாக்கள் சங்க ஒலிகளுடன் கலந்த கடுமையான அம்பொலிகளையும், சிங்க முழக்கங்களையும் எழுப்பினர்.
7.103.45
तं श्रुत्वा निनदं घोरं तावकानां समुत्थितम् ।
प्रदध्मतुः शङ्खवरौ वासुदेवधनञ्जयौ ॥ ७.१०३.४५ ॥
உம் தரப்பில் எழுந்த அந்த கொடிய முழக்கத்தைக் கேட்டு, வாசுதேவனும் தனஞ்சயனும் தங்கள் சிறந்த சங்குகளை ஊதினர்.
7.103.46
तेन शब्देन महता पूरितेयं वसुन्धरा ।
सशैला सार्णवद्वीपा सपाताला विशाम्पते ॥ ७.१०३.४६ ॥
மன்னா, அந்தப் பெரும் ஒலியால் இந்தப் பூமி மலைகளோடும், கடல்களோடும், தீவுகளோடும், பாதாளத்தோடும் நிரம்பியது.
7.103.47
स शब्दो भरतश्रेष्ठ व्याप्य सर्वा दिशो दश ।
प्रतिसस्वान तत्रैव कुरुपाण्डवयोर्बले ॥ ७.१०३.४७ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, அந்த ஒலி பத்துத் திசைகளையும் நிறைத்து, அங்கேயே குருக்களின், பாண்டவர்களின் படைகளில் எதிரொலித்தது.
7.103.48
तावका रथिनस्तत्र दृष्ट्वा कृष्णधनञ्जयौ ।
सम्भ्रमं परमं प्राप्तास्त्वरमाणा महारथाः ॥ ७.१०३.४८ ॥
அங்கே உம் ரதர்கள், கிருஷ்ணனையும் தனஞ்சயனையும் கண்டு மிகுந்த பதற்றம் அடைந்து, விரைந்த மகாரதர்களாயினர்.
7.103.49
अथ कृष्णौ महाभागौ तावका वीक्ष्य दंशितौ ।
अभ्यद्रवन्त सङ्क्रुद्धास्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.१०३.४९ ॥
அப்போது மகாபாக்கியவான்களான கிருஷ்ணனையும் அர்ஜுனனையும் கவசம் பூண்டவர்களாகக் கண்ட உம்முடைய வீரர்கள் கோபத்தால் கொதித்து அவர்கள் மீது பாய்ந்தனர்; அது அற்புதம் போல் இருந்தது.